ମଧୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ କଥିତ ବଚନ ଅନୁସାରେ ଏକତ୍ୱ ସ୍ଥିରକରି ,ବିଭୂତି

ଲାଭକରି ,ଇନ୍ଦ୍ରାଦିଙ୍କର ଉପାସନା ପୂର୍ବକ 'ସେ ସେହି ,ସେହି ମୁଁ ,ସେହି ମୁଁ ଅଟେ ଏହି ପ୍ରକାରରେ ଯାହାଙ୍କୁ ଜାଣିବାକୁ ହୁଏ ସେହି ସଂସାର ଅନ୍ଧକାର ନାଶକାରୀ ହରିଙ୍କୁ ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରୁଛି ।ହେ ପ୍ରଭୁ !ଆପଣଙ୍କ ନାମ ,ଗୁଣ ପ୍ରଚାର ଓ ପ୍ରସାର କରିବାରେ ଯଦି କୌଣସି ତ୍ରୁଟି ରହିଯାଉଥାଏ ତେବେ ଏ ଅଧମକୁ କ୍ଷମା କରିବା ହେବେ ।ଜୟ ଶ୍ରୀହରି ।🌹🌹

........ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ ଶୁକମୁନିଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ ହେ ବ୍ୟାସସୁତ !

ଦେଵକୀ କଅଣ ପୁଣ୍ୟ କରିଥିଲେ ଯେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପୁତ୍ର ରୂପେ

ଗର୍ଭରେ ଧରିଲେ ?ଏ ବିଷୟରେ ମୋତେ ବିସ୍ତାର କରି କୁହନ୍ତୁ ?

ଶୁକମୁନି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ନାତିଙ୍କୁ କହିଲେ ମାନଯୋଗ ସହକାରେ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମ ଗାଥାକୁ ଶୁଣ......!

ସତର ମନୁ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଋଷି କଶ୍ୟପ ଓ ଅଦିତି ତପସ୍ୟା ପଦ୍ମ

ଯୋଗରେ ବସି ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ ।କଶ୍ୟପ ଯେଉଁଠାରେ ଅରଣ୍ୟ ରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ କାମଧେନୁ କପିଳା ନାମକ ଗାଈ ନିଜ ଝିଅ ନନ୍ଦିନୀ ଙ୍କୁ ନେଇ ସେଇ ବନରେ ନିଶ୍ଚିତରେ ଥାଏ ।ଋଷି କଶ୍ୟପ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୂଜା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ରେ ଗଙ୍ଗା ନଦୀ କୂଳରେ କୁଶ ଶୁଖାଇ ଥାଆନ୍ତି ।ଗୋମାତା କପିଳା ସେଇ କୁଶ କୁ ଭକ୍ଷଣ କରି ନଦୀକୁ ଜଳ ପିଇବା ପାଇଁ ଚାଲିଗଲା ।ଋଷି କଶ୍ୟପ ଦେଖିଲେ ଶୁଖାଇ ଥିବା କୁଶ ସେଠାରେ ନାହିଁ ।ଋଷି ଙ୍କର ନଜର ପଡିଗଲା କପିଳା ଗାଈର ଝିଅ ନନ୍ଦିନୀଙ୍କ ଉପରେ ।କଶ୍ୟପ ଋଷି ଭାବିଲେ ନନ୍ଦିନୀ ମୁଁ ଶୁଖାଇ ଥିବା କୁଶକୁ ଖାଇ ଦେଇଛି ।ରାଗିଗଲେ ଋଷି ।ନନ୍ଦିନୀ କୁ ଆଶ୍ରମରେ ବାନ୍ଧିଦେଲ।

ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପୁତ୍ର ରୂପରେ ପାଇବା ପାଇଁ ଋଷି କଶ୍ୟପ ଓ ପତ୍ନୀ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ ।ଏହିସମୟରେ ନଦୀରୁ ଜଳପାନ କରି କାମଧେନୁ ଗାଈ କପିଳା ଆଶ୍ରମ ନିକଟକୁ ଆସିଲା ଓ ଦେଖିଲା ଝିଅ ନନ୍ଦିନୀ କୁ ଋଷି ଦମ୍ପତ୍ତି ଆଶ୍ରମ ରେ ବାନ୍ଧିକରି ରଖିଛନ୍ତି ।ଝିଅ ନନ୍ଦିନୀ ଆଶ୍ରମ ରେ ବନ୍ଧା ହୋଇଥିବାର ଦେଖି କାମଧେନୁ ଗାଈ କପିଳା ଅତ୍ୟନ୍ତ ରାଗିଯାଇ କହିଲା "ରେ ବ୍ରହ୍ମା ସୁତ ତୁ କାହିଁକି ମୋ ଝିଅ ନନ୍ଦିନୀ କୁ ବାନ୍ଧି କରି ଆଶ୍ରମରେ ରଖିଛୁ ?।ଏହା କଅଣ ଆଶ୍ରମ ର ନିୟମ ?"।

ଋଷି କଶ୍ୟପ କହିଲେ "ମୋ କଥା ଶୁଣ କାମଧେନୁ କପିଳା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୂଜା ନିମନ୍ତେ ମୁଁ କୁଶ ଶୁଖାଇ ଥିଲି ।ସେଇ କୁଶକୁ ତୋହର ଝିଅ ଖାଇ ଦେବାରୁ ମୁଁ ତାକୁ ବନ୍ଧନ କରିଛି "।ଋଷିଙ୍କ ଠାରୁ ଏକଥା ଶୁଣି ଗାଈ କପିଳ ହସି ଦେଇ କହିଲା ସେଇ କୁଶ କୁ ମୁଁ ଖାଇଛି ! ଆପଣ ଅକାରଣରେ ମୋ ଝିଅକୁ କାହିଁକି ବନ୍ଧନ କରିଛନ୍ତି ?।ମୁଁ ଏହାକୁ ଘାସ ଭାବି ଖାଇ ଦେଇଛି ।

ଏହାପରେ ଗାଈ କପିଳା ଋଷି କଶ୍ୟପ ଙ୍କୁ କହିଲା -ତୁମେ ଦୁହେଁ ଯେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ରେ ତପସ୍ୟା କରୁଛ ତାହାସଫଳ ହେବ ନାରାୟଣ ଙ୍କୁ ପୁତ୍ର ରୂପ ତୁମେ ପାଇବ ।ତୁମ କୋଳରେ କୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମନେବେ ଏଥିରେ ତିଳେମାତ୍ର ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।କିନ୍ତୁ ମୋ ଝିଅ ନନ୍ଦିନୀ କୁ ଅକାରଣେ ଯେମିତି ବନ୍ଧନ କରି ରଖିଛ ସେହିପରି ତୁମ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଜଣେ ଅସୁର ବାନ୍ଧିକରି ରଖିବ ଓ ସେଇ ଅସୁର ହାତରେ ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଗଞ୍ଜଣା ପାଇବ । କପିଳା ଗାଈ ଏହି ଅଭିଶାପ ଋଷି ଦମ୍ପତ୍ତି ଙ୍କୁ ଦେଇ ନିଜ ଝିଅ ନନ୍ଦିନୀ କୁ ବନ୍ଧନ ମୁକ୍ତ କରି ଚାଲିଗଲେ ।

