ପ୍ରାଣନାୟମ୍ୟୋମିତି ଚିତ୍ତଂ ହୃଦି ରୁଦ୍ଧ୍ଵା

ନନ୍ୟତ୍ ସ୍ମୃତ୍ଵା ତତ୍ ପୁନରତ୍ରୈବ ବିଲୋପ୍ୟ ।

କ୍ଷୀଣେ ଚିତ୍ତେ ତଦ୍ଦୃଶିରସ୍ମୀତ ବିଦୁର୍ଯ୍ୟ ତଂ

ସଂସାର ଧ୍ଵାନ୍ତବିନାଶଂ ହରିମୀଡେ।।

ପ୍ରାଣାୟାମ ପର୍ବକ ଓଁ କାର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ହୃଦୟରେ ଚିତ୍ତକୁ ଅଵରୁଦ୍ଧ କରି ଅନ୍ୟ ସ୍ମୁତି ତ୍ୟାଗ କରିବ ।ପୁନରାୟ ଚିତ୍ତକୁ ଏହାଙ୍କ ଠାରେ ଲୀନ କରାଇ ଚିତ୍ତବୃତ୍ତି କ୍ଷୀଣ ହୋଇଗଲେ "ସେଇ ମୁଁ ଅଟେ"ଏହି ଜ୍ଞାନଦ୍ୱାରା ଯାହାଙ୍କୁ ଜାଣିପାରିବାକୁ ହୁଏ ସେଇ ସଂସାର ଅନ୍ଧକାର ନାଶକାରୀ ହରିଙ୍କୁ ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରୁଛି ।ହେପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀହରି !ଆପଣଂକ ନାମ ,ଗୁଣ ପ୍ରଚାର ,ପ୍ରସାର କରିବାରେ ଯଦି କୌଣସି ଠାରେ ଭୁଲ ରହି ଯାଉଥାଏ ତେବେ ଏ ଅଧମକୁ କ୍ଷମା କରିବା ହେବେ ।ଜୟ ଶ୍ରୀହରି ।

#କଂସର_ଜନ୍ମ 🌹🌹

************

ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ ଶୁକମୁନି ଙ୍କୁ ପ୍ରଣିପାତ କରି କହିଲେ -"ଭୋ ମୁନି !ଆପଣ ମୋତେ ଦେବକୀ ଙ୍କ ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ କହିଲେ ତାହା ମୁଁ ଶ୍ରବଣ କଲି ,ଏବେ ମୋତେ କଂସାସୁର ଜନ୍ମ କିପରି ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ହେଲା ଓ ତା 'ର ପିତା କିଏ ?ମୋତେ ବିସ୍ତାର କରି କୁହନ୍ତୁ "।ଶୁକମୁନି ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ ଙ୍କର ହରିକଥା ଶୁଣିବାରେ ଆଗ୍ରହ ଦେଖି ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ ଓ କହିଲେ ହେ ରାଜନ! ଏବେ ଆପଣ କଂସାସୁର ର ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ ଶୁଣିବା ହୁଅନ୍ତୁ ।

ମଥୁରା କଟକର ରାଜା ଉଗ୍ରେସେନ ।ତାଙ୍କର ରାଜ ଭବନ ଥିଲା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ।ଧନ ଧାନ୍ୟ ,ଗୋପ ,ଲକ୍ଷ୍ମୀ ରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଏହି

ମଥୁରାକଟକ ।ରାଜ ପ୍ରାସାଦ ନିର୍ମାଣ ଏପରି ହୋଇଥିଲାଯେ କୌଣସି ଲୋକ ସହଜରେ ତା ମଧ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବ ନାହିଁ ।ପ୍ରଜାମାନଙ୍କୁ ସୁଖ ଓ ଶାନ୍ତିରେ ରାଜା ଉଗ୍ରେସେନ ପାଳନ କରି ଆନନ୍ଦରେ ରହୁଥିଲେ ।

ମଥୁରା କଟକ ନିକଟରେ ଏକ ଅସୁର ବାସ କରୁଥିଲା ।ସେ ଅସୁର ନାମ ଥିଲା "ଦ୍ରୁମିଳା"।ଦ୍ରୁମିଳା ଦୈତ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବଳବାନ ଓ ନିଷ୍ଠୁର ପ୍ରକୃତିର ଥିଲା ।ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି ସେ ଏପରି ଏକ ବର ପାଇଥିଲା ଯେ "ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁକଥା ଘଟେ ସେ ଆଗ ଜାଣିପାରେ "।ରାତି ହେଲେ ସେ ପୃଥିବୀ ଓ ସାତ ଦ୍ବୀପ କୁ ଭ୍ରମଣ କରିବାକୁ ବାହାରିପଡ଼େ ।

