ଯେଉଁ ନିତ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ବିଜ୍ଞାନ ର ଅଂଶ ଅଧିରୂଢ଼ , ଯାହାଙ୍କର ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା ବୁଦ୍ଧି ବାହ୍ୟବୋଧ୍ୟ ପଦାର୍ଥ ସବୁ ବୁଝିବାକୁ

ସମର୍ଥ ହୁଏ ,କିନ୍ତୁ ଅନ୍ତଃସ୍ଥ ସେହି ବୋଧୟତାଙ୍କୁ ବୁଝିପାରେ ନାହିଁ ,ସେହି ସଂସାର ଅନ୍ଧକାର ନାଶକାରୀ ହରିଙ୍କୁ ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରୁଅଛି । ହେ ପ୍ରଭୁ !ଆପଣଙ୍କ ନାମ ,ଗୁଣ ପ୍ରଚାର ଓ ପ୍ରସାର କରିବାରେ ଯଦି କେଉଁଠାରେ ତ୍ରୁଟି ରହିଯାଉଥାଏ ତେବେ ଏ ଅଧମକୁ କ୍ଷମା କରିବା ହେବେ ।।ଜୟ ଶ୍ରୀହରି ।।

#ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ_ଘେନିବସୁଦେବର_ଗୋପକୁ_ଗମନ🌹🌹

************************************

ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଉଗ୍ରସେନ ଅନେକ ସ୍ତୁତି କଲା ।ତ୍ରାହି କର ତ୍ରାହିକର କହି କରପତ୍ର ଯୋଡି ପ୍ରଣାମ ଜଣାଇଲା ।ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଭଗବାନ ଉଗ୍ରସେନ ର ବିନୟ ଦେଖିତାଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଇ

କହିଲେ "ହେ ଉଗ୍ରସେନ ଏବେ ତୁମେ ମଥୁରା ଭୁବନ କୁ ଫେରି

ଯାଅ ।ତୁମେ ଆଜିଠାରୁ ମଥୁରାର ରାଜା ହେଲ ବୋଲି ଜାଣି ରଖ"।ଉଗ୍ରସେନ ଙ୍କୁ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଯାହାସବୁ କହିଲେ ତାହା ବସୁଦେବ ଶୁଣିପାରିଲେ ନାହିଁ ।

ଉଗ୍ରସେନ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ବଚନରେ ତୁଷ୍ଟ ହେଲା ।ମଥାରେ ଶାଢ଼ି ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ବାନ୍ଧିଦେଇ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ବାଟ ଛାଡି ଦେଲା ।

ବସୁଦେବ ମନେ ମନେ ବିଚାର କଲେ ଏ ଭଳି ସଂକଟରୁ ପ୍ରଭୁ

ଚକ୍ରପାଣି ମୋତେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପାରିକଲେ ।ଏହାପରେ ଅନ୍ଧକାର ରାତିରେ ବସୁଦେବ ପୁତ୍ରକୁ ନେଇ ଚାଲିଥାଏ ।ମନ ଛନ ଛନ ହେଉଥାଏ ବସୁଦେବ ଙ୍କର ।କେମିତି ଗୋପପୁର କୁ ଯାଇ ସେଠାରୁ ଯଶୋଦାଙ୍କ ନନ୍ଦନ ଙ୍କୁ ଧରି ଶୀଘ୍ର ମଥୁରାକୁ ଫେରି ଆସିବି ।

କିଛି ସମୟ ପରେ ବସୁଦେବ ଯମୁନା ନଦୀ କୂଳରେ ପହଁଞ୍ଚିଲେ ।ବସୁଦେବ ଦେଖିଲେ ଯମୁନା ନଦୀ ଦୁଇ କୂଳ ପୁରିଅଛି ।ଯମୁନା ପାଣିରେ ଘନ ଘନ ଢେଉ ଉଠି ନଦୀ କୁ ଭୟଙ୍କର କରି

