ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ଦୁଷ୍ମନ୍ତ କୁମାର ମିଶ୍ର

ହେ ଦ୍ଵାରିକାଧୀଶ୍ବର! ଆପଣ ଦୁସ୍ତର ,ଅର୍ଥାତ ଆପଣଙ୍କ ଗୁଣର ଓ

ତତ୍ତ୍ୱର ସୀମାନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିବା ଅସମ୍ଭବ।ଆପଣ ଗୁଣର ସାଗର ;

ଆପଣ ପ୍ରାଣନାଥ ;ଆପଣ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ;ଆପଣ ସଂସାରର ଶତ୍ରୁ ଅର୍ଥାତ ଆପଣଂକ କୃପାରୁ ସଂସାରପାଶ ଛିନ୍ନହୁଏ ,ଏକମାତ୍ର ଦ୍ୱାରାହିଁ ଆପଣ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ;ଆପଣ ଗୁଣର ସାଗର;ହେ ବ୍ରହ୍ମନ ହେ ଶ୍ରୀପତେ!ମୋର ଅଶେଷ ଦୁଃଖର ଶାନ୍ତି ବିଧାନ କରନ୍ତୁ ।

ହେ ପ୍ରଭୁ!ଆପଣଙ୍କ ନାମ ,ଗୁଣ ପ୍ରଚାର ଓ ପ୍ରସାର କରିବାରେ ଯଦି କୌଣସି ଠାରେ ତ୍ରୁଟି ରହିଯାଇଥାଏ ତେବେ ଏ ଅଧମକୁ କ୍ଷମା କରିବା ହେବେ ।ଜୟ ଶ୍ରୀହରି।🌹🌹

ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମାତା ଯଶୋଦାଙ୍କ ନିକଟରେ ରାଧିକାଙ୍କ ଉପରେ ମିଛ ଦୋଷ ଲଦି ଦେଇଛନ୍ତି ।ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଯାଇ ଚକ୍ରଧର ରାଧାଙ୍କୁ ଚୋରଣୀ ଆଖ୍ୟା ଦେଇ ଯଶୋଦା ଓ ଗୋପୀ ମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ପ୍ରିୟପାତ୍ର ହେବାକୁ ଚାହିଁଛନ୍ତି ।ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ମାତାଙ୍କ ନିକଟରେ ଅଭିଯୋଗ କଲେ ଯେ ରାଧିକା ମୋର ନଟୁ ଦୁଇଟି ଚୋରୀ କରି ତା ହୃଦୟ ପାଖରେ ରଖି ଲୁଗା ଘୋଡାଇ ଦେଇଛି ?।ନଟୁ ଦଉଡି କୁ ନେଇ ରାଧିକା ତା ଅଣ୍ଟିରେ ରଖିଛି ?। କୃଷ୍ଣ ଭଗବାନ ପୁନଶ୍ଚ ମାତା ଯଶୋଦାଙ୍କୁ କହିଲେ ମାତା ତୁମେ ରାଧିକା ଙ୍କ ନିକଟରୁ ମୋ ନଟୁ ଦୁଇଟି ମାଗିଆଣି ମୋତେ ଦିଅ ?।

ନନ୍ଦପୁଅ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏପରି ବଚନ ଶୁଣି ରାଧିକା ବିଚଳିତ ହୋଇଗଲେ ।ରାଧାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କିଛି କାମ କଲାଣି ।ଚାହିଁ ରହିଲେ ନନ୍ଦ ପୁଅ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ !ଚାହିଁଲେ ନଣନ୍ଦ ଯଶୋଦାଙ୍କୁ ଓ ଚାହିଁଲେ ସମସ୍ତ ଗୋପାଳୁଣୀ !।ଯେତେବେଳେ ରାଧିକା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଚାହିଁଲେ କୃଷ୍ଣ ମନ୍ଦ ମନ୍ଦ ହୋଇ ହସି ଦେଉଥିଲେ ।କିଛି ଉପାୟ ନଥିଲା ରାଧାଙ୍କ ପାଖରେ ! ରାଧା ମନେ ମନେ ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀଧରଙ୍କୁ ଡାକିଲ।ହେ ଭଗବାନ !ମୋତେ ମିଛରେ ତୁ ଏମାନଙ୍କ ଆଗରେ ଚୋରଣୀ ସଜାଇ ଦେଲୁ ?।ତୋ ଇଛା ପ୍ରଭୁ ଯାହା କରିବାର କର ?ହେଲେ ଏ ଅପନିନ୍ଦାରୁ ମୋତେ ରକ୍ଷାକର ।