"ଏହା ବୋଲି ନନ୍ଦିନୀକୁ ଘେନିଣ ସେ ଗଲେ

କଶ୍ୟପ ଅଦିତି ଦୁହେଁ ତପରେ ରେ ବସିଲେ "।

ଋଷିଦମ୍ପତ୍ତି ଚଉଦ ମନୁ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତପସ୍ୟା କରି ଚାଲିଲା ପରେ ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଖି ତାଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା ।ନାରାୟଣ ଚିନ୍ତା କଲେ ଋଷି କଶ୍ୟପ ବହୁତ କଷ୍ଟ କଲେଣି ।ପ୍ରଭୁ କମଳ ଲୋଚନ ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା ରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖା ଦେଲେ। ଅପୂର୍ଵ ମୂର୍ତ୍ତି ଙ୍କୁ ଦେଖିବା ମାତ୍ରେ ଋଷି କଶ୍ୟପ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଦତଳେ ପଡିଗଲେ ।ପ୍ରଭୁ ଅନନ୍ତ କୋଟି ନାୟକ ଶ୍ରୀମନ ନାରାୟଣ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ "ହେ ଋଷି ମୁଁ ତୁମ ଦୁଇଜଣ ଙ୍କ ତପସ୍ୟା ରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ।ତପସ୍ୟା ର କାରଣ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଜଣା ଅଛି ।ନାରାୟଣ କହିଲେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ତୁମର ନନ୍ଦନ ହୋଇ ଜାତ ହେବି ।ତୁମେ ଯାଇ ମାନବ କୂଳରେ ଜନ୍ମ ନିଅ ।ତୁମେ ମାନବ ଜନ୍ମ ନେଲେ ମୁଁ ତୁମର କୁମର ହେବି ।ମର୍ତ୍ତରେ ମୁଁ ମନୁଷ୍ୟ ରୂପରେ ଅବତାର ହେବି ।ଏହି ଆଦେଶ ଦେଇ ହରି ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଧାନ ହୋଇଗଲେ ।ସତ୍ୟଯୁଗରେ ସେଇ କଶ୍ୟପ ଓ ଅଦିତି ବସୁଦେବ ଓ ଦେବକୀ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଲେ ।

"ସତ୍ୟଯୁଗେ ଯମଦଗ୍ନି ରେଣୁକା ଗର୍ଭର

ପର୍ଶୁରାମ ରୂପେ ଜନ୍ମ ହୋଇଲା ମର୍ତ୍ତର

ତ୍ରେତାଯୁଗେ ଦଶରଥ କୌଶଲ୍ୟା ଉଦରେ

ରାମ ରୂପେ ଜନମିଲେ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ

ଏବେ ଦ୍ୱାପରେ ଦେଵକୀ ବସୁଦେବ ଘରେ

ବଳଦେବ କୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମ ନେଲେ ଅଵନୀରେ "।

କପିଳା ଗାଈର ଅଭିଶାପ ଋଷି କଶ୍ୟପ ଓ ଅଦିତି ଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା ।କଶ୍ୟପ ମର୍ତ୍ତରେ ବସୁଦେବ ଓ ଅଦିତି ମର୍ତ୍ତରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ ।କଂସାସୁର ତାଙ୍କୁ ବନ୍ଧନରେ ରଖିଥିଲା ।

ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଋଷି କାଶ୍ୟପ ଓ ଅଦିତି ମିଳିଥିଲା ।ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଦ୍ଵାପର ଯୁଗରେ ତାଙ୍କରି କୋଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ।

ଏଣେ ଦେବକୀଙ୍କର ଗର୍ଭ ଆଠମାସ ସମ୍ପୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା ।ଚାଂହୁ ଚାଂହୁଦେବକୀଙ୍କର ଗର୍ଭ ଦଶମାସ ଦଶ ଦିନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।

