ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ଦୁଷ୍ମନ୍ତ କୁମାର ମିଶ୍ର

ମହାମତି ଋଷିଗଣ ପ୍ରଥମତଃ ସଂଯମନିୟମ ପୂର୍ବକ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସମୂହଦ୍ୱାରା ପ୍ରାଣ ସଂଯମ ଓ ଚିତ୍ତନିରୋଧ ଏବଂ ହୃଦୟରେ ସମସ୍ତକୁ ବିଲୀନ କରି ଯେଉଁ ସ୍ତୁତିଯୋଗ୍ୟ ମାୟା ବିଗ୍ରହଧାରୀ ଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି ,ସେହି ଶରଣ୍ୟ ଲୋକେଶ୍ୱର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମୋର ନେତ୍ର ଗୋଚର ହୁଅନ୍ତୁ ।

।।ଜୟ ଶ୍ରୀହରି ।।🌹🌹

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଭଗବାନ ସମସ୍ତ ଗୋପପୁଅ ଓ ଭାଇ ବଳରାମଙ୍କ ସହିତ ବଣଭୋଜି ରୁ ଫେରୁଥିବା ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମା ଗୋପ ବାଳକ ଓ ବତ୍ସା ମାନଙ୍କୁ ନେଇ ଅନନ୍ତ ସାଗରେ ଲୁଚାଇ ଦେଲେ ।ରାମକୃଷ୍ଣ ଦୁଇ ଭାଇ ଭାବିଲେ ଗୋପ ବାଳକ ସନ୍ଧ୍ୟା ହେବାରୁ ଆମକୁ ଛାଡି ବତ୍ସା ଙ୍କ ସହିତ ଗୋପପୁର କୁ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି ।ଦୁଇଭାଇ ଯମୁନା କୂଳରୁ ଗୋପପୁର କୁ ଆସୁଛନ୍ତି ।ଏପଟେ ସନ୍ଧ୍ୟା ହେବାରୁ ଗୋପର ସମସ୍ତ ନର ନାରୀ ପୁଅ ଓ ବତ୍ସାକୁ ନପାଇ ନନ୍ଦଙ୍କୁ କଟୁ ଭାଷା କହି ଚାଲିଛନ୍ତି ।ଗାଈ ମାନେ ବତ୍ସା କୁ ନପାଇ ହମ୍ଭାରଡି ଦେଉଥାଆନ୍ତି ।

ମାତା ଯଶୋଦାଙ୍କ ଚିନ୍ତା ବଢିଗଲା ।ସେ ବିଳାପ କରିବାରେ ଲାଗିଲେ।କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି କହୁଥାନ୍ତି ଯଶୋଦା ରେ କହ୍ନେଇ ତୁ !ଏମିତି କାହିଁକି କର୍ମ କରୁଛୁ?ପର ପୁଅ ମାନଙ୍କୁ ନେଇଯାଇ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଘରକୁ ଫେରିନୁ କାହିଁକି ?।ଯଶୋଦା ଓ ନନ୍ଦ ଙ୍କୁ ଗୋପ ଗଉଡ଼ ମାରେ ତିରସ୍କାର କରି କହିଲେ "ତୁମ ପୁତ୍ର କହ୍ନେଇ ସମସ୍ତ ଗୋପ ବାଳକ ମାନଙ୍କୁ ଯମୁନା ଜଳରେ ବୁଡାଇ ମାରିଦେଇଛି ?ସେଥିପାଇଁ ସେ ଘରକୁ ଆସୁନାହିଁ ।ଭାବୁଛ କଅଣ ନନ୍ଦ ଯଶୋଦେ ?

ଏହା ବୋଲିଣ ଅଖ୍ୟାତି ଦିଅନ୍ତି ଗଉଡ଼

ବଡ଼ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇଲେ ନନ୍ଦ ମହାଖୁଡ଼ "

ସନ୍ଧ୍ୟା ଗୋଟିଏ ପ୍ରହର ଅତିକ୍ରମ କରି ସାରିବା ପରେ ନନ୍ଦ ଓ ଯଶୋଦା ପୁତ୍ର ଘରକୁ ନଫେରିବା ଦେଖି ସ୍ଥିର ହୋଇ ରହି ପାରିଲେ ନାହିଁ ?।ନନ୍ଦ ଙ୍କୁ ବିବ୍ରତ କରିଦେଲା ଗାଈମାନଙ୍କର ହମ୍ଭା ରଡି ସହିତ ଗୋପ ଗଉଡ଼ ଙ୍କ କ୍ରନ୍ଦନ ।ବାହାରିଲେ ନନ୍ଦ ପୁତ୍ର କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ।ସାଙ୍ଗରେ ଯଶୋଦା ମଧ୍ୟ ଚାଲିଲେ ।ନନ୍ଦ ଯଶୋଦା ଙ୍କ ପଛରେ ସମସ୍ତ ଗୋପ ଗଉଡ଼ ଓ ଗଉଡୁଣୀ ମାନେ ନିଜ ନିଜର ପୁତ୍ର ମାନଙ୍କୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ଗଲେ।ଗୋପପୁର ଛାଡି ଅରଣ୍ୟ ଭିତରେ ନନ୍ଦ ସମେତ ସମସ୍ତ ଗୋପପୁର ଗଉଡ଼ ପଶିଲେ ।ନନ୍ଦ ବଡ଼ ପାଟିରେ ଡାକିଲେ "କହ୍ନେଇ ,କହ୍ନେଇ !ପୁତ୍ର ମୋର !କୋଉଠି ଅଛୁ ଶୀଘ୍ର ଫେରିଆସ ମୋ ପାଖକୁ ?ଗୋପକୁ ଫେରିଆସେ କହ୍ନେଇ! ।ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଭଗବାନଓ ଭାଇ ବଳରାମ ବାଟରେ ଆସୁଥିଲେ ।ପିତା ନନ୍ଦଙ୍କ ଡାକ ତାଙ୍କ କାନରେ ଶୁଭିଲା ।