ଏହାପରେ ରାଧିକା ,ଯଶୋଦାଙ୍କୁ କହିଲେ "ଦେଖ ନଣନ୍ଦ ମୁଁ

ନଟୁ ବିଷୟରେ କିଛି ଜାଣିନି ।ତାପରେ ସେ ନଟୁ ନେଇ ମୁଁ କରିବି କଅଣ ?ତୁମ ପୁଅ କହ୍ନେଇ ମିଛ କହୁଛି ?।ମୋତେ ବିଶ୍ୱାସ କର ନଣନ୍ଦ ?।ରାଧିକାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି କହ୍ନେଇ କହିଲେ ମାତା ଏହି ରାଧିକା କଥାରେ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ ?ରାଧିକା ତା ଛାତି ରେ ନଟୁ ଦୁଇଟିକୁ ରଖି ଲୁଗା ଘୋଡାଇ ଦେଇଛି ?ତା ଠାରୁ ନଟୁ ଦୁଇଟି ମାଗିଆଣ ମାତା ?। କହ୍ନେଇ କଥାକୁ ସମସ୍ତ ଗୋପୀମାନେ ବିଶ୍ୱାସ କଲେ ।ବିଶ୍ୱାସ କଲେ ନନ୍ଦରାଣୀ ।

ଯଶୋଦା ,ରାଧିକାଙ୍କୁ କହିଲେ "ଦେଖ !ମୋର ଛୋଟ ପୁଅ ଯାହି ତାହି ଏହି ନଟୁକୁ ନେଇ ଖେଳୁଥିଲା ।ତୁମେ ଏ ଅପକର୍ମ କାହିଁକି କଲ ?ଏକରେ ତୁ ଯୁବତୀ ତାପରେ ତୁ ଧନବତୀ ମଧ୍ୟ ଏଥି ପାଇଁ ତୁମର ଗର୍ବ ହୋଇ ଯାଇଛି ।ଚୋରୀ କଲୁ ପୁଣି ମୋ ପୁଅକୁ ତୋ ପାଦତଳେ ପକାଇଛୁ ?ତୁମର କେତେ ସାହାସ ରାଧିକା "?।ଯଶୋଦା କହିଲେ ଶୁଣ ରାଧିକା ,ମୁଁ ଗୋପାଳ ମାନଙ୍କୁ ନେଇ କଂସ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବି ।ତୁମେ ଚୋରୀ କରୁଛ ,ଏକଥା କଂସକୁ କହିବି ?ତାପରେ ଯାହା ହେବ ତୁମେ ଯାଇଥିବ ?।ଯଶୋଦା ଏପରି ବଚନ ଶୁଣି ରାଧା କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି କହିଲେ ଏ ସବୁ ମିଛ କଥା ନଣନ୍ଦ !ଛୋଟ ପିଲା କଥାକୁ ତୁମେ

କିପରି ସତ ମଣୁଛ ?।

ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଠିକ୍ ଏହି ସମୟରେ ମିଛରେ ଅଭିନୟ କରି ସକସକ ହୋଇ କାନ୍ଦି ଉଠିଲେ !।ରାଧାକହିଲେ କହ୍ନେଇ ତୁ ଏତେବଡ଼ ମିଛ ମୋ ନାମରେ କହି ପାରୁଛୁ ।ତୋ ନାମ କୋଉ ମହାତ୍ମା ଶିରୀପତି ଦେଇଛନ୍ତି ?।ନଣନ୍ଦ ମୋତେ ବିଶ୍ୱାସ କର ନଟୁ କେମିତିକା ମୁଁ ଦେଖିନି କି ଜାଣିନି ।