ଦିନକର କଥା ।ଦ୍ରୁମିଳା ଅସୁର ପୃଥିବୀ ଭ୍ରମଣ ରେ ବାହାରି ଥାଏ । ମଥୁରା କଟକର ରାଣୀ ଇନ୍ଦୁମତୀ ଙ୍କ ଉପରେ ତାହାର ନଜର ପଡିଗଲା ।ଦ୍ରୁମିଳା ଦୈତ୍ୟ ଦେଖିଲା ରାଣୀ ଇନ୍ଦୁମତୀ ବହୁତ ସୁନ୍ଦର ନାରୀ ।ଏତେ ସୁନ୍ଦର ଯେ ସ୍ୱର୍ଗର ଅପ୍ସରୀ ରମ୍ଭା ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଶଚୀ ତା ତୁଳନାରେ ସରି ହେବେନାହିଁ ।ଇନ୍ଦୁମତୀ ଙ୍କ ସୁନ୍ଦରତା ଉପରେ ଦ୍ରୁମିଳା ଦୈତ୍ୟ ର ଆଖି ପଡିଲା ।ମନେ ମନେ ଚିନ୍ତାକଲା ଏହି ନାରୀ କୁ କେମିତି ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି କି ?।କିନ୍ତୁ କେମିତି ଉପଭୋଗ କରିବି ?ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ଥାଏ ଅସୁର ଦ୍ରୁମିଳା ।ରାଜା ଉଗ୍ରେସେନ କୁ ଦ୍ରୁମିଳା ଦୈତ୍ୟ ବହୁତ ଡରେ ।ଏଣୁ ସାହାସ କରି ସେ ମଥୁରା ନଗରୀ କୁ ପଶି ପାରେ ନାହିଁ ।

ପ୍ରଦିଦିନ ଏହି ଦ୍ରୁମିଳା ଅସୁର କିଛି ଛିଦ୍ର ଖୋଜୁଥାଏ ଓ ମଥୁରା ନଗରର ଦ୍ୱାର ଜଗି ରହିଥାଏ ।ଏମିତି ଦଶ ଶତ ବର୍ଷ ଛିଦ୍ର ଖୋଜି ବାରେ ଦ୍ରୁମିଳା ଅସୁର ର କଟିଗଲା ।ଦ୍ରୁମିଳା ମନରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ଚିନ୍ତା କେମିତି ଇନ୍ଦୁମତୀ ଙ୍କ ଠାରୁ ରତି ସୁଖ ପାଇବି ।

ଏମିତି କିଛିଦିନ ଗଲାପରେ ରାଣୀ ଇନ୍ଦୁମତୀ ରଜୋବତୀ ହେଲେ ।ରଜୋବତୀ ହେଲେ ନାରୀମାନେ ସେ ସମୟରେ ଗୋପନରେ ରୁହନ୍ତି ।କୌଣସି ପୁଅ ପିଲାଙ୍କ ମୁହଁ ଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ ।ସେହି ନ୍ୟାୟରେ ରାଣୀ ଇନ୍ଦୁମତୀ ,ରାଜା ଉଗ୍ରେସେନ ଙ୍କ ଠାରୁ ସାତଦିନ ଅଲଗା ହୋଇ ରହିଲେ ।ରଜୋବତୀ ର ସାତଦିନ ପୁରନ୍ତେ ରାଣୀ ଇନ୍ଦୁମତୀ ରାତି ଗୋଟିଏ ପ୍ରହର ଅଛି ଯମୁନା ନଦୀକୁ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଗଲେ ।ରଜୋବତୀ ନାରୀ ରାତି ଥାଉଁ ଥାଉଁ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି କାରଣ ସେ ଯେପରି ଏହି ସମୟରେ କାହାର ମୁହଁ କୁ ଯେପରି ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ ।ତର

ତର ହୋଇ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ରାଣୀ ଇନ୍ଦୁମତୀ ଯମୁନା ନଦୀ କୁ ଯାଉଛନ୍ତି ।ତର ତର ହେବାର କାରଣ କାଳେ ରାତି ପାହିଯିବ କି ?ତାଙ୍କୁ କୌଣସି ପୁରୁଷ ଦେଖି ଦେବ କି ?।

ଦ୍ରୁମିଳା ଅସୁର ସବୁକଥା ଜାଣିପାରେ ।ବହୁଦିନ ପରେ ଛିଦ୍ର ଟିଏ ପାଇଲା ।ଦ୍ରୁମିଳା ଅସୁର ନିଜ ରୂପକୁ ବଦଳାଇ ରାଜା ଉଗ୍ରସେନ ରୂପ ଧାରଣ କଲା ।ଛଦ୍ମବେଶୀ ଦ୍ରୁମିଳା ଦୈତ୍ୟ ଯମୁନା ନଦୀ କୂଳରେ ପହଁଞ୍ଚି ଗଲା ।ଏଣେ ରାଣୀ ଇନ୍ଦୁମତୀ ନଦୀ ଜଳରେ ତର ତର ହୋଇ ସ୍ନାନ କରୁଥାଆନ୍ତି ।ଯମୁନା ଜଳରୁ କିଛି ପାଟିରେ ପୁରାଇ ରାଣୀ କୁଳୁକୁଞ୍ଚା କରି ଫୋପାଡ଼ି ଦେବାକୁ ବାହାରିଛନ୍ତି ।ରାଣୀ ଇନ୍ଦୁମତୀ ଦେଖିବାକୁ ପାଇଲେ ଯମୁନା ନଦୀ କୂଳରେ ସ୍ୱାମୀ ଉଗ୍ରେସେନ ଠିଆ ହୋଇଛନ୍ତି ।

