ଯିଏ ଦ୍ରଷ୍ଟା ,ଶ୍ରୋତା ,ଜ୍ଞାତା ,ରସସ୍ୱାଦନକର୍ତ୍ତା ,ଘ୍ରାଣ କର୍ତ୍ତା ଓ ଜୀଵ ରୂପରେ ଏହି ଶରୀର ଧାରଣ କରି ବିରାଜିତ ,ଏହି ରୂପରେ ସର୍ଵ ବିଷୟଜ୍ଞ ଯେଉଁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଆତ୍ମା ବୋଲି ଜାଣିବାକୁ ହୁଏ ,ସେହି ସଂସାର ଅନ୍ଧକାର ନାଶକାରୀ ହରିଙ୍କୁ ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରୁଅଛି ।ହେ ପ୍ରଭୁ !ଆପଣ ଙ୍କ ନାମ ,ଗୁଣ ପ୍ରଚାର ପ୍ରସାର କରିବାରେ ଯଦି କୌଣସି ଠାରେ ତ୍ରୁଟି ରହି ଯାଉଥାଏ ତେବେ ଏ ଅଧମକୁ କ୍ଷମା କରିବା ହେବେ ।ଜୟ ଶ୍ରୀହରି ।

#ଦେଵକୀର_ପୁତ୍ରଜନ୍ମ 🌹🌹

*****************

ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ ,ଶୁକମୁନି ଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଆସନରେ ବସାଇ ପୂଜା କରିବା ପରେ କହିଲେ ଭୋ ଦେଵ !ଆପଣ ଦେଵକୀ ବିବାହ ପ୍ରସଙ୍ଗ କହିଲେ ମୁଁ 'ଶୁଣିଲି ।ଏବେ ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ ଦେବକୀ ବିବାହ ପରେ ତା'ର ପୁତ୍ର ହେଲେ କି ପୁତ୍ର ଜାତ ହେଲେ ନାହିଁ ।ଏସମସ୍ତ ବିଷୟ ମୁଁ ଆପଣଂକ ଠାରୁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ ।ଶୁକ ମୁନି ପରୀକ୍ଷିତ ଙ୍କର ଆଗ୍ରହ ଦେଖି କହିଲେ ଦେବକୀର ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ ଯାହା ମୁଁ ଶୁଣିଛି ତୁମ ଆଗରେ କହୁଛି ;

କଂସାସୁର ମଥୁରା କଟକ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗ ରେ ସୈନ୍ୟସାମନ୍ତ ଙ୍କୁ ଜଗାଇ ଦେଇଥାଏ ,।ଜଗାଇ ଥାଏ ଏଥିପାଇଁ ଯେ ମଥୁରା ନଗରକୁ ଯେମିତି କୌଣସି ଶତ୍ରୁ ଆସି ପାରିବେ ନାହଁ ।ରାଜ ଦରବାର ରେ କେବଳ କଂସ ର ରାଜୁତି ଚାଲୁଥାଏ ।ଦେବକୀ ଓ ବସୁଦେବ ,କଂସ ଘରକୁ ଲାଗି ରହିଥିବା ଗୋଟିଏ ଘରେ ରହୁଥାଆନ୍ତି ।ସେଇ ଘରକୁ ଲାଗି ଆଉ ଗୋଟିଏ ଘରେ ଉଗ୍ରସେନ ଓ ଇନ୍ଦୁମତୀ ଝିଅ ,ଜ୍ବାଇଁ ଙ୍କ ମୁହଁ ଚାହିଁ ଦିନ କାଟୁ ଥାଆନ୍ତି ।