ମାୟାଧର ମାୟା ରଚନା କଲେ ।ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଭଗବାନ ଖୁବ ଯୋରରେ କାନ୍ଦିଲେ ।ମାତା ମୋ ନଟୁ ରାଧିକାଙ୍କ ଠାରୁ ଆଣି ଦିଅ କହି ଭୂମିରେ ଗଡିଲେ ।ଯଶୋଦା କହିଲେ ରାଈ ତୁମେ ନେଇଥିବା ନଟୁ ଦୁଇଟି ଦେଇଦିଅ ?।ମୋ କହ୍ନେଇ ଧୂଳି ଧୁସର ହୋଇ ଗଡୁଛି ତୁମକୁ କଅଣ ଏହା ଦେଖିବାକୁ ଭଲ ଲାଗୁଛି ?।

ରାଧିକା କହିଲେ କାହାକୁ କହିବି ମୋ କର୍ମ ତ ମନ୍ଦ ,ନହେଲେ ମୁଁ ଏକଥା ଶୁଣୁଥାଆନ୍ତି ?।ମୋତେ ବିଶ୍ୱାସ କର ନଣନ୍ଦ ମୁଁ ନଟୁ

କଥା କିଛି ଜାଣିନାହିଁ ।ରାଧିକାଙ୍କ ଏପରି କଥା ଶୁଣି ଭଗବାନ

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମାତା ଯଶୋଦାଙ୍କୁକହିଲେ "ମାଇଁ ନଟୁ ଦୁଇଟି ଚୋରୀ କରି ତାଙ୍କ ଛାତି ପାଖରେ ରଖି ଲୁଗାକୁ ଘୋଡାଇ ଦେଇଛନ୍ତି "।ଏକଥା ସତ୍ୟ !।

"ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବୋଇଲେ ନଟୁ ଚୋରାଇଛି ମାଇଁ

ହୃଦ ବସନରେ ତାହା ଅଛଇ ଲୁଚାଇ "।

ପୁଅ କହ୍ନେଇର କଥାଶୁଣି ମାତା ଯଶୋଦା କ୍ରୋଧିତହୋଇ ରାଈ

ଙ୍କୁ କହିଲେ ତୋ ଅଙ୍ଗରେ ଥିବା ବସନ ଝାଡ଼ି ଦେଏ ? ନଣନ୍ଦଙ୍କ

କଥାଶୁଣି ରାଧିକା ନିଜଅଙ୍ଗରେ ଥିବା ଲୁଗାକୁସମସ୍ତଙ୍କ ଆଗରେ

ଝାଡ଼ି ଦେଲେ ।ଲୁଗା ଝାଡିଦେଲେ ରାଧା !କିନ୍ତୁ ନଟୁ ତାଙ୍କ ଠାରୁ

ବାହାରିଲା ନାହିଁ ।ରାଧିକା ଯେତେବେଳେ ନିଜ ଦେହରୁ ଲୁଗା କୁ ଝାଡ଼ି ଦେଉଥିଲେ ନନ୍ଦରାଣୀ ଲଜ୍ଜା ରେ ମୁହଁ ଅନ୍ୟ ଆଡକୁ କରିଦେଉଥିଲେ ।ଅନ୍ୟ ଗୋପୀମାନେ ମୁହଁକୁ ତଳକୁ କରି ରହି ଥାଆନ୍ତି ।ରାଧିକା ନଟୁ ନେଇ ନଥିବାର ପ୍ରମାଣିତ ହୋଇଗଲା ପରେ ରାଧା ସମସ୍ତ ଗୋପାଳୁଣୀ ଓ ନନ୍ଦ ରାଣୀଙ୍କୁ କହିଲେ ତୁମେମାନେ ମୋତେ ମିଛରେ ଚୋରଣୀ ଆଖ୍ୟା ଦେଲ ?ମୁଁ କାଲି ସକାଳେ ସମସ୍ତ ଗୋପାଳ ମାନଙ୍କୁ ଡକାଇ ଏ କଥା କହିବ?ତା ପରେ ଗୋପାଳ ମାନଙ୍କୁନେଇ ମଥୁରାକୁ ଯାଇ କଂସ ନରେଶ ଙ୍କ ଆଗରେ ତୁମ ବିରୋଧ ରେ ଅଭିଯୋଗ କରିବି ?ଆରେ ମୋତେ ତୁମେ କଅଣ ଭାବିଛ କି ?ମୁଁ ମନା କରିବା ପରେ ବି ମୋ ଦେହରୁ ଲୁଗା ଖୋଲିଦେଲ ?।ଅପୁଆ ଘରେ ପୁଅ ହୋଇଛି ତ ?ସେଥି ପାଇଁ ମୋ ନଣନ୍ଦ ଧରାକୁ ସରା ମଣୁ ନାହାଁନ୍ତି !।ବୁଢା କାଳରେ ପୁଅ ହେଲେ ଏମିତି ସେହ୍ନ ଆସେ କିଓ ନଣନ୍ଦ ?।ଗୋଟିଏ ଛୁଆ କଥାରେ ରାସ୍ତା ଉପରେ ମୋ ଦେହରୁ ଲୁଗା ଖୋଲିଦେଲ ?।ଏକଥା ଆଉ ସହି ହେବନି ?କାଲି ଆମେ ମେଳିହୋଇ କଂସ ନିକଟରେଗୁହାରି କରିବୁ ଏ କଥା ନିଶ୍ଚିତ ସତ୍ୟ ।

ରାଧିକାଙ୍କ ଠାରୁ ଏପରି କଥା ଶୁଣି ଡରିଗଲେ ନନ୍ଦରାଣୀ ।ନନ୍ଦ

ରାଣୀ ମର୍ମାହତ ହୋଇଗଲେ ।ବାସ୍ତବରେ ମୁଁ ଛୋଟ ଛୁଆ କଥାରେ ରାଈ ଙ୍କ ଦେହରୁ ବସନ ଖୋଲିବାର ନଥିଲା ?ଏହା ପରେ ନନ୍ଦରାଣୀ ପୁତ୍ର କହ୍ନେଇ ଉପରେ ଭୀଷଣ ରାଗିଗଲେ ଓ କହିଲେ ଆଜି ତୋତେ କେହି ମୋ ଠାରୁ ରଖି ପାରିବେ ନାହିଁ ?

ଆଜି ନିଶ୍ଚିତ ତୋତେ ମୁଁ ପିଟିବି ।ଛୋଟ ଛୁଆ ହୋଇ ଏତେ ମିଛ କହୁଛୁ ?।ମାତା ଯଶୋଦା ଙ୍କର ଏପରି ବଚନ ଶୁଣି ପ୍ରଭୁ

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କାନ୍ଦିଲେ ଓ ଭୟରେ ଥରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି

ବନମାଳୀ ମାତା ଯଶୋଦାଙ୍କୁ କହିଲେ "ବିଶ୍ୱାସ କର ମୋତେ

ମାତା ଯଶୋଦା !ଏହି ରାଧିକା ଚୋରଣୀ ମୋ ନଟୁ ଦୁଇଟି କୁ

ନେଇ ତା ଶରୀରରେ ଲୁଚାଇ ରଖିଛି ।

"କିଛିହିଁ ଦୋଷ ଗୋ ମୁହିଁ ନକଲି ଜନନୀ

ନଟୁ ଯୋଡିକ ନେଇଛି ରାଧିକା ଚୋରଣୀ "

ମାୟାଧର ମାୟା ରଚନା କଲେ ।ରତ୍ନର ନଟୁ ଦୁଇଟି ଭିଆଣ କରି ରାଧାଙ୍କ ବକ୍ଷଜୋ ମଧ୍ୟରେ ରଖିଦେଲେ ।ରାଧିକାଙ୍କୁ ଏକଥା

ଜଣା ନଥିଲା ।ଏପଟେ ନନ୍ଦ ପୁଅର ମାତା ଯଶୋଦାଙ୍କ ନିକଟ ରେ ଜିଦ ନିଶ୍ଚିତ ରାଧା ପାଖରେ ନଟୁ ଅଛି ।ରାଧା ଭୀଷଣ ଭାବେ ରାଗିଗଲେ ।ରାଗିକରି କହିଲେ ହେ ଗୋପାଳୁଣୀ ମାନେ