ଏହା ଦେଖି ରାଣୀ ଇନ୍ଦୁମତୀ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ -ହେ ସ୍ୱାମୀ ଆପଣ କାହିଁକି ଏଠାକୁ ଆସିଲେ ?।ମୋ ପାଇଁ କାଇଁ ଆପଣ କଷ୍ଟ କରି ପାଦରେ ଚାଲି ଚାଲି ଆସିଲେ ।ମୁଁ ତୁମର ଦାସୀ ଓ ତୁମେ ମୋ ଠାକୁର ।ତୁମେ ପାଦରେ ଚାଲି ଚାଲି ମୋ ପାଇଁ ଆସିବା ଉଚିତ ହେଲାନାହିଁ ।ରାଣୀ ଇନ୍ଦୁମତୀ ଜଳରେ ଥାଇ ଛଦ୍ମବେଶୀ ଉଗ୍ରସେନ ଙ୍କୁ ପ୍ରଣତି ଜଣାଇଲେ ଓ କହିଲେ ଭୋ ଦେବ ମୁଁ ଜଣେ ସାଧାରଣ ନାରୀ ,ଭକ୍ତି ଭାବ କଅଣ ଜାଣେ ନାହିଁ ତେଣୁ ଏମିତି କହୁଛି ।ଯଦି କଛି ଭୁଲ କହୁଥାଏ ମୋତେ କ୍ଷମା କରିଦେବ ମୋ ହୃଦୟର ଠାକୁର ।

ଛଦ୍ମବେଶୀ ଉଗ୍ରସେନ କହିଲା" ହେ ରାଣୀ ତୁମେ ଆଜକୁ ସାତ ଦିନ ହେଲା ମୋତେ ତୁମଠାରୁ ଅଲଗା କରି ରଖିଛ !ଏହି ସାତ ଦିନ ସତେ ଯେପରି ମୋତେ ସାତ ଯୁଗ ପରି ଲାଗୁଛି ।ତୁମକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ମୋ ମନ ବ୍ୟାକୁଳ ହେଲା ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ପଳାଇ ଆସିଲି ।ତାପରେ ତୁମେ ଏକା ଆସିଛ ।ରାତି ବି ଅଛି ।ଦିନ ହୋଇନି ।କାଳେ ତୁମେ ଡରିବ ଏଣୁ ତୁମକୁ ଜଗିବା ପାଇଁ ମୁଁ ଆସିଛି ।ଦର୍ପିଷ୍ଟ ଦାନବ ମାନେ ଏହି ରାସ୍ତାରେ ସବୁବେଳେ ଉତ୍ପାତ କରନ୍ତି ।କାଳେ ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଡରିବ ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ଆସିଛି "। ହେ ରାଣୀ ତୁମେ ବେଗି ସ୍ନାନ କରି କୂଳ କୁ ଉଠିଆସ ।

ରାଣୀ ଇନ୍ଦୁମତୀ ଏସବୁ ଘଟଣା କୁ ସତ୍ୟ ଘଟଣା ଵୋଲି ମନେ କରୁଥାନ୍ତି ।ଦ୍ରୁମିଳା ଅସୁର ଏମିତି ମହମାୟା କରିଥାଏ ଯେ ସତେ ସେ ଯେମିତି ଅବିକଳ ରାଜା ଉଗ୍ରେସେନ ପରି ଦେଖାଯାଉଥାଏ ।ଏହି ଛଦ୍ମବେଶୀ ଦ୍ରୁମିଳା କଥାରେ ରାଣୀ ଭାସିଯାଇ ତରତର ହୋଇ ଲୁଗାକୁ ପିନ୍ଧି ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଥିଲେ ।ଯେମିତି ରାଣୀଇନ୍ଦୁମତୀ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଛନ୍ତି ଦ୍ରୁମିଳା ଦୈତ୍ୟ ରାଣୀ ଙ୍କ ଅଞ୍ଚଳ କୁ ଧରି ପ୍ରୀତିଦାନ ମାଗିଲେ ।