କଂସର ବୟସ ଯେତେବେଳେ ପଞ୍ଚତିରିଶ ପୁରିଲା ସେହି ସମୟରେ ଡଗର ଆସି କଂସ ଆଗରେ କହିଲା -"ମହାରାଜ !ମହାରାଜ !ମୁଁ ଯେଉଁ କଥା କହୁଛି ତାହା ମନଦେଇ ଶୁଣନ୍ତୁ !ଆପଣଂକ ଭଉଣୀ ଦେଵକୀ ର ଏକମାସ ଗର୍ଭ ହୋଇଛି "।ଡଗର ଠାରୁ ଏହି ଖବର ଶୁଣି କଂସ ମନରେ ମହାଭୟ ଆସିଲା ।ଦେହରୁ ଗମ୍ ଗମ୍ ଝାଳ ବାହାରି ଯାଉଥାଏ ।ଆଖି ପତା ଭୟରେ ଯୋଡି ଯୋଡି ହେଇ ଯାଉଥାଏ ।କଂସକୁ ଘନ ଘନ ପରିସ୍ରା ଲାଗୁଥାଏ ।କିଛିକ୍ଷଣ ଦମ୍ଭ ନେଇ ଡଗରକୁ କଂସ କହିଲା "ଡଗର ତୁ ଶୀଘ୍ର ଯାଇ ମୋ ପିତା ଉଗ୍ରସେନ କୁ କହ ସେ ଦେବକୀ କୁ ଧରି ମୋ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତୁ "।

କଂସର ବାର୍ତ୍ତା କୁ ଡଗର ନେଇ ଉଗ୍ରସେନ ଙ୍କୁ କହିଲା ।ଡଗର ଠାରୁ ଏମନ୍ତ କଥା ଶୁଣି ଉଗ୍ରସେନ ଙ୍କ ଛାତି ଥରିବାକୁ ଲାଗିଲା କେବଳ ଭୟ ଓ ଡରରେ ।ଆଉ ବେଶୀ ସମୟ ଅପେକ୍ଷା ନକରି ଉଗ୍ରସେନ , ବସୁଦେବଙ୍କ ପୁରରେ ପ୍ରବେଶ ହେଲେ ।ଛପନ କୋଟି ଯାଦବ ମାନଙ୍କ ଗହଣରେ ବସୁଦେବ ଥାଆନ୍ତି ।ଉଗ୍ରସେନ ମନେ ମନେ ଦେବକୀ ଙ୍କ କଥା ଭାବି ତାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଧାର ଧାର ଲୁହ ବୋହି ଯାଉଥାଏ ।ଉଗ୍ରସେନ ହୃଦୟରେ ପ୍ରଭୁ ଚକ୍ରଧାରୀ ଙ୍କୁ ଡାକୁଥାନ୍ତି ହେ ପ୍ରଭୁ ଭାବଗ୍ରାହୀ !ମୋତେ ଏ ପରି ସଂକଟରୁ ରକ୍ଷା କର ।ହେ ପ୍ରଭୁ ଚକ୍ରପାଣି ମୋ ଦୁହିତା କଷ୍ଟ ଦୁରକର ।

"ଏ ମୋର ଦୁହିତା କଷ୍ଟ ଫେଡ ଚକ୍ରପାଣି

ଦେବକୀ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ରଖ ହୋ ଏକ୍ଷଣି "।

ଉଗ୍ରସେନ ଙ୍କ ଠାରୁ ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣି ବସୁଦେବ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ମନେ ମନେ ସ୍ମରଣା କଲେ ଓ ଦେବକୀ କୁ ଧରି କଂସ ନିକଟକୁ ବାହାରି ପଡିଲେ । ଉଗ୍ରସେନ ନିକଟରେ ଡଗର ବାର୍ତ୍ତା ଦେବା ଓ ଉଗ୍ରସେନ ବସୁଦେବ ଙ୍କୁ କହିବା ଭିତରେ ମାତ୍ର ଘଡ଼ିଏ ସମୟର ବ୍ୟବଧାନ ।ଏତିକି ସମୟ ବିଳମ୍ବ ଦେଖି କଂସ ନିଜକୁ ଆଉ ସମ୍ଭାଳି ନପାରି ଆଉ ଏକ ଡଗର କୁ ଉଗ୍ରେସେନ ପାଖକୁ ପଠାଇ ଦେଇ ମନେ ମନେ କଂସ ଚିନ୍ତା ରେ ପଡିଗଲା "ଉଗ୍ରସେନ ଦେବକୀ କୁ ଲୁଚାଇ ଦେଇନିତ ?।ଯଦି ଏ ଖବର ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ପାଏ ତେବେ ଉଗ୍ରସେନ କୁ ବିଷ ଦେଇ ମାରିଦେବି ।