ହେ ମୋର ନଣନ୍ଦ ଯଶୋଦା ଯଦି ଆପଣ ମାନଙ୍କୁ ଏତେ କହିଲା ପରେ ଆପଣ ମାନେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁନାହଁ । ମୋ ବକ୍ଷଜୋ ଭିତରେ ନଟୁ ଦୁଇଟି ଅଛି ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରୁଛ !ତେବେ ମୁଁ ତୁମ ଆଗରେ ମୋ ଅନ୍ତଃବସ୍ତ୍ର କୁ ଚିରି ଦେଉଛି ?ଏହାକହି ରାଧିକା ନିଜ ବକ୍ଷରୁ ବସ୍ତ୍ର କୁ ଚିରି ଦେଲେ ।ରାଧିକା ଯେମିତି ବସ୍ତ୍ର କୁ ଚିରିଦେଇଛନ୍ତି ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ରତ୍ନ ନଟୁ ଯୋଡ଼ିକ ତଳେ ପଡ଼ିଗଲା ।ରାଧିକା ନଟୁ ଦୁଇଟି କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କର ସାହାସ ଉଡ଼ିଗଲା ।

"ଦେଖିଣ ରାଧିକାର ସାହାସ ଉଡିଲା

ଯହୁଁ ସେ ନଟୁ ଯୋଡିକ ଭୁଇଁରେ ପଡିଲା "।

ରାଧିକାଙ୍କ ବକ୍ଷଜୋ ରୁ ନଟୁ ଦୁଇଟି ଭୂମି ଉପରେ ପଡିବା ଦେଖି

ଯଶୋଦା ରାଗିଗଲେ ଓ କହିଲେ "ରାଈ ତୁମର କେତେ ସାହାସ

!ଏବେ କହୁଥିଲ ମୁଁ ନଟୁ ବିଷୟରେ କିଛି ଜାଣିନି ।ତୁମେ ଗୋଟେ ପକ୍କା ଚୋରଣୀ ।ତୋତେ ଆଜିଠାରୁ ମୁଁ ଜାଣିଗଲି ଯେ ଗୋପପୁର ରେ ତୁ ଏକା ଚୋରଣୀ ଗଉଡୁଣୀ । ନଣନ୍ଦ ଙ୍କ ଠାରୁ ଏ ଅପବାଦ ଶୁଣି କାନ୍ଦି ପକାଇଲେ ରାଈ ।ହୃଦୟରେ ବସ୍ତ୍ର ନାହିଁ ଦୁଇ ହାତରେ ଘୋଡାଇ ରଖିଛନ୍ତି ଦେହକୁ ରାଈ ପୁଣି ଯଶୋଦାଙ୍କ ଏପରି ଗାଳି ଶୁଣି ଘାଇଲା ହୋଇଗଲେ ରାଧିକା ।ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ରାଈଙ୍କ ବକ୍ଷ କୁ ଚାହିଁ ରହି ହସୁଥାନ୍ତି ।ଲାଜରେ ଭାଙ୍ଗି ପଡୁଥାନ୍ତି ରାଧିକା ।

ରାଧିକାଙ୍କ ର ଏପରି ଅବସ୍ଥାଦେଖି ଯଶୋଦା ସମେତ ଉପସ୍ଥିତ

ଗୋପୀମାନେ ଲଜ୍ଜା ରେ ମୁହଁ ତଳକୁ କଲେ ।ରାଧିକାଙ୍କର ଆଖି

ରୁ ଧାର ଧାର ଲୁହ ବୋହି ପଡୁଥାଏ ।ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ରାଧାଙ୍କ

ଶରୀର କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଥାନ୍ତି ।

ମାୟାଧର ଙ୍କର ମାୟା ଅନେକ ।ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ପୁନଶ୍ଚ ଭୂମି

ଉପରେ ଗଡ଼ି ଗଡି କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲା ।ଯଶୋଦା କହିଲେ ପୁଣି

କଅଣ ହେଲା କହ୍ନେଇ ?କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛୁ ?।କୃଷ୍ଣ ଭଗବାନ କହିଲେ ମାତା ଏହି ରାଧା ମୋ ନଟୁ ଦଉଡି କୁ ଅଣ୍ଟି ରେ ଲୁଚାଇ

ରଖିଛି ? ମୋ ନଟୁ ଦଉଡି ଦେଲେ ସିନା ମୁଁ ଖେଳିବି ?। ଏହି ଚୋରଣୀ ମୋ ଦଉଡି ନେଇଛି ମାଆ ....!

