ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ଦୁଷ୍ମନ୍ତ କୁମାର ମିଶ୍ର

ହେ ଗୋକୁଳେଶ! ହେଗୋବର୍ଦ୍ଧନଧାରୀ!ହେ ଧୀର! ଆପଣ ଯମୁନାର ନିର୍ମଳ ତଟ ପ୍ରଦେଶରେ କ୍ରୀଡ଼ାକରିବାରେ ନିପୁଣ ।ନାରଦ ଆଦି ମୁନିମାନେ ଆପଣଙ୍କର ପାଦ ବନ୍ଦନା କରନ୍ତି ,ହେ ଶ୍ରୀପତେ!ମୋର ଅଶେଷ ଦୁଃଖର ଶାନ୍ତି ବିଧାନକରନ୍ତୁ ହେ ପ୍ରଭୁ ଆପଣଙ୍କ ନାମ ଓ ଗୁଣ ପ୍ରଚାର ଓ ପ୍ରସାର କରିବାରେ ଯଦି କୌଣସି ଠାରେ ତ୍ରୁଟି ରହିଯାଇଥାଏ ତେବେ ଏ ଅଧମକୁ କ୍ଷମା କରିବା ହେବେ ।ଜୟ ଶ୍ରୀହରି।🌹🌹

ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ ଶୁକମୁନିଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ ଭୋ ଦେବ !ଆପଣ ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ ନନ୍ଦରାଜା ବାଡ଼ିଧରି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବାଡେଇବା ପାଇଁ ଗୋଡ଼ାଇଥିଲେ ?କୃଷ୍ଣ ଭାଗବାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ ?

ଯେଉଁ ନନ୍ଦ ଓ ଯଶୋଦା ଘଡ଼ିଏ କାଳକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନଦଖିଲେ ପାଗଳ ହୋଇଯାଆନ୍ତି ,ପୁତ୍ରକୁ ନଦେଖି ତାଙ୍କ ମନରେ କିପ୍ରକାରଭାବନା ସୃଷ୍ଟି ହେଲା ?ଏ ବିଷୟରେ ମୋତେ କହିବା ହୁଅନ୍ତୁ?

ଶୁକମୁନି କହିଲେ ହେ ରାଜନ ମୁଁ ଯାହା ଶୁଣିଛି ତାହା ତୁମ ଆଗରେ କହୁଛି ।ଶୁକମୁନି କହିଲେ .....................................!!!!!!!!

ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଯେତେବେଳେ ପିତାଙ୍କ ନିକଟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ ଘରକୁ ନନ୍ଦ ଆସିଲେ ।ଥକ୍କା ହୋଇ ବସି ପଡିଲେ ।ନନ୍ଦ ଯଶୋଦାକୁ ସବୁକଥା କହିଲେ ।କିଛି ସମୟ ଗଲା ।ପତି ପତ୍ନୀ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ ମନଦୁଃଖ କରୁଥିଲେ ।ଚାହିଁ ରହିଥିଲେ ପୁଅର ଫେରିବା ବାଟକୁ ।ବେଳ ଉଛୁର ହେଉଥାଏ ।ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ ବେଳ ତୃତୀୟ ପ୍ରହର ହେଲା ।କୃଷ୍ଣ ଘରକୁ ଫେରିଲା ନାହିଁ ।ବ୍ୟସ୍ତ ଓ ବିବ୍ରତ ହୋଇ ପଡିଲେ ନନ୍ଦରାଣୀ ଓ ରାଜା ନନ୍ଦ ।ନନ୍ଦ କୋହଭରା ହୃଦୟରେ ଯଶୋମତୀ ଙ୍କୁ କହିଲେ "ଏତେବେଳେ ହେଲାଣି ବେଣୁଧର କାଇଁ ଘରକୁ ଆସିଲାନାହିଁ ?

