ହେ ଯଶୋଦା ନନ୍ଦନ !ଗବ୍ୟଘୃତ ଓ ପାନପାତ୍ର ଯୁକ୍ତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଆଧାର ରେ ସ୍ଥାପିତ ଷଡ଼ସ ଯୁକ୍ତ ଅନେକ ବ୍ୟଞ୍ଜନ ସମନ୍ବିତ ସଦା ତୃପ୍ତିକର ଅନ୍ନ ପ୍ରଦାନ କରୁଅଛି ,ଆପଣ ପରମ କୃପା ପୂର୍ବକ ପ୍ରସାଦକାଂକ୍ଷି ସଖାଗଣଙ୍କ ସହିତ ଭୋଜନ କରନ୍ତୁ ।ହେ ବିଭୋ!ତାପରେ ଜଳପାନ କରନ୍ତୁ ।ଜୟ ଶ୍ରୀହରି ।

#ଗଜ_କୁମ୍ଭୀର_ଉପାଖ୍ୟାନ🌹🌹

********************

ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ ଶୁକମୁନିଙ୍କୁ ପ୍ରଣିପାତ କରି କହିଲେ ଭୋ ମୁନି

ମୋତେ ଶ୍ରୀହରି ଚରିତ କହିବା ହୁଅନ୍ତୁ ?ହରିବଂଶ ଶୁଣିଲେ ମୁଁ

ପବିତ୍ର ହୋଇଯିବି !ଅନ୍ଧ ଗୋପାଳକୁ ପ୍ରଭୁ ଚକ୍ଷୁ ଦାନ କଲେ ?

ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ଭଗବାନ ବାଳକ ରୂପରେ ନନ୍ଦଙ୍କ ଘରେ ରହିଲେ

?ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ଭଗବାନ କି କୃତ୍ୟ କଲେ ?ଅନ୍ଧ ଗୋପାଳ ଚକ୍ଷୁ ଦାନ ପାଇବା କଥା କଂସ ଜାଣି ପାରିଲା କି ନାହିଁ ?ଏସମସ୍ତ କଥା ଆପଣ ମୋ ନିକଟରେ ବିସ୍ତାର କରି କୁହନ୍ତୁ ?ଶୁକମୁନି କହିଲେ ମୁଁ ଯାହା ଶୁଣିଅଛି ତାହା ତୁମ ଆଗରେ କହୁଛି ଶୁଣ !ଶୁକମୁନି କହିଲେ ......................!

କଂସର ଡଗର ଗୋପପୁର ରେ ବୁଲୁଥିଲା !।ଯେମିତି ଶୁଣିବାକୁ

ପାଇଲା ଅନ୍ଧ ଗୋପାଳକୁ ନନ୍ଦପୁଅ ଚକ୍ଷୁ ପ୍ରଦାନ କରିଛି ସଙ୍ଗେ

ସଂଗେ ଡଗର ଏହି ବାର୍ତ୍ତା ନେଇ ମଥୁରା କଟକ କୁ ଚାଲିଲା ।

ଚକ୍ରପାଣି ନନ୍ଦର ମନ୍ଦିରରେ ରହୁଥାଆନ୍ତି ।ଗୋପପୁରରେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତେ ସୁଖରେ ଥାଆନ୍ତି ।ଗୋପପୁରରେ ଆନନ୍ଦ ଲାଗି ରହିଥାଏ ।ଯେଉଁ ପୁରରେ ଚକ୍ରଧାରୀ ବିରାଜିତ ସେଠା ରେ ଆନନ୍ଦ ଲାଗିବା ସ୍ୱାଭାବିକ କଥା !।

ଦିନକର କଥା ମଥୁରା ନରେଶ କଂସ ଜଗତି ଉପରେ ବସିଥାଏ । କଂସ ନିକଟରେ ସମସ୍ତ ଯୋଦ୍ଧା ମାନେ ଥାଆନ୍ତି ।ଚାରିପଟରେ ତେତିଶକୋଟି ଦେବତା ଘେରି ରହିଥାନ୍ତି ।ଜରାସନ୍ଧ ପ୍ରାଣ ବିକଳରେ କଂସର ଜୟଗାନ କରୁ ଥାନ୍ତି ।ପାତ୍ରମନ୍ତ୍ରୀ ମାନଙ୍କୁ ନେଇ ରାଜଗାଦିରେ କଂସ ।ଏହି ସମୟରେ ଡଗର କଂସ ନିକଟରେ ପ୍ରବେଶ କରି କହିଲା ହେ ବୀରବର ନୃପମଣୀ ଗୋପପୁରରେ ଜନ୍ମରୁ ଅନ୍ଧ ଥିବା ଏକ ଗୋପାଳକୁ ନନ୍ଦପୁଅ କୃଷ୍ଣ କୃପାରୁ ସେ ଚକ୍ଷୁ ଫେରି ପାଇଛି ?

