ଯସ୍ମାଦନ୍ୟତ୍ ନାସ୍ତ୍ୟପି ନୈବଂ ପରମାର୍ଥଂ

ଦୃଶ୍ୟାଦନ୍ୟୋ ନର୍ବିଷଜ୍ଞାନମୟ ତ୍ବାତ ।

ଜ୍ଞାତୃଜ୍ଞାନଜ୍ଞୟ ବିଲୀନୋପି ସଦାଜ୍ଞସ୍ତଂ

ସଂସାରଧାନ୍ତ ବିନାଶଂ ହରିମୀଡେ।।

ଯାହାଙ୍କ ଭିନ୍ନ ପୃଥିବୀରେ ଆଉ କୌଣସି ପଦାର୍ଥର ସତ୍ତା ନାହିଁ ଏବଂ ଯାହାଙ୍କୁ ବାଦ୍ ଦେଲେ ପରମାର୍ଥର ସତ୍ତା ଉପଲବ୍ଧ ହୁଏନାହିଁ , ଜ୍ଞାନମୟ ହେତୁରୁ ଯେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ରୁ ପୃଥକ ଏବଂ ଜ୍ଞତା ,ଜ୍ଞାନ ବିହୀନ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ନିରନ୍ତର ଜ୍ଞାନମୟ , ସେହି ସଂସାର ଅନ୍ଧକାର ନାଶକାରୀ ହରିଙ୍କୁ ମୁଁ ସ୍ତବ କରୁଅଛି ।ହେ ପ୍ରଭୁ !ଆପଣଙ୍କ ନାମ ଓ ଗୁଣ ଗାନ କରୁଥିବାରେ ଯଦି କିଛି ଭୁଲ ରହିଥାଏ ଓ କୌଣସି ତ୍ରୁଟି ପରିଲିକ୍ଷିତ ହେଉଥାଏ ତେବେ ଏ ଅଧମକୁ କ୍ଷମା କରିବା ହେବେ ।

#ସମୁଦ୍ର_ମନ୍ଥନ🌹🌹

************

ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ ଙ୍କୁ ଶୁକମୁନି ସମୁଦ୍ର ମନ୍ଥନ କାହା ,କାହା ମଧ୍ୟରେ ହୋଇଥିଲା ଓ ଏହାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କଅଣ ଥିଲା ତାହା ଗୋଟି ଗୋଟି କରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁ ଥାଆନ୍ତି ।ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ ଅତି ଆଗ୍ରହ ର ସହ ଶୁଣୁ ଥାଆନ୍ତି ।

ଶୁକମୁନି କହିଲେ -

"ବ୍ରହ୍ମା ବୋଇଲେ ହେ ଦେବ ନରହରି ଶୁଣ

ଏକତ୍ର କରିବା ଆମେ ସମୁଦ୍ର ମନ୍ଥନ ।।

ବିରାଟ ଆୟୋଜନ ,ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗ ରେ କୋଳାହଳ ।ସମୁଦ୍ର ମନ୍ଥନ ହେବ।ଦେବତାମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିକଟରୁ ଫେରୁଛନ୍ତି ।ଵିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସମୁଦ୍ର ମନ୍ଥନ ହେବ ,ଦେବତା ଓ ଅସୁର ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ।ଗୋଟିଏ ଦିଗରେ ବଳିରାଜ ଓ ତାହାର ଅସୁର ବାହିନୀ ଓ ଅନ୍ୟ ପଟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତା ଗଣ । ମନ୍ଥନ ର ଦଣ୍ଡ ହେବ ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ।ବାସୁକୀ ନାଗ ହେବ ରଜ୍ଜୁ ।ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଲା -ସମୁଦ୍ର ମନ୍ଥନ ଫଳରେ ଯେଉଁ ଦ୍ରବ୍ୟ ମିଳିବ ତାହାକୁ ଅଧିକାର କରିବା ।

ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ ଆଦିଶେଷଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଇ କହିଲେ , “ଶେଷ , ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସହାୟତା କରିବି । ତୁମେ ଯାଇ ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ଉପାଡି ନେଇ ତାହାକୁ କ୍ଷୀରସାଗରରେ ରଖ ।”

