ଯୁକ୍ତି ବଳରେ ଅର୍ଥାତ ଯୋଗ ପ୍ରଭାବରେ ନିଜ ଆତ୍ମାର ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ଦର୍ଶନ କରି ,ଯାହାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ରହିତ ଓ ସର୍ଵଜନ ହୃଦୟରେ ଅଧିଷ୍ଠିତ 'ଆତ୍ମା 'ବୋଲି ଜାଣିବାକୁ ହୁଏ ଏବଂ" ମୁଁ ସେହି ସର୍ବାତ୍ମ ସ୍ୱରୂପ" ଏହି ରୂପରେ ଯୋଗୀମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ସର୍ଵଜନ ହୃଦୟସ୍ଥ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି ,ସେହି ସଂସାର ଅନ୍ଧକାର ନାଶକାରୀ ହରିଙ୍କୁ ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରୁଅଛି ।ହେ ପ୍ରଭୁ !ଆପଣଂକ ନାମ ଓ ଗୁଣ ପ୍ରଚାର ଓ ପ୍ରସାର କରିବାରେ ଯଦି କୌଣସି ତ୍ରୁଟି ରହିଯାଉଥାଏ ତେବେ ଏ ଅଧମ କୁ କ୍ଷମା କରିବା ହେବେ । *ଜୟ ଶ୍ରୀହରି *🌹🌹

ମହାପ୍ରତାପୀ କଂସ ନିଜ ରଥରେ ଭଉଣୀ ଦେବକୀ ଓ ଭିଣୋଇ

ବସୁଦେବ ଙ୍କୁ ବସାଇ ଦେବକୀ କୁ ଶାଶୁଘରେ ଛାଡି ଦେବାକୁ ବାହାରିଛି ।ଠି କ୍ ଏହିସମୟରେ ନାରଦ ମୁନି ଆସି କଂସ ଙ୍କ ଆଗରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛନ୍ତି ।କଂସ ,ନାରଦ ଙ୍କୁ ପ୍ରଣିପାତ କରି କହିଲେ ହେ ମୁନି ଆପଣ ଆସିବାର କାରଣ କଅଣ ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ ?ନାରଦ ,କଂସ କୁ କହିଲେ "ତୁ ଗୋଟିଏ ଅଜ୍ଞାନ ,ମୂର୍ଖ ପୁରୁଷ ।ତୁ ,ତ ଭଉଣୀ ବିବାହ ରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ଯାଇଛୁ ।ଜାଣିଛୁ କଂସ !ଯେଉଁ ଭଉଣୀ ଦେବକୀ କୁ ମହା ଆଡମ୍ବରରେ ବିବାହ କରାଇଛୁ ସେଇ ଭଉଣୀର ପୁତ୍ର ତୋର

ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ହେବ ।ଅର୍ଥାତ ଦେବକୀ ର ପୁତ୍ର ତତେ ହିଁ ମାରିବ "।

"ଯାହାକୁ ତୁ ବିଭା ଦେଲୁ ଉଷତ ହୋଇଣ

ତା'ର ପୁତ୍ର ହସ୍ତେ ତୁହି ହୋଇବୁ ନିଧନ ।

ଯେଉଁ ଭଉଣୀ କୁ ରଥରେ ବସାଇ ନେଇ ତା ଶାଶୁଘରେ ଛାଡି ଦେଇ ଆସିବାକୁ ଯାଉଛୁ ତାହାରି ପୁତ୍ର ହସ୍ତେ ତୋର ମରଣ ନିଶ୍ଚିତ ।ଏକଥା ଅନ୍ୟଥା କେବେ ହେବ ନାହିଁ ।ଯେତେବେଳେ ଓ ଯେଉଁଠାରେ ଦେବକୀ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ଦେବ ସେହି ପୁତ୍ର ହିଁ ତୋ ବିନାଶର କାରଣ ।ଏହାକୁ ନଜାଣି ରଥକୁ ବାହି ଭଉଣୀକୁ ଛାଡିବା ପାଇଁ ତୁ କଅଣ ବାହାରିଛୁ ?।ନାରଦ ଏହିଭଳି କଥା ରାଜା କଂସ କୁ କହିଥିଲେ ।ନାରଦ ଙ୍କ ଠାରୁ କଂସ ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି ଚିନ୍ତାରେ ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିଲା ।ନିଜ ରଥକୁ ସେଇଠାରେ ରଖିଦେଲା ।କଂସ ଚିନ୍ତାରେ ପଡିଗଲା ।କଅଣ କରିବି ,କଅଣ କରିବି ଏମିତି ଭାବଥାଏ ।ନିଜ ମୁଣ୍ଡକୁ ନିଜ ହାତରେ ଦୁଇ ,ତିନି ଥର ବାଡେଇ ରଥ ଉପରୁ ଓହ୍ଲାଇ ଭୂମି ଉପରେ ବସି ପଡୁଥାଏ ।କିଛି ସମୟ ପରେ କଂସ ମୁଣ୍ଡ ରେ ଏକ ବୁଦ୍ଧି ଯୋଟିଲା ।ଆରେ ନାରଦ ଙ୍କ କଥା ଯଦି ସତ !ମୁଁ ଦେବକୀ ର ପୁତ୍ର ଯଦି ମୋତେ ମାରିବ ତାହାଲେ ମୁଁ କାହିଁକି ଦେଵକୀକୁ ଏ ସଂସାରରେ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଦେବି ଯେ ତାହାର ପୁତ୍ର ମୋତେ ମାରିବ ?। ଗଛର ମୂଳକୁ କାଟି ଦେଲେ ,ଗଛ ଆଉ ଥିବ ଯେ ଫଳ ଫଳିବ ?।ଏହିପରି ଚିନ୍ତାକରିଛି କଂସ।

