ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଯେଉଁ ଜ୍ଞେୟ ପଦାର୍ଥ ଅଛି ,ମୁଁ ତାହା କିଛି ନୁହେଁ ,ଏହି ରୂପରେ ସମସ୍ତେ ତ୍ୟାଗକରି ଆତ୍ମ ଜ୍ୟୋତି ରୂପ ଜ୍ଞାନମୟ ଆନନ୍ଦ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ ଆତ୍ମଜ୍ଞ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ସମସ୍ତ ପଦାର୍ଥରେ ଯାହାଙ୍କୁ ଈଶ୍ୱର ବୋଲି ଅବଗତ ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଠାରେ ଅବସ୍ଥିତ ବୋଲି ମନେକରନ୍ତି ,ସେହି ସଂସାର ଅନ୍ଧକାର ନାଶକାରୀ ହରିଙ୍କୁ ମୁଁ ସ୍ତବ କରୁଅଛି ।ହେ ପ୍ରଭୁ !ଆପଣଂକ ଗୁଣ ଗାନ ,ପ୍ରଚାର ଓ ପ୍ରସାରରେ ଯଦି କିଛି ତ୍ରୁଟି ରହୁଥାଏ ତେବେ ଏ ଅଧମକୁ କ୍ଷମା କରିବା ହେବେ ।

* ଜୟ ଶ୍ରୀହରି*🌹🌹

କଂସର ଅଧୀନରେ ତେତିଶ କୋଟି ଦେବତା ପ୍ରତ୍ୟେହ ଖଟୁଥାନ୍ତି ।ବିଭିନ୍ନ ରାଜ୍ୟରୁ ଆସିଥିବା ରାଜାମାନେ ବହୁତ ଦୁଃଖ ରେ ମଥୁରା କଟକରେ ଥାଆନ୍ତି ।ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୋମବଂଶ ରାଜା ଭୀଷ୍ମ ,ଗଙ୍ଗବଂଶର ରାଜା ଦ୍ବୀପାନ୍ତ ,ସୂର୍ଯ୍ୟ ବଂଶର ରାଜା ସଉଦାସ ଏମାନେ କଂସାସୁର ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିବାରେ ହେଳା କରନ୍ତି ନାହିଁ ।

ରାଜା କଂସ ଦିନେ ଦେବତା ମାନଙ୍କୁ ପାଖକୁ ଡକାଇ କହିଲା "

ହେ ଦେବଗଣ ମୋ କଥାକୁ ଭଲ ଭାବେ ଶୁଣ !ତୁମ ଭଣ୍ଡାର ରେ ଯେତେ ସବୁ ଦ୍ରବ୍ୟ ଅଛି ସେ ସବୁକୁ ଆଣି ମୋତେ ଦୁଇ ଦିନ ଭିତରେ ଦେଇଦେବ !ହଁ ଆଉ ଗୋଟେ କଥା ତୁମ ପାଖରେ ଥିବା *ଅଵ୍ୟୟ ସେନ*ମୁକୁଟ ମୋତେ ଆଦି ଦେବ । ମୁଁ ସେଇ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧି ମୋର ଅଭିଷେକ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି ।ଦେବତା ମାନେ କଂସର ଭୟରେ ନିଜର ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଓ ଅଵ୍ୟୟ ସେନ ମୁକୁଟ ଆଣି କଂସାସୁର କୁ ଦେଲେ ।ସେଇ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧି କଂସ ଅଭିଷେକ କଲା ଓ ଦେବତା ମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲା କଂସ -କୁହ ଦେବଗଣ କୁହ ,ମୋ ଠାରୁ ପୃଥିବୀରେ ଆଉ କିଏ ବଳିଷ୍ଠ ଅଛି? ମୋତେ କୁହ ? ।

ଦେବତାଙ୍କ ଆଗରେ କଂସ ଏମିତି ବାହସ୍ପଟ ମାରୁଥିବା ଦେଖି

"ବିକ୍ରାନ୍ତ" ନାମକ ଡଗର ନିଜକୁ ଆଉ ସମ୍ଭାଳି ନପାରି କହିଲା ଆଜି ପଛେ କଂସ ହାତରେ ମରିବି ,କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତା ଠାରୁ ବଳିଷ୍ଠ କିଏ ଅଛି କହିଦେବି ।ବିକ୍ରାନ୍ତ ଡଗର କହିଲା -ମହାଭାଗ !

