ଦମୟନ୍ତୀ ମାଉସୀକୁ ବୟସ ପାଖାପାଖି ଚାରି କୋଡ଼ି ଚାରି ମାନେ ଚଉରାଅସି । ଗାଁର ଲୋକ ତାକୁ ଦମ ବୁଢ଼ୀ ବୋଲି ଡାକନ୍ତି । କୋଡ଼ିଏ ବର୍ଷରୁ ତାର ସ୍ବାମୀ ମରିଯିବା ପରେ ସେ ବାପ ଘରେ ରହିଛି ।ଗାଆଁ ଯାକ ଲୋକର ସ୍ନେହ ସମ୍ପର୍କ ତାହା ସାଙ୍ଗରେ । ବିଧାତା ସିନା ବାମ ହେଲା ,କିନ୍ତୁ ବୁଢ଼ୀର ବ୍ୟବହାର ଓ ଗୁଣ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭଳି । ନିଃସନ୍ତାନ ବୁଢ଼ୀଟା ବାପଘରେ ବାପା, ଭାଇ ଉପରେ ବୋଝ ହେବନି ବୋଲି ନିଜେ ବଢ଼ି , ପାମ୍ପଡ଼ କରି , ଖଲି ଆଉ ଠୁଙ୍ଗା ସିଲେଇ କରି ବିକି ଦୁଇ ପଇସା ଆଣେ ,ଆଉ ଘରେ ଦେଇଦିଏ । ବିଧବା ନଣନ୍ଦ ହୋଇ ସିନା ଘରେ ରହିଲା ,ଆଜି ଯାଏଁ ଭାଉଜ ତାର ନିନ୍ଦା କରିନି ।

କାଳିଆ ସାଆନ୍ତ ସହ ବୁଢ଼ୀର ବହୁତ ଭାବ । ସ୍ବାମୀ ଗଲା ଦିନୁ ,ସଂସାର ଆଗରେ ସିନା ସିନ୍ଦୁର ପିନ୍ଧିନି ,ଦେହରେ ଧଳା ଲୁଗା ପିନ୍ଧିଛି ,କିନ୍ତୁ ମନରେ କଳିଆକୁ ହିଁ ନିଜ ସ୍ବାମୀ ଭାବିଛି । ତାର ମଥାର ଚନ୍ଦନକୁ ସିନ୍ଦୁର ଭାବି ଲଗାଏ ବୁଢ଼ୀ ।ସାବିତ୍ରୀ ଓଷାରେ ଉପାସ ରହି ଜଗାର ମଙ୍ଗଳ କାମନା କରେ।

ବୁଢ଼ୀ ସବୁବେଳେ ଗାଁର ଜଗନ୍ନାଥ ମନ୍ଦିର ଯାଇ ଦର୍ଶନ କରେ । ସବୁବେଳେ ଲୋକ ପଚାରିଲେ 'କୁଆଡେ ଯିବୁ ବୋଲି ?'ର ଉତ୍ତରରେ ସେ ପୁରୀ ଯିବି ,ସାକ୍ଷୀଗୋପାଳ ଯିବି ବୋଲି କୁହେ ।କିନ୍ତୁ ସବୁ ପଇସା ତାର ଭାଉଜ ହାତରେ ଦେଉଥିବାରୁ କେବେ ନିଜେ ପୁରୀ ଯିବା ପାଇଁ ପଇସା ସେ ରଖିପାରିନି ।ଏବେ ବୁଢ଼ୀର ବଳ ଗଲାଣି। ତଥାପି ପୁରୀ ଯିବି , ସାକ୍ଷୀଗୋପାଳ ଯିବି ବୋଲି ବୋଲି ସବୁବେଳେ କହୁଥାଏ ।ବଡ଼ କଷ୍ଟରେ ଗାଁର ମନ୍ଦିର ଯାଏଁ ଯାଉଛି ।

ସେଦିନ ଗାଁରେ ଜଗନ୍ନାଥ ମନ୍ଦିରକୁ ସଂଧ୍ୟାରେ ଯାଇ ବୁଢ଼ୀ ଚକା ଆଖି ଆଗରେ ବସିଗଲା । କଅଣ କଅଣ ଗୁଣୁଗୁଣୁ ହୋଇ କହି ପକାଉଥାଏ । ଆଖିରୁ ଧାର ଧାର ଲୁହ ବୋହୁଥିଲା।

ମନ୍ଦିରରୁ ଆସି ବୁଢ଼ୀ ଶୋଇଲା ଯେ ସକାଳୁ ତାର କୋକେଇ ସହ ହିଁ ଉଠିଲା ।ତାର ଦେହରୁ ଏକ ସୁଗନ୍ଧ ଆସୁଥିଲା ,ଯେମିତି କାଳିଆ ଠାକୁର ଦେହରୁ ଆସେ ।ପୂଜାରୀ କହୁଥିଲେ ,ସେଦିନ ବୁଢ଼ୀ ଆସିବା ପରେ ଜଗନ୍ନାଥ ମନ୍ଦିରରେ ଖାଲି ଅଗୁରୁ,ଚନ୍ଦନ,କସ୍ତୁରୀ,ତୁଳସୀ ମହମହ ବାସୁଥିଲା। ବୁଢ଼ୀ ପୁରୀ ଯାଇପାରିଲାନି ବୋଲି ସତେ ଯେମିତି ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ରରୁ କେହି ଆସିଥିଲା ,କେବଳ ତାରି ପାଇଁ ।

ତାଙ୍କ ଗାଁ ମନ୍ଦିର ପାଲଟି ଯାଇଥିଲା ,ଏକ ଧର୍ମସ୍ଥଳ ଏକ ତୀର୍ଥସ୍ଥଳ,କେବଳ ଏକ ବୁଢ଼ୀ ପାଇଁ ,କାହିଁକି ନା କୋଟି ଓଡ଼ିଆର ମଉଡ଼ମଣି କାଳିଆକୁ ସେ ଭାବ ଡୋରିରେ ବାନ୍ଧି ଦେଇଥିଲା .....

✍🏻ଅଂଶୁମାନ ମହାନ୍ତି

ତା ୧୨-୩-୨୦୨୪ ରିଖ

ଗ୍ରାମ୍ୟ ମନ୍ଦିର ,ଏକ ଧର୍ମସ୍ଥଳ