ଡଗର ଠାରୁ ଏ ଖବର ଶୁଣି କଂସର ମୁଣ୍ଡ କିଛି କାମ କଲା ନାହିଁ ?ତା ପାଟିରୁ କିଛି ବାକ୍ୟ ବାହାରିଲା ନାହିଁ ?ତେଲ ହାଣ୍ଡି ରେ ମାଛି ପଡିଲେ ଯେମିତି ମାଛି ର ଅବସ୍ଥା ହୁଏ ଠିକ୍ ସେହିପରି କଂସର ଅବସ୍ଥା କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ହୋଇଗଲା ।

କିଛିକ୍ଷଣ ପରେ କଂସ ଚିନ୍ତାକଲା ,ଏସବୁ ମୋ ଭଉଣୀ ଓ ଭିଣୋଇ ବସୁଦେବ ପାଇଁ ଘଟୁଛି ?ଆଜି ମୁଁ ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଉଚିତ ଦଣ୍ଡ ଦେବି ।ଭୀଷଣ ଭାବେ ରାଗିଗଲା କଂସ !ଆଦେଶ ଦେଲା କଂସ ଶୀଘ୍ର ଉଗ୍ରସେନ ଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଡାକିଆଣ ?କଂସ ଆଦେଶରେ ଉଗ୍ରସେନ କଂସ ନିକଟରେ ହାଜର ହେଲେ ।କଂସ ଉଗ୍ରସେନ କୁ କହିଲା "ହେ ଉଗ୍ରସେନ ତୁ ଶୀଘ୍ର ଦେଵକୀ ଓ ବସୁଦେବକୁ ଏଠାକୁ ଡାକିଆଣ ?ଆଜି ଦଶଦିଗ ପାଳଙ୍କୁ ସାକ୍ଷୀ ରଖି ମୁଁ ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ବଳି ଦେବି ?"।ମୋ ଭଉଣୀ ଓ ଭିଣୋଇ ଏମିତି ପ୍ରତାରଣା କରିବେ ମୁଁ ଆଉ ଏକଥା ସହି ପାରୁ ନାହିଁ ?ଏମାନଙ୍କୁ ମାରିଲେ ମୋତେ କିଛି ପାପ ଲାଗିବ ନାହିଁ ?।

କଂସର ଆଜ୍ଞା ପାଇ ଉଗ୍ରେସେନ ଦେବକୀ ଓ ବସୁଦେବ କୁ ଡାକିବା ପାଇଁ ବନ୍ଦୀଘରେ ପହଁଞ୍ଚି କଂସ ପାଞ୍ଚି ଥିବା ସମସ୍ତ କଥା ତାଙ୍କ ନିକଟରେ କହିଲେ ?। ବସୁଦେବ ଓ ଦେବକୀ ଚିନ୍ତା କଲେ ଚାରିବର୍ଷ ଆମେ ଏହି ବନ୍ଦୀଘରେ ରହିଲେ !ଏହି ବନ୍ଦୀ ଘରେ କେତେ କଷ୍ଟ ଆମେ ପାଇଛେ ତାହା ଆମ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କୁ ଜଣା !କି ପୁତ୍ର ଆମେ ଜନ୍ମକଲେ ?ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁତ୍ରକୁ ଦେଖିବାର ସୁଯୋଗ ନାହିଁ ?କିନ୍ତୁ ଏବେ ଆମେ ବଳି ପାଇବାକୁ ଯାଉଛେ ।ବସୁଦେବକୁ ଚାହିଁ ଭୟରେ ଥରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।ଦେବକୀଙ୍କ ଆଖିରୁ ବୋହି ପଡୁଥିଲା ଲୋତକ । ଉଗ୍ରସେନ ଡାକିଲା ବିଳମ୍ବ ହେଉଛି ଦେବକୀ ,ବସୁଦେବ ଶୀଘ୍ର ଦ୍ୱାରଦେଶ କୁ ଆସ ।ମୁଁ ତୁମକୁ କଂସ ନିକଟରେ ପହଁଞ୍ଚାଇ ଦେଲେ ମୁଁ ମୁକ୍ତି ପାଇବି ?