'ମେରୁଠାରୁ ' ବଳି ଅଛି ଆଉ କିଏ ପୃଥିବୀର ରେ ।ମୋ ଭାବନାରେ ମେରୁ ହିଁ ଆପଣଂକ ଠାରୁ ବଳିଷ୍ଠ !କାରଣ ମେରୁ ଲକ୍ଷେ ଯୋଜନ ଉପରକୁ ଠିଆ ହୋଇଅଛି ଓ ଦୁଇ ଲକ୍ଷ ଯୋଜନ ଓସାର ରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ହୋଇଛି ।ଏଣୁ ତା ଠାରୁ ବୀର ପୃଥିବୀରେ ଆଉ କେହି ନାହିଁ । ଏକଥା କଂସାସୁର ଶୁଣି ନିଜକୁ ଆଉ ଥୟ ଧରି ରହିପାରିଲା ନାହିଁ । ସଂଗେ ସଂଗେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲା ଯେ ଆଜି ମେରୁ ଓ କନ୍ଦର କୁ ଉପାଡି ଫୋଫାଡ଼ି ଦେବି ।କଂସ ସମସ୍ତ ସୈନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପାଖରେ ରଖିଥିବା ତେତିଶ କୋଟି ଦେବତାଙ୍କୁ ,ଏକ ଲକ୍ଷ ରାଜାଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲା ଯେ ତୁମେ ମୋ ସହିତ ଚାଲ ।ମୁଁ ମେରୁକୁ ଆଜି ଉପାଡି ଫୋପାଡ଼ି ଦେବି ।ରାଜା ଓ ଦେବଗଣ ଙ୍କ ସହିତ କଂସ *ଅବ୍ୟୟନିଧି *ନାମକ ବିମାନ ଉପରେ ବସି ମେରୁଗିରି କୁ ଚାଲିଲା ।କଂସର ବିରାଟ ଶୋଭାଯାତ୍ରା ରେ ପାତାଳ ପୁର କମ୍ପି ଉଠୁଥାଏ ।ବୀର ତୁରୀ ,ନିଶାଣ ଶବ୍ଦରେ ପୃଥିବୀ ଘନ ଘନ କମ୍ପି ଉଠୁଥାଏ ।

ଲକ୍ଷେ ଚାମର ପକାଳୀ କଂସ ଉପରେ ଚାମର ଢାଳୁଥାନ୍ତି ।ଲକ୍ଷେ ସହସ୍ର ପାଟ ଛତ୍ର ନେଇ କଂସ ଶୋଭାଯାତ୍ରାରେ ବାହାରିଥାଏ ।ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ପାଟ ଛତ୍ର ମାନ ଶୋଭା ପାଉଥାଏ ।ପଚାଶ ସହସ୍ର ଯୋଦ୍ଧା ସଙ୍ଗରେ ନେଇ କଂସ ନୃପରାଣ ମନ୍ଦର ମେରୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବା ପାଇଁ ଯାଉଥାଏ । ଖାଲି ଏତିକି ନୁହେଁ ଏହି ଶୋଭାଯାତ୍ରାରେ ଲକ୍ଷେ ରାଜା ପଛରେ ଗୋଡ଼ାଇ ଗୋଡ଼ାଇ ଯାଉଥାଆନ୍ତି ।ଏହାପରେ ଅଠର କୋଟି ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧା ରାଜା ମଧ୍ୟ ବାହାରି ଥାଆନ୍ତି ମେରୁ ଗିରି ଅଭିମୁକ୍ଷେ। ଏ ସମସ୍ତ ସୈନ୍ୟ ସାମନ୍ତ ଯେଉଁ ରାସ୍ତା ଦେଇ ଯାଉଥାଆନ୍ତି ସେଇ ରାସ୍ତାର ଉଭୟ ପାର୍ଶ୍ଵରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ବୃକ୍ଷ ମାନ ଆପେ ଆମେ ମଥାନତ କରି ସମ୍ମାନ କରୁଥାନ୍ତି ।