"ଧାତିକାରେ ତା ଅଞ୍ଚଳ ଧଇଲା ରାଜନ

ଆଗ ସଖୀ ମୋତେ ତୁମ୍ଭେ ଦିଅ ପ୍ରୀତିଦାନ

କାମ ବିହ୍ଵଳରେ ମୁହିଁ ଅଇଲଇଁ ପାଶ

ଆସ ପ୍ରିୟେ ଗୋ କରିବା ଏଥଁ କେଳିରସ "।

ରାଜା ଉଗ୍ରସେନ ଙ୍କ ଏପରି କଥା ଶୁଣି ରାଣୀ ଇନ୍ଦୁମତୀ କହିଲେ ହେ ରାଜନ !ଏପରି ହୀନ ବିଚାର କାହିଁକି କରୁଛ ।ମୁଁ ତୁମର ପତ୍ନୀ ।ଏହି ରାସ୍ତା ଉପରେ ରତିକ୍ରୀଡା କରିବା କଅଣ ଉଚିତ ହେବ ।ଚାଲ ଆମେ ଆମ ନଗରକୁ ଯିବା ,ସେଠାରେ ତୁମେ ଓ ମୁଁ ମିଶି ରତିକ୍ରିୟା ଆରମ୍ଭ କରିବା ।ତୁମର ମନ ଶାନ୍ତ କରିବା ମୋହର ଧର୍ମ ।କିନ୍ତୁ ଏ ଯାଗା ରେ ନୁହେଁ । ଦୟାକରି ଆପଣ ମୋ ସହିତ ନଗର କୁ ଆସନ୍ତୁ ।ରାଣୀ ଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ରାଜା କହିଲେ ମୋର ଏହି ସମୟରେ ସୁରତି ଦରକାର ।ମନା ନକରି ମୋତେ ତୁମେ ରତି ସୁଖଦିଅ ?।ରାଜାଙ୍କ କଥାକୁ ଆଉ କାଟି ପାରିଲେ ନାହିଁ ରାଣୀ ଇନ୍ଦୁମତୀ।

ରାଣୀ ସମ୍ମତି ଦେବାରୁ ଦ୍ରୁମିଳା ଅସୁର ଇନ୍ଦୁମତୀ ଙ୍କୁ ଧରି ଗୋଟିଏ ପର୍ବତ ଉପରକୁ ଚାଲିଗଲା ।

"ରାଣୀକୁ ଘେନିଣ ସେହି ଦ୍ରୁମିଳା ଅସୁର

ତକ୍ଷଣେ ଗମିଲା ବେଗେ ପର୍ବତ ଉପର "।

ରାଣୀ ଇନ୍ଦୁମତୀ ଙ୍କ ସହ ଦ୍ରୁମିଳା ଅସୁର ରତି କ୍ରିୟା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲା ।ବିଭିନ୍ନ ହାସ୍ୟ ପରିହାସ୍ୟ ଓ କୌତୁକ କଥା ହୋଇ ରତିକ୍ରିୟା ରେ ମଜ୍ଜି ଗଲେ ।ଦ୍ରୁମିଳା ଅସୁର ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଯେପରି ଉପଭୋଗ କରେ ସେଇପରି ରାଣୀ ଇନ୍ଦୁମତୀ ଙ୍କୁ ଉପଭୋଗ କରି ଚାଲିଲା ।ଦ୍ରୁମିଳା ଅସୁରର ଯେତେବେଳେ ବିର୍ଯ୍ୟ ଇନ୍ଦୁମତୀଙ୍କ ଯୋନି ରେ ପଡିଲା ସେତେବେଳେ ଦ୍ରୁମିଳା ଅସୁର ର କଣ୍ଠସ୍ୱର ଯଥା ରାଵ ଅଲଗା ପ୍ରକାର ଥିଲା ।ରାଣୀ ଇନ୍ଦୁମତୀଙ୍କର ହଠାତ ଜ୍ଞାନ ଉଦୟ ହେଲା ।ସେ କହିଲେ ଆଜକୁ ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ମୁଁ ଉଗ୍ରସେନଙ୍କ ସହିତ ରାତି ରାତି ରତିକ୍ରୀଡା କରିଛି ମାତ୍ର ଏପରି ରାଵ ଶୁଣି ନାହିଁ !ତୁ ଛଦ୍ମବେଶୀ , ଦୁରାଚାରୀ କିଏ ମୋତେ ତୋ ପରିଚୟ ଦେ ?

