ଆଜି ଅନେକ ଦିନ ପରେ ତା ସହ ମୋର ଭେଟ ହେଲା | ମୋର ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ମନର ସୀମା କଣ ଯେ କହିବି, ଠିକ ଯେମିତି ଛୋଟ ଶିଶୁଟିକୁ ତାର ପ୍ରିୟ ଖେଳନାଟି ମିଳି ଯାଇଛି | ପୁଣି ମନଟା ଏକ ଛୋଟ ଶିଶୁ ଠୁ ବି ବେଶୀ ଅବୁଝା | ଏକାଥରରେ ସବୁ ଦରକାର ନହେଲେ କିଛି ବି ଲୋଡ଼ା ନାହିଁ | ଏମିତି ମାନ ଅଭିମାନ ଆଉ ଜିଦା-ଜିଦି ଭିତରେ ସମୟଠୁ ଛଡ଼େଇ ମୁଁ ତାକୁ ମୋ ପାଖକୁ ନେଇ ଆସିଲି | ଏ ସମାଜ ଓ ରୀତିନୀତିର ଚଳଣି ଭିତରେ କେତେବେଳେ ଯେ ସେ ମୋ ଠାରୁ ହାତଛଡା ହୋଇ ଯାଇଥିଲା ଜଣାନାହିଁ | ଏ ଜୀବନଟା ତ କୋଉ ମହାକୁମ୍ଭ ଠାରୁ ଉଣା ନୁହେଁ ! ଅନେକ କର୍ତ୍ତବ୍ୟର ଭିଡ଼ ଆଉ ଅନେକ ସମ୍ପର୍କର ଯୋଡ଼ ଭିତରେ ମୁଁ ବା ତାକୁ ପାଇଥାଆନ୍ତି କେମିତି ?
ହେଲେ ମୁଁ ବି ତ କିଛି କମ ସ୍ୱାର୍ଥପର ନୁହେଁ | ମୁଁ କଣ ଟା ହାତକୁ ଜୋରକରି ଧରିଥିଲି ? ନା ସେ ଖସିଯିବାର ଡର ମୋର ଥିଲା ?ମୁଁ ତ ଖାଲି ଚାଲିଥିଲି ଏ ସଂସାର ଭିଡରେ | ଏ ଅଗାଧ ଜନ ସମୁଦ୍ର ମଝିରେ, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପଥରେ | ଆଉ ଚାଲି ଚାଲି କେତେବେଳେ ତା ଠାରୁ ଅଲଗା ହୋଇ ଆଗେଇ ଗଲି ଜଣାନାହିଁ | ଲକ୍ଷ ପଥକୁ ତୀବ୍ର ନଜର ମୋର, ପୁଣି ଜନ ଭିଡ଼ କୁ ବି ତ ଖୁବ ଡର ମୋର | କାଳେ ଏ ସମାଜ ମୋତେ ପଛରେ ପକାଇ ଦବ, କାଳେ ଏ ଭିଡ଼ ମୋତେ ପଙ୍ଗୁ କରିଦେବ ! ମୁଁ ପୁଣି ଆଗେଇ ଗଲି | ହେଲେ ଏତେ ଅବୋଧ ମୁଁ ଜାଣି ପାରିଲିନି ଯେ ତାକୁ ହରାଇ ମୁଁ ଆଗରୁ ହିଁ ପଙ୍ଗୁ ହେଇ ସାରିଛି | ତା' ଠୁ ଦୁରେଇ ନିଜ ତୀବ୍ରତାକୁ ହରେଇଛି | ଆଉ ଘୋଷାଡ଼ିି ହୋଇ ଚାଲିଛି ଏ ଜୀବନ ପଥରେ | ଲକ୍ଷ ପଥରେ ପହଞ୍ଚିବାର ଭୋକ ମୋତେ ବିବେକ ହୀନ କରିଦେଇ ଥିଲା | ମୁଁ ପାପ ପରେ ପାପ କରିଚାଲିଥିଲି ଗଙ୍ଗା ରେ ବୁଡ଼ିି ପାପ ଧୋଇବା ପାଇଁ | ହେଲେ ତା' ହାତ ଛାଡ଼ି ଯୋଉ ପାପ ମୁଁ କରିଛି, ତାହା କଣ ଏ ଜୀବନ ଗଙ୍ଗାରେ ଧୋଇ ପାରିବ ?

ଆଜି ବୟସର ଏକ ତୀକ୍ଷ ମୋଡରେ ପଛକୁ ଚାହିଁ ଅନୁଭବ କଲି ଯେ ତାକୁ ମୁଁ ଛାଡ଼ି ଆସିଛି | ହେଲେ ଏବେ କରିବି କଣ, କୋଉଠି ଛାଡ଼ିଛି ଜଣା ନାହିଁ | କେତେବେଳେ ଛାଡ଼ିଛି ତାହା ବି ଜଣା ନାହିଁ | ଜୀବନର ଭିଡ଼ ମାଡ଼ି ମାଡ଼ି ଆସୁଛି | ପଛକୁ ଫେରିବାର କୌଣସି ବାଟ ନାହିଁ | ତା ବିନା ଆଗକୁ ଚାଲି ବି ହଉନି | ଏ ସଂସାର କୁମ୍ଭ ମେଳାରେ ମୁଁ ଆଉ ବାଟବଣା ହେଇ ଯାଇନି ତ !