ଦେଵକୀଙ୍କ ଦେହର ଭାର ବଢିଯିବାରୁ ସେ ଆଉ ଚାଲି ବୁଲି ପାରିଲେ ନାହିଁ ।

ସ୍ୱର୍ଗପୁରରେ ଦେବତାମାନେ କ୍ରିୟାଶୀଳ ହୋଇ ଉଠିଲେ ।ସମଗ୍ର ମଥୁରା ପୁର ଓ ଗୋପ ପୁରକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଭୁବନ ପରି ସୁସଜ୍ଜିତ କରିଦେଲେ ।ମଥୁରା ପୁରରେ ଯେତେ ବୃକ୍ଷ ଥିଲା ସେଥିଲେ ଫୁଲ ଓ ଫଳ ରେ ବୃକ୍ଷ ଭରପୁର ହୋଇଗଲା ।ମଥୁରା ନଗରୀରେ ମନ୍ଦ ମନ୍ଦ ପବନ ବୋହିବାରେ ଲାଗିଲା ।ନାନା ବର୍ଣ୍ଣର ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ସ୍ୱରରେ ବନ ,ଉପବନ ଗୁଞ୍ଜରଣ ହେଇ ଉଠୁଥିଲା ।ସକଳ ଦେବଗଣ ବିଭୁଙ୍କ ଆଗମନ ଙ୍କୁ ଅତି ଉତ୍କଣ୍ଠା ରେ ଚାହିଁ ରହିଥିଲେ।

ମଙ୍ଗଳ ମୁହୁର୍ତ୍ତେ ସଜ ଆଳତୀ।ଚନ୍ଦନ ସୁବାସେ ଦିବ୍ୟ ମୂରତି

ମାହେନ୍ଦ୍ର ମଣ୍ଡପେ କୋମଳ କ୍ରନ୍ଦନ।ନିତ୍ୟ ଅଳଙ୍କୃତେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ସପ୍ରାଣ ।ପ୍ରକୃତି ପୟରେ ଲାଳିତ ଆସର।ସ୍ନେହାଶ୍ୱର୍ଯ୍ଯେ ରତ ସେ ନୀଳ ଅମ୍ବର।ଧରାଶ୍ରୟେ ପ୍ରଣ ଶବ୍ଦ ବ୍ୟାକରଣ ଅରୁଣ ଅଙ୍କରେ ଶସ୍ତ୍ର ବାକ୍ୟେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ।ଷୋଳକଳା ଶେଯେ ଶ୍ରୀଚନ୍ଦ୍ର ଉପମା।ଉଜ୍ଜ୍ବଳ ଆଶ୍ୱାସେ ତବ ମୁଖମନାଦିବାକର ସମ ଶାଶ୍ୱତ ଚରିତ।କାମଦେବ ବିଭେ ଶ୍ରୀମୁଖ ମଣ୍ଡିତ।ଅଗ୍ନିସ୍ତୋତ୍ର ପୂଜ୍ୟେ ପ୍ରତିମା ପ୍ରସ୍ତର।ଆଭାସ ଅଙ୍କେନ ବରୁଣ ଛାୟାର ଗଜାନନ ବାକ୍ୟେ ମଥାଦେଶ ରମ୍ୟ।କି ପ୍ରଥା ପ୍ରମାଦେ ଚାରିଧାମ କାମ୍ୟ ।ଚଞ୍ଚଳ ଚାଲୁକ୍ୟ ତବ କୃଷ୍ଣଠାଣି।ରହସ୍ୟେ ଉଦ୍ଭବ କିଶୋର ଉନ୍ମାନୀ।ଅଷ୍ଟ ଶିରୀ ତବ ମୋହନ ନୟନ ଦିଶି ଦିଶି କାହିଁ ଅପୂର୍ବ ସୁମନ ।ସ୍ମିତହାସ୍ୟେ ରତ ତ୍ରିଲୋକ ଉଲ୍ଲାସ।ଏକ ବାକ୍ୟେ ଶତ ଶତ ସୁଧାରସ।ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦର୍ଶନେ ପ୍ରୀତ ସହସ୍ର ରମଣୀ।ସାକ୍ଷାତ ସ୍ୱରୂପେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଚକ୍ରପାଣି ।