ଦେଉଛି ।ଭାଦ୍ରବ ମାସରେ ସାଧାରଣତଃ ନଦୀରେ ପ୍ରଚୁର ପାଣି

ଥାଏ ।ତାପରେ ବସୁଦେବ କହିଲେ ଆଜି ରାତିରେ ପ୍ରବଳ ବର୍ଷା

ହୋଇଛି ,ଯାହାଫଳରେ ଯମୁନା ନଦୀ ଅଧିକ ଫୁଲି ଉଠିଛି ।

ଯମୁନା ନଦୀର ପାଣି କୁ ଦେଖି ବସୁଦେବ ଚିନ୍ତାରେ ପଡିଗଲେ ଓ କହିଲେ ଯମୁନା ନଦୀ ଚୌରାଶୀ ସହସ୍ର ଯୋଜନ ଗଭୀର ଅଟେ ।ଜଳ ଉପରେ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଫେଣ ମାନ ଭାସୁଅଛି ,ନଦୀ ଜଳରେ କାଠ ଭେଳା ମାନ ଭାସି ଆସୁଥିବାର ଦେଖିଲେ ।ଆଉ ଟିକେ ଜଳ କୁ ନିରୀକ୍ଷଣ କଲେ ବସୁଦେବ ।ଯମୁନା ନଦୀ ବଢି ଥିବାରୁ ନଦୀ ଜଳରେ ଭୟଙ୍କର ବିଷଧର ସର୍ପ ହଜାର ହଜାର ସଂଖ୍ୟା ରେ ଭାସି ଆସୁଛନ୍ତି ।ଜଳରେ ବହୁତ ବିଷଧର କୀଟ ମଧ୍ୟ ଭାସୁଅଛିନ୍ତି ।ଯମୁନା ନଦୀକୁ ଦେଖି ବସୁଦେବ ଡରି ଗଲେ ।ରକ୍ଷାକର କୃଷ୍ଣ !ରକ୍ଷାକର କୃଷ୍ଣ !ବୋଲି ବହୁବାର ବସୁଦେବ ଡାକୁଥାନ୍ତି ।ବସୁଦେବ ଚିନ୍ତା କଲେ କୃଷ୍ଣ ଙ୍କୁ ଡାକି ଡାକି ଯମୁନା ଜଳରେ ପଶିବି ତେଣିକି ଯାହାହେବ ପ୍ରଭୁ ବୁଝିବେ ।ଏମିତି କହି ଯମୁନା କୂଳକୁ ଯାଉଥାଆନ୍ତି ବସୁଦେବ ପୁଣିଫେରିଆସୁ ଥାଆନ୍ତି ଓ କହୁଥାନ୍ତି ହେ ଭଗବାନ କେମିତି ମୁଁ ଏ ଜଳରେ ପଶିବି ?ମୋତେ ଭୟ ଲାଗୁଛି ପ୍ରଭୁ !।

ମାୟାଧର ପୁଣି ମାୟା ରଚନା କଲେ ।ବସୁଦେବ ଦେଖିଲେ ପୂର୍ବ ଦିଗ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଧାରଣ କଲାଣି ।ନିଶ୍ଚିତ ସୂର୍ଯ୍ୟଉଦୟହେବେ।ସକାଳ ହୋଇଗଲେ ମୋ ପୁତ୍ରକୁ କଂସ ନିଶ୍ଚିତ ମାରିଦେଵ ।କଂସ ମୋ ପୁତ୍ରକୁ ମାରିବ ଏକଥା ସତ୍ୟ ।ଯେମିତି ହେଲେ ମୋ ପୁଅକୁ ମୁଁ ମରଣ ମୁହଁରୁ ବଞ୍ଚାଇବି ।ମୁଁ ପଛେ ଯମୁନା ଜଳରେ ନାଶ ହୋଇଯାଏ କିନ୍ତୁ ମୋ ପୁଅକୁ ଯେପରି କଂସାସୁର ନମାରୁ ।ଏହାକହି ବସୁଦେବ ପାଟିରେ ହରି ,ହରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ମୁଣ୍ଡରେ ଖଟୁଲି ରେ ପୁତ୍ରକୁ ଧରି ନିର୍ଭୟରେ ଯମୁନା ପାଣିରେ ପଶିଲା । ଯେମିତି ଯମୁନା ଜଳରେ ବସୁଦେବ ପଶିଛନ୍ତି ଯମୁନା ଜଳ ବାସୁଦେବଙ୍କର ଆଣ୍ଠୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହେଲା।ବସୁଦେବ ଜାଣିଲେ ଯମୁନା ନଦୀର ପ୍ରଥମ ରେ ବୋଧ ହୁଏ କୁଦ ଅଛି ।ଏଥିପାଇଁ ଯମୁନା ଜଳ ମୋତେ ଆଣ୍ଠୁଏ ହେଲା ।ଆଗକୁ ଗଭୀର ଜଳ କେମିତି ପାର ହେବି ?।

