ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ଦୁଷ୍ମନ୍ତ କୁମାର ମିଶ୍ର

ହେ ଗୋପିକା ବଦନ ଚନ୍ଦ୍ର ଚକୋର!ହେ ନିତ୍ୟ! ,ହେ ନିର୍ଗୁଣ!ହେ ନିରଞ୍ଜନ!ହେ ଜିଷ୍ଣେ!ହେ ପୂର୍ଣରୂପ ,ହେ ଶଙ୍କର! ,ହେ ସର୍ଵ! ଆପଣଙ୍କର ଜୟ ହେଉ।ହେ ଶ୍ରୀପତେ!ମୋର ଅଶେଷ ଦୁଃଖର ଶାନ୍ତି ବିଧାନ କର ।ହେ ପ୍ରଭୁ!ଆପଣଙ୍କ ନାମ ,ଗୁଣ ପ୍ରଚାର ଓ ପ୍ରସାର କରିବାରେ ଯଦି କୌଣସି ତ୍ରୁଟି ରହି ଯାଉଥାଏ ତେବେ ଏ ଅଧମକୁ କ୍ଷମା କରିବା ହେବେ ।।

ଜୟ ଶ୍ରୀହରି।🌹🌹

ନନ୍ଦରାଜା ଛାଟ ଧରି ଗୋଡ଼ାଇଛନ୍ତି ପୁଅକାହ୍ନୁକୁବାଡେଇବାପାଇଁ

।କୃଷ୍ଣ ଭଗବାନ ଆଗରେ ଯାଉଥାଆନ୍ତି ।ପଛରେ ନନ୍ଦ ।ଖଣ୍ଡ ଦୂର ଗଲା ପରେ ନନ୍ଦ ଆଉ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ ପୁତ୍ର କାହ୍ନୁକୁ ।ମାୟାଧର ମାୟା ରଚନା କରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ ।ନନ୍ଦ ବିରକ୍ତ ହୋଇ ଘରକୁ ଫେରିଆସିଲେ।ନନ୍ଦଘରକୁ ଆସି ଦେଖନ୍ତି ତ ପୁଅ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଘରେ ଗୋପରେ ଥିବା ବାଳକ ମାନଙ୍କ ସହ ଖେଳୁଛି ।ଘର ର ସମସ୍ତ କନ୍ଦି ବିକନ୍ଦି ସବୁଆଡେ କୃଷ୍ଣ ମନଇଛା ବୁଲୁଛି, ପୁଣି ଗୋପପୁର ରେ ଥିବା ସବୁ ଗୋପାଳ ମାନଙ୍କ ଘର ଓ ଦ୍ୱାରରେ ବୁଲୁଥିବାର ନନ୍ଦ ଦେଖିବାକୁ ପାଇଲେ ।ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଗୋପପୁଅ ମାନଙ୍କ ସହ ଖେଳିବା ସମୟରେ କାହାକୁ ବିଧା କାହାକୁ ଖୁନ୍ଦା ଏମିତି ମାରି ଚାଲିଲେ ।ଏହାପରେ ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା ଙ୍କ ଦୁଆର କୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ।ଯଶୋଦାଙ୍କ ସମ୍ପର୍କୀୟ ଭ୍ରାତା ଥିଲେ ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା ।ତାଙ୍କୁଗୋପରେ ସମସ୍ତେ ସ୍ନେହ କରୁଥିଲେ କାରଣ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସରଳ ସ୍ୱଭାବର ଥିଲେ । ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଥଟ୍ଟା କରୁଥାନ୍ତି ।

ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଅନ୍ତର ଭିତରେ ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲେ ଯେ

ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା ଘରେ ରାଧା ନାହିଁ ।ରାଧା ଏକୁଟିଆ ପାଣି ଆଣିବାକୁ