ସେଦିନ ଥାଏ ଭାଦ୍ରବ ମାସ କୃଷ୍ଣପକ୍ଷ ଅଷ୍ଟମୀ ତିଥି ।କଂସ ସିଂହାସନ ଉପରେ ବସିଥାଏ ।ସକଳ ଦେବଗଣ କଂସ ନିକଟରେ ଉଭା ହୋଇ ଥାଆନ୍ତି ।ହଠାତ ଶୂନ୍ୟ ରୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଏକ ଶବ୍ଦ ଶୁଭିଲା ।ଶୂନ୍ୟ ଏପରି ଶବ୍ଦ ଆସିଥିଲା "ରେ ,ରେ କଂସ ଜାଣିରଖ !ଆଜି ରାତିରେ ଦେଵକୀ ଗର୍ଭରୁ ଗୋଟିଏ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେବ ।ଏହି ପୁତ୍ର ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୋହର ଶତ୍ରୁ ହେବ ।

"ଦେବକୀ ଗର୍ଭରୁ ଯେହୁ ହେବ ଉତପନ୍ନ

ନିଶ୍ଚୟ ତାହାର ହାତେ ହୋଇବୁ ନିଧନ "।

ପୁନଶ୍ଚ ଶୁଣି ରଖ କଂସ ଆଜି ନିଶାର୍ଦ୍ଧରେ ଦେବକୀ ର ଏକ କୁମର ଜନ୍ମନେବ ।ଏକଥା ତୁ ଭଲ ଭାବେ ଜାଣିଥା ।ତୁ ସେହି

ପୁତ୍ରକୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଇଛା କରୁଛୁତ ?ସେଥିପାଇଁ ତୋତେ ଆଗରୁ ସବୁ କହିଦେଲି ।

ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ ଶୁକମୁନିଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ ହେ ବ୍ୟାସ ନନ୍ଦନ ମୋତେ କାହିଁକି ସନ୍ଦେହ ଲାଗୁଛି ,?ଏଥିପାଇଁ ସନ୍ଦେହ ହେଉଛି ଯେ ଶୂନ୍ୟ ରୁ କିଏ ଏହି କଥା କହିଲା ?।ତାପରେ କଂସ ଏହି ଶୂନ୍ୟ ବାଣୀ କୁ ସତ ବୋଲି ମାନିଲା ।ଏସବୁ ବିଷୟ ମୋ ଆଗରେ କୁହନ୍ତୁ ।ଶୁକମୁନି କହିଲେ .........

ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଏହି ଶୁନ୍ୟ ବାଣୀଥିଲା ।ନିଜ ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ ନିଜେ ସେ କହିଥିଲେ । ଆଗ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ଜନ୍ମ କଥା କହି ପଛରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ ।

"କଂସ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଛି ମାରିବ କୁମର

ଗରବ ଗଞ୍ଜନ ଅଟନ୍ତି ତ ଚକ୍ରଧର "।

କଂସ ଶୂନ୍ୟ ବାଣୀ କୁ ଶୁଣି ଭୟ ଭିତ ହୋଇଗଲା ।ମଥୁରା ରାଜ୍ୟରେ ଯେତେ ସୈନ୍ୟ ସାମନ୍ତ ,ରାଜା ମହାରାଜା ,ଦେବତା

ଅସୁର ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନେଇ ଦେଵକୀ ଯେଉଁ ବନ୍ଦୀଘରେ ରହୁଥିଲା

ସେଠାରେ ମୃତୟନ କରିଦେଲା ।କଡା ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ କଂସ ସମସ୍ତ ଅମାତ୍ୟଗଣ ଙ୍କୁ ।ଯଦି କାହାର କାମରେ ତ୍ରୁଟି ହୁଏ ତେବେ ତା ମୁଣ୍ଡ ସେଇଠାରେ କଟାଯିବ ।ସମସ୍ତେ ସଜାଗ ।