"କଂସ ଠାରୁ ବଳି ଆଉ ନାହିଁ ନୃପବର

ପାଞ୍ଚଶତ ମତ ହସ୍ତୀ ଅଛଇ ସଙ୍ଗର ।

କଂସର ଶୋଭାଯାତ୍ରା ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଥରହର ହୋଇ ଗଲେ ଓ ଚିନ୍ତା କଲେ ।ପ୍ରଥମେ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ -

"ମୋର ସ୍ୱରପୁର କୁ ଆଜି କଂସାସୁର ଆସିବ ଓ ଧ୍ୱଂସ କରି ଚାଲିଯିବି ।ପୁନଶ୍ଚ ଅମର ପୁରକୁ ଯାଇ ନଷ୍ଟଭ୍ରଷ୍ଟ କରି ଚାଲିଯିବି ଯେ ଆଉ ଅମର ପୁର ବୋଲି ନାମ ହିଁ ରହିବ ନାହିଁ "।

ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ "କଂସ ମୋ ଯଶୋବନ୍ତ ପୁରକୁ ଆସି ନଷ୍ଟ କରି ଚାଲିଯିବି ।ବରୁଣ କହିଲେ -ମୋ ପୁରକୁ କଂସ ଆସିଲେ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ମୁଁ ସିନ୍ଧୁପତି ନାମ ହରାଇ ବସିବି ।

"ଈଶ୍ୱର ବୋଇଲେ ନାଶ ହେବ କପିଳାସ

ଆଜ ମଧ୍ୟେ ସବୁ ସେହି କରିବଟି ଧ୍ୱଂସ ।

କଂସର ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧଯାତ୍ରା ଦେଖି ସ୍ୱର୍ଗ ,ମର୍ତ୍ତ୍ୟ ,ପାତାଳ ତିନିପୁର ର ସମସ୍ତ ଲୋକ ଡରରେ ଥରହର ହୋଇ କମ୍ପୁଥିଲେ ।ଏପରିକି ଅନନ୍ତ ବାସୁକୀ ମଧ୍ୟ କଂସର ଏ ପଟୁଆର ଦେଖି ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲେ ।

ସମସ୍ତ ପୁର ର ପ୍ରଜାମାନେ ଏପରି ଡରିଯାଇ ଥିଲେଯେ ,କିଛି ଉପାୟ ନପାଇ ପ୍ରଭୁ ଭାବଗ୍ରାହୀ ଙ୍କୁ ଡାକୁଥିଲେ ।

"ଅସୁର ଭୟରୁ ରଖ ଆହେ ଚକ୍ରଧର

ତୁହିଯେ ରକ୍ଷକ ଅଟୁ ଦେବ ଦାମୋଦର ।

ଅସୁର ସଂହାରୁ ସବୁବେଳେ ବନମାଳୀ

ତୋହର ବଳରେ ଆମ୍ଭେ କରୁଅଛୁ ଅଳି" ।

ମହାରାଜ କଂସ ମେରୁ ପାଖରେ ପହଁଞ୍ଚି ଗଲା ।ମେରୁ କନ୍ଦର ଦେଖିଲା ।ଲକ୍ଷେ ଯୋଜନ ମେରୁର ଉଚ୍ଚତା ଦେଖି ମେରୁକୁ ପ୍ରଶଂସା ମଧ୍ୟ କଲା । ସମସ୍ତ ଅସୁର ,ତାଙ୍କ ପଛରେ ପଟୁଆର , ପଟୁଆର ଙ୍କ ତଳେ ଦେଵଲୋକ ,ଦେଵଲୋକ ତଳରେ ସମସ୍ତ ରାଜା ଅଛନ୍ତି ।ରାଜାଙ୍କ ତଳକୁ ସେବକ ,ସେବକଙ୍କ ତଳକୁ ଅଶ୍ବାରୋହୀ ,ଏମାନଙ୍କ ପରେ ପଦାତିକ ମାନେ ମେରୁ ଗିରିର ମଧ୍ୟରେ ଥାଆନ୍ତି ।ପଦାତିକ ଙ୍କ ପଛରେ ବାଦ୍ୟକାର ।ଏହିପରି ଭାବେ ସମସ୍ତ ସୈନ୍ୟ ସାମନ୍ତ ମେରୁ ଗିରିକୁ ଘେରି ରହିଥାଆନ୍ତି ।କଂସ ମେରୁ ଗିରିକୁ କହିଲା "ଦେଖ ମେରୁ !ମୋ ପାଖରେ ସମସ୍ତେ ସାଧ୍ୟ ହୋଇ ସାରିଲେଣି ଯାହାକୁ ଏଠାରେ ଦେଖୁଛ ସମସ୍ତେ ମୋ ପାଖରେ ଖଟୁଛନ୍ତି ।ତୁମକୁ ମୁଁ ସଫା ,ସଫା କହି ଦେଉଛି ମେରୁ ଗିରି ମୋ ବଶତା ସ୍ୱୀକାର କର ,ନଚେତ ତୁମକୁ ମୁଁ ଉପାଡି ଫୋଫାଡ଼ି ଦେବି "।ଏହା ମୋହର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଅଟେ ।