ଯାଇଛି।ବିଚାର କଲେ କୃଷ୍ଣ ଭଗବାନ ,ମୁଁ ଗୋପରେ ଜନ୍ମ ନେଲି , ରାଧା ବି ଏହି ଗୋପରେ ଅଛି ।ଯଦି ରାଧାଙ୍କ ସହିତ କେଳି ନକରେ ତେବେ ଗୋପରେ ଜନ୍ମ ହୋଇ ଲାଭ କଅଣ ?।ଗୋପୀମାନେ ମୋତେ କେତେ ଦିନୁ ଚାହିଁ ବସିଛନ୍ତି ତାଙ୍କ ସହ କ୍ରୀଡା ନକଲେ ଗୋପରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଲାଭ କଅଣ ?।କଂସ ,କେଶୀ ,ଚାଣୁର ଆଦି ଅସୁରଙ୍କୁ ବିନାଶ ନକରିବି ତାହାଲେ ଗୋପରେ ଜନ୍ମ ହୋଇ ଲାଭ କଅଣ ?।ସମସ୍ତ ଦେବତା ମାନେ ମୋତେ ଗୋପପୁର ରେ ଜନ୍ମ ଦେଲେ ।ମୁଁ ଗୋପରେ ଏମିତି ଚୁପହୋଇ ରହିଲେ ଲାଭ କିଛି ହେବ ନାହିଁ ,ଏଣୁ କୃଷ୍ଣ ଭଗବାନ ବୁଲି ବୁଲି କ୍ରୀଡା କରିବା ପାଇଁ ମନସ୍ତ କଲେ ।

"ଦେଵତାଏ ଜାତ ମୋତେ କଲେ ଗୋପପୁରୀ

ଗୋପରେ କ୍ରୀଡା କରିବି ମୁହିଁ ବୁଲିକରି "।

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଭଗବାନ ଏହିପରି ଚିନ୍ତାକରି ଯେମିତି ଦେଖିଲେ ରାଧା

ଘରେ ନାହିଁ ,ଯମୁନାକୁ ପାଣି ଆଣିବା ପାଇଁ ଏକୁଟିଆ ଯାଇଛି କୃଷ୍ଣ ଭଗବାନ ଯମୁନା କୁଳକୁ ଗଲେ ।ପ୍ରଭୁ ,ଯମୁନା ନଦୀ କୂଳ ରେ ଥିବା କଦମ୍ବଗଛ ମୂଳରେ କିଛି ସମୟ ବସିଲେ ।ରାଧିକା ଙ୍କୁ ଯମୁନା ନଦୀ କୂଳରେ ଦେଖିଲେ। ଦେଖିଲେ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ରାଧିକା ଗୋପାଳୁଣୀ ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନରେ ଅଛି ।ରତ୍ନ ମାଠିଆରେ ପାଣି ଭର୍ତ୍ତି କରି କୂଳ ରେ ଥୋଇଛି ?।ରସିକ ଚୂଡ଼ାମଣି ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ପୁନଶ୍ଚ ଦେଖିଲେ ରାଧିକା ବସ୍ତ୍ର ପାଲଟୁ ଅଛି ।କୃଷ୍ଣ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ବିଭୋର ହୋଇଗଲେ !ମନେ ମନେ କହିଲେ ଏତେ ସୁନ୍ଦର ଶରୀର ରାଧିକାଙ୍କର ?।

ତିନିଲୋକରେ ଏଭଳି ସୁନ୍ଦର ଶରୀର ଥିବାର ମୁଁ ଜାଣିନାହିଁ ?।ଆହା !ରାଧା ତୁମେ ହେଉଛ ତ୍ରିଲୋକ୍ୟ ସୁନ୍ଦରୀ ,ତୁମର କଟି ,ତୁମର ଆଖି ତୁମର କେଶ ଏତେ ସୁନ୍ଦର ଯେ ତୁମ ସହିତ ତୁଳନା ହେବାପାଇଁ ମୋ ଆଖିକୁ କେହି ଦେଖା ଯାଉନାହାନ୍ତି ?।କେବଳ ତୁମକୁ ଦେଖିଲେ ମନେ ହେଉଛି ସ୍ୱୟଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଏ ମର୍ତ୍ତ୍ୟରେ ଅଵତରି ଅଛନ୍ତି କି ?।ରାଧିକା ଙ୍କୁ ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ମଦନ ବେଶ ଧାରଣ କଲେ ।ବାଳକ ରୂପ ଛାଡି ନବ ଯୌବନ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ ପ୍ରଭୁ ଚକ୍ରଧର ।