ଦ୍ଵିତୀୟ ଡଗର ବାଟରେ ଯାଇ ଦେଖିଲା ଉଗ୍ରସେନ ,ବସୁଦେବ ଓ ଦେଵକୀ କଂସ ଅଭିମୁଖେ ଆସୁଛନ୍ତି ।ଦ୍ଵିତୀୟ ଡଗର କହିଲା କଂସ ନୃପତି ତୁମର ବିଳମ୍ବ ଦେଖି ଅତିଶୟ କୋପ କରିଛନ୍ତି ଏଣୁ ଶୀଘ୍ର ମୋ ସହିତ ଆସନ୍ତୁ ।ଉଗ୍ରସେନ ଝିଅ ଓ ଜ୍ବାଇଁ ଙ୍କୁ ଧରି କଂସ ନିକଟରେ ହାଜର ହେଲେ ।କଂସ ଉଗ୍ରସେନ ଙ୍କୁ କହିଲା "ଏତେ ଯାଏ କାହିଁକି ବିଳମ୍ବ କଲୁ ବୃଦ୍ଧ ଉଗ୍ରସେନ ,ଆଜି କଂସ ହାତରେ ତୋର ମରଣ ହିଁ ହେବ ।କଂସର ଏପ୍ରକାର ବାଣୀ ଶୁଣି ଉଗ୍ରସେନ କଂସ କୁ ହାତଯୋଡ଼ି କ୍ଷମା ମାଗି କହିଲେ -"ହେ ନୃପବର ଆଉ ଜୀବନରେ ଏପରି ଭୁଲ କେଭେ ହେବନାହିଁ ?ଏଥର କ ପାଇଁ ମୋତେ କ୍ଷମା ଦିଅନ୍ତୁ।

ବସୁଦେବ ଓ ଦେବକୀ ଙ୍କୁ ଦେଖି କଂସ ଖୁସି ହୋଇଗଲା ।କଂସ ଦେବକୀ କୁ କହିଲା "ଭଉଣୀ ତୁ ମୋ ପାଖରେ ସତ୍ୟ କରିଛୁ ତୋ ପେଟରୁ ଯେତେଗୋଟି ସନ୍ତାନ ଉପୁଜିବେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋତେ ଆଣିଦେବୁ "ଏକଥା ତୋହର ମନେ ଅଛିଟି ?। ଦେଖ ଭଉଣୀ ଦେବକୀ ମୁଁ ଯଦି ବଞ୍ଚି ରୁହେ ତୋତେ ମୁଁ ସଦୟ ହେବି ଆଉ ଯଦି ମୁଁ ତୋ ପୁତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନାଶ ଯିବି ତାହାଲେ ଆମ ଭାଇ ଭଉଣୀ ସମ୍ପର୍କ ରହିଲା କଅଣ ?।ତାପରେ ମୁଁ ମଲା ପରେ ତୋତେ କିଏ ଦେଖାଶୁଣା କରିବ ?।

"ତୋହର ନନ୍ଦନ ମୋତେ ଯେବେଟି ମାରିବ

ସେ ପୁତ୍ର ଜନମ ହୋଇ ତୋତେ କି କରିବ "।

କଂସର ଏପରି କଥା ଶୁଣି ଦେବକୀ କହିଲା -"ଭାଇ ତୁମେ ମନରେ ସେପରି ଦ୍ଵନ୍ଦ ରଖାନାହିଁ ?।ତୁମେ ଅଛ ମାନେ ମୋର ସବୁ କିଛି ଅଛି ।ତୁମେ ମୋ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ର ଚାନ୍ଦ ସଦୃଶ୍ୟ ।

"ଦେଵକୀ ବୋଇଲେ ଭାଇ ନକର ହୋ ଦ୍ଵନ୍ଦ

ତୁହି ସିନା ଅଟୁ ମୋର ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ର ଚାନ୍ଦ "।