କଂସର ଏମନ୍ତ କଥା ଶୁଣି ମେରୁ କହିଲା -

"କଂସର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଶୁଣି ବୋଲେ ମେରୁବର

କି ବଳବନ୍ତ ବୋଲାଉ ଅଟୁ ତୁହି ଛାର ।

ତୋହର ସଙ୍ଗରେ ମୁଁ କି ବରାବର ହେବି

ତୋହର ହୃଦୟେ କେଭେ ଆଘାତ ନଦେବି "।

ପୁମଶ୍ଚ ମେରୁଗିରି କହିଲା ଆରେ କଂସ !ମୋତେ ଉପାଡି ଦେବାକୁ କହୁଛୁ ,ଉପାଡି ଦେ !ମୋର କିଛି ଚିନ୍ତା ନାହିଁ କି ମୋର କିଛି ମନ ଦୁଃଖ ନାହିଁ ।ହେଲେ ମୋତେ ତୁ ଉପାଡି କେଉଁଠାରେ ରଖିବୁ କହିଲୁ ?।ଏକଥା କୁ ଭାବି ମୋତେ ଉପାଡି ଦେ !।ମୋତେ ଉପାଡିବା ପରେ କେଉଁଠାରେ ରଖିବାକୁ ଯଦି ତୋ ପାଖରେ ଉତ୍ତର ନାହିଁ , ତେବେ ଦେବତା ମାନ ଙ୍କୁ ପଚାରେ ।କଂସ ଏହାପରେ ଦେବତା ମାନଙ୍କୁ ଚାହିଁ କହିଲା "ତୁମ୍ଭେମାନେ କାହିଁକି ମୌନ ହୋଇ ଯାଇଛ ?ଏ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦିଅ ।ଦେବତା ମାନେ କଂସକୁ ହାତଯୋଡ଼ି କହିଲେ ନୃପରାଣ ଏ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର କେବଳ ମନ୍ତ୍ରୀ ଅକ୍ରୂର ଙ୍କ ପାଖରୁ ମିଳିବ ।ଆମ ଅପେକ୍ଷା ସେ ଭଲ ଭାବରେ କହିବେ ।

ଦେବତା ମାନଙ୍କ କଥାରେ କଂସ ମନ୍ତ୍ରୀ ଅକ୍ରୂର ଙ୍କୁ ପଚାରିଲା ।କୁହ ମନ୍ତ୍ରୀ ମେରୁ ଗିରି ଯେଉଁ ପ୍ରଶ୍ନ ମୋତେ ପଚାରିଛି ତାହାର ଉତ୍ତର ମୋତେ କୁହ ?।