ନନ୍ଦଙ୍କୁ ଯଶୋଦା କହିଲେ "ବେଳ ଆସି ଆଠ ଦଣ୍ଡ ହେଲାଣି ଆମ ମାର ତଣ୍ଡ କୁଆଡେ ଗଲା ?।ଏମିତି ନନ୍ଦ ,ଯଶୋଦାଙ୍କୁ ଓ ଯଶୋଦା ନନ୍ଦ କୁ କହୁଥାନ୍ତି।ଶେଷରେ ନନ୍ଦ କାନ୍ଦି ,ଭୁଇଁରେ ମୁଣ୍ଡ ବାଡେଇ ପତ୍ନୀ ଯଶୋଦାଙ୍କୁ କହିଲେ "ତୁମେ ମୋ ପୁଅକୁ ଖୋଜିବାକୁ ଯାଅ ?ଖୁବୁ ଶୀଘ୍ର ମୋ ପୁଅ କୃଷ୍ଣ କୁ ମୋ ନିକଟକୁ ଆଣ ।ତାକୁ ନଦେଖିଲେ ମୋ ପ୍ରାଣ ରହିବ ନାହିଁ ?।ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ବିକଳ ଦେଖି ଯଶୋଦା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଗଡୁରେ ପାଣି ପୁରାଇ ସେହି ଗଡୁକୁ କାଖରେ ଜାକି ତାଉପରେ ନିଜ ପଣତ କୁ ଘୋଡାଇ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଭଗବାନ ଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ବାହାରି ପଡିଲେ ।ଗୋପପୁର ରୁ ବାହାରି ଗଲେ ମାତା ଯଶୋଦା ।ଯେମିତି ଗୋପପୁର ଗାଁ ଶେଷ ହୋଇଗଲା ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହ୍ନେଇ କହ୍ନେଇ ବୋଲି ଡାକ ଛାଡିଲେ ?,।ଯଶୋଦାଙ୍କ ବଡ଼ପାଟି ଶୁଣି ଗୋପପୁର ରେ ଯେତେକ ବାଳକ ଦାଣ୍ଡ ରେ ଖେଳୁଥିଲେ ସମସ୍ତେ ଯାଇଁ ଯଶୋଦାଙ୍କ ନିକଟରେ ପହଁଞ୍ଚିଲେ ।ଗୋପ ପୁଅ ମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଯଶୋଦା ପଚାରିଲେ ତୁମେ କୃଷ୍ଣ କୁ ଦେଖିଛକି ?।ସେ ଘରକୁ ଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆସିନାହିଁ ?

ତାକୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ମୁଁ ଯାଉଛି ?।ଗୋପ ପୁଅ ମାନେ କହିଲେ କୃଷ୍ଣ ଆମକୁ ମାରି କୁଆଡେ ଗଲା ଆମେ ଜାଣିନାହୁଁ ମାତା ଯଶୋଦା ।ଯଶୋଦା ଆଗରେ ଗୋପ ପୁଅ ଆମେ ଜଣ ଜଣ କରି ଅଭିଯୋଗ ଦେଲେ ।କିଏ କହିଲା ମୋ ଚୁଟି ଛିଣ୍ଡାଇ ଦେଇଛି ,କିଏ କହିଲା ମୋ ପାଟିରେ ଧୂଳି ପୁରାଇ ଦେଇଛି ,କିଏ ନିଜ ପିଠି କୁ ଯଶୋଦାଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲା ।ଯଶୋଦା ଗୋପ ପୁଅ ମାନଙ୍କୁ ବୁଝାଇ ଦେଲେ ।ଖୋଜିଲେ ବହୁତ ଯଶୋଦା କିନ୍ତୁ ପାଇଲେ ନାହିଁ ପୁଅକୁ ।ରାଗିଗଲେ ଯଶୋଦା ।ସ୍ୱାମୀ ନନ୍ଦକୁ କହିଲେ ୟାଙ୍କ ଯୋଗୁଁ ଏତେ ନାଟ ଲାଗିଲା ।ଯଦି ସେ ମାରିବାକୁ ଗୋଡେଇ ନଥାନ୍ତେ ତାହାଲେ ପୁତ୍ର ମୋର ଏହିଠାରେ ଥାଆନ୍ତା!। ପୁତ୍ର କୁ ନପାଇ ଯଶୋଦା ଗୋପପୁର ଭିତରକୁ ଆସି ପାଞ୍ଚ ,ସାତ ଜଣ ଗୋପାଳୁଣୀ ଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ ମୋ କହ୍ନେଇକୁ ଦେଖିଛ କି ?ଗୋପାଳୁଣୀ ମାନେ କହିଲେ ଆମ୍ଭେ କହ୍ନେଇ କୁ ଦେଖିନାହୁଁ ନନ୍ଦରାଣୀ ?।ସବୁଠାରୁ ନିରାଶ ହେଲା ପରେ ଯଶୋଦା ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣା କଲେଓ କହିଲେ ମୋ ତିନି ବର୍ଷର ପୁଅକୁ କିଏ କୁଆଡେ ଲୁଚାଇ ରଖିଛ ଦେଇଦିଅ ?ନହେଲେ ଆମେ ଦୁଇଜଣ ବଞ୍ଚି ପାରିବୁ ନାହିଁ ?ଏମିତି କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି କହୁଥାନ୍ତି ନନ୍ଦରାଣୀ ଯଶୋଦା ।ମଝିରେ ମଝିର କହ୍ନେଇ କହ୍ନେଇ ଡାକୁଥାନ୍ତି ।

"ରୋଦନ କରିଣ ପୁତ୍ର ଲୋଡ଼ା ଲୋଡି ଯାନ୍ତି

କହ୍ନେଇ କହ୍ନେଇ ବୋଲି ଉଚ୍ଚରେ ଡାକନ୍ତି "।

ମାତା ଯଶୋଦାଙ୍କ କାନ୍ଦ ଦେଖି ଗୋପ ଗଉଡୁଣୀ ମାନେ ବିକଳ

ପାଇ କାନ୍ଦିବାରେ ଲାଗିଲେ।କେହି କେହି ଘରେ ଘରେବୁଲି ନନ୍ଦ

କୁ ଖୋଜିବାରେ ଲାଗିଲେ ।ଗୋପପୁର ରେ କହ୍ନେଇ ନଥିବାର

ଜାଣି ମାଆ ଯଶୋଦା ବାହୁନି ବାହୁନି କାନ୍ଦି ବାରେ ଲାଗିଲେ ।

ଏହି ସମୟରେ ଗୋପ ଦାଣ୍ଡରେ ଗୋଟିଏ ପୁତ୍ର ଖେଳୁଥିଲା ।ଯଶୋଦାଙ୍କ କାନ୍ଦିବା ଦେଖି ଗୋପ ପୁଅଟି କହିଲା ମାତା କାନ୍ଦ ନାହିଁ। ତୁମକହ୍ନେଇ ମୋତେ ମାରି ଯମୁନା ନଦୀ ଆଡେ ଯାଇଛି ।ଗୋପ ବାଳକ ଠାରୁ ଏମନ୍ତ କଥା ଶୁଣି ଗୋପୀମାନେ କହିଲେ

ଆସ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଯମୁନା ନଦୀକୁ ଯାଇ କହ୍ନେଇକୁ ଖୋଜିବା ।ତାକୁ ପାଇଲେ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରାଣ ମନ ସନ୍ତୋଷ ହୋଇବ ।ଏମିତି କୁହା କୁହି ହୋଇ ସମସ୍ତ ଗୋପୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ଯମୁନା ନଦୀ କୂଳ କୁ ଗଲେ ।ମାତା ଯଶୋଦା ତାଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଯମୁନା କୁ ଚାଲିଲେ ।