ବୋଇଲେ ଭଗ୍ନୀର ହେତୁ ହୋଇବ ମରଣ

ଏହାକୁ କରିବି ନାଶ ମୁହିଁ ଏହିକ୍ଷଣ

ବୃକ୍ଷ ମୂଳକୁ କାଟିଲେ ଫଳେ କିସ ଭୟ

ଏତେ ବୋଲି ବଡ଼ କୋପକଲା କଂସରାୟ "।

କଂସ ନାରଦଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଭୀଷଣ ଭାବରେ ରାଗିଯାଇ ଦେବକୀ କୁ ରଥରୁ ଓହ୍ଲାଇ ଦେଇଛି ।ଏକ ଶକ୍ତ ଓ ଧାରୁଆ ଖଣ୍ଡା ଦ୍ୱାରା ଦେଵକୀ କୁ ହାଣିବାକୁ ଉଦ୍ୟମ କରିବା ଦେଖି ସକଳ ଦେବତାମାନେ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ ।ଦେବତା ମାନଙ୍କ ସ୍ତୁତି ଫଳରେ କୃଷ୍ଣ ଭଗବାନ ଯଥା ଶୀଘ୍ର ଅକ୍ରୁର ଙ୍କୁ ସେଇ ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରେରଣ କଲେ ।ଅକ୍ରୁର ଙ୍କୁ ଦେଖି ରାଜା କଂସ କହିଲା "ମନ୍ତ୍ରୀ ତୁମେ ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟରେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଛ ।ଏହିକ୍ଷଣି ମୁଁ ଦେବକୀ କୁ ହାଣୀ ତା ଗଣ୍ଡି ରୁ ମୁଣ୍ଡ କୁ ଅଲଗା କରିଦେବି ।ଏକଥା ତୁମେ ମୋ ପିତା ମାତାଙ୍କୁ ଜଣାଇ ଦେବ ।

କଂସର କଥା ଶୁଣି ମନ୍ତ୍ରୀ ଅକ୍ରୁର କହିଲେ "ଦେବକୀ ର ଦୋଷ କଅଣ ରାଜନ !କାହିଁକି ତାକୁ ଆପଣ ହାଣିବେ ?"।କଂସ କହିଲା ନାରଦ ମୁନି ମୋତେ କହିଗଲେ ଯେ ଦେବକୀ ର ପୁତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ହେବ !ଦେଵକୀ ଥିଲେ ସିନା ତା ପୁତ୍ର ମୋତେ ମାରିବ ?ଏଣୁ ମୁଁ ବର୍ତ୍ତମାନ ତୁମ ଆଗରେ ଦେବକୀ କୁ ବଧ କରିଦେବି ।

ଅକ୍ରୁର ହସିଲେ ଓ କହିଲେ "ରାଜନ ! ସହୋଦର କୁ ବଧ କର ନାହିଁ ।ଏପରି କଲେ ତୁମେ ପାପ ଅର୍ଜନ କରିବ ।ଥରେ ଚିନ୍ତା କରି ଦେଖ !ଦେଵକୀ ଗର୍ଭରୁ ଯେତେଟା ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେବେ ତାଙ୍କ ପ୍ରାଣ ତୁମେ ନାଶ କରିବ ।ଭଉଣୀକୁମାରିକାହିଁକି ପାପ ରେ ଭାଗିହେବ ?ସ୍ତ୍ରୀ ହତ୍ୟା ରୁ ମୁକ୍ତି ନାହିଁ ଏକଥା ତୁମେ କଅଣ