ବସୁଦେବଙ୍କ ନିକଟରେ ଦେଵକୀ କହୁଛନ୍ତି ହେ ସ୍ୱାମୀ !ଆସ୍ତେ

ଆସ୍ତେ ମୋ ଦେହ କମ୍ପିବାକୁ ଲାଗିଲାଣି ,ଏମିତି ଦେହ ହେଲେ

ମୁଁ କିପରି ପ୍ରସବ କରିବି ?।ମୋ ପାଖରେ ଜଣେ କେହି ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକ ନାହାଁନ୍ତି ଯିଏକି ମୋତେ ଏହି ବନ୍ଦୀ ଘରେ ସାହା ହେବ ।

ବହୁଦେଵ କହିଲେ ଦେଵକୀ ତୁମେ ଚିନ୍ତା କରନାହିଁ "ଭକ୍ତବତ୍ସଳ

ପ୍ରଭୁ ଭାବଗ୍ରାହୀ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରିବେ ।ବସୁଦେବ ଓ ଦେବକୀ

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଙ୍କ ନାମକୁ ଭଜିଲେ ।

ରାତ୍ରି ଗୋଟିଏ ପ୍ରହର ହୋଇଛି ।ଦେବକୀଙ୍କର ଗର୍ଭ ବେଦନା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଗଲା ।ଯେମିତି ରାତ୍ରି ଗୋଟିଏ ପ୍ରହର ଯାଇଛି

ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମ ହେବାକୁ ବିଚାରକଲେ ।

ରାତିରେ ପ୍ରହରୀ ମାନେ ବହୁ ସଂଖ୍ୟାରେ ଜଗି ରହିଛନ୍ତି ।

ଭଗବାନ ପ୍ରଭୁ ନାରାୟଣ ନିଦ୍ରାବତୀକୁ ଆଜ୍ଞ ଦେଇ କହିଲେ -

ନିଦ୍ରାଦେବୀ ତୁମେ ମଥୁରା ନଗରରେ ବର୍ତ୍ତମାନ ପ୍ରବେଶ କର ।

ମଥୁରା ପୁର ରେ ଯେତେକ ବାଳକ ,ପୁରୁଷ ,ସ୍ତ୍ରୀ ଅଛନ୍ତି ସମସ୍ତ

ଙ୍କୁ ନିଦ୍ରାରେ ବଶୀଭୂତ କରାଅ ।ହସ୍ତୀ ,ଘୋଡା ସବୁ ଜୀଵମାନ

ଙ୍କୁ ଅଚେତନ କରାଇ ଦିଅ ।

ରାତ୍ର ବେନି ପ୍ରହରରେ ଆମ୍ଭେ ହେବୁ ଜାତ

ଗୋପ ନଗ୍ର ଯାଏ ପୁଣି ଯିବୁ ଗୋ ତ୍ୱରିତ"।

ଏହାପରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଭଗବାନ ନିଦ୍ରାଦେବୀ ଙ୍କୁ କହିଲେ ଗୋପ ପୁର ସମସ୍ତ ଜୀଵ ମାନଙ୍କୁ ନିଦ୍ରାରେ ବଶୀଭୂତ କରାଇ ରଖିଥିବ ।ଯେତେବେଳେ ବସୁଦେବ ଗୋପପୁର ଛାଡି କରି ଆସିବେ ସେତେବେଳେ ତୁମେ ନିଦ୍ରା ଭଙ୍ଗ ସମସ୍ତଙ୍କର କରାଇବ ।

ଶ୍ରୀହରି ଭଗବାନ ନିଦ୍ରଦେବୀ ଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଇ କହିଲେ ମଥୁରା