"ବାଳକ ରୂପ ଛାଡିନ ପ୍ରଭୁ ଭଗବାନ

ନବ ଯଉବନ ରୂପ କଲେକ ଧାରଣ "।

ଯାହାଙ୍କର ଶରୀର ତିନି ଲୋକର ଶୋଭା ମୋହୁଅଛି , ଯାହା ଙ୍କର ଶରୀର କୁ ଉପମା ଦେବାପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମାଓ ସକଳ ଦେବତା ମାନେ ଅକ୍ଷମ , ତାଙ୍କର ରୂପ ବର୍ଣ୍ଣ କିଏ ବା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବ ?। କୋଟି କବଲ୍ୟ କାନ୍ତି ଶ୍ୟାମଳ ଦୃବାଦଳ ପ୍ରଭୁ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଙ୍କ ନବ ଯୌବନ ରୂପ ସେହିପରି ଥିଲା ।ପ୍ରଭୁ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ରାଧାଙ୍କ ଦେଖି ଯମୁନା ନଦୀ କୂଳରେମଦନ ମୁରତି ରୂପ ଧାରଣକଲେ ।ଧୀରେ ଧୀରେ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ରାଧିକାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ।ଚକ୍ରଧାରୀ ଙ୍କ ଶରୀର ମଦନ ଅନଳେ ରେ ଦଗ୍ଧୀଭୁତ ।

ଯେମିତି ରାଧିକା ନଦୀରୁ ବାହାରି ଆସିଛନ୍ତି କୃଷ୍ଣ ଭଗବାନ ରହ ରହ ସୁନ୍ଦରୀ ବୋଲି ଡାକ ଛାଡିଲେ ଓ ରାଧାଙ୍କୁ ବାଟ ଛେକିଲେ । କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି ରାଧିକାଙ୍କ ମନରେ ଛନକା ପଶିଗଲା ।ରାଧିକା ଭାବିଲେ କୋଉଠି ଏ ନନ୍ଦ ପୁଅ ଥିଲା ?ଏହି ସମୟରେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲା ?।ରାଧା ନନ୍ଦ ପୁଅକୁ କହିଲେ "ମୋ ନଣନ୍ଦ ର

ଏକମାତ୍ର ପୁଅ ତୁ ?ଏତେବଡ଼ ଅରଣ୍ୟ କୁ କାହିଁକି ଆସିଛୁ ?।

ଏ ଆରଣ୍ୟରେ ବାଘ ,ଭାଲୁ ଏମିତି କେତେ ହିଂସ୍ର ଜୀଵ ଅଛନ୍ତି କାହିଁକି ଏଠାରେ ବୁଲୁଛୁ ?।ଆଉ କେଭେ ଏଠାକୁ ଆସିବୁ ନାହିଁ ?। ଆସ ମୋ ସହିତ ଆମେ ସାଙ୍ଗହୋଇ ଘରକୁ ଯିବା ।ଏ ଘୋର ଅରଣ୍ୟ ରେ ତୋତେ ଛାଡ଼ି ମୁଁ ଏକା ଘରକୁ ଯାଇ ପାରିବିନି ?ତା ପରେ ମୋ ନଣନ୍ଦ ଶୁଣିଲେ ମୋତେ କଅଣ କହିବେ ?ଏହିପରି ରାଧା ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହି ଚାଲୁଥାନ୍ତି ।

ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ରାଧାକୁ କହିଲେ !"ମାଇଁ ତୋ ଘରକୁ ଯାଇ

ଥିଲି ।ତୋତେ ସେଠାରେ ନପାଇ ଖୋଜି ଖୋଜି ଏ ଅରଣ୍ୟ କୁ

ଚାଲି ଆସିଲି ।ମାଇଁ ଆଜି ତୁ ଏତେ ସୁନ୍ଦର କାହିଁକି ଦେଖା ଯାଉଛୁ ? ।ତୋତେ ଦେଖି ମୋ ଦେହ କଅଣ ହେଇ ଯାଉଛି ?

ମାଇଁ ମୋତେ ଶୀଘ୍ର ତୋ କୋଳରେ ଧର ?।ମୁଁ ଆଉ ସମ୍ଭାଳି ପାରୁନି ଲୋ ମାଇଁ !।ମୋତେ କୋଳ କର "..........!