ଦେବକୀ କହିଲେ ସ୍ୱାମୀ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ,,ହେ ସ୍ୱାମୀ ଏହି ପରିସ୍ଥିତି ଆମର କେହି ରକ୍ଷକ ନାହାଁନ୍ତି ?ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଆଜି ମରିବା କୁ ଯାଉଛେ ?।ବସୁଦେବ କହିଲେ ଦେଵକୀଙ୍କୁ ଚିନ୍ତାକର ନାହିଁ ଦେଵକୀ !ତୁମ ମନକୁ ଏକ କରି ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀହରି ଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କର !ଆର୍ତ୍ତତ୍ରାଣ ଦେବ ଚକ୍ରଧର ନିଶ୍ଚିତ ଆମ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବେ ?

ଦେବକୀ କହିଲେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିନାହିଁ ?ସେ କେମିତି ଦିଶନ୍ତି ଜାଣି ବି ନାହିଁ ?କି କୌଣସି ଦିନ ସେବାବି ତାଙ୍କୁ କରିନି ?ଆଜି ବିପଦ ପଡିଲା ବେଳେ କେମିତି ଡ଼ାକିବି କହୁଛ ସ୍ୱାମୀ !ବସୁଦେବ କହିଲେ ହରିଙ୍କୁ ଦେଖିବା କିଛି ଦରକାର ନାହିଁ ଦେବକୀ ,କେବଳ ତାଙ୍କ ଚିତ୍ତରେ ଲୟ ରଖି ଡାକିବା ଦରକାର ।ବସୁଦେବ ଦେଵକୀଙ୍କୁ କହିଲେ ,ଦେବକୀ ମୁଁ ତୁମକୁ ସେଇ ହରିଙ୍କ କଥା କହୁଛି ତୁମେ ଶୁଣ ....

"ଶୁଣ ଆଗୋ ଏକଚିତ୍ତେ ଶ୍ରୀହରି ଚରିତ

ଗୋବିନ୍ଦର କଥା ଶୁଣି ହୋଇବ ମୁକତ।

ସତ୍ୟଯୁଗର କଥା ।ସମଜିତ ନାମକ ଜଣେ ଗରିବ ଲୋକ ଥିଲା ।ସେ ସର୍ବଦା ବନ ଅରଣ୍ୟ ରେ ବୁଲି ଫଳ ମୂଳ ଆହାର କରେ ।ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଯିବଜନ୍ତୁ ଙ୍କ ହାବୁଡ଼ରୁ ନିଜକୁ ବଞ୍ଚାଇ ଆସୁଥାଏ ।ଦିନେ ଗୌତମ ଋଷି ,ସମଜିତ କୁ ଡାକି କହିଲେ ବାବୁରେ ,ତୁ ଯେଉଁ ଅଗମ୍ୟ ଅରଣ୍ୟ କୁ ଯାଉଛୁ ସେ ଘୋର ବନରେ ଯକ୍ଷ , ରକ୍ଷ ,ପିଚାଶ ରହିଥାନ୍ତି ?।ମୁନି ମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଭକ୍ଷଣ କରିବାକୁ ପଛାନ୍ତି ନାହିଁ ?ତୁ ତ ସାଧାରଣ ଜଣେ ମଣିଷ ?।ମୋ କଥା ମନେ ରଖ ଯଦି କେବେ ତୋତେ ବିପଦ ପଡିବ ତେବେ ଦେବ ଚକ୍ରଧର ଙ୍କୁ ସ୍ମରଣା କରିବୁ ।