ରେ ବେବଳ ଉଗ୍ରସେନ ଙ୍କୁ ଛାଡି ଆଉ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଦ୍ରା ଘାରୀ ଦିଅ ଦେବୀ ।ନିଦ୍ରାଦେବୀ ,ଆଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ ନିଜ କାମରେ ଲାଗିଗଲେ । ଏହାପରେ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଶା ଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ ଓ କହିଲେ -ତୁମେ ମଥୁରା ଓ ଗୋପ ପୁରକୁ ମହା ଘୋର ଅନ୍ଧକାର କରି ରଖ ।ଏମିତି ଅନ୍ଧକାର କରି ରଖ ଯେ ଯେମିତି ଏହି ଅନ୍ଧକାରରେ ଗୋଟିଏ ବି ଲୋମ ଦେଖା ଯେପରି ନଯାଏ ।ମୁଁ ମର୍ତ୍ତରେ ଏବେ ଜନ୍ମନେବାକୁ ଯାଉଛି ।ତୁମେ ତୁମ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଳନ କର ।

ଏହାପରେ ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଚାରି ମେଘ ଆବର୍ତ୍ତକ ,ସମ୍ବର୍ତ୍ତକ ,ଦ୍ରୋଣ ,ଓ ପୁସ୍କର ମେଘକୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଇ କହିଲେ -ତୁମ୍ଭେ ଚାରି ମେଘ ଯାକ ମଥୁରା ଠାରୁ ଗୋପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଘୋଟି କରି ରହିବ ।ମଝିରେ ମଝିର ତୁମେ ଅଳ୍ପ ଅଳ୍ପ ବୃଷ୍ଟି କରୁଥିବ ।ବେଳେବେଳେ ଘୋର ଜଳ ବୃଷ୍ଟି କରିବ ଯେପରି ଏ ସୃଷ୍ଟି କୁ କିଛି ଯେପରି ଦେଖା ନଯିବ ।

"ଏହିପରି ଆଦେଶକୁ ଦେଇଣ ଅନନ୍ତ

ଦେଵକୀ ଗର୍ଭରୁ ସେହି ହୁଅନ୍ତି ସଂଭୁତ"।

ଅବଶେଷରେ ସେହି ମଙ୍ଗଳମୟ ସମୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା ।

"ଭାଦ୍ରବ ମାସ କୃଷ୍ଣ ପକ୍ଷ ,

ସକଳ ଗ୍ରହେ ଛନ୍ତି ଉଚ୍ଚ ।

ଅଷ୍ଟମୀ ନିଶା ଅର୍ଦ୍ଧ ଭାଗେ ,

ରୋହିଣୀ ଵୃଷର ସଂଯୋଗେ ।

ବୃଷ ରାଶିରେ ନିଶାକର ,

ନକ୍ଷତ୍ର ଗ୍ରହେ ବଳୀୟାର ।

ଆନନ୍ଦ ହେଉଅଛି ମହୀ ,

କୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମିବେ ଦେହ ବହି । (ଭାଗବତ)

ଦେଵକୀ ଡରି ଯାଇ ସ୍ୱାମୀ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ ମୋହର ଉଦର ଯୋର ରେ ବଥା ହେଉଛି ।ଆଉ ଏ ଗର୍ଭ ବେଦନା ସହି

ପାରିବି ନାହିଁ ମୁଁ !ବେଳୁ ବେଳୁ ମୋହର ଗର୍ଭ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅସହ୍ୟ ହେଉଛି ।ବସୁଦେବ ଦେଵକୀଙ୍କୁ କହୁଥାନ୍ତି ସର୍ଵଦା ହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣା କରୁଥାଅ ତୁମେ ଦେଵକୀ ।ଏହି ବିପତ୍ତି ରେ କେବଳ ସେ ତୁମକୁ ପାରି କରି ପାରିବେ ।

****ଦେଵକୀ ବସୁଦେବ ଯେ ହରି ସୁମରିଲେ

ହରି ହରି ସୁମରନ୍ତେ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମିଲେ ****।

ଓଁ ନାରାୟଣ ।

ହରିବୋଲ

ହରିବୋଲ

ହରି ବୋଲ ।

କ୍ରମଶଃ ...................

ହରିବଂଶ ( ଭାଗ -୩୦)

ହରିବଂଶ ( ଭାଗ -୩୦)