"ଯମୁନା ନଦୀ ମଧ୍ୟରେ କଲେକ ଗମନ

ସ୍ଥଳ ଅଛି ବୋଲି ହର୍ଷ ବସୁଦେବ ମନ "।

ବସୁଦେବ ଭାବିଲେ ଯମୁନା ନଦୀରେ ମୁଁ ଯେଉଁ ରାସ୍ତାରେ ଯାଉଛି ସେହି ରାସ୍ତାଟିରେ କୁଦ ଅଛି।ଯାହାଫଳରେ ମୋତେ କମ ପାଣି ହେଉଛି ।ଏହାଭାବିବସୁଦେବଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଗଲେ।

ବସୁଦେବ ଆନନ୍ଦିତ ଦେଖି ମାୟାଧର ପୁଣି ମାୟା ରଚନା କଲେ ।ବସୁଦେବକୁ ଯେଉଁଠାର ଯମୁନା ପାଣି ଆଣ୍ଠୁଏ ହଉଥିଲା ହଠାତ ସେଇଠାରେ ସେଇ ଯମୁନା ର ଜଳ ବସୁଦେବଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲାଗିଗଲା ।ବିବ୍ରତ ହୋଇଗଲେ ବସୁଦେବ ।କଅଣ କରିବି ମୁଁ ,ଚାଂହୁ ଚାଂହୁ ନଦୀର ପାଣି ଆସି ବସୁଦେବ ଙ୍କର ମୁଣ୍ଡକୁ ବୁଡାଇ ଦେଲା ।ଦୁଇ ହାତରେ ଖଟୁଲି କୁ ଉପର କୁ ଟେକି ଧରିଲେ ।ବସୁଦେବ ଦେଖିଲେ ପାଣି କ୍ରମେ କ୍ରମେ ତାଙ୍କ ଶରୀର କୁ ବୁଡାଇ ବାରେ ଲାଗିଲାଣି ।ବସୁଦେବଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ବୁଡି ହାତ ଗଣ୍ଠି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାଣି ଲାଗିଲାଣି ।ଜଳରେ ବୁଡି ରହି ବସୁଦେବ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କଲେ ହେ ପ୍ରଭୁ ମାୟାଧର "ମୋତେ ପଛେ ଜଳରେ ବୁଡାଇ ମାରିଦିଅ ହେଲେ ମୋର ଏ ଶିଶୁ ପୁତ୍ରଟିକୁ ରକ୍ଷାକର "।ବସୁଦେବ ଙ୍କର ଏପରି ଭାବନା ଦେଖି ପ୍ରଭୁ ଚକ୍ରଧର ପୁଣି ମାୟା ରଚନା କଲେ ।ବସୁଦେବ ଙ୍କୁ

ଯେଉଁଠାରେ ମୁଣ୍ଡ ବୁଡି ହାତ ଗଣ୍ଠି ଯାଏ ପାଣି ହେଉଥିଲା ହଠାତ ସେଠାରେ ଆଣ୍ଠୁଏ ପାଣି ହୋଇଗଲା । ଏହିପରି ଭାବେ

ବସୁଦେବ ଯମୁନା ନଦୀ କୁ ପାରି ହୋଇ କୂଳକୁ ଉଠିଲେ ।ବସୁଦେବ ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କ ପିନ୍ଧା ବସ୍ତ୍ର ଟିକିଏ ବି ଓଦା ହୋଇ ନାହିଁ ।ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ ବସୁଦେବ !ଏତେ ପାଣିରେ ମୁଁ ପଶି ଆସିଲି ହେଲେ ମୋ ପିନ୍ଧା ବସ୍ତ୍ର ଓଦା ନହୋଇ ଶୁଖିଲା ରହିଲା କିପରି ?।

ବସୁଦେବ ଜାଣି ପାରିଲେ ଏସବୁ ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଯୋଗୁଁ ସମ୍ଭବ ।

ଏହାପରେ ବସୁଦେବ ହରି ହରି ସ୍ମରଣ କରି ଶିଶୁ ପୁତ୍ର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ

ଙ୍କୁ ଧରି ଗୋପପୁର ବନରେ ପ୍ରବେଶ ହେଲେ।ଯେଉଁ ବନରେ

ବୃକ୍ଷ ମାନଙ୍କରେ ପତ୍ର କି ଫୁଲ ନଥିଲା ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ପ୍ରବେଶ କରିବା ମାତ୍ରେ ବୃକ୍ଷ ମାନେ ପଲ୍ଲବୀତ ହେଲେ । ବସନ୍ତ ନଥାଇ