"କେଵଣ ଦଇତ ମୋତେ କଲୁ ତୁ ରମଣ

କେବେହେଁ ତ ନୋହୁ ତୁହି ରାଜା ଉଗ୍ରସେନ "।

ରାଣୀଇନ୍ଦୁମତୀ ରାଗି ଯାଇ ସେଇ ଛଦ୍ମବେଶୀ ଉଗ୍ରସେନ କୁ ତା'ର ପରିଚୟ ମାଗିବାରୁ ଦ୍ରୁମିଳା ଅସୁର କହିଲା- ହେ ସୁନ୍ଦରୀ ରାଣୀ ଇନ୍ଦୁମତୀ !ଯେଉଁଦିନ ତୋତେ ମୁଁ ଦେଖିଲି ସେଇ ଦିନଠାରୁ ମୁଁ ମଦନ ବାଣ ରେ ଘାରୀ ହେଉଥିଲି ।ତୋତେ ପାଇବା ପାଇଁ ବହୁ ବର୍ଷ ବିତି ଯାଇଛି ।କେଭେ ସୁଯୋଗ ପାଇ ପାରୁନଥିଲି ।ତାପରେ ରାଜା ଉଗ୍ରସେନ ଙ୍କ ଡର ରେ ତୋ ନିକଟରେ ପହଁଞ୍ଚିବା ମୋ ପାଇଁ ସମ୍ଭବ ନଥିଲା ।କାମାତୁର ହୋଇ ମୁଁ ମାୟା ରଚନା କଲି ।କପଟ କରି ଉଗ୍ରସେନ ରୂପକୁ ଧାରଣ କଲି ।ଆଉ ମୋର ସେଇ ଆଶା ଆଜି ପୁରଣ ହୋଇଛି ।ମୁଁ ତୋ ରତି ସୁଖ ,ପ୍ରୀତିଦାନରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ।

"ସତ୍ୟ ମୁଁ କହିଲି ଆଗୋ ନୃପତି ବନିତା

ସତ୍ୟ ତୁ ଜାଣ ଗୋ ସଖୀ ସତ୍ୟ ଏହି କଥା "।

ରାଣୀ ଇନ୍ଦୁମତୀ ଦ୍ରୁମିଳା ଅସୁରକୁ କହିଲେ ,ତୁ ମୋର କୁଳ ଓ ମୋ ଦେହ କୁ ଅପବିତ୍ର କଲୁ ।ମୋର କାୟା କୁ ବି ନଷ୍ଟ କରିଛୁ ।ଏହା କହି ରାଣୀ ଇନ୍ଦୁମତୀ ଦ୍ରୁମିଳା ଅସୁରକୁ ଅଭିଶାପ ଦେଇ କହିଲେ -"ରେ ପାପୀଷ୍ଠ ଦୁରାଚାରୀ ଦ୍ରୁମିଳା ତୁ ଯେଉଁ ବିର୍ଯ୍ୟ ମୋ ଯୋନିରେ ଦେଇଛୁ ସେଥିରୁ ନିଶ୍ଚିତ ଗୋଟିଏ ପୁତ୍ର ସନ୍ତାନ ଜାତ ହେବ ।ସେଇ ପୁତ୍ର ପ୍ରଥମେ ତୋତେ ହିଁ ନିଧନ କରିବ ।ପୁନଶ୍ଚ ଶୁଣିରଖ ତୋହରି ବିର୍ଯ୍ୟ ରେ ଯେଉଁ ପୁତ୍ର ଜାତ ହେବ ତାପାଖରେ ଦେବତାମାନେ ଆସି ଖଟିବେ ।ସେ ପୁତ୍ର ମହା ଉଦ୍ଧତ ଓ ବୀର ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ରାଜା ହେବ ।ସେହି ପୁତ୍ର ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀହରୀଙ୍କ ସହିତ ଶତ୍ରୁତା ଭାବ ରଖିବ।ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଙ୍କ ରୂପ ଦେଖି ସେଇ ପୁତ୍ର ନାଶ ଯିବ ଓ ତାହାରି ନାମ ରହିବ କଂସାସୁର ।

"ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣର ରୂପ ଦେଖି ହେବନାଶ ଜାଣ

ନାମଟି ରହିବ ତାର କଂସାସୁର ରାଣ "।

ରାଣୀ ଇନ୍ଦୁମତୀ ,ଦ୍ରୁମିଳା ଅସୁରକୁ ଏହିପରି ଅଭିଶାପ ଦେଇ ରାଜା ଉଗ୍ରସେନ ଙ୍କ ଅନ୍ତଃ ପୁରକୁ ଚାଲି ଆସିଲେ ।ରାଜା ଉଗ୍ରସେନ ଙ୍କୁ ରାଣୀ ଇନ୍ଦୁମତୀ ସମସ୍ତ କଥା କହିଲେ ଓ ଶେଷରେ ମୁଁ ଆଉ ଏ ପାପ ଭରା ଜୀବନ ନେଇ ବଞ୍ଚି ପାରିବିନି ।ମୁଁ ପାପୀନି ,ମୁଁ ତୁମ କୁଳରେ କଳଙ୍କ ଲଗାଇ ଦେଲି ।ଆଉ କେଉଁ ମୁହଁରେ ମୁଁ ତୁମ ରାଣୀ ହୋଇ ରହିବି ।ମୁଁ ଜୀବନ ହାରି ଦେବି । ରାଣୀଙ୍କ ଠାରୁ ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣି ରାଜା ଉଗ୍ରସେନ ରାଣୀ ଇନ୍ଦୁମତୀ ଙ୍କୁ ବହୁତ ବୁଝାଇଲେ ଓ କହିଲେ ଏଥିରେ ତୁମର କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ ରାଣୀ ।ଏହା ବୋଧେ ଦୈଵ ର ମାୟା ଅଟେ ।ହେ ରାଣୀ ଏହି କଥା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୋପନୀୟ ଅଟେ ।ଯେମିତି ଏକଥା ଅନ୍ୟ କେହି ନଜାଣନ୍ତୁ ।ଏହା ତୁମ ମୋ ଭିତର କଥା ।ମୁଁ ତୁମକୁ ଅଭୟ ଦେଉଛି ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ସର୍ବଦା ପବିତ୍ର ଅଟ ।ରାଜାଙ୍କ କଥାରେ ରାଣୀ ଇନ୍ଦୁମତୀ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଣିପାତ କରିଥିଲେ ।