ଜାଣିନା ରାଜା କଂସ !।

"ସହୋଦର ବଧ ନକରହେ କଂସ ରାଣ

ଜନମ ହୋଇଲେ ପୁତ୍ର ନାଶିବୁ ତୁ ପୁଣ "

ଅକ୍ରୁର ଙ୍କ କଥା ଶୁଣି କଂସ ଖୁସି ହୋଇଗଲା ଓ ଭାବିଲା ଭଉଣୀ କୁ ମାରି ପାପରେ ମୁଁ ଭାଗି କାହିଁକି ହେବି ?।ତାହାରି ଗର୍ଭରୁ ଯେତେ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ନେବେ ଗୋଟି ଗୋଟି କରି ମୁଁ ହତ୍ୟା କରିବି ।ଭଉଣୀ ଦେବକୀ କୁ କଂସ କହିଲା "ଆଲୋ ତୋହରି ପୁତ୍ର ମୋତେ ମାରିବ ଏକଥା ଶୁଣି ମୁଁ ତୋର ମୁଣ୍ଡକୁ କାଟି ଦେଇ ଥାଆନ୍ତି !ମାତ୍ର ମନ୍ତ୍ରୀ ଅକ୍ରୁର କଥାରେ ଆଜି ତୋତେ ଛାଡ଼ି ଦେଉଛି ।ଶୁଣିରଖ ଦେବକୀ "ତୁ ଯେତୋଟି ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ କରିବୁ ,ସମସ୍ତ ପୁତ୍ର କୁ ଗୋଟି ଗୋଟି କରି ମୋ ହସ୍ତେ ସମର୍ପି ଦେବୁ ।ଏହା ରାଜା କଂସ ର ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ।"କଂସ କଥାରେ ଦେବକୀ ସମ୍ମତି ପ୍ରକାଶ କଲା ଓ କହିଲା ଭାଇ !ମୁଁ ମୋର ସମସ୍ତ ଜନ୍ମିତ ପୁତ୍ରକୁ ତୁମ ହସ୍ତରେ ଟେକିଦେବି ।ଏହା ସତ୍ୟ !ସତ୍ୟ !ସତ୍ୟ !।

ଏତିକିରେ ମନ୍ଦ ବୁଦ୍ଧି କଂସ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇନଥିଲା ।ଦେବକୀ କୁ କହିଲା ତୁ ଆଜିଠାରୁ ମୋର ବନ୍ଦୀ ଘରେ ରହିବୁ ।ବିରସେନ କୁ ଡକାଇ କଂସ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲା ରେ ବୀର ସେନ ତୁ ଦେବକୀ ପାଇଁ ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ବନ୍ଦୀଶାଳା ନିର୍ମାଣ କର ଯେଉଁ ବନ୍ଦୀ ଗୃହରେ ଯିବା ଆସିବା ପାଇଁ ବତିଶ ଟି ବାଟ ଯିବା ଆସିବା ପାଇଁ ରହିବ ଓ ଛତିଶ ଟି ଝରକା ରେ ବନ୍ଦୀ ଶାଳ ଶୋଭା ପାଉଥିବ ।ଗୋଟିଏ ଦ୍ୱାରରେ ଶହେ ଜଣ ଦ୍ଵାରି ଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତି ଦିଅ ଯେମିତି ସେମାନେ ଚବିଶ ପ୍ରହର ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ସଜାଗ ହୋଇ ରହିଥିବେ ।ରାଜା କଂସ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ରେ ଜାରସନ୍ଧ ପ୍ରଥମ ଦ୍ୱାରରେ ରହିଲେ ।ସହସ୍ରା ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ବନ୍ଦୀଶାଳ ର ଦ୍ଵିତୀୟ ଦ୍ୱାରରେ ନିଯୁକ୍ତି ଦିଆଗଲା ।ଆଉ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ କଂସ ବତିଶ ଦ୍ୱାରରେ ଜଗୁଆଳି ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତି ଦେଲା ।ନିଯୁକ୍ତି ଦେଇ କଂସ ସମସ୍ତ ରାଜା ମାନଙ୍କୁ ଶୁଣାଇ ଦେଇ କହିଲା "ଶୁଣ ଦ୍ୱାରପାଳ ମାନେ ସାବଧାନ !ଯଦି ତୁମ ଦ୍ୱାର ଦେଇ ବନ୍ଦିନୀ ଖସି ଯାଏ ତେବେ କାଳ ଓ ବିକାଳ ହାତରେ ତୁମର ମରଣ ହେବ "।