ସଙ୍କଟ ପଡିଲେ ତୁହି ସ୍ମରିବୁ ଶ୍ରୀହରି

ଅବଶ୍ୟ ରକ୍ଷା କରିବେ ତୋତେ ଦୟାକରି ।

ଗୌତମ ସମଜିତ କୁ କହିଲେ ହରିନାମ କୁ ଧରି ଋଷି, ମହର୍ଷି

ମାନେ ନିସ୍ତରୀ ଯାଆନ୍ତି ।ଏଣୁ ବାବୁରେ ମୋ କଥା ମନେ ରଖିଥିବୁ ?। ଘୋର ଜଙ୍ଗଲର ଖଣ୍ଡେ ଦୂରରେ ଗୋଟିଏ ଗଜ ଗୌତମ ଋଷିଙ୍କ କଥାକୁ ଶୁଣୁଥିଲା । ଗୌତମ ଋଷି ସମଜିତ ଙ୍କୁ କହି ଚାଲିଗଲେ । ଗୌତମ ଋଷି ଙ୍କ ବଚନକୁ ଗଜ ମନରେ

ରଖିଲା ।

ଶ୍ରାବଣ ମାସ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଚନ୍ଦ୍ରବାର ରେ ଦିନେ ସମୁଦ୍ରରେ ପ୍ରବଳ ଜୁଆର ମାଡି ଆସିଲା । ବଡ ବଡ ଗଛ ,ପର୍ବତ ପାହାଡ଼ ସବୁ

ସମୁଦ୍ର ଜୁଆରରେ ବୁଡିଗଲା । ଚୌରାଶି କାଠି ଭିତରେ ଯେତେ

ଜୀବଜନ୍ତୁ ଥିଲେ ସମସ୍ତେ ଉଠି ଆସି କୂଳରେ ଲାଗିଲେ। ଗୋଟିଏ କୁମ୍ଭୀର ଭାସି ଭାସି ଆସି କୂଳ ରେ ଲାଗିଲା । ଜୁଆର ପାଣି ଚାଲିଗଲା ।କୁମ୍ଭୀର ଆଉ ସମୁଦ୍ର ଜଳ କୁ ଯାଇ ପାରିଲା ନାହିଁ ?

ସମୁଦ୍ର ଜୁଆର ଯହିଁ ବେଗେ ଛାଡ଼ିଗଲା

ସ୍ୱଭାବରେ ସ୍ଥଳ ପରେ କୁମ୍ଭୀର ରହିଲା ।

ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଜାତିର ଜଳଜୀବ ମଧ୍ୟ ସ୍ଥଳ ଭାଗରେ ରହିଗଲେ ।କୁମ୍ଭୀର ଟି ପନ୍ଦର ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ଥଳ ଭାଗରେ ରହିଲା ।ସମୁଦ୍ର ଜଳକୁ ଯିବାକୁ ହେଲେ ପନ୍ଦର ଶହ ଯୋଜନ ବାଟ ।ଡରିଗଲା କୁମ୍ଭୀର !ଡରିବାର କାରଣ ଯଦି କୌଣସି ମନୁଷ୍ୟ ହାବୁଡ଼ରେ ସେ ପଡ଼ିଯାଏ ତେବେ ତାର ମୃତ୍ୟୁ ସୁନିଶ୍ଚିତ !ଏହା ଭାବି ଗୋଟିଏ ବୁଦୁ ବୁଦିକିଆ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରେ ପଡି ରହିଲା ।

ଏହି ସମୟରେ ଗୋଟିଏ ହାତୀ ସେଇ ବାଟ ଦେଇ ଯାଉଥାଏ ।

ହାତୀଟିକୁ ପ୍ରବଳ ଶୋଷ ଲାଗୁଥାଏ ।ପାଣି ପିଇବା ପାଇଁ ହାତୀ ଟି ସମୁଦ୍ର ଆଡକୁ ମୁହାଁଇଲା । ଗଜ ସମୁଦ୍ର ଆଡକୁ ଯିବାର କୁମ୍ଭୀର ଦେଖିଲା ।ଖୁବ ଯୋରରେ ରଡି କଲା କୁମ୍ଭୀର ।କିଏ ରଡି କରୁଛି ?ହାତୀ ପଛକୁ ଚାହିଁଲା !ଦେଖିଲା ଗୋଟିଏ ମସ୍ତବଡ଼ କୁମ୍ଭୀର !।ହାତୀ ପଚାରିଲା କାହିଁକି ତୁମେ ଏତେ ବଡ଼ ଯୋରରେ ପାଟି କରୁଛ ? ।କୁମ୍ଭୀର କହିଲା ମିତ୍ର ମୋତେ ଟିକେ ଉପକାର କର ?।ଗଜ କହିଲା ହାଇଓ କୁମ୍ଭୀର ମୁଁ ତୁମର ମିତ୍ର କେତେବେଳେ ହେଲି ?।କୁମ୍ଭୀର କହିଲା ଏହି ବିପଦ ବେଳେ ମୁଁ ତୁମକୁ ମିତ୍ର ରୂପେ ଗ୍ରହଣ କଲି ।