ଦେବକୀଙ୍କର କଥାଶୁଣି ବସୁଦେବ କଂସ କୁ କହିଲେ "ହେ ରାଜନ !ଆମର ପୁତ୍ର ହେଲେ ସେଇ ପୁତ୍ର ଆମର କି କାର୍ଯ୍ୟ ରେ ଲାଗିବ ?ଆପଣ ଥିଲେ ଆମେ ଦୁହେଁ ଐଶ୍ଵର୍ଯ୍ୟ ଭୋଗ କରିବୁ ।ଏଣୁ ଆମର ପୁତ୍ର କି କନ୍ୟା କିଛି ଦରକାର ନାହିଁ ।ତୁମେ ଯଦି ବଞ୍ଚିଥିବ ତେବେ ଆମେ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରିବୁ ।

"ନାହିଁ ଆମ ପୁତ୍ର କନ୍ୟା କେଭେ ପ୍ରୟୋଜନ

ତୁମ୍ଭେ ବଞ୍ଚିଥିଲେ ଆମ୍ଭେ ପାଇବୁ ହୋ ପୁଣ୍ୟ "

ବସୁଦେବ ଓ ଦେବକୀ ଙ୍କ ମୁହଁରୁ ଏମନ୍ତ କଥା ଶୁଣି ପ୍ରବଳ ପ୍ରତାପୀ କଂସ ମନ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇଗଲା ଓ ସେ ନିଜ ଭଉଣୀ ଭିଣୋଇ ଙ୍କୁ କହିଲା -ତୁମେ ଦୁଇ ଜଣ ମୋ ସହିତ ଯଦି ରଖିବ ତେବେ ତୁମେ ମୋର ପଞ୍ଚଭୂତ ବୋଲି ଜାଣିଥାଅ ।ପୁନଶ୍ଚ କଂସ କହିଲା ଏବେ ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଯାଇ ବନ୍ଦୀ ଘରେ ରୁହ ।କଂସର କଥାଶୁଣି ଉଗ୍ରସେନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରିଛନ୍ତି ।କୃଷ୍ଣ ଭଗବାନ ଅକ୍ରୁର ଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ବୁଦ୍ଧି ଦେଇ ଅକ୍ରୁର ଙ୍କୁ କଂସ ନିକଟକୁ ପଠାଇଲେ ।ଅକ୍ରୁର ,କଂସ ଙ୍କୁ କହିଲା -ହେ ନୃପ !ମୋ କଥା ଶୁଣ ! କାହିଁକି ଏ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କୁ ବନ୍ଦୀ ଘରେ ରହିବା ପାଇଁ କହୁଛ ?।ଏ ଦୁଇ ଜଣ ରାଜି ଅଛନ୍ତି ଯେ ପୁଅ ହେଉ କି ଝିଅ ହେଉ ଜନ୍ମ ହେବାମାତ୍ରେ ତୁମକୁ ଆଣି ଦେବେ ।ତ ବନ୍ଦୀ ଘରେ କାହିଁକି ଏ ମାନେ ରହିବାକୁ କହୁଛ ?। କଂସ ଦେବକୀ ଓ ବସୁଦେବ ଙ୍କୁ ପଚାରିଲା ଅକ୍ରୁର ଯାହା କହୁଛି ତାହା କଅଣ ସତ୍ୟ ?।ବସୁଦେବ କହିଲେ ଏହା ନିରାଟ ସତ୍ୟ ।ପୁତ୍ର ହେଉ କି କନ୍ୟା ହେଉ ଜନ୍ମମାତ୍ରେ ମୁଁ ଆପଣଂକୁ ଆଣି ଦେଇ ଦେବି ।

"ପୁତ୍ର ଜନମିଲେ ମୁହିଁ ଦେବି ସମର୍ପଣ

ତୁହି ଜୀଇ ଥିଲେ ମୋର ସକଳ କାରଣ "

କଂସ ,ବସୁଦେବ ଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ହସି ଦେଇ କହିଲା ,ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ନିଶ୍ଚିତ ରେ ଯାଇ ମନ୍ଦିର ରେ ରୁହ ।ଆଉ ବନ୍ଦୀ ଘର ତୁମପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ ।ତତ୍ ପରେ କଂସ ମନରେ ଆହୁରି କିଛି ରହିଯିବାରୁ ସେ ଭଉଣୀ ଦେବକୀ କି କହିଲା "ଭଉଣୀ ଦେବକୀ ତୁ ମୋ ମୁଣ୍ଡ ଛୁଇଁ କହ ତୋ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ହେଲେ ମୋତେ ଆଣି ଦେବୁ ,ମୁଣ୍ଡ ନଛୁଇଁଲେ ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରୁନି ଲୋ ଭଉଣୀ "।