ଆଦିଶେଷ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କଲେ । କଥା ହେଲା ସାଗରମନ୍ଥନରୁ ଯେଉଁ ଅମୃତ ବାହାରିବ ସେଥିରୁ କିଛି ଅଂଶ କ୍ଷୀରସାଗରକୁ ଦିଆଯିବ ଓ ବାକିତକ ଦେବତାମାନେ ଖାଇବେ । ଅସୁରମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ କିଛି ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରାଯିବ । କିନ୍ତୁ ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ କ୍ଷୀରସାଗରରେ ପକାଇବା ମାତ୍ରେ ତାହା ଡୁବିଗଲା । ଏ ନୂତନ ସମସ୍ୟା ବିଷୟ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଜଣାଇବା ମାତ୍ରେ ସେ ମହାକୁର୍ମ ରୂପ ଧରି ମନ୍ଦରାଚଳକୁ ନିଜ ପୃଷ୍ଠରେ ଧାରଣ କଲେ ।

ଏବେ ପର୍ବତ ସ୍ଥିତ ହେବା ପରେ ରଜ୍ଜୁର ଆବଶ୍ୟକତା ପଡିଲା । ସେଥିପାଇଁ ବାସୁକୀ ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ । ଏବେ ମନ୍ଥନ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେବ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମାହିତ ହେବ । କିନ୍ତୁ ବାସୁକିଙ୍କର ମୁହଁ ଓ ଲାଞ୍ଜ କିଏ ଧରିବ ବୋଲି ଦେବ ଦାନବ ମଧ୍ୟରେ ଝଗଡା ହେଲା । ଶେଷରେ ଦାନବମାନେ ମୁହଁ ଧରିଲେ ଓ ଦେବତାମାନେ ବାସୁକୀଙ୍କର ଲାଞ୍ଜ ଧରିଲେ ।

ସମୁଦ୍ର ମନ୍ଥନ ସମୟରେ ବାସୁକୀ ମୁହଁରୁ ଅନର୍ଗଳ ବିଷାକ୍ତ ଧୂଆଁ ନିର୍ଗତ ହେଲା । ଦାନବମାନଙ୍କୁ ଯେତେ କଷ୍ଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ସବୁକିଛି ସହ୍ୟ କରିନେଲେ । ଦେବତା ଓ ଦାନବଗଣ ଦୀର୍ଘକାଳ ଧରି ସମୁଦ୍ର ମନ୍ଥନ କଲେ ମଧ୍ୟ ଫଳ ଲାଭ ହେଲା ନାହିଁ । ପୁଣି କିଛିଦିନ ପରେ ସେଥିରୁ ଖାଲି କାଳକୁଟ ବିଷ ବାହାରି ସାରା ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଆଚ୍ଛାଦିତ କରି ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ବ୍ୟାକୁଳ କଲା ।

ଏ ଘଟଣା ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଖୁବ୍ ଭୟଭୀତ ହେଲେ । ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ନୀଳବର୍ଣ୍ଣର ହଳାହଳ ବ୍ୟାପି ରହିଛି । କିଛି ଉପାୟ ନପାଇ ଦେବ ,ଦାନବ ଗଣ କୈଳାସକୁ ଦୌଡିଲେ । ସେଠାରେ ସେମାନେ ପହଁଚି ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି କହିଲେ , “ହେ ଦେବାଧିଦେବ , କାଳକୂଟ ବିଷ ବିଶ୍ୱବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଜାଳି ଦେବାକୁ ବସିଛି । କେବଳ ଆପଣହିଁ ଆମକୁ ଏଥିରୁ ଉଦ୍ଧାର କରି ପାରିବେ ।”

ସେମାନଙ୍କର ଦୀନଦଶା ଦେଖି ଶିବ ଦୟାର୍ଦ୍ଦ ହୋଇଗଲେ । ସେ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ କହିଲେ , “ଦେବୀ , ସାରା ଜଗତ ଏବେ ବିପଦଗ୍ରସ୍ତ । ଦେବ ଦାନବଙ୍କ ସମୁଦ୍ର ମନ୍ଥନରୁ ନିର୍ଗତ ହୋଇଥିବା ହଳାହଳ ନୀଳବର୍ଣ୍ଣ ଅଗ୍ନି ରୂପ ଧାରଣ କରି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ବସିଛି । ଏବେ ମୁଁ ଏହାକୁ ପାନ କରି ସେମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବି ।”

ଏହା କହି ପାର୍ବତୀଙ୍କଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଇ ମହାଦେବ ଧ୍ୟାନସ୍ଥ ହେଲେ ଓ ନୀଳାଗ୍ନି ରୂପ ହଳାହଳକୁ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆହରଣ କଲେ । ନିଜ ହାତ ଅଞ୍ଜଳୀରେ ତାହାକୁ ରଖି ଜଳପାନ କରିବା ପରି ସେ ମହାବିଷକୁ ପାନ କଲେ । କଣ୍ଠ ତାଙ୍କର ନୀଳବର୍ଣ୍ଣ ଧାରଣ କଲା । ସେହିଦିନଠାରୁ ସେ ନୀଳକଣ୍ଠ ରୂପରେ ଖ୍ୟାତ ହେଲେ ।

