ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ଦୁଷ୍ମନ୍ତ କୁମାର ମିଶ୍ର

ହେ ଦୟାଳୁ ଦେବ!ଆପଣ ଦୁର୍ବୃତ୍ତ ମାନଙ୍କୁ ଦଳନ କରନ୍ତି।ହେ ପଦ୍ମନାଭ! ହେ ଧରଣୀଧର! ହେ ଧୀମନ୍!ହେ ରାବଣାନ୍ତକ! ହେ ରମେଶ! ହେମୁରାରେ!ହେ ଶ୍ରୀପତେ! ମୋର ଅଶେଷ ଦୁଃଖର ଶାନ୍ତି ବିଧାନ କରନ୍ତୁ ।

ହେ ପ୍ରଭୁ!ଆପଣଙ୍କ ନାମ ,ଗୁଣ ପ୍ରଚାର ଓ ପ୍ରସାର କରିବାରେ ଯଦି କୌଣସି ଠାରେ ତ୍ରୁଟି ରହିଯାଇଥାଏ ତେବେ ଅଧମକୁ କ୍ଷମା କରିବା ହେବେ ।ଜୟ ଶ୍ରୀହରି ।🌹🌹

#ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର_ନାରଦଙ୍କ_ମାୟା_ପ୍ରଦର୍ଶନ🌹🌹

*******************************

ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ ଶୁକମୁନିଙ୍କୁ ପଚାରିଲେହେ ବ୍ୟାସସୁତ!ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ

ଭଗବାନ ରାଧିକାଙ୍କୁ ମାୟାକରି ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ନଟୁ ରଖି ଚୋରଣୀ ବୋଲି ପ୍ରମାଣିତ କରିଦେଲେ ?ଏହା ମୁଁ ଜାଣିଲି ।ପ୍ରଭୁ ଆଉ କାହା ସହିତ ମାୟା କରିଥିଲେ କି ?ଯଦି କୃଷ୍ଣ ଭଗବାନ ଆଉ କାହା ସହିତ ମାୟା କରିଥିଲେ ତେବେ ମୋତେ କହିବା ହୁଅନ୍ତୁ ?।ବ୍ୟାସସୁତ କହିଲେ ହେ ରାଜନ!ପ୍ରଭୁ ନାରଦ ଙ୍କ ସହିତ କିପରି ମାୟା କଲେ ମୋ ଠାରୁ ଶୁଣନ୍ତୁ ।ଶୁକମୁନି କହିଲେ ...................!!!!

ସତ୍ୟଯୁଗର କଥା ।ସମସ୍ତ ଦେବତା ମାନଙ୍କୁ ନେଇ ଏକ ସଭା

ହେଉଥାଏ।ସଭା ଡାକିଥାନ୍ତି ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ର ।ଇନ୍ଦ୍ର ଯମ ବରୁଣ

କୁବେର ,ପବନ ଆଦି ସମସ୍ତ ଦେବତା ,ଏକକୋଟି ଅଶୀଲକ୍ଷ

ଋଷି ସଭାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଥାନ୍ତି।ବ୍ରହ୍ମା ସଭାର ଖଣ୍ଡେ ଦୂର ରେ ବସିଥାନ୍ତି ।ପ୍ରଭୁ ଚକ୍ରଧର ସଭା ମଝିରେ ଆସ୍ଥାନ ଜମେଇ

ବସିଥାନ୍ତି ।କିଛି ସମୟ ପରେ ନାଗଲୋକ ଆସି ସେହି ସଭାରେ

ମିଳିତ ହେଲେ ।ଯେହେତୁ ସେ ସଭାରେ ପ୍ରଭୁ ନାରାୟଣ ବିଜେ

କରିଥିଲେ ,ନାରଦ ଆସି ସେହି ମେରୁଗିରିରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ

।ନାରଦ ଶୁନ୍ୟମଣ୍ଡଳରେ ଭ୍ରମଣକରୁଥିଲେ। ଯେମିତି ଦେଖିଲେ

ଦେବତା ମାନଙ୍କର ସଭାଅନୁଷ୍ଠିତ ହେଉଛି ସେ ଆଉ ରହି ପାରିଲେ ନାହିଁ ।ସଭାକୁ ଆସିଲେ ନାରଦ ।ନାରଦ ସେଠାରେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଦେଖି ଗୀତ ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲେ ।ହରିହରି ଶବ୍ଦରେ ସଭା ପ୍ରକମ୍ପିତ ହେଲା ।ଏହି ଗୀତ ନୃତ୍ୟ ଦେଖି ପ୍ରଭୁ ଚକ୍ରଧର ହରଷ ହୋଇଗଲେ ।ନାରଦଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ସହ ପ୍ରଶଂସା ମଧ୍ୟ କଲେ ।

ନାରଦ ମନେ ମନେ ବିଚାର କଲେ ।ପ୍ରଭୁ ଚକ୍ରଧର ମୋତେ ଏତେ ପ୍ରଶଂସା କଲେଣି ମାନେ କିଛିଗୋଟେ ମାୟା ରଚନା କରି

ସାରିବେଣି ପ୍ରଭୁ ।ନାରଦ ଭାବିଲେ ପ୍ରଭୁ କି ମାୟାରଚନା କଲେ

ମୋ ପାଇଁ ମୁଁ ଜାଣିବି କେମିତି ?।ଏମିତି ନାରଦ ଭାବୁଥାନ୍ତି !