ଦେବକୀ ,ଭାଇ କଂସର ମୁଣ୍ଡ କୁ ଛୁଇଁ ଶପଥ କରି କହିଲା ଭାଇ ଏହା ତ୍ରିବାର ସତ୍ୟ କରି କହୁଛି ଯେ ମୋ ଠାରୁ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରୁଥିବା ସମସ୍ତ ସନ୍ତାନ କୁ ମୁଁ ଆଣି ତୁମ ନିକଟରେ ଦେବି ।

"ଦେବକୀ ବୋଇଲେ ଭାଇ ତୋହରି ଶପଥ

ଶିର ଛୁଅନ୍ତେ ହରଷ ହେଲେ ନୃପନାଥ "।

ଏହାପରେ କଂସ ଭଉଣୀ ଦେବକୀ ଓ ଭିଣୋଇ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ

ପୂର୍ବରୁ ରହୁଥିବା ଘର କୁ ପଠାଇ ଦେଇଛି ।ସେନାପତି ବିରସେନ କୁ ଭଉଣୀ ,ଭିଣୋଇ ଓ ଉଗ୍ରସେନ ଙ୍କୁଜଗିବା ପାଇଁ ଦାଇତ୍ୱ ଦେଇଛି ।ଛପନ କୋଟି ଯାଦବ ଙ୍କୁ ନେଇ ବସୁଦେବ ନିଜ ପୁରକୁ ଚାଲି ଯାଇଛନ୍ତି ।

ବସୁଦେବ ଓ ଦେବକୀ ସର୍ବଦା ମନଦୁଃଖରେ ସମୟ କାଟୁ ଥାଆନ୍ତି ଓ ସବୁବେଳେ ଶ୍ରୀହରୀଙ୍କ ନାମ ସ୍ମରଣ କରୁ ଥାଆନ୍ତି ।ଦେବକୀର ଗର୍ଭ ମାସ ପରେ ମାସ ଗଡି ଚାଲୁଥାଏ ।ଏମିତି ଗର୍ଭ କୁ ନଅ ମାସେ ହୋଇ ଯେତେବେଳେ ଦଶ ମାସ ହେଲା ଦେବକୀର ଏକ ପୁତ୍ର ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ହେଲା ।ଉଗ୍ରସେନ ସଂଗେ ସଂଗେ କଂସ ନିକଟକୁ ଯାଇ ଖବର ଦେଲେ ଯେ ଦେବକୀ ଏକ ପୁତ୍ର ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ଦେଇଛି ।ରାଜା କଂସ ମନେ ମନେ ଚିନ୍ତା କଲା ଏବେ ମୋର ଶତ୍ରୁ ଜନ୍ମ ହୋଇଛି ।ଦ୍ରୁମିଳା ନନ୍ଦନ ରାଗି ଯାଇ କହିଲା ମୋର ଶତ୍ରୁକୁ ଶୀଘ୍ର ମୋତେ ଦେଇ ଦିଅନ୍ତୁ ।ବସୁଦେବ ଓ ଦେବକୀ ପୁତ୍ର କୁ ଧରି କଂସ ନିକଟରେ ପହଁଞ୍ଚି ଜନ୍ମିତ ଶିଶୁକୁ କଂସ ହାତରେ ଟେକି ଦେଲେ ।

"ବସୁଦେବ ଦେବକୀ ଯେ ପୁତ୍ରକୁ ଘେନିଣ

ସମର୍ପିଣ ଦେଲେ ନେଇ କଂସ ସନ୍ନିଧ୍ୟାନ"