ଘନ ଘନ ବସନ୍ତ ପବନ ବୋହିବାରେ ଲାଗିଲା ।ବୃକ୍ଷ ଓ ତରୁ ସବୁ ପୁଷ୍ପ ରେ ବିଭୁଷିତ ହେଲେ ।ଯେଉଁ କଦମ୍ବ ବନରେ ପତ୍ର ଟିଏ ନଥିଲା ,ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଗମନରେ ପତ୍ର ଫୁଲରେ କଦମ୍ବ ବନ ଶୋଭା ପାଇଲା । ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଗମନ ଦେଖି ଭ୍ରମର ,ଭ୍ରମରୀ ମାନେ କୋଳାହଳ ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲେ ।ଶୁକ ଶାରୀ ମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ଧ୍ୱନି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ।

ବସୁଦେବ ଗୋପପୁର ବନ ଦେଇ ଯିବାବେଳେ ବନର ଶୋଭା ଦେଖି ତାଙ୍କ ମନ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲିତ ହୋଇଗଲା ।ମନେମନେ ବସୁଦେବ

କହୁଥାନ୍ତି "ଏମିତି ଦୃଶ୍ୟ ମୋ ଜୀବନରେ କେଭେ ମୁଁ ଦେଖିନାହିଁ

ଯେଉଁ ଗଛ ଲତାରେ ପତ୍ରଟିଏ ନଥିଲା ସେଇ ଗଛଗୁଡିକ ସଂଗେ ସଂଗେ ପଲ୍ଲବିତ ହୋଇଗଲେ ।ଏହା କଅଣ କମ୍ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ର କଥା ?।ବସୁଦେବ ହରଷ ହୋଇଗଲେ । ବନ ମଧ୍ୟ ଦେଇ ଚାଲିଥାନ୍ତି ବସୁଦେବ ।ଚିନ୍ତାରେ ପଡିଗଲେ ବସୁଦେବ ଓ କହିଲେ "କେଉଁ ଭୁବନରେ ମୁଁ ମୋ ପୁତ୍ରକୁ ଛାଡି କରି ଆସିବି ?

ଏତେ ବାଟ ଆସିଲିଣି ,ରାତ୍ରି ବି ପାହିବ ,ପାହିବ ହେଲାଣି ।ଯଦି

ରାତି ପାହିଯାଏ କଂସ ମୋତେ ନିଶ୍ଚିତ ଧରିନେବ ଓ ମୋତେ ଓ ମୋ ପୁଅକୁ ମାରିଦେଵ ।କେଉଁଠାରେ କିଏ ପ୍ରସବ କରିଥିବ ମୁଁ

ଜାଣିନି କେମିତି ମୋ ପୁଅକୁ ମୁଁ ଛାଡିକରି ଆସିବି ?।ଚିନ୍ତା ବଢି

ଚାଲିଲା ବସୁଦେବଙ୍କର ।ଶେଷରେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ ବସୁଦେବ!

"ଯଦି କୌଣସି ଚଣ୍ଡାଳ ଘରେ କନ୍ୟା ଜନ୍ମି ଥାଏ ତାହାରି ଘରେ ମୁଁ ମୋ ପୁତ୍ରକୁ ଦେଇ ଦେବି ଏହା ମୋର ଧ୍ରୁବ ବାଣୀ ଅଟେ ।ପଛରେ ପଛେ ମୋ ପୁତ୍ରକୁ ଚଣ୍ଡାଳ ଘରୁ ଆଣି ଜାତି କରିବି କିନ୍ତୁ ଆଗ ମୋ ପୁଅ କୌଣସି ମତେ ସୁରକ୍ଷା ପାଉ ।

କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡରେ ମୁଣ୍ଡାଇ ବସୁଦେବ ତରତରହୋଇ କହନ୍ତି ମୁଁ

ଏବେ କେଉଁଠାରେ ମୋର ପୁତ୍ରକୁ ନେଇ ଛାଡ଼ିବି .......?।

"କୃଷ୍ଣଘେନି ବସୁଦେବ ହୁଏ ତରତର

ବିଚାରଇ କାହିଁ ନେଇ ଛାଡ଼ିବି କୁମର "

କ୍ରମଶଃ....................

ହରିବଂଶ ( ଭାଗ -୩୨)

ହରିବଂଶ🌹🌹 ( ଭାଗ -୩୨)