ଏ ଘଟଣା ପରେ ଦେବ ଓ ଦାନବ ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିପଦ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ପୁଣି ଯାଇ କ୍ଷୀରସାଗର ମନ୍ଥନ କଲେ । କାମଧେନୁ ବାହାରିଲା । ଯଜ୍ଞର ସାହାଯ୍ୟକାରୀ ବୋଲି ଏହାଙ୍କୁ ଋଷିମାନଙ୍କୁ ଦାନ କରାଗଲା ।ତା’ପରେ ସେଥିରୁ ଉଚ୍ଚୈଶ୍ରବା ଘୋଡା ବାହାରିଲେ ; ତା’ପରେ ଚାରୋଟି ଦାନ୍ତ ଥିବା ଶ୍ୱେତ ହସ୍ତୀ ଐରାବତ ବାହାରିଲେ । ତାହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦିଆଗଲା । ତା’ପରେ ପାରାଜାତ ପୁଷ୍ପ ବାହାରିଲା । ତା’ପରେ ଅପ୍ସରାଗଣଙ୍କର ଆର୍ବିଭାବ ହେଲା । ସେମାନେ ଦେବସଭାରେ ଅବସ୍ଥାନ କଲେ । ଲକ୍ଷ୍ମୀଦେବୀଙ୍କର ଆର୍ବିଭାବ ହେବା ମାତ୍ରେ , ସ୍ୱୟଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀଦେବୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ରୂପରେ ଅବସ୍ଥାନ କରିବାର ଇଚ୍ଛା ପ୍ରକାଶ କଲେ ଓ ତାହା ପୂର୍ଣ୍ଣ ମଧ୍ୟ ହେଲା । ତା’ପରେ ଅନେକ ଜିନିଷ ବାହାରିଲା । କିନ୍ତୁ ସର୍ବ ଶେଷରେ ଅମୃତ କଳସ ସହିତ ଧନ୍ୱନ୍ତରୀ ନିର୍ଗତ ହେଲେ । ସେ ଚିକିତ୍ସାଶାସ୍ତ୍ର ବିଶାରଦ ଥିଲେ । ସେ ବାହାରିବା ମାତ୍ରେ ଅସୁରମାନେ ତାଙ୍କ ହାତରୁ ଅମୃତ କଳସ ଛଡାଇ ନେଇ ଦୌଡି ପଳାଇଗଲେ । ଦେବତାମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପରିଶ୍ରମ ବ୍ୟର୍ଥ ହେବା ଦେଖି ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ , “ତମେମାନେ ଚିନ୍ତା କରନାହିଁ , ମୁଁ ଏକ ମାୟାଜାଲ ରଚନା କରିବି । ଯଦ୍ୱାରା ତମେମାନେହିଁ ଅମୃତର ଅଧିକାରୀ ହେବ ।”

ତା’ପରେ ବିଷ୍ଣୁ ମନୋମୁଗ୍ଧକାରୀ ମୋହିନୀ କନ୍ୟାର ରୂପ ଧାରଣ କରି ଦାନବମାନଙ୍କ ସମୀପରେ ଯାଇ ପହଁଚିଲେ । ଦାନବମାନେ ମୋହିନୀଙ୍କର ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ମୋହିତ ହୋଇଗଲେ ଓ ମୋହିନୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି ସେମାନେ କହିଲେ , “ଦେଖ , ଏଇ ଅମୃତ ପାଇଁ ଆମେମାନେ ପରସ୍ପର ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଛୁ । ତମେ ଏହାକୁ ସମାନ ଭାବରେ ବାଂଟି ଦିଅ ।”