"ତୁହି ଗୋ ମୋହର ମାଇଁ ଏମନ୍ତ ସୁନ୍ଦର

ଦେହ ମୋର କି ହେଉଛି ଧରଗୋ କୋଳର "।

ଚକ୍ରପାଣି ମାୟା ରଚନା କଲେ ।ମଦନ ମୂର୍ତ୍ତି ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ,କିନ୍ତୁ ରାଧାଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଉଛି ଛୋଟ ବାଳକ ରୂପ।ରାଧା ଭାବିଲେ ଏହି ବାଳକ କୁ ମୁଁ ଯଦି କୋଳରେ ନଧରୁଛି ତେବେ ଏ ପୁଅ ଯାଇ ମୋ ନଣନ୍ଦ କୁ କହିଦେବ ଯେ ମାଇଁ କି କହିଲି କୋଳରେ ଧରିବା ପାଇଁ କିନ୍ତୁ ସେ ମନାକଲା ।ମୋ ନଣନ୍ଦ ଶୁଣିଲେ କଅଣ ଭାବିବେ ?।ଆଉ କିଛି ନଭାବି ରାଧା ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କୋଳରେ ଧରିଲେ ।ଯେମିତି ରାଧା ତାଙ୍କ କୋଳରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧରିଛନ୍ତି ,କୃଷ୍ଣ ଭଗବାନ ରାଧିକା ମାଇଁଙ୍କ ଅଞ୍ଚଳ କୁ ଧରିଲେ । ରାଧାଙ୍କ ଶରୀର କାମାନଳ ରେ ପ୍ରକମ୍ପିତ ହେଲା ।କୃଷ୍ଣ ଭଗବାନ ରାଧିକାଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରେମରେ ମଜ୍ଜିଗଲେ ।ରାଧିକା ମଧ୍ୟ ସେହି ସମୟରେ କୃଷ୍ଣ ଭଗବାନଙ୍କ ସହିତ ହଜିଗଲେ ,ତଲ୍ଲୀନ ହୋଇଗଲେ ।ଦୁହେଁ ଏକାକାର ହୋଇଗଲେ ।

କିଛିସମୟ ପରେ ରାଧିକାଙ୍କର ଚେତନା ଶକ୍ତି ଜାଗ୍ରତ ହେଲା ।ସେ ବିରକ୍ତ ହୋଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ "ରହ ରହ ରେ ନନ୍ଦ ପୁଅ !

ମୁଁ କାଲି ତୋ ପିତା ନନ୍ଦ ଓ ମାତା ଯଶୋଦା ଙ୍କୁ ଧରି ତୋତେ ମଧ୍ୟ ନେଇ ମଥୁରା ରାଜା କଂସ ନିକଟକୁ ଯିବି ।କଂସ ଆଗରେ

କହିବି ଯେ ମୋତେ ଏକୁଟିଆ ବାଟରେ ଦେଖି ନନ୍ଦ ପୁଅ କୃଷ୍ଣ ମୋତେ ବାଟ ଛେକିଲା ଓ ମୋତେ .........।ଏସବୁ କଥା କଂସ ନିକଟରେ କହି କଂସ ନିକଟରେ ତୋତେ ସମର୍ପି ଦେଇ ଆସିବୁ ।

କୃଷ୍ଣ ଭଗବାନ କହିଲେ "ମାଇଁ ମୋତେ କାହିଁକି କଂସ ନିକଟ ରେ ସମର୍ପି ଦେବ ?ମୁଁ କଅଣ କଲିକି ତୁମର ?ମୋଦୋଷ କଣ

?ରାଧିକା କହିଲେ ମୁଁ ବାଟରେ ଯାଉଥିଲି ,!ତୁ ମୋହ ସହିତ କାଇଁ ଦୁଷ୍ଟପଣ କଲୁ ?କେଉଁ ଭରସାରେ ମୋ ସହିତ ଏମିତି କାମ କଲୁ ?ତୋତେ ଏମିତି ସାହାସ ଦେଲା କିଏ ?।ମୁଁ ତୋହର ମାଇଁ ଆଉ ତୁ ମୋହର ଭଣଜା ଏକଥା କି ଭୁଲିଗଲୁ ?ଯେଉଁ କାମ ତୋ ମାମୁଁ ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା କରିଥାନ୍ତେ ତୁ ସେଇ କାର୍ଯ୍ୟ ମୋ ସହିତ କରିଦେଲୁ ?।

ରାଧିକା ମାଇଁଙ୍କ କଥାଶୁଣି ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଟହ ଟହ ହୋଇ

ହସୁଥିଲେ ଓ କହିଲେ ମାଇଁ ମୋତେ ଏମିତି କାହିଁକି କହୁଛ ...!

କ୍ରମଶଃ.................

ହରିବଂଶ (ଭାଗ -୫୧)

ହରିବଂଶ (ଭାଗ -୫୧)