ହଠାତ ଦେଖିଲି ରାସ୍ତାର ଆରପଟ କୋଣରେ ସେ ଠିଆ ହୋଇଛି | ମୁଁ ଆକୁଳ ବିକଳ ହୋଇ ତା ଆଡ଼କୁ ଧାଇଁ ଚାଲିଲି | ସେ ମୋତେ ସମ୍ଭାଳି ନେଇ କହି ଉଠୁଥାଏ "ମୁଁ ହି ତ ତୁ" | ମୋତେ ଚାରିଆଡେ କଣ ଖୋଜୁଛୁ ? ମୁଁ ତ ତୋ ଭିତରେ ହିଁ ଅଛି | ଏ ଜୀବନ ଚକ ସହ ଗଡ଼ି ଗଡ଼ି ତୁ ତୋ ନିଜକୁ ହିଁ ଭୁଲିଗଲୁ | କାହିଁ କେବେଠୁ ମୋତେ ଭୂଲି ତୁ ଅନ୍ୟ ପାଇଁ ବାଟ ଚାଲିଛୁ | ସେଥିରେ କଣ ତୁ ତ ଲକ୍ଷ ପଥରେ ପହଞ୍ଚି ପାରିବୁ ? ନିଜର ନିଜସ୍ୱକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ ନିର୍ବାଣ ମିଳେନାହିଁ | ନିଜକୁ ଭଲପାଇ ଆଉ ନିଜକୁ ନେଇ ଅନ୍ୟ ପାଇଁ କାମ କରିବାକୁ ହୁଏ |

ଏ ସମାଜ, ରୀତିନୀତି, ଦାୟିତ୍ୱ ଆଉ ଲୋକଲଜ୍ୟା କୁ ଚାହିଁ ଆମେ ସମସ୍ତେ ବାଟ ଚାଲିଛୁ ଆଜିକାଲି | କେତେବେଳେ ନିଜକୁ ହରାଇବସୁ ଜଣାନାହିଁ | କେବଳ ଲଢ଼ୁଥାଉ ସମୟ ସହ | କିଛି ପାଇଯିବା ଆଶାରେ ପାଇଥିବା ଅମୁଲ୍ୟ ସମ୍ପଦକୁ ହିଁ ହରାଇ ବସୁ | ନିଜ ଭିତରେ ଥିବା ସୁନ୍ଦର ଗୁଣ, ଗାରିମା ଓ ଜ୍ଞାନକୁ ଖାତର ନକରି ସମାଜକୁ ସୁନ୍ଦର ଦିଶୁଥିବା ଆଉ ଅଧିକ ଅର୍ଜନ କରିଥିବା ପନ୍ଥା ସବୁ ଖୋଜିବୁଲୁ | ଆଉ ଭାବୁ ଆମେ ଜିତି ଯାଇଛୁ | ପୁଣି ବୟସ ଚକ୍ର ଗଡିବା ସହ ଜାଣିପାରୁ ଯେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭଲ ଦେଖେଇହବା ଭିତରେ ଆମ ଖୁସି ପଛରେ ରହିଯାଇଛି, ଆମର ସ୍ବପ୍ନ ପଛରେ ରହି ଯାଇଛି | ଆଉ ପୁଣି ଅନୁଭବ ହୁଏ ଯେ ବହୁତ ଡେରି ହେଇ ଯାଇଛି ନିଜକୁ ଖୋଜିବାକୁ ଆଉ ନିଜ ଗୁଣକୁ ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ କରିବାକୁ |

ହେଲେ ପ୍ରକୃତରେ ତାହା କେବେହେଲେ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ | ସ୍ବପ୍ନ ପୂରଣର କୌଣସି ବୟସ ନଥାଏ | ତାର ପ୍ରକୃତ ସଂଜ୍ଞା ହେଉଛି ନିଜେ ଖୁସିରେ ରହିବା, ନିଜ ସ୍ବପ୍ନ ପାଇଁ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ କରିବା | ଲୋକ ଦେଖାଣିଆ ପନ୍ଥା ବଦଳରେ ନିଜ ପ୍ରତିଭାକୁ ଆଗକୁ ଆଣି ନିଷ୍କପଟ ଭାବନାରେ କାମ କରିବା | ଯାହାଦ୍ୱାରା ନିଜ ସହିତ ସମାଜର ମଧ୍ୟ ମଙ୍ଗଳ ହେବ | ଏମିତି ସବୁ ଭାବନା ଭିତରେ ନିଜକୁ ପାଇଥିବା ମୁଁ କଲମ କୁ ହାତରେ ଧରି କାଳି ଦୂଆତ ରୁ କାଳି ଭରୁଥାଏ ନିଜ ସ୍ବପ୍ନକୁ ଜିଇଁବା ପାଇଁ ।ନିଜ ଲେଖନୀ ଦ୍ଵାରା ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ କାଗଜରେ ଓଜାଡ଼ି ଦେବାପାଇଁ ଆଉ କିଛି ପାଠକଙ୍କ ନିକଟରେ ସ୍ମରଣୀୟ ହୋଇ ରହିଯିବା ପାଇଁ।

ସୁସ୍ମିତା ଜେନା
ବିଶାଖପାଟଣା

ହଜି ଯାଇଥିବା ମୁଁ

ସ୍ବପ୍ନ ପୂରଣ କରିବା ବିଷୟରେ ଏକ କାହାଣୀ