ପିତା ନନ୍ଦଙ୍କର ଡାକ ଶୁଣି ହଳଧର କହୁଛନ୍ତି ନାରାୟଣ ଙ୍କୁ

କହ୍ନେଇ ,ମୁଁ ଯାହା କହୁଛି ମୋ କଥା ମନଦେଇ ଶୁଣ ?ମୁଁ ଜାଣି

ପାରିଲି ଯେ ଗୋପପୁଅ ମାନେ ବତ୍ସା କୁ ନେଇ ଗୋପପୁର ଯାଇ

ନାହାଁନ୍ତି ?ଆମ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ଉଛୁର ହେବାରୁ ପିତା ଆମକୁ ଖୋଜିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି ଓ ଅରଣ୍ୟ ଭିତରେ ଡାକ ଛାଡୁଛନ୍ତୁ ?।

ଶଙ୍କର୍ଷଣ କହିଲେ ଭାଇ ମୋତେ ବହୁତ ଡର ଲାଗୁଛି ?ଯଦି ଗୋପ ପୁଅ ମାନେ ଘରକୁ ଫେରି ନଥିବେ ତେବେ ଆମ ଅବସ୍ଥା କଅଣ ହେବ ବିଚାର କରୁଛୁ କହ୍ନେଇ ?।କୃଷ୍ଣ ଭଗବାନ ନ ଶୁଣିଲା ଭଳି କଥାକୁ ଏଡାଇ ଦେଇ କହିଲେ ପିତା ଆମ୍ଭେ ଯାଉଛୁ!ଯାଉଛୁ ଆମେ ,ଆପଣ ବ୍ୟସ୍ତ ନହୋଇ ସେଇଠାରେ ଥାଆନ୍ତୁ ?ଆଉ ଆଗକୁ ଆସନ୍ତୁ ନାହିଁ ?।କହ୍ନେଇ ର ଉତ୍ତର ପାଇ ନନ୍ଦ ଆଉ ଆଗକୁ ଗଲାନାହିଁ ?ତେନ୍ତୁଳି ବୃକ୍ଷ ମୂଳରେ ଠିଆ ହେଲା ।ଭଗବାନ ରାମ କୃଷ୍ଣ ପିତା ନନ୍ଦ ଙ୍କ ସହିତ ସେଇ ତେନ୍ତୁଳି ବୃକ୍ଷ ମୂଳରେ ଭେଟିଲେ ।

ନନ୍ଦ ପଚାରିଲେ ବାବୁରେ !ତୁମେ ଦୁଇ ଭାଇ ଏକା ଆସିଲ ?ବତ୍ସା ଓ ଗୋପ ପୁଅ ମାନେ କୁଆଡେ ଗଲେ ?।କୃଷ୍ଣ ଭଗବାନ କହିଲେ ପିତା ଗୋପପୁଅମାନେ ବତ୍ସା କୁ ଧରି ଆଗ ବାହାରି ଆସିଲେ ।ଆମେ ଦୁଇ ଭାଇ ବନରେ ବାଟବଣା ହୋଇ ବୁଲି ବୁଲି ଆସୁଛୁ ?ସେମାନେ କଅଣ ଗୋପପୁର ରେ ପହଞ୍ଚି ନାହାନ୍ତି ? ପୁଅ କହ୍ନେଇ ଠାରୁ ଏକଥା ଶୁଣି ନନ୍ଦ ର ଆତ୍ମା ଉଡ଼ିଗଲା ।ତୁ ଏ କି କର୍ମ କଲୁ କାହ୍ନୁ ?ପିତା ନନ୍ଦ କହିଲେ କୃଷ୍ଣ ଭଗବାନ ଙ୍କୁ ।ବହୁତ ମନଦୁଃଖ କଲା ନନ୍ଦ ।ଗାଈମାନେ କେତେ କଷ୍ଟ ପାଉଛନ୍ତି ତାହା ତୁ ଜାଣିଛୁ ?ବତ୍ସା ମାନଙ୍କୁ କେଉଁଠାରେ ଛାଡି ଆସିଛୁ ?ମୁଁ ଏବେ କଅଣ କରିବି ?।