ଗୋପୀମାନେ ଯମୁନାନଦୀ କୂଳର କଦମ୍ବ ମୂଳରେପହଁଞ୍ଚିଲେ

।ଗୋପୀମାନେ ଦେଖିଲେ କଦମ୍ବ ଗଛ ମୂଳରେ ମୁଣ୍ଡର ମାଠିଆ

ଧରି ଠିଆ ହୋଇଛି ରାଧିକା ।ରାଧିକାର ପାଦ ଧରି ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ

ଶୋଇଛନ୍ତି ।ଏସବୁ ଦୃଶ୍ୟ ଗୋପୀମାନେ ଦୂରରୁ ଥାଇ ଦେଖୁ ଥାଆନ୍ତି।ଗୋପ ଯୁବତୀ ମାନେ କୃଷ୍ଣ ଙ୍କୁ ଦେଖି ଯଶୋଦା ଆଗରେ କହିଲେ "ନନ୍ଦରାଣୀ ଦେଖ ଏହି ପୁତ୍ର ତୁମର କି ନାହିଁ ।ଯଶୋଦା ଦେଖିଲେ ପୁତ୍ର କହ୍ନେଇ ରାଧିକାର ପାଦ ଧରି ଶୋଇଛି !ରାଧିକା ମୁଣ୍ଡରେ ଘଟ ଧରି ଠିଆ ହୋଇଛି ।ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ ଯଶୋଦା !ତାଙ୍କ ପୁଅ କୃଷ୍ଣ ରାଧା ପାଦ ଧରିଶୋଇ ଥିବାରୁ ଗଭୀର ମନଦୁଃଖ କଲେ ।

"ରାଧିକା ପାଦଧରି ଶୋଇଛି ମୁରାରୀ

ଦେଖି କ୍ଷଣେ ଛିଡା ହେଲେ ମନ ଦୁଃଖ କରି "।

ନନ୍ଦରାଣୀ ରାଗରେ ତମ ତମ ହୋଇ ପୁତ୍ର ପାଖକୁବଗଲେ । ତାଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ସମସ୍ତ ଗୋପାଳୁଣୀ ମାନେ ଧୀରେ ଧୀରେ ସେଠାରେ ପହଁଞ୍ଚିଲେ ।ରାଧିକା ଦେଖିଲେ ଏମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଭଗବାନଙ୍କୁ କହିଲେ "ଦେହ ତୁମର ମାତା ଏବେ ଏଠାକୁ ଆସୁଛନ୍ତି ।ନନ୍ଦରାଣୀ ମୋ ଉପରେ ଏବେ ରାଗିଯିବେ ?।ମୁଁ କଅଣ କରିବି ?।ହେ ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ନନ୍ଦରାଣୀ ଙ୍କ କୋପରୁ ରକ୍ଷା କର ?

ରାଧିକାଙ୍କ ଠାରୁ ଏପରି କଥା ଶୁଣି କୃଷ୍ଣ ଭଗବାନ ତାଙ୍କ ମୁହଁକୁ ପରସ୍ତେ ଚାହିଁଲେ !ନିଜେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଭୟଭୀତ ହୋଇଗଲେ ।ଦେଖିଲେ ଭଗବାନକୃଷ୍ଣ ମାତା ଯଶୋଦା ତାଙ୍କ କତି କୁ ଆସୁଛନ୍ତି ।ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ,ରାଧିକାଙ୍କୁ କହିଲେ ମାଇଁ ,ତୁମେ ମାଆ ଙ୍କ ଆଗରେ କଅଣ କହିବ ?।