ପୁଅ କୃଷ୍ଣ ଯାହା କହୁଛି ତାହା ସତ୍ୟ ଏକଥା ଯଶୋଦା ବିଶ୍ୱାସ କଲେ ।ରାଧିକା ଙ୍କୁ କହିଲେ ଯଶୋଦା "ଚୋରଣୀ ରାଧା ଆଉ କାହିଁକି ବିଳମ୍ବ କରୁଛୁ ?ମୋ ପୁଅର ନଟୁ ଦଉଡି କୁ ଅଣ୍ଟାରୁ ଶୀଘ୍ର ବାହାର କରି ଦେଇ ଦେ ?।ରାଧିକା ଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଖରାପ ହୋଇଗଲା ।କଅଣ ଆଉ କହିବେ ?।ମିଛ ଏଠାରେ ସତ୍ୟ ରେ ପରିଣତ ହେଉଛି !ହେ ଭଗବାନ ମୋତେ କାହିଁକି ଏମିତି ଲୋକହସା କରୁଛୁ ?ଏମିତି ମନେ ମନେ ଭାବି ଚାଲିଥାନ୍ତି ରାଈ ।ଗୋପାଳୁଣୀ ମାନେ କହିଲେ "ରାଈ ଆଉ ବିଳମ୍ବ କାହିଁକି କରୁଛ ?ଅଣ୍ଟାରୁ ନଟୁ ଦଉଡି ବାହାର କରିଦିଅ ...!

ରାଧିକା ସମସ୍ତଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ରାଗରେ ନିଜ ଅଣ୍ଟାରୁ ଲୁଗାକୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଗ ରେ ଝାଡ଼ି ଦେଲେ ।କିନ୍ତୁ ନଟୁ ଦଉଡି ବାହାରି ନଥିଲା ।ଉପସ୍ଥିତ ସମସ୍ତ ନାରୀ ମାନେ କହିଲେ ରାଈ ତୁମ ଦେହରୁ ସବୁ ବସ୍ତ୍ର ଖୋଲିଦିଅ ?କେଉଁଠି କାଳେ ଦଉଡି ରହି ଯାଇଥିବ ?।ନାରୀ ମାନଙ୍କ ଏଭଳି କଥାଶୁଣି ରାଈ ରାଗରେ ନିଜ ଦେହରୁ ସମସ୍ତ ବସନ ଫେଡ଼ି ପକାଇଲେ ।ଏବେ ରାଈ ସମୂର୍ଣ୍ଣ ଲଙ୍ଗଳା ହୋଇ ଠିଆ ହୋଇଗଲେ ।ରାଈଙ୍କର ଏହି ସୁନ୍ଦର ଶରୀର କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଚାହିଁରହିଥିଲେ ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଭଗବାନ ରାଧାଙ୍କ ଉଲଗ୍ନ ଶରୀର କୁ ଚାହିଁ ଆନନ୍ଦିତ

ହେଉଥିଲେ ମାୟାଧର ।

"ବସନ ସବୁ ଫେଡ଼ି ଯେ ପକାଇଲା ଗୋଇ

ଉଲଗ୍ନ ହୋଇଣ ଉଭା ହୋଇଗଲା ରାଈ "।

ରାଧିକା ଉଲଗ୍ନ ହୋଇଗଲେ କିନ୍ତୁ ନଟୁ ଦଉଡି ତାଙ୍କ ନିକଟରୁ ବାହାରିଲା ନାହିଁ ?।ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ ଯଶୋଦା !ଗୋପୀମାନେ

ଙ୍କ ମୁଖରୁ କିଛି କଥା ବାହାରୁ ନଥାଏ ?