କଂସ ର କର୍କଶ ବାଣୀ ଓ ରକ୍ତ ଭରା ଆଖି ଦେଖି ରାଜାମାନେ ସମ୍ମତି ପ୍ରଦାନ କଲେ ଓ ଯେ ,ଯେଉଁ ଦ୍ୱାରରେ ରହିବା କଥା ସେଇ ଦ୍ୱାରରେ ଯାଇ ଜଗି ବସିଲେ। ଏହାପରେ କଂସ ଉଗ୍ରସେନ ଯାଇ କହିଲା "ରେ ଉଗ୍ରେସେନ ଆଜିଠାରୁ ଦେବକୀ ର ବନ୍ଦୀଶାଳ କୁ ତୋତେ ନଯିବା ପାଇଁ କଂସ ବାରଣ କଲା ।ଯଦି ତୁ କୌଣସି ଦିନ ସେଠାକୁ ଯାଉ ତେବେ ତୋ ମରଣ ହେବ ବୋଲି ଜାଣିଥା ।ମୋର ପିତା ନହୋଇଥିଲେ ତୋର ଶିର ମୁଁ ହାଣୀ ସାରନ୍ତିଣି !ତୋର ଏବେ ବହପ ଯେ ମୁଁ ନଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ମୋ ଭଉଣୀ କୁ ବିବାହ କରି ଦେଲୁ ।ରାଜା ଉଗ୍ରସେନ କଂସର କଥାରେ ଡରି ଯାଇ କହିଲା ,ତୋହର କଥାକୁ ମୁଁ ଅକ୍ଷରେ ଅକ୍ଷରେ ପାଳନ କରିବି । ଚାଟୁ କାର ଏହି ସମୟରେ ଉଗ୍ରସେନ ଙ୍କୁ ଏକ ଶିରିପା ଆଣି ଦେଇଛି ।ଉଗ୍ରସେନ କଂସ ମୁଣ୍ଡରେ ଶିରିପା ବାନ୍ଧି ଦେବାରୁ କଂସ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ନିଶକୁ ମୋଡି ବାହାରି ଗଲା ରାଜ ଭବନ ଭିତର ଆଡକୁ ।ଛପନ କୋଟି ଯାଦବ ରାଜା କଂସ ପଛେ ପଛେ ଗୋଡ଼ାଇ ଚାଲିଥାନ୍ତି ।ରାଜା ମାନେ ଭୟ ପାଇ ଆଉଜି ଯାଉଥାଆନ୍ତି ।କଂସ କାଳ ଓ ବିକାଳ କୁ ପାଖକୁ ଡାକି କହିଲା "ଏବେ ତୁମେ ଦେବକୀ ଓ ବସୁଦେବ କୁ ନେଇ ବନ୍ଦୀଶାଳ ରେ ରଖିଦେଇ ଆସ "।କାଳ ଓ ବିକାଳ ରାଜା କଂସ ର ଆଦେଶ ମାନି ଯିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲା ବେଳେ ମନ୍ତ୍ରୀ ଅକ୍ରୁର ରାଜା କଂସ କୁ କହିଲେ "ହେ ରାଜନ ଆପଣଂକର କଅଣ ମତ୍ତି ଭ୍ରମ ହୋଇଗଲାଣିକି ?।

ବିବାହର ଗୋଟିଏ ବର୍ଷ ନହେଲେ କେହି କଅଣ ସନ୍ତାନ ପ୍ରସବ କରି ପାରିବ ? ଏଣୁ ଯେତେବେଳେ ଦେବକୀ ଗର୍ଭବତୀ ହେବେ ସେତେବେଳେ ଆପଣ ତାଙ୍କ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ବନ୍ଦୀଶାଳରେ ରଖିବେ ।ଏବେ କାହିଁକି ଏପରି ଆଦେଶ ଦେଉଛନ୍ତି ।ମନ୍ତ୍ରୀ କଥା ଶୁଣି କଂସ କାଳ ଓ ବିକାଳ ଙ୍କୁ ମନା କରିଦେଇଛି ଯେ ବର୍ତ୍ତମାନ ତୁମେ ଦେବକୀ ଓ ବସୁଦେବ ଙ୍କୁ ବନ୍ଦୀ ଶାଳକୁ ନନେଇ ମୋ ଘରକୁ ଲାଗିଥିବା ଏକ ଘରେ ରହିବାକୁ କୁହ । ଆଜ୍ଞା ପ୍ରମାଣେ କାଳ ଓ ବିକାଳ ,ଦେବକୀ ଓ ବସୁଦେବ ଙ୍କୁ ନେଇ କଂସ ରହୁଥିବା ଘରକୁ ଲାଗି ଏକ ଘରେ ରହିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି ଦେଲେ ।