ରାଧିକା କହିଲେ ହେ କୃଷ୍ଣ !ମୁଁ ମୋ ନଣନ୍ଦ ଯଶୋଦାଙ୍କୁ ଏମିତି

କଥା କହି ଭଣ୍ଡାଇ ଦେବି ଯେ ସେ ମୋ କଥାରେ ବିଶ୍ୱାସ କରି ଯିବେ ।କିନ୍ତୁ ତୁମେ କଥା ଉପରେ କଥା କହିବ ନାହିଁ କି କିଛି ଉତ୍ତର ଦେବନାହିଁ ।ତୁନି ହୋଇ ମୋ କଥାକୁ ଖାଲି ଶୁଣୁଥିବ !।ତୋର କିଛି ଦୋଷ ନାହିଁ ବୋଲି ମୁଁ ଯଶୋଦା ଙ୍କ ଆଗରେ ପ୍ରମାଣିତ କରିଦେବି !ମୁଁ ଗୋପପୁର ଗଉଡୁଣୀ ...ମୋତେ ଭଲ

ଭାବେ ଭଣ୍ଡାଇ ଆସେ ମ୍ !।

ପ୍ରଭୁ ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ ସେମିତି ରାଧିକାଙ୍କ ପାଦତଳେ ପଡ଼ିଥାନ୍ତି ।ସଂଗେ ସଂଗେ ପ୍ରଭୁ ବାଳକ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ ।କୃଷ୍ଣ ଭଗବାନ

ଅଭିନୟ ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲେ ।ଲାଜ ରେ ସକ ସକ ହୋଇ ପ୍ରଭୁ

ଅନନ୍ତ କାନ୍ଦିବା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲେ ।ଅନନ୍ତ କାନ୍ଦୁଥିଲେ । ରାଧା ତାଙ୍କୁ ବୁଝାଉ ଥିଲେ ।ଠିକ୍ ଏହି ସମୟରେ ଯଶୋଦା କୃଷ୍ଣ ଓ

ଯଶୋଦାଙ୍କ ନିକଟରେ ପହଁଞ୍ଚିଗଲେ ।

ଯଶୋଦା ,ରାଧିକା କୁ କହିଲେ !"ତୋ ଏତେ ବଡ଼ ମଣିଷଟିଏ ହେଉଛୁ ,ତୋର ବୁଦ୍ଧି ବୃତି ,ଅକଲ ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ ?ଏଡ଼େ ନିର୍ଦ୍ଦୟ ତୁ ?ଏଡ଼େ ପାଷାଣି ତୁ ?।ପଥର ହେଲେ ବି ଏହି ସ୍ଥିତି ରେ ତରଳି ଯାଇଥାନ୍ତା ।ହେଲେ ତୁ....।ଗୋଟିଏ ଅଜ୍ଞାନ ଶିଶୁ ତୋ ଗୋଡ଼ତଳେ ପଡିଛି ,ତାକୁ ନ ଉଠାଇ ଏମିତି ଠିଆହୋଇ

ଖେଳ କରୁଛୁ ?।

ରାଧିକା ଯଶୋଦା ଙ୍କୁ କହିଲେ ,ନଣନ୍ଦ ମୋ କଥା ଟିକେ ଶୁଣ ?

ତାପରେ ମୋତେ ଯାହା କହିବ ମୁଁ ଶୁଣିବି ?

ହାଇଲୋ ରାଧା ତୁ କଅଣ କହିବୁ ?ନାଇଁ ,ନାଇଁ ତୁ କଅଣ କହିବୁ ?ଛୁଆଟାକୁ ମୋର ପାଦ ତଳେ ପକାଇ ରଖିଛୁ ?କହିଲା

ମୋ କଥା ଶୁଣ ?କଅଣ ଶୁଣେଇବୁ ?ଶୁଣା ......!