ହାତରେ ଦେବକୀ ର ସଦ୍ୟ ଜନ୍ମିତ ପୁତ୍ର କୁ କଂସ ଧରି କହିଲା ତୁ ମୋହର ଭଣଜା ଏହା ସତ୍ୟ ,ମାତ୍ର ତୁ ମୋର ପ୍ରଥମ ଶତ୍ରୁ ତୋତେ ବିନାଶ କରିବା ମୋର ଧର୍ମ ।କଂସ ସେଇ ବାଳକର ଦୁଇ ପାଦକୁ ଧରି ଦ୍ରୁମିଳା ପର୍ବତ ଉପରେ କଚାଡି ଦେଲା ।ପୁତ୍ରଟିକୁ କଚାଡି ଦେବା ଫଳରେ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ସେଇ ପୁତ୍ରଟି ର ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଥିଲା ।ପୁତ୍ରଟି ମରିଗଲା ପରେ ସେ ଆକାଶକୁ ଚାଲିଗଲା ।କଂସ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲା ଏବେ ମୋର ଶତ୍ରୁ ର ବିନାଶ ହୋଇଛି ।

ଏହି ଖୁସିରେ ମଥୁରା କଟକରେ ଉତ୍ସବ ଯଥାରୀତି ରେ ପାଳନ କଲା ଓ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇ ରହିଲା ।ସର୍ବଦା ଦୁଃଖ ମନରେ ବସୁଦେବ ଓ ଦେବକୀ ସମୟ କାଟୁଥାଆନ୍ତି ଓ ଯେଉଁ ପୁତ୍ର ମାନ ଜନ୍ମ ହୁଅନ୍ତି ତାକୁ ଆଣି କଂସ କୁ ଦିଅନ୍ତି ।ଏହିପରି ଛ ବର୍ଷ ରେ ଛଅ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିତ ହେଲେ ।ସବୁ ପୁତ୍ର କୁ ଗୋଟି ଗୋଟି କରି ବସୁଦେବ ଓ ଦେବକୀ ରାଜା କଂସ ହାତରେ ସମର୍ପି ଦେଉଥାଆନ୍ତି ।କଂସ ଛଅ ପୁତ୍ର କୁ ମାରି ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇ ରହିଲା ।ଭଣଜା ମାନଙ୍କୁ ମାରି କଂସ ମଥୁରାରେ ଘୋଷଣା କଲା ଯେ ଆଉ ମୋହର କେହି ଶତ୍ରୁ ନାହାଁନ୍ତି।ଏହା କହି ମଥୁରାରେ "ଶତ୍ରୁନାଶ" ମହାଉତ୍ସବ ପାଳନ କଲା ।ମଥୁରାରେ ଖୁବ ଧୂମ ଧାମରେ ଉତ୍ସବ ପାଳନ ହେଉଥାଏ ।ଦ୍ରୁମିଳା କୁମର କଂସ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇ ବସିଥାଏ ଓ ଭାବୁଥାଏ ମୋ ଜୀବନର ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁ ଏବେ ମୃତ ।ଆଉ କିଛି ମୋର ଚିନ୍ତା କରିବାର ନାହିଁ !।

ଏମିତି ଖୁସି ମନୋଉଥିବା ବେଳେ ଆକାଶରୁ ଏକ ଶୁନ୍ୟ ବାଣୀ କଂସ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ରେ ଶୁଣାଗଲା ।ରେ !ରେ !କଂସ ଅତି ଖୁସି ହୋଅ ନାହିଁ ତୋହର ଏବେ ବି ଶତ୍ରୁ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି ।

"ଏବେ ଯେ ଦେବକୀ ଗର୍ଭେ ହୋଇବ ଉତ୍ପନ

ଅଷ୍ଟମ ଗର୍ଭର ପୁତ୍ର ନାଶିଵ ବହନ "।

ଶୁନ୍ୟ ବାଣୀ ଶୁଣି କଂସ ହତ ଚକିତ ହୋଇ ଯାଇଛି ।ମନରେ ଭୟ ଓ ଡର ରେ କଂସ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଲା ।ସଂଗେ ସଂଗେ ମଥୁରା ରେ ପାଳିତ ହେଉଥିବା ଶତ୍ରୁ ନାଶ ଉତ୍ସବ କୁ ରାଗିଯାଇ ବନ୍ଦ କରିଦେଲା ।

କ୍ରମଶଃ .......................

ହରିବଂଶ ( ଭାଗ -୧୬ )

ହରିବଂଶ ( ଭାଗ -୧୬ )