ନାରଦ କଅଣ ଚିନ୍ତା କରୁଛନ୍ତି ତାହା ନାରାୟଣ ଜାଣି ପାରିଲେ ।ମେରୁଗିରି ରେ ସଭା ସମାପ୍ତ ହେଲା ।ନାରାୟଣ ଙ୍କ ମନରେ

ନାରଦଙ୍କ ଚିନ୍ତା ଥାଏ ।

ନାରଦ ବୀଣା ବଜାଇ ସମୁଦ୍ର ନିକଟରେ ଯାଉଥିଲେ ।ସନ୍ଧ୍ୟା ପ୍ରାୟ ଆଗତ ।ନାରଦ ଚିନ୍ତାକଲେ ସନ୍ଧ୍ୟା ପୂର୍ବରୁ ଏହି ସମୁଦ୍ର ରେ ସ୍ନାନ ସାରିଦେବି ।ବୀଣା କୁ କୂଳରେ ଥୋଇ ସମୁଦ୍ର ଜଳ ରେ ନାରଦ ମୁନି ପଶିଲେ ।ଯେମିତି ଜଳରେ ବୁଡ଼ ମାରିଛନ୍ତି ସେ ଜଳରୁ ଆଉ ବାହାରି ପାରିଲେ ନାହିଁ ।ପନ୍ଦର ସହସ୍ର ଯୋଜନ ତଳେ ନାରଦ ଭାସିଲେ ।

ସମୁଦ୍ରର ଉତ୍ତର କୋଣରେ କୁଶଶ୍ରୀବା ବୋଲି ଗୋଟିଏ ଗାଆଁ ଥାଏ ।ସେଇ ଗାଆଁକୁ ଘେରି ରହିଥାଏ କୁଶଦ୍ବୀପ ।କୁଶଶ୍ରୀବା ଗାଆଁ ରେ ମୋଟ ଷାଠିଏ ସହସ୍ର ଘର ଥାଏ ।ସବୁ ଘରଗୁଡିକ ହୀରା ,ନୀଳା ରେ ଖଞ୍ଜିତ ହୋଇ ସୁନ୍ଦର ଦେଖା ଯାଉଥାଏ ।ମୋଟ ଉପରେ ସେହି ଗାଆଁ ଟି ରତ୍ନମୟପୁର କହିଲେ ଚଳେ ।

ନାରଦ ମୁନି ଭାସି ଭାସି ଯାଇ ସେଇ ରତ୍ନମୟପୁରରେ ଲାଗିଲେ

।ନାରଦ ମୁନି ଗାଆଁ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ।ନାରଦ ମୁନି ଦେଖିଲେ ଗାଆଁ ଭିତରୁ ଗୋଟିଏ ଚଣ୍ଡାଳୀ ତାଙ୍କ ଆଡକୁ ଆସୁଛି ।ଚାଣ୍ଡାଳୀ ଟି ହାତରେ ପାଚିଆ ଓ ହାତରେ ପହଁରା ଧରି ଗ୍ରାମର ସମସ୍ତ ମଇଳା କାଢୁଥିଲା ।ବୟସ ଷୋହଳ ,ଦେଖିବାକୁ ଅପୂର୍ଵ ସୁନ୍ଦରୀଥିଲା ଚାଣ୍ଡାଳୀ ଯୁବତୀଟି ।ଚଣ୍ଡାଳୀ କୁ ଦେଖି ମହାମୁନି ନାରଦଙ୍କ ମନରେ କାମଭାବ ସହିତ ପ୍ରେମ ଭାବ ଜାଗ୍ରତ ହେଲା ।ବାଟରେ ଯାଉଥିବା ସମୟରେ ସେହି ଚାଣ୍ଡାଳୀ ସହିତ ନାରଦ ଙ୍କର ଭେଟ ହୋଇଗଲା ।ନାରଦ ଅତିଶୟ ଲାଳାୟିତ ହୋଇ ଚଣ୍ଡାଳୀ କୁ ପ୍ରେମଭିକ୍ଷା ମାଗିଲେ ଓ କହିଲେ ତୁ ଚାହିଁଲେ ମୋ ପ୍ରାଣ ରହିବ ।ନଚେତ ତୋତେ ନପାଇ ମୋର ପ୍ରାଣ ଖୁବ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଯିବ!ଏମିତି କହି ନାରଦ ଚଣ୍ଡାଳୀ କନ୍ୟାରବାଟ ଛେକିଲେ।