"ଶୁଣିକରି ଉଗ୍ରସେନ ବୋଲଇ ବଚନ

ଗୋପନୀୟ କଥା ଏହି ନ ଜାଣନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ "।

ରାଜା ଉଗ୍ରସେନ ଦାରା ହରଣ ପାଇଁ ବହୁତ ଦାନ ଦେଲେ ।ରାଜା ଉଗ୍ରସେନ ରାଣୀଙ୍କୁ ଧରି ସୁଖରେ ରହିଲେ। ଇନ୍ଦୁମତୀ ଙ୍କ ଗର୍ଭ ଧାରଣ ମାସପରେ ମାସ ବିତି ଦଶମାସ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା ।ମଥୁରା ନଗରରେ ରାଣୀ ଇନ୍ଦୁମତୀ ଗର୍ଭରୁ ଗୋଟିଏ ପୁତ୍ର ଜାତ ହେଲା।ସେଇ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ହେବା ସମୟରେ ଏତେ ଜୋରରେ ରଡି କଲା ଯେ ସତେ ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଭାଙ୍ଗି ଦୁଇ ଖଣ୍ଡ ହୋଇଯିବ ।ସମସ୍ତଙ୍କ ମନରେ ଭୟ ଜାତ ହେଲା ।ଏହି ମହରାଵ ଶୁଣି ସମସ୍ତ ଦେବତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ ଏମିତି ରାଵ କେଉଁଠାରୁ ଆସିଲା ପ୍ରଭୁ ?।ସମସ୍ତ ଦେବତା ମାନଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ "ମଥୁରାରେ କଂସାସୁର ଜନ୍ମ ନେଲା ।

"ଦେବଙ୍କ ଛାମୁରେ ବ୍ରହ୍ମା ବୋଲନ୍ତି ଉତ୍ତର

କଂସ ଜନମିଲା ଆସି ମଥୁରା ନଗର "।

ବ୍ରହ୍ମା ପୁନଶ୍ଚ କହିଲେ "ଏହି କଂସ ସମସ୍ତ ଦେବତା ମାନଙ୍କୁ ତା ଅଧୀନରେ ରଖିବ ।ଲକ୍ଷେ ରାଜାଙ୍କୁ ଆଣି କଂସ ପାଦରେ ଦଳି ଦେବ ।ସକଳ ଦେବତାମାନେ ତୁମେ କଂସର ବଶୀଭୂତ ହେବ।ଅନେକ ରାଜ୍ୟ କୁ ସେଇ କଂସ ଶାସନ କରିବ। ଏହା ନିୟତିର ନିୟମ ।ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଠାରୁ ଏକଥା ଶୁଣି ଦେବତା ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଛନକା ପଶିଗଲା ।

ରାଜା ଉଗ୍ରସେନ ଙ୍କ ନଗର ଜନ୍ମ ହୋଇଥିବାରୁ କଂସ ରାଜା ଉଗ୍ରସେନ ଙ୍କର ପୁତ୍ର ଭାବେ ପରିଚିତ ହେଲା ।ଦିନକୁ ଦିନ କଂସ ବଡ଼ ହେବାରେ ଲାଗିଲା ।ମହାଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରକୃତିର ଥିଲା ଏହି କଂସ ।ଯେତେ ବୀର ଥିଲେ ମଥୁରାରେ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ସେ ମହାବୀର ବୋଲି ଖ୍ୟାତ ହେଲା। ଯେତେବେଳେ କଂସକୁ ପାଞ୍ଚବର୍ଷ ବୟସ ସେତେବେଳେ ସେ ଶୂନ୍ୟ ରୁ" ଭାର୍ଗବୀ"ମନ୍ତ୍ର କୁ ପାଇଥିଲା ।