ମୋହିନୀ କହିଲେ “ନିଶ୍ଚୟ ବାଂଟି ଦେବି । କିନ୍ତୁ ତମେମାନେ ମଝିରେ କୌଣସି ବାଧା ବା ଗଣ୍ଡଗୋଳ ଆଉ ସୃଷ୍ଟି କରିବ ନାହିଁ ତ? ”ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କ କଥାରେ ରାଜି ହୋଇଗଲେ । ମୋହିନୀ ଦେବତା ଓ ଦାନବଙ୍କୁ ଦୁଇ ଧାଡି କରି ବସାଇଲେ । ତା’ପରେ ସେ ପ୍ରଥମେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଅମୃତ ବାଂଟି ଦେଲେ । ଦାନବମାନେ ପୂର୍ବ ସର୍ତ୍ତ ଅନୁସାରେ ଚୁପ୍ ଚାପ ବସି ରହିଲେ । ସବୁ ଦେବତାମାନେ ଅମୃତ ପିଇବା ପରେ ମୋହିନୀ କନ୍ୟା ପୁଣି ବିଷ୍ଣୁ ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ । ସେତେବେଳେ ଦେବତାଙ୍କ ମଝିରେ ଦାନବ ରାହୁ ବସି କିଛି ଅମୃତ ପିଇଗଲା । ବିଷ୍ଣୁ ଏକଥା ଜାଣିବା ମାତ୍ରେ ତାକୁ ତାଙ୍କ ଚକ୍ରରେ ଦୁଇଖଣ୍ଡ କଲେ । କିନ୍ତୁ ଅମୃତ ପିଇଥିବାରୁ ଦୁଇଖଣ୍ଡଯାକ ରାହୁ ଓ କେତୁ ନାମରେ ବଂଚି ରହିଲେ । ଭଗବାନ ଶିବ ଯେତେବେଳେ ମୋହିନୀ କନ୍ୟା ବିଷୟରେ ଶୁଣିଲେ ତାଙ୍କ ମନରେ ତାଙ୍କୁ ଥରେ ଦେଖିବାକୁ ବଡ କୌତୁହଳ ହେଲା । ତେଣୁ ଥରେ ସେ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ନେଇ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଖରେ ଯାଇ ପହଁଚି କହିଲେ , “ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ସବୁ ଅବତାର ଦେଖିଛି ।

ଏବେ ମୋହିନୀ କନ୍ୟା ରୂପକୁ ମୁଁ ଥରେ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ । ”ଦାନବମାନଙ୍କ ମନରେ ଭ୍ରମ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ପାଇଁ ମୁଁ ଏପରି କରିଥିଲି । ଯଦି ଆପଣଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ହୋଇଛି ତେବେ ଏଇ ବର୍ତ୍ତମାନହିଁ ମୁଁ ସେହି ରୂପ ଧାରଣ କରିବି ।” ଏକଥା କହି ବିଷ୍ଣୁ କୁଆଡେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ । ତା’ପରକ୍ଷଣରେହିଁ ଶିବ ଅନୁପମ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ନେଇ ଦଣ୍ଡାୟାମାନା ମୋହିନୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ।ତାଙ୍କର ସେଭଳି ରୂପ ଦେଖି ଶିବଙ୍କର ଆଖିରେ ଆଉ ଯମାରୁ ପଲକ ପଡୁନି । ସେ ପାର୍ବତୀ ଓ ଗଣମାନଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ସବୁ ଭୁଲିଗଲେ ଓ ମୋହିନୀଙ୍କୁ ପାଇବାକୁ ତାଙ୍କ ପଛରେ ସେ ଦୌଡିବାକୁ ଲାଗିଲେ । କିଛି ସମୟ ପରେ ପୁଣି ଧିରେ ଧିରେ ସଚେତନ ହୋଇ ସେ ଆତ୍ମ ସଂଯମ କଲେ । ପରେ ସେ ସନ୍ତୋଷ ଚିତରେ କୈଳାସ ଫେରି ଆସିଲେ ।