ରାଧିକା ବୋଇଲା କହ କେତେ ମିଥ୍ୟାବାଣୀ

ଶୁଣିକରି ଯଶୋମତୀ ମୌନ ହେଲେ ପୁଣି ।

ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମାତାଯଶୋଦାଙ୍କୁ କହିଲେ" ମାତାଏହି ରାଧା

ଚୋରଣୀ ମୋ ନଟୁ ଦଉଡି କୁ ନେଇ ତା ଖୋସା ଭିତରେ ରଖିଛି ?।ରାଧିକା ଶୁଣିଲେ କହ୍ନେଇ କଥା ।ରାଗରେ ନିଜର ଖୋସା କୁ ଖୋଲିଦେଲେ ।ଯେମିତି ଖୋସାକୁ ଖୋଲି ଦେଇଛନ୍ତି

ନଟୁ ଦଉଡି ଖୋସା ରୁ ଖସି ପଡ଼ିଲା ।ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ହାତ ବଢ଼ାଇ ଦେଲେ ।ନଟୁ ଦଉଡି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ହାତରେ ରହିଗଲା ।

ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ରାଧାଙ୍କୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି -ରାଧାଙ୍କ ଦେହରେ ବସ୍ତ୍ର ନାହିଁ ,ଉଲଗ୍ନ ଶରୀର ତା ସହିତ ମୁଣ୍ଡର କେଶ ସବୁ ଫିଟି ଯାଇ

ରାଧାଙ୍କ ଶୋଭାକୁ ବଢ଼ାଇ ଦେଉଛି ।ଚାହିଁଲେ ଭଲକରି ରାଧାଙ୍କୁ

ପ୍ରଭୁ ବନମାଳୀ ।ତାଙ୍କୁ ମନେହେଲା ସତେ ଯେପରି ନୂତନ ସୃଷ୍ଟି

ର ଆରମ୍ଭରେ ଏ ହେଉଛନ୍ତି ଅପରୂପ ସୁନ୍ଦରୀ ।ରାଧିକାଙ୍କ କେଶରେ ଭ୍ରମର ମାନେ କୋଳାହଳ କରୁଛନ୍ତି । ଗୋଟିଏ ପଟେ କୃଷ୍ଣ ଭଗବାନ ରାଧାଙ୍କର ଉଲଗ୍ନ ଶରୀର କୁ ଦେଖି ଖୁସି ହେଉଥିଲା ବେଳେ ଅନ୍ୟ ପଟେ ରାଈ ମନ ଦୁଃଖରେ ଉଲଗ୍ନ ହୋଇ ଠିଆ ହୋଇ ଥାଆନ୍ତି ।

ରାଧିକାଙ୍କ ପାଖରେ ଆଉ କିଛି ବାଟ ନଥିଲା।ଯଶୋଦା , ଗୋପୀମାନଙ୍କ ଆଗରେ ରାଧା ଚୋରଣୀ ବୋଲି ପ୍ରମାଣିତ ହୋଇସାରିଥିଲେ ।ରାଧା ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ ଯଶୋଦାଙ୍କ ନିକଟରେ