ଦ୍ରୁମିଳା ଅସୁର ଯେଉଁ ପର୍ବତ ରେ ରହୁଥିଲା ତାହାକୁ ଦ୍ରୁମିଳା ଗିରି କୁହାଯାଏ ।ଦିନେ କଂସ ଦ୍ରୁମିଳା ଗିରିକୁ ବାହାରିଲା ।ସେଠାରେ ଦ୍ରୁମିଳା ଦୈତ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ପାଇଲା ।କଂସ କୁ ଦେଖି ଦ୍ରୁମିଳା ଦୈତ୍ୟ ଭୟ ପାଇ ଧାଇଁବାରେ ଲାଗିଲା ।କଂସ ଭାବିଲା ଏହି ଅସୁର ମୋର ପ୍ରଥମ ଶତ୍ରୁ ଅଟେ ,ନହେଲେ ମୋତେ ଦେଖି କାଁହିଁକି ଧାଇଁ ପଳାଉଅଛି ?।କଂସ ,ଦ୍ରୁମିଳା ଅସୁର ପଛେ ପଛେ ଗୋଡ଼ାଇ ତାକୁ ଧରି ଗଦା ରେ ବାଡେଇ ବାଡେଇ ମାରି ଦେଲା ।କଂସ ସେଇ ଦିନୁ ଅନୁଭବ କଲା ଯେ ଏହି ଭାର୍ଗବୀ ମନ୍ତ୍ର ଠିକ୍ କାମ ଦେଉଛି ।ନହେଲେ ଏତେବଡ଼ ଅସୁର କୁ ମୁଁ ପାଞ୍ଚବର୍ଷର ପିଲାଟିଏ ହୋଇ ମାରି ପାରିଲି କେମିତି ।ସେଇ ଦିନଠାରୁ କଂସ କାହାରିକୁ ଖାତିରି କି ଭୟ ନକରି ଆହୁରି ଦୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଉଠିଲା ।

ଦ୍ରୁମିଳା ଅସୁରକୁ ମାରି କଂସ ସେଇ ପର୍ବତ ଉପରକୁ ଯାଇ ଦେଖିଲା ଗୋଟିଏ ଗୁମ୍ଫା ପାଖରେ ଜଣେ ଋଷି ବସି ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି ।ଋଷିଙ୍କର ନାମ ଥିଲା "ଗୋମତ"।ଋଷି ଗୋମତି ଙ୍କୁ ଦେଖି କଂସ ଝିଙ୍ଗାସ ବଚନ ରେ କହିଲା -"ଆରେ ଗଉଡ଼ ତୁ ଏ ବନରେ ଏକାକୀ ବସି କଅଣ କରୁଛୁ ?।କାଇଁ ଗାଈ କି ମଇଁଷି କିଛି କୁଆଡେ ଦେଖା ଯାଉନାହାନ୍ତି ତ ?,ତୁ ପାଗଳ !ନହେଲେ ଏକୁଟିଆ ଏହି ବନରେ ବସିଥାଆନ୍ତୁ ?। ଗୋମତି ଋଷି ଙ୍କୁ ଗଉଡ଼ କହିବାରୁ ତାଙ୍କୁ ବହୁତ ବାଧି ଗଲା ।ସେ ଅଭିଶାପ ଦେଇ କହିଲେ "ମୋତେ ତୁ ଗଉଡ଼ କହିଲୁ ,ଦିନେ ଏହି ଗଉଡ଼ ହାତରେ ତୋର ମୃତ୍ୟୁ ହେବ ।

"ଶୁଣିକରି ଏ ବଚନ ଗୋମତି ମହର୍ଷି

ବୋଇଲେ ଗଉଡ଼ ହେତୁ ମର ଆରେ ଦୋଷୀ "।

କଂସ ,ଋଷି ଗୋମତି ଙ୍କ କଥାକୁ ହସରେ ଉଡାଇଦେଇ କହିଲା କିପରି ମୋତେ ଗଉଡ଼ ମାରିବ ।ତୋ କଥାରେ କଅଣ ମୁଁ ଗଉଡ଼ ଠାରୁ ପରାସ୍ତ ହେବି ? ,ଏହାକହି ଖୁବ୍ ଜୋରରେ ହସିଲା କଂସ ।କଂସର ହସ ଦେଖି ଗୋମତି ଋଷି ଅଭିଶାପ ଦେଇ କହିଲେ -"ରେ ଦୁରାଚାରୀ କଂସ ତୁ ଯଦି ଗୋପପୁରକୁ ଯିବୁତୋହର ମୂର୍ଦ୍ଧନା ଫାଟିଯିବି ",ଜୀବନରେ ଯଦିକେବେ ବି ଗୋପପୁରକୁ ଯିବୁ ,ଜୀବନ ଧରି ତୁ ଆଉ ଫେରି ଆସିବୁ ନାହିଁ ସେଠାରୁ"।ଋଷି ଗୋମତି ଙ୍କ ଠାରୁ ଅଭିଶାପ ପାଇ କଂସ ଚିନ୍ତାରେ ପଡିଗଲା ।ପୁଣି ମନେ ମନେ ଚିନ୍ତାକଲା ଏ ଗୋପପୁର ମୋ ପାଖରେ ଛାର ସଦୃଶ୍ୟ ।