"ମନ୍ଥନରୁ କ୍ଷାନ୍ତ ହେଲେ ଦେବତା ଦାନବ

ଲକ୍ଷ୍ମୀ କନ୍ୟା ପ୍ରତି ହେଲା ସମସ୍ତଙ୍କ ଲୋଭ ।

ବ୍ରହ୍ମା ବୋଇଲେ ହୋ ତୁମ୍ଭେ ଏହା ନବିଚାର

ସମୁଦ୍ରୁ ହୋଇଲା ଜାତ କନ୍ୟା ବରୁଣ ର ।

ମାଳା ଦେବା ତାହାକୁହିଁ ବରୁ ଯାକୁ ଇଛା

ୟା ଶୁଣି ବରୁଣ ଦେଲା ଦୁହିତାକୁ ଶିକ୍ଷା "।

କମଳା ପିତା ବରୁଣଙ୍କ ଠାରୁ ଆଦେଶ ପାଇ ହାତରେ ପଦ୍ମର ମାଳ ଧରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଚାହିଁଲେ ।ପ୍ରଥମେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖି କମଳା କହିଲେ -ଏହେଉଛନ୍ତି ବୃଦ୍ଧ ତପସ୍ୱୀ ଏଣୁ ବିବାହ ମୁଁ ଏହାକୁ କରିପାରିବି ନାହିଁ । ଆଦିତ୍ୟ ଙ୍କୁ ଦେଖି କମଳା କହିଲେ -ଏ ମୋ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ବର ନୁହଁନ୍ତି ।ତାପରେ ଫୁଲମାଳ ଧରି ସଦାଶିବ ଙ୍କୁ ଚାହିଁଲେ ।କମଳା ଦେଖିଲେ ସେ ସର୍ବଦା ଉଲଗ୍ନ ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ ।ଏହାପରେ ଚନ୍ଦ୍ର , ପବନ କୁ ଦେଖି କମଳା କହିଲେ -ଏ ଦୁଇ ଜଣ ମୋ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ବର ନୁହଁନ୍ତି ।ଏହାପରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ,ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଓ ଚିନ୍ତାକଲେ ଏ ହିଁ ମୋ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ବର ।"ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନେଇ ତହୁଁ ପୁଷ୍ପମାଳା ଦେଲେ ନାରାୟଣ ଚରଣରେ ପ୍ରଣିପାତ କଲେ "।

ସମସ୍ତ ଦେବତା ମିଶି ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ସହିତ ନାରାୟଣ ଙ୍କର ବିବାହ କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପନ କଲେ । ବରୁଣ ,କନ୍ୟାପିତା ଓ ତେତିଶ କୋଟି ଦେବତା ବରଯାତ୍ରୀ ହୋଇଥିଲେ ।ବେଦପତି ବ୍ରହ୍ମା ପୁରୋଧା କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ବିବାହ ସମ୍ପର୍ଣ୍ଣ ହେଲା ।ମାତା କମଳା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅମୃତ ପରିବେଷଣ କରୁଥାଆନ୍ତି ।ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ଅମୃତ ପାନ କରୁଥାନ୍ତି ।କନକ ପ୍ରଭା ଓ ସିଂହିକା ର ପୁତ୍ର ମଧ୍ୟ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଅମୃତ ପାନ କରୁଥାଏ।

ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଶୁନ୍ୟରେ ବୁଲୁଥିଲା ।ଯାହାଙ୍କ ପାଖରେ କପଟ ଦେଖେ ତାହାର ଶିର ଛେଦନ କରୁଥିଲା ।ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ବସି ସିଂହିକା ର ପୁତ୍ର ଅମୃତ ପାନ କରୁଥିବାରୁ ଆଦିତ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଆସି ତାହାର ମୁଣ୍ଡରୁ ଗଣ୍ଡି କୁ ଅଲଗା କରିଦେଲା ।ସେଇ ଦିନଠାରୁ ସିଂହିକା ର ପୁତ୍ର କେତୁ ଗ୍ରହ ଭାବେ ପରିଚିତ ହେଲେ ।"ନାରାୟଣ କମଳାଙ୍କୁ ଘେନି ବିଜେ କଲେ ବୈକୁଣ୍ଠ ଭୁବନେ ଯାଇ ପ୍ରବେଶ ହୋଇଲେ "।

ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ ପୁନଶ୍ଚ ଶୁକମୁନି ଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ -ଭୋ ମୁନି !ମୋତେ ବୁଝାଇ ଦିଅନ୍ତୁ ଯେ -ସମୁଦ୍ରରୁ ଯେଉଁ କନ୍ୟାଟି ଜାତ ହୋଇଥିଲା ତାହାର ନିଜ ବର୍ଣ୍ଣ କେଉଁଠାରେ ସେ ଥୋଇଥିଲା ?ଶୁକ ମୁନି କହିଲେ -ଅଵ୍ୟୟ ପୁରୁଷ ସହିତ କମଳା ରତି କଲେ ଓ ତାଙ୍କ ଠାରୁ , ବ୍ରହ୍ମା , ବିଷ୍ଣୁ ,ରୁଦ୍ର ,ଜାତ ହେଲେ ।ନାରାୟଣ ଙ୍କ ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ଅଂଶ ନେଇ ସେମାନେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କଲେ ।କମଳା ଙ୍କ ଠାରୁ ଦୁଇଟି କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲେ ।

"କ୍ଷୀର ଜଳଧି ରୂପରେ କମଳା ହୋଇଲା

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଘରଣୀ ହୋଇ ସଂସାର ରଖିଲା "।

ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ ଶୁକ ମୁନି ଙ୍କ ଠାରୁ ସମୁଦ୍ର ମନ୍ଥନ ବିଷୟରେ ସମସ୍ତ ବିଷୟ ଜାଣି କୃତ କୃତ ହୋଇ ଶୁକମୁନି ଙ୍କୁ ପ୍ରଣିପାତ କଲେ ।

ହରିବଂଶ (ଭାଗ -୫)

ହରିବଂଶ (ଭାଗ -୫)