ରାଧା କହିଲେ ନଣନ୍ଦ ,ମୁଁ ଯମୁନାକୁ ପାଣି ନେବାପାଇଁ ଆସିଥିଲି

।ଘଟରେ ପାଣି ପୁରାଇ ଦେଇଛି ତ କଦମ୍ବ ମୂଳରେ ଏକ ଶବ୍ଦ

ଶୁଣିଲି !କୁଆଡୁ ଏ ଶବ୍ଦ ଆସୁଛି ଦେଖିଲି !ଦେଖିଲି କଦମ୍ବ ଗଛ

ଭାଙ୍ଗି ଭୂମିରେ ପଡୁଛି ।ମୁଁ ଯେତେବେଳେ କଦମ୍ବ ଗଛକୁ ଚାହିଁ ଦେଲି ଦେଖିଲି ଡାଳ ଉପରେ ତୁମ ପୁଅ କୃଷ୍ଣ ବସିଛି !।ବଡ଼ ପାଟିରେ ତୁମ ପୁଅକୁ କହିଲେ ,କୃଷ୍ଣ କାହିଁକି ଗଛ ଉପରେ ଚଢ଼ିଛୁ ?।ଏସବୁ କାମ କଅଣ କୃଷ୍ଣ ?ଗଛରୁ ପଡିଲେ ଗୋଡ଼ ହାତ ଭାଙ୍ଗିଯିବ ଓହ୍ଲାଇ ଆସେ କୃଷ୍ଣ ?।ନଣନ୍ଦ ସେ ମୋ କଥା କାହିଁକି ମାନିବ ?।ମୋ ପାଟି ଯେମିତି ଶୁଣିଲା ଏଡାଳ ରୁ ସେ ଡାଳ କୁ ମାଙ୍କଡ଼ ପରି ଡେଇଁବାରେ ଲାଗିଲା । ନଣନ୍ଦ ଗୋ ତା କଥା କୁହ ନାହିଁ ?ଗୋଟେ ସରୁ ଡାଳକୁ ଧରି ଦୋଳି ଖେଳୁଛି ଏ ତିନି ବର୍ଷର ତୁମ ପୁଅ ।ତାପରେ ଏହି ଛୁଆ ଏକୁଟିଆ ଏ ବନରୁ ସେ ବନ କୁ ଘୁରି ବୁଲୁଛି ?ଯେତେ ପାଟି କଲେ ସେ କୋଉ ମୋ କଥା ମାନୁଛି କହିଲ ?।

ଗୋପପୁର ସମସ୍ତ ଗୋପାଳୁଣୀ ରାଧିକା ଙ୍କ କଥା ସତ ବୋଲି ମନେକଲେ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବହୁତ ପାଟି କରି କହିଲେଏପରିକାର୍ଯ୍ୟ

କାହିଁକି କରୁଛ କୃଷ୍ଣ ?।ବନରେ ଏକା ବୁଲିବା କେତେ ବିପଦ ତୁମେ ଜାଣିଛ କୃଷ୍ଣ ?।

ଜାଣିଛ ନଣନ୍ଦ ମୁଁ କହ୍ନେଇ କୁ କହିଲିତୁମେ ଏଠାରୁ ଶୀଘ୍ରଘରକୁ

ଚାଲିଯାଅ ?ମୋ ନଣନ୍ଦ ସେପଟେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଉଥିବେ ।ସେ କାଇଁ ମୋ କଥା ମାନିବ କହିଲେ ? ରାଧାଙ୍କ ଏପରି କଥାଶୁଣି

ଯଶୋଦାଙ୍କ ମନ ବୁଝିଗଲା ।ପୁତ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଯଶୋଦା କହିଲେ

ଚାଲ ଆଜି ଘରକୁ ।ନନ୍ଦ କୁ କହିବି !ଛୋଟ ଛୋଟ କରି ତୋ ମାଉଁସ କୁ ସେ ପିଞ୍ଜି ଦେବ ।ଏତେ ବକଟ ଛୁଆ ହୋଇ ତୁ ଆସି ଏଠାରେ ଗଛ ଚଢୁଛୁ ?ତୋ ଜୀବନକୁ ଆଉ ଆମର ଭରସା ନାହିଁ ?। ଆଜି ତୋ ପିତାଙ୍କ ରାଗ ଦେଖିବୁ ........!