ମୁହିଁ ତୋହର ମିତ୍ର ଯେ ହେଲି ଏତେବେଳେ

ରକ୍ଷାକର ଗଜେନ୍ଦ୍ର ତୁ ବୋଲଇ ବିକଳେ ।

ଯେତେବେଳେ କୁମ୍ଭୀର ଗଜେନ୍ଦ୍ର କୁ ମିତ୍ର ବୋଲି ସମ୍ବୋଧନ କଲା ଗଜେନ୍ଦ୍ର ମନ ତରଳି ଗଲା ।କୁମ୍ଭୀର ନିକଟକୁ ଗଜେନ୍ଦ୍ର ଗଲା ।ଗଜେନ୍ଦ୍ର କହିଲା ତୁମେ ଯେବେ ମୋର ମିତ୍ର ହେଲ , ତେବେ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ଆମ ପ୍ରୀତି ଯେମିତି ଥିବ ! କୁମ୍ଭୀର କହିଲା ମିତ୍ର ଆପଣ ଠିକ୍ କହୁଛନ୍ତି ?।ଏହାପରେ କୁମ୍ଭୀର କାନ୍ଦି କରି ମିତ୍ର ଗଜେନ୍ଦ୍ର କୁ କହିଲା ଆଜକୁ ପନ୍ଦର ଦିନ ହେଲା ମୁଁ ସ୍ଥଳରେ ରହିଛି ।ମୋତେ ପାଣି ଭିତରକୁ ନେଇଯାଅ ବନ୍ଧୁ ।ଗଜ ବିଚରା କୁମ୍ଭୀର କଥାରେ ହଁ ଭରି ଦେଲା ।ନିଜ ଶୁଣ୍ଢ ସାହାଯ୍ୟ ରେ କୁମ୍ଭରକୁ ନିଜ ପିଠି ଉପରକୁ ଉଠାଇ ପନ୍ଦର ଶହ ଯୋଜନ ଚାଲି ଚାଲି ଯାଉଥାଏ ।ହାତୀ ଧୀରେ ଧୀରେ ଚାଲୁଥାଏ ।କାଳେ ମିତ୍ର ଦେହକୁ ବାଧା ଲାଗିବ ,ବାଧା ଲାଗିଲେ ମିତ୍ର ଦ୍ରୋହୀ ହେବ ଗଜ ଏକଥାକୁ ଗଜ ଚିନ୍ତା କରୁଥାଏ ।ପୁଣି ଚିନ୍ତାକଲା ଗଜ ଯଦି ମିତ୍ର ଦ୍ରୋହୀ ହେବି ତେବେ ମୋତେ ମୁକ୍ତି ମିଳିବ ନାହିଁ ?

ମିତ୍ର ଘାତି ହୋଇଲେ ତ ମୋର ମୁକ୍ତି ନାହିଁ

ଏହା ବୋଲିଣ ଯଥା ସ୍ଥାନକୁ ଚଳଇ ।

ଗଜେନ୍ଦ୍ର କୁମ୍ଭୀରକୁ ନେଇ ଜଳରେ ଛାଡିଲା ଓ ପଚାରିଲା ବନ୍ଧୁ ଆପଣ ସୁସ୍ଥ ଅଛନ୍ତି ତ ?।କୁମ୍ଭୀର କହିଲା ମୁଁ ଏବେ ସୁସ୍ଥ ।ବନ୍ଧୁ ତୁମେ ଏବେ ସମୁଦ୍ର ଜଳରେ ପଶ ।ମିତ୍ରର ବଚନ ଶୁଣି ଗଜ ଜଳରେ ପଶିଲା ।ଗୋଟିଏ ପାଦ ଜଳରେ ଯେମିତି ଗଜ ଥୋଇଛି କୁମ୍ଭୀର କହିଲା ମିତ୍ର ଅଧା ଜଳକୁ ଆସନ୍ତୁ ।ଗଜ ମିତ୍ର କୁମ୍ଭୀର କଥାରେ ଅଧା ଜଳକୁ ଗଲା ।ଏହାପରେ କୁମ୍ଭୀର କହିଲା ମିତ୍ର ତୁମେ ମୋ ପିଠି ଉପରେ ବସ ମୁଁ ତୁମକୁ ଜଳ କ୍ରୀଡା କରାଇବା ପାଇଁ ଗଭୀର ଜଳକୁ ନେଇଯିବି । ମିତ୍ର ବଚନ ଶୁଣି ଗଜବର ହରଷ ହୋଇ ହୋଇଗଲା ଓ କୁମ୍ଭୀର ସହିତ ଯିବାକୁ ରାଜି ହେଲା ।