ଏହାପରେ କଂସ ଡଗର କୁ ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଇ କହିଲେ "ତୁ , ବସୁଦେବ ଓ ଦେବକୀ ଙ୍କ ଦ୍ୱାରପାଳ ହୋଇ ରହିଥିବୁ ।ଯେତେବେଳେ ଦେବକୀ ଗର୍ଭବତୀ ହେବାର ଜାଣିବୁ ,ମୋତେ ଆସି କହିବୁ ।ଯଦି ତୁ ମୋତେ ଏ ସମ୍ବାଦ ଜଣାଇବାରେ ହେଳା କରୁ ତାହାଲେ ତୁ ନିଶ୍ଚୟ ମୋ ହାତରେ ମରିବୁ ।ଡଗର କହିଲା ଆଜ୍ଞା ମହାରାଜ !ମୁଁ ମୋ କାମ ପାଇଁ ସର୍ଵଦା ଜାଗ୍ରତ ହୋଇ ରହିଲି ।

ବିଚକ୍ଷଣ ବୁଦ୍ଧି ସମ୍ପର୍ଣ୍ଣ ରାଜା ଥିଲା କଂସ ।ସେ ଜାଣି ପାରିଥିଲା ତା ରାଜ୍ୟରେ ଶତ୍ରୁ ମାନେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିବେ ନିଶ୍ଚିତ ।ଏହା ଜାଣି "କେଶୀ" ନାମକ ଅସୁର କୁ" ତାଳବନ"ରେ ଦିନ ରାତ୍ରି ଜଗିବା ଆଦେଶ ଦେଇ କହିଲା ରେ କେଶୀ ତୁ ଦେଖିବୁ ମୋ

ନଗରକୁ ଯଦି କେହି ଶତ୍ରୁ ମନୋ ଭାବନେଇ ଆସେ ତେବେ ତାକୁ ସେଇଠାରେ ହତ୍ୟା କରିବୁ । *କେଶୀ*..........

ଅସୁର କେଶୀ ,କିଏ କାହାର ମିତ୍ର ,କିଏ କାହାର ଶତ୍ରୁ ଅଟେ ତାହା ଅକ୍ଳେଶରେ ଜାଣି ପାରେ ।କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ଯଦି ଶତ୍ରୁ ମନୋଭାବ ନେଇ ଆସେ ତେବେ ତାହାର ଗୋଟିଏ ଆଙ୍ଗୁଠି ଆପେ ଆପେ ଫାଟି ଯାଏ ଓ ସେଥିରୁ ରକ୍ତ ବାହାରି ପଡେ ।ସେଇ ରକ୍ତ ଦେଖି ଅସୁର କେଶୀ ଭୟଙ୍କର ହୋଇଉଠେ ଓ ଏକାଥରେ ଶହେ ଜଣଙ୍କୁ ମାରିବା ର ବଳ ତାହା ଦେହରେ ଜାଗରି ଉଠେ ।

ମଥୁରା କଟକ ର ଚାରିଦିଗ କୁ ସଶସ୍ତ୍ର ଯୋଧ୍ୟା ମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଦ କରିଦେଲା କଂସ ।ଦେବତା ମାନଙ୍କୁ ଭୃତ୍ୟପଣେ ଖଟାଉ ଥାଏ ରାଜା କଂସ । ରାଜା କଂସ ର ପରାକ୍ରମ ଏତେ ଥିଲା ଯେ ତା'ର ଗୋଟିଏ ପଦାଘାତରେ ମେଦିନୀ ସହି ନପାରି ତାର ମୁଖରୁ ଝର ଝର ହୋଇ ରକ୍ତ ବାହାରି ପଡୁଥିଲା ।ଏହି ରୂପ କଂସର ଦେଖି ବ୍ରହ୍ମା ସମେତ ସମସ୍ତ ତେତିଶ କୋଟି ଦେବତା ଭୟ ପାଇ ନାରାୟଣ ରଖ ,ନାରାୟଣ ରଖ ବୋଲି ଡାକୁଥିଲେ ।

"ତେତିଶକୋଟି ଦେବତା ବ୍ରହ୍ମାକୁ ଘେନିଣ

ଆତଙ୍କରେ ଡାକଦେଲେ ରଖ ନାରାୟଣ "।

କ୍ରମଶଃ................

ହରିବଂଶ ( ଭାଗ -୧୪)

ହରିବଂଶ ( ଭାଗ -୧୪)