ସକାଳ ହେଲେ ଲକ୍ଷେଭାର ଦୁଧ କୋଉଠୁ ଆଣିବି ଯେ ମୁଁ କଂସକୁ ଦେବି ?।ଲକ୍ଷେ ଭାର ଦୁଧ ନପାଇଲେ କଂସ ମୋତେ କାଲି ଗୋପପୁର ରେ ରଖାଇ ଦେବନାହିଁ ।ତୋ ପାଇଁ କାହ୍ନୁ ମୋର ଘର ସଂସାର ସବୁ ଗଲା ।ଗୋପାଳ ପୁଅମାନଙ୍କୁ କୁଆଡେ ନେଇ ଛାଡିଛୁ ?ଗୋପାଳ ଓ ଗୋପାଳୁଣୀ ମାନେ ଯେଉଁ କଥା କହୁଛନ୍ତି ତାହାକୁ ମୁଁ କେତେ ସହିବି !ମୋତେ ତୁ ଏମିତି କାହିଁକି ନିନ୍ଦା ଦେଉଛୁ ପୁତ୍ର ?।ପୁଅ କାହ୍ନୁକୁ ଏମିତି କହୁଥାନ୍ତି ନନ୍ଦରାଜା ଓ ମନେ ମନେ ଭାବୁଥାନ୍ତି ମୋର କର୍ମ ମନ୍ଦ ,ନହେଲେ ଏ ପରି ଦଶା ମୋତେ ଗୋବିନ୍ଦ ଦିଅନ୍ତେନି । ଏତିକି କହି ସାରିବା ପରେ ନନ୍ଦ ପୁତ୍ର କାହ୍ନୁର ହାତକୁ ଧଇଲା ।ତେନ୍ତୁଳି ଗଛ ରୁ ଏକ ଛାଟ ଭାଙ୍ଗିଲା ।

ନନ୍ଦ ଛାଟ ଧରିବାରୁ ପ୍ରଭୁ ନାରାୟଣ ଛାଟିପିଟି ହେଲେ ।ନନ୍ଦ ର

ହାତରୁ ଛାଟ କୁ ଛଡେଇ ଖସି ପଳାଇଗଲେ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ।

ନନ୍ଦ ଖୁବ ଯୋରରେ ରାଗି ଧାଇଁ ଗଲେ ।କାହ୍ନୁର କେଶକୁ ଧରିଲେ । ନନ୍ଦ ,ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଙ୍କ କେଶ ଧରିବାରୁ ଖୁବ ଯୋରରେ କାନ୍ଦିଲେ . .।କୃଷ୍ଣ ଯେତିକି ଯୋରରେ କାନ୍ଦୁଥାନ୍ତି ନନ୍ଦ ରାଜାଙ୍କର ରାଗ ସେତିକି ବଢି ବଢି ଯାଉଥାଏ ।ବାମ ହାତରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ କେଶକୁ ଧରି ତେନ୍ତୁଳି ଛାଟରେ ବାଡେଇ ଚାଲିଲେ ନନ୍ଦ ।

ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଚିନ୍ତା କଲେ ନନ୍ଦ ଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋତେ ଚିନ୍ହି ପାରିଲା ନାହିଁ ?ମନରେ ପୁତ୍ରବୋଲି ମୋତେ ଭାବିନେଇଛି ସେ !ତେଣୁକରି ମୋତେ ବାଡେଇ ଚାଲିଛି ?।କୃଷ୍ଣ ଭଗବାନ ମାଡ଼ ଖାଇବା ପରେ ଚିନ୍ତା କଲେ "ବ୍ରହ୍ମା ସିନା ମୋତେ ଏତେ ଦଣ୍ଡ ଦେଲା ।ଗୋପ ପୁଅ ଓ ବତ୍ସା କୁ ହରଣ କରି ମୋତେ ଦଣ୍ଡ ଦେଉଛି ?କାହାକୁ ଆଉ ମୁଁ କହିବି ବ୍ରହ୍ମା ମୋତେ ଏତେ ଶାସ୍ତି ଦେଇଛନ୍ତି ବୋଲି ?। ଏହାପରେ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ପିତା ନନ୍ଦ ଙ୍କୁ କହିଲେ ମୋତେ ଆଉ ଛାଟରେ ବାଡାନ୍ତୁ ନାହିଁ ?ତୁମେ ଏହିଠାରେ ଥାଅ !ମୁଁ ଖୁବ ଶୀଘ୍ର ବତ୍ସା ମାନଙ୍କୁ ନେଇ ଆସୁଛି ।

" ଏହିଠାରେ ଥାଅ ତୁମେ ଘେନିଆସେ ଯାଇ

ଏହା ବୋଲି ମାୟାକରି ଗଲେ ଯଦୁସାଇଁ "।

କ୍ରମଶଃ..................

ହରିବଂଶ (ଭାଗ -୬୦)

ହରିବଂଶ (ଭାଗ -୬୦)