ମାତା ଯଶୋଦାଙ୍କର ଏପରି ବଚନ ଶୁଣି ମାୟାଧର କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କାନ୍ଦୁଥାନ୍ତି ଓ ମଝିରେ ମଝିରେ ମାଟିରେ ଗଡି ଯାଉଥାଆନ୍ତି ।ଯଶୋଦା ପୁଅର କାନ୍ଦ ଦେଖି ସମ୍ଭାଳି ପାରିଲେ ନାହିଁ ,କହିଲେ ପୁଅ କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛୁ ?କାନ୍ଦ ବନ୍ଦ କର ।ମାତା ଯଶୋଦାଙ୍କ ଠାରୁ ଏ ପଦକ କଥା ଶୁଣି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ କାନ୍ଦ ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା ।

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମାତା ଯଶୋଦାଙ୍କୁ କହିଲେ ମାତା ,ମାତା ,ମୋତେ ନା

ପିତା ନନ୍ଦ ମାରିବାକୁ ଗୋଡ଼ାଇଲେ ।ତାଙ୍କୁ ଡରି ଡରି ମୁଁ ଗୋପ

ଦାଣ୍ଡରେ ପଳାଇ ଆସିଲି ।ସେଠାରୁ ପଳାଇ ଆସିଲି ଏହି କଦମ୍ବ ଗଛ ମୂଳକୁ ।ଭାବିଲି ଏହି ଗଛମୂଳରେ ନଟୁ ଖେଳିବି ।ମୁଁ ନଟୁ ମାରିଲି ମାତ୍ର ସେଇ ନଟୁ ଭୁଇଁରେ ପଡିଗଲା ।ସେହି ସମୟରେ ଏହି ରାଧିକା ଗଉଡୁଣୀ ଯମୁନାରୁ ନୀର ଆଣୁଥିଲା।ରାଧିକା ପାଖରେ ନଟୁ ପଡିବାରୁ ସୁନ୍ଦର ନଟୁ ଦେଖି ତାକୁ ଲୋଭ ହେଲା ସେ ସେଇ ନଟୁ କୁ ନେଇଗଲା ।ପୁଣି ଆଉ ଗୋଟେ ନଟୁ ମାରିଲି ।ଦ୍ଵିତୀୟ ନଟୁ କୁ ରାଧା ନେଇଗଲା ।ମାତା ମୋର ନଟୁ ଦୁଇଟି ରାଧିକା ନେଇଗଲା ।ସେଇ ଦୁଇଟି ନଟୁକୁ ରାଧିକା ଛାତି ଭିତର ଲୁଗାରେ ଲୁଚାଇ ରଖିଛି ମାତା ।

ମୁଁ ରାଗିଗଲି ନଟୁ ର ଦଉଡି କୁ ଦାଣ୍ଡରେ ଫୋପାଡ଼ି ଦେଲି ?ସେ ନଟୁ ଦଉଡି କୁ ମଧ୍ୟ ରାଧିକା ନେଇ ତା ଅଣ୍ଟିର ଭିତରେ ଲୁଚାଇ ରଖିଛି ।ଯେତେ ମାଗିଲେ ବି ରାଧିକା ମୋତେ ନଟୁ ଓ ନଟୁର ଦଉଡି କୁ ଦେଉନାହିଁ ?।ନେହୁରା ହୋଇ ମାଗିଲି , ତଥାପି ରାଧିକା ଦେଲାନି ।ଶେଷରେ ତା ପାଦତଳେ ପଡି ମାଗୁଛି ମୋ ନଟୁ ଫେରାଇଦେ ରାଧିକା .....

"ମାଗିଲେ ନ ଦିଅଇସେ ଲୁଚାଇ ରଖିଛି

ମାଗି ମାଗି ପାଦତଳେ ମୁଁ ପଡ଼ିଅଛି "।

କ୍ରମଶଃ..........................

ହରିବଂଶ ( ଭାଗ -୫୨)

ହରିବଂଶ ( ଭାଗ -୫୨)