ଅକ୍ରୂର ସୁମରେ ଦେବ ପ୍ରଭୁ ଆଦିକନ୍ଦ

ସଙ୍କଟ ତାରଣ ବାନା ଅଟୁ ତୁ ଗୋବିନ୍ଦ ।

ଗୋବିନ୍ଦ ଙ୍କୁ ଅକ୍ରୂର ସ୍ମରଣା କରିବାରୁ ଗୋବିନ୍ଦ ,ଅକ୍ରୂର ଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ବୁଦ୍ଧି ସଞ୍ଚାର କଲେ ।ଅକ୍ରୂର ,କଂସ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ -ହେ ରାଜନ !ଆପଣ ଏହି ମେଦିନୀ ଉପରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି ଏହି ମେରୁ ଦେଵଲୋକ ,ନାଗଲୋକ ,ପାତାଳ ,ସୁତଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ର , ଆକାଶ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧରି ରଖିଛି ।ଯଦି ଆପଣ ମେରୁକୁ ଉପାଡିବେ ତାହାଲେ ମେଦିନୀ ଭାଙ୍ଗି ପଡିବ ,ଆପଣ ରହିବେ କୋଉଠି ?।ତାପରେ ଦି ଲକ୍ଷ ଯୋଜନ ଭିତରକୁ ଏହି ମେରୁ ଲମ୍ବିଅଛି ।ପୃଥିବୀ ଏହି ଖମ୍ବ ଉପରେ ରହିଛି ।ଏହାକୁ ଭାଙ୍ଗିବା ପାଇଁ ଏପରି ବୁଦ୍ଧି ତୁମ ମୁଣ୍ଡକୁ ଆସୁଛି କିପରି ?।

"ଭେଳା ଗୋଟି କାଟିଲେ ତୁ ପଡ଼ିବୁ ରସାତଳେ

ମେରୁ ଉପାଡିଲେ ତୁହି ମରିବୁ ସେ ଡାଳେ ।

ଏହା ଯେବେ ତୁ ଉପାଡୁ ଆହେ ନୃପବର

ଏହିକ୍ଷଣି ରସାଗତ ହୋଇବ ସଂସାର ।

ତୁହି କାହିଁ ରାଜପଣ କରିବୁ ମହୀରେ

ରାଜା ହୋଇ କି କରିବୁ ଏହି ସଂସାରରେ "।

ମନ୍ତ୍ରୀ ଅକ୍ରୂର ଙ୍କ ଠାରୁ ଉତ୍ତର ଶୁଣି କଂସ ମନରେ ଆଉ କୋପ ଆସିଲା ନାହିଁ ।ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଗରେ କଂସ ସ୍ୱୀକାର କଲା ମୋ ଠାରୁ ମେରୁଗିରି ବଳବାନ ଅଟେ । ମେରୁ ଗିରି କୁ କଂସ ନମସ୍କାର କରି ମେରୁ ଗିରି କି ପ୍ରାର୍ଥନା କଲା । ସେହିଠାରେ କଂସ ଘୋଷଣା କଲା "ସମସ୍ତ ଦେବତା ,ସମସ୍ତ ରାଜା ମାନେ ଓ ସ୍ୱୟଂ କଂସ ମହାରାଜା ଏହି ମେରୁ ଗିରିଙ୍କର ଠାରେ ଏକୋଇଶ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହିଠାରେ ରହି ତାଙ୍କର ବନ୍ଦନା କରିବ ।ରାଜା ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ମେରୁ ବନ୍ଦନା ର ସମସ୍ତ ଦାୟିତ୍ୱ କଂସ ଅର୍ପଣ କଲେ ।

ମଥୁରା ନରେଶ କଂସ ,ମନ୍ତ୍ରୀ ଅକ୍ରୂର ଙ୍କୁ ପାଖକୁ ଡକାଇଲେ ।

ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟରେ ଉଚିତ ବୁଦ୍ଧି ଦେଇଥିବାରୁ ମନ୍ତ୍ରୀ ଅକ୍ରୂର ଙ୍କୁ

କଂସ ବହୁ ପ୍ରଶଂସା କଲା ।ପୁରସ୍କାର ସ୍ୱରୂପଏକ ସହସ୍ର ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ମୁଦ୍ରା ରାଜା କଂସ ମନ୍ତ୍ରୀ ଅକ୍ରୂର ଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ ।

ପରୀକ୍ଷିତ ,ଶୁକମୁନି ଙ୍କଠାରୁ "ମେରୁଗିରିରେ କଂସର ଅଵସ୍ଥାନ ବିଷୟରେ ସମସ୍ତ ବୃତ୍ତାନ୍ତ ଶୁଣି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଓ ଶୁକମୁନି ଙ୍କୁ ପ୍ରଣିପାତ କଲେ ।

କ୍ରମଶଃ .....................

ହରିବଂଶ ( ଭାଗ -୧୧)

ହରିବଂଶ ( ଭାଗ -୧୧)