ଋଷି ଗୋମତିଙ୍କ ଠାରୁ ଏମନ୍ତ କଥା ଶୁଣି କଂସ ରଥରେ ବସି ମଥୁରା ରାଜ୍ୟ ଓ ତାର ଆଖପାଖ ରାଜ୍ୟରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଯାଦବ ଗଣକୁ ମାରପିଟି କରି ନିଜ ଅକ୍ତିଆର କୁ ଆଣିଲା ।ଜମ୍ବୁ ଦ୍ବୀପରେ ଥିଲା ଲକ୍ଷେ ଯୋଜନ ବିସ୍ତାର ।ସେହି ଦ୍ବୀପ ରେ ଯେତେ ରାଜା ଥିଲେ ଅର୍ଥାତ ଲକ୍ଷେ ରାଜାଙ୍କୁ ଆଣି ନିଜ ପାଦତଳେ ଖଟାଇଲା ।ହସ୍ତୀନା କଟକରେ ରାଜା ଭୀଷ୍ମ ,ମଧ୍ୟ କଂସର ଦାସତ୍ୱ ସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ ।ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ପଞ୍ଚାଶ ରାଜା ଥିଲେ ।ସମସ୍ତଙ୍କୁ କଂସ ସାଧ୍ୟ କରିଥିଲା ।ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଚାଳିଶି ସହସ୍ର ରାଜା ମଧ୍ୟ କଂସର ପୟରରେ ଖଟୁଥିଲେ ।ଦଶ ସହସ୍ର ରାଜା ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଥିଲେ ।କଂସର ଭୟରେ ସମସ୍ତେ ଆସି ଶରଣ ପଶିଲେ ।ସହସ୍ରା ଅର୍ଜୁନ ନିଜ ସୈନ୍ୟ ମାନଙ୍କୁ ଧରି କଂସ ନିକଟରେ ଶରଣ ପଶିଥିଲେ ।

ଯେତେବେଳେ କଂସ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଲା ,ସେତେବେଳେ ଅନ୍ୟ ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ।ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୃଣାବର୍ତ୍ତ , ବକାସୁର ,ଷଣ୍ଢ।ସୁର , ଯାମଳାର୍ଜ୍ଜୁନ ,ଶକଟା ,ପ୍ରୋହିଣୀ , ଆଘାସୁର , କେଶୀ ,ଚାଣୁର ,ମୁଷ୍ଟିକ ,ଧେନୁକା ,ମାଲଧି ,ବେଳାଧି ଏହି ଅସୁର ମାନେ କଂସ କୁ ଡରି କଂସର ଶରଣ ପଶିଲେ ।କୁବଳୟା ନାମକ ହସ୍ତୀ ମଧ୍ୟ କଂସ ଡରରେ ତାର ଶରଣ ନେଇଥିଲା ।ଏହି ଅସୁର ମାନେ କଂସ ନିକଟକୁ ଆସିବା ଦେଖି ଶୁଦ୍ରଶେନ , କାଳାନ୍ତକ , ରାମକାନ୍ତି , ବିକରାଳ ,ଏମନ୍ତ "ଶତ ଉହାଣ "ସୈନ୍ୟ ଆସି କଂସ ରାଜ୍ୟରେ ଶରଣ ପଶିଲେ ।ଏ ସମସ୍ତ ଙ୍କୁ ଦେଖି ରାଜା କଂସ ଖୁସି ହୋଇଗଲା ।

ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ ସମସ୍ତ ବିଷୟ ବୁଝିଗଲେ ,ମାତ୍ର ଉହାଣ କଅଣ ତାହା ବୁଝି ନପାରି ଶୁକମୁନି ଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ ?ଭୋ ମୁନି ଉହାଣ କଅଣ ମୁଁ ବୁଝିପାରିଲି ନାହିଁ ?ମୋତେ ଉହାଣ କଅଣ ବୁଝାଇ ଦିଅନ୍ତୁ ।ଶୁକମୁନି କହିଲେ -ପଚାଶ ସହସ୍ର ଅଶ୍ୱ ,ପାଞ୍ଚ ଖର୍ବ ଓଟ ,ପଞ୍ଚତ୍ରିଶଂ ସସ୍ର ରଥ ତ୍ରିଶଂ କୋଟି ଗଜ ।ଚୌରାଶୀ କୋଟି କ୍ଷୌହିଣ ଏ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମିଶାଇଲେ ଏକ ଉହାଣ ହୁଏ ।ଯାହାକି କଂସ ପାଖରେ ଆସି ଶରଣ ପଶିଥିଲେ ।

ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ ,ଶୁକମୁନିଙ୍କ ଠାରୁ କଂସ ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ ଶୁଣି କୃତକୃତ ହେଲେ ଓ ଶୁକମୁନି ଙ୍କୁ ପ୍ରଣିପାତ କଲେ ।

କ୍ରମଶଃ ....................

ହରିବଂଶ (ଭାଗ -୭)

ହରିବଂଶ (ଭାଗ -୭)