ଚଣ୍ଡାଲୁଣୀ କନ୍ୟାଟି ମହାମୁନି ନାରଦଙ୍କୁ କହିଲା "ହେ ମହାତ୍ମା

ଆପଣ ମହାଯତି ଅଟନ୍ତି ।ମୁଁ ସାମାନ୍ୟ ଚାଣ୍ଡାଳ ଘରର କନ୍ୟା ।ଛୋଟ ଜାତିରେ ମୋହର ଜନ୍ମ ।ଏହି ନଗରରେ ପ୍ରତିଦିନ ମୁଁ ମଳମୂତ୍ର ପରିଷ୍କାର କରେ ।ସେଥିରୁ ଯାହା ମିଳେ ମୁଁ ଚଳିଯାଏ ।

ନାରଦ ମୁନି ଚାଣ୍ଡାଳୀ ଠାରୁ ସବୁକଥା ଶୁଣିଲେ ଓ ବିସ୍ମିତ ହେଲେ !ନାରଦ ସେହି କନ୍ୟାକୁ କହିଲେ ଯାହା ହୋଇଯାଉ ପଛେ ମୁଁ ତୋହର ସଙ୍ଗୀ ନିଶ୍ଚିତ ହେବି ।ନାରଦ ଚଣ୍ଡାଳୁଣୀ କୁ ନିନେଦନ କରି କହିଲେ ତୁମେ ପ୍ରେମ ପ୍ରଦାନ କରି ମୋ ପ୍ରାଣ ରକ୍ଷା କର ତରୁଣୀ ।ଏହା କହି ନାରଦ ମୁନି କାନ୍ଦି ପକାଇଲେ ।

କାନ୍ଦିବାର କାରଣ ଏହାଯେ ତାଙ୍କ ଦେହ ,ମନ ଓ ପ୍ରାଣ ପ୍ରେମ ରେ ଥରୁଥିଲା ।ଏସବୁ ଥିଲା ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ମାୟା .........

ନାରଦ ଏମିତି ଚାଣ୍ଡାଳୀ କନ୍ୟା ସହ କଥା ହୋଉ ହୋଉ ଆଉ ନିଜକୁ ନିଜ ଆୟତ୍ତ ଭିତରେ ରଖି ପାରିଲେ ନାହିଁ !ନାରଦ ସେହି ଚଣ୍ଡାଳୁଣୀ କୁ କୋଳକୁ ନେଇଗଲେ । ଚାଣ୍ଡାଳୀ କହିଲା

ହେ ମୁନିବର !ଏଇଟା ରାସ୍ତା !ଏଠି ସବୁଲୋକ ଯିବା ଆସିବା

କରନ୍ତି ?ତାଛଡା ମୋ ହାତରେ ବିଷ୍ଠା ଲାଗିଛି ?ଆପଣଂକୁ ଘୃଣା

ଲାଗୁନି କେମିତି ।ନାରଦ କିଛି ଜାଣି ପାରିଲେ ନାହିଁ ...

ଏମନ୍ତ ମାୟା କରିଣ ଛନ୍ତି ଦାମୋଦର

ଚାଣ୍ଡାଳୀ ବୋଇଲା ବିଷ୍ଠା ଲାଗିଛି ହସ୍ତର ।

ନାରଦ କିଛି ଶୁଣିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନଥିଲେ ।ଚାଣ୍ଡାଳୀକନ୍ୟାକୁ କୋଳକୁ ନେଇଗଲେ ।କନ୍ୟାଟି ଛାଡ଼ !ମୋତେ ଛାଡି ବୋଲି ପାଟି କରୁଥିଲା ଓ କହୁଥିଲା ମୁଁ ନୀଚ ଜାତିର ମୋତେ କିପର ଆପଣ ଛୁଇଁଲେ ?।ନାରଦ ଏତେ ମାତ୍ରାରେ ପ୍ରେମରେ ପଡ଼ିଥିଲେ ଯେ ସେ କିଛି କଥା ଶୁଣିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନଥିଲେ ।ନାରଦ କହିଲେ କାମବେଶ ରେ ଜାତି ଅଜାତି କଅଣ ଖୋଜାଯାଏ ସୁନ୍ଦରୀ ?।ପ୍ରେମରେ କେବଳ ହୃଦୟ ଲୋଡ଼ା । ସେହି ରାସ୍ତା ଉପରେ ଚଣ୍ଡାଳୁଣୀ ସହିତ ମହାମୁନି ନାରଦ ରତିକ୍ରିଡା ଆରମ୍ଭ କରି ଶାନ୍ତି ଲାଭ କଲେ ...........

କ୍ରମଶଃ.......................

ହରିବଂଶ ( ଭାଗ -୫୪)

ହରିବଂଶ ( ଭାଗ -୫୪)