ଶରଣ ନଗଲେ ମୋର ଭଲ ଅବସ୍ଥା ଆସିବ ନାହିଁ ।ଏହାକହି ରାଈ ଯଶୋଦା ଙ୍କ ପାଦତଳେ ପଡିଯାଇ କହିଲେ ନଣନ୍ଦ ମୋତେ ବିଶ୍ୱାସ କର ମୁଁ ଏ ବିଷୟରେ କିଛି ଜାଣି ନାହିଁ ?କିନ୍ତୁ ଯାହାହେଲେ ବି ମୁଁ ଦୋଷୀ ।ମୋ ଦୋଷ ସ୍ୱୀକାର କର ?ମୋ ଭୁଲ ପାଇଁ ମୁଁ ଲଜ୍ଜିତ ।ରାଈଙ୍କ ଏପରି ଆଚରଣ ଦେଖି ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବହୁତ ମନକଷ୍ଟ କଲେ ଓ ବିଚାର କଲେ ମୋତେ ରାଧିକା କନ୍ଦାଇ ଦେଇଛି ,ମାନେ ସେ ନିଶ୍ଚିତ କିଛି କଷ୍ଟ ପାଇବା ଉଚିତ ।ନାରାୟଣ ,ରାଈ ଙ୍କୁ ଅପଲକ ନେତ୍ର ରେ ଚାହିଁ ରଖିଥାନ୍ତି ।ପୁନଶ୍ଚ ଧାରଣ କଲେ ମଦନ ବେଶ ।ଏହି ବେଶକୁ କେବଳ ରାଧା ଙ୍କ ବ୍ୟତୀତ ଯଶୋଦା ଓ ଅନ୍ୟ ଗୋପୀ ।ମାନେ ଦେଖି ପାରିଲେ ନାହିଁ ।ଯଶୋଦାଙ୍କ ଆଖିରେ ସେଇ ତିନି ବର୍ଷର ଛୋଟ କହ୍ନେଇ । ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ରାଈଙ୍କୁ ଧରିଲେ ।ରାଈ ଙ୍କ ଉଲଗ୍ନ ଚେହେରା କୁ ଉପଭୋଗ କଲେ ପ୍ରଭୁ ନାରାୟଣ ।ପୁନଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣ ଭଗବାନ ବାଳକ ରୂପ ଧାରଣ କରି ରାଧିକାଙ୍କୁ କହୁଛନ୍ତି ....

ରାଧିକାକୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଯେ ବୋଲଇ ଉତ୍ତର

ମୋତେ କନ୍ଦାଇଁଣ ଗର୍ବ କଲୁ ତୁ ମନର ।

ଏହାପରେ ମାତା ଯଶୋଦା କୃଷ୍ଣ ଭଗବାନଙ୍କ ଦେହରୁ ଧୂଳି ମାଟି ପୋଛି ଦେଇ କୋଳକୁ ନେଲେ ।ଯଶୋଦା ରାଧିକାଙ୍କୁ ସେହ୍ନ କରି କହିଲେ ଯାହା ଘଟିବାର ଥିଲା ଘଟି ଗଲା।ଏବେ ଯାଇ ତୋ ଲୁଗାପଟା ପିନ୍ଧି ।ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲେ ।ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲେ ଯଶୋଦା ମାତା ।ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲେ ଗୋପାଳୁଣୀ ଓ ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲେ ରାଧିକା ।ପରିବେଶ ଶାନ୍ତ ପଡ଼ିଗଲା ।

ରାଧିକା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିସାରି କୃଷ୍ଣ ଭଗବାନଙ୍କୁ କୋଳରେ ଧରିଲେ ଓ

କହିଲେ "ତୁ ମାୟାଧର ।ନନ୍ଦ ତପସ୍ୟା ର ଫଳ ଯୋଗୁଁ ତାଙ୍କ ଘରେ ପୁତ୍ର ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଛୁ "।ଅନ୍ୟ ଗାପୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କୋଳରେ ଧରି ଗୋପପୁର କୁ ଚାଲିଲେ ।

ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ମାତା ଯଶୋଦା ଓ ସମସ୍ତ ଗୋପୀ

ମାନେ ନନ୍ଦର ଘରେ ପହଁଞ୍ଚିଲେ ।ନନ୍ଦ ରାଜା ପୁତ୍ର କହ୍ନେଇକୁ ଦେଖି ଖୁସି ହୋଇଗଲେ ଓ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ମୁଖମଣ୍ଡଳରେ ଚୁମା ଟିଏ ଆଙ୍କିଦେଲେ।

ପୁତ୍ରକୁ ଦେଖିଣ ନନ୍ଦ ହରଷ ହୋଇଲେ

ତାହାକୁ କୋଳରେ ଧରି ମୁଖେ ଚୁମ୍ବ ଦେଲେ ।।

କ୍ରମଶଃ...................

ହରିବଂଶ (ଭାଗ -୫୩)

ହରିବଂଶ (ଭାଗ -୫୩)