କୁମ୍ଭୀର ଚିନ୍ତାକଲା "ପନ୍ଦର ଦିନ ହେଲା ଆଜିକୁ ମୁଁ ଉପବାସରେ ଅଛି ?।ଏହି ଗଜକୁ ଆଜି ମୁଁ ଦିନ ,ରାତ୍ର ମିଶି ଆହାର କରିବି । ଗଜକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବାରେ ଲାଗିଲା କୁମ୍ଭୀର ଗଜ କୁମ୍ଭୀର କଥାକୁ ସତ ମନେ କଲା । କୁମ୍ଭୀର ମିତ୍ର ଗଜକୁ ଗଭୀର ପାଣି ଭିତରକୁ ଟାଣି ନେଲା । ନିଜ ଖଗ ସାହାଯ୍ୟ ରେ କୁମ୍ଭୀର ଗଜର ପାଦକୁ ଧରିଲା । ଗଭୀର ଜଳ ।ଚୌରାଶି କାଠି ଜଳ ଭିତରେ ଗଜ । କୁମ୍ଭୀର ଗଜର ପାଦ ଧରିବାରୁ ଗଜେନ୍ଦ୍ର ଅଗାଧ ପାଣି ଭିତରେ ବୁଡ଼ିଗଲା ।ତାର ଶରୀର କିଛି ଭାଗ ଉପରକୁ ଦିଶୁଥାଏ ଓ ପୁଣି ପାଣି ଭିତରେ ପଶିଯାଉଥାଏ ।

ଗଜର ମନେ ପଡ଼ିଗଲା ଗୌତମ ଋଷିଙ୍କ କଥା -

ସଙ୍କଟ ସମୟରେ ବାସୁଦେବ ଙ୍କୁ ସ୍ମରଣା କଲେ ସବୁ ବିପଦ ନାଶ ହୋଇଯାଏ ଏକଥା ମୁନି ଜଙ୍ଗଲରେ କହିଥିଲେ ।ଘୋର ଜଳରେ ଥାଇ ଗଜ ପ୍ରଭୁ ଚକ୍ରଧର ଙ୍କୁ ସ୍ମରଣା କଲା ।

ହୃଦରେ ଚିନ୍ତଇ ମୋତେ ରଖ ଚକ୍ରଧର

ପ୍ରାଣ ଯିବାବେଳେ ଗଜ କରଇ ବିଚାର

ଏ ବେଳରେ ନରଖିଲେ ପ୍ରାଣ ଯିବ ମୋର ପ୍ରଭୁ ।ମୋତେ ଏ

ବିପଦରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ !,ଏହାକହି ଗଜ ପାଣି ଭିତରେ ଚକ୍ରଧର ଙ୍କୁ ସ୍ମରଣା କଲା ।

ଚ ଅକ୍ଷର ଯେ ଉଚ୍ଚାରି ଅଛଇ ମୁଖରେ

କ ଅକ୍ଷର ଧରଇ ସେ କଣ୍ଠ ତଟରେ ।

ଚକ୍ରଧର ଗଜର ଡାକ ଶୁଣିଲେ ।ଅଶୀ ସହସ୍ର ଯୋଜନ କୁ ବାଟ କୁ ଖୁବ ଶୀଘ୍ର ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ବସି ସମୁଦ୍ର ନିକଟରେ ପହଁଞ୍ଚିଲେ

ପ୍ରଭୁ ଚକ୍ରଧର ଦେଖିଲେ ଗଜ ପାଣି ଭିତରୁ ଆସି ପାରୁନାହିଁ ।

ଚକ୍ର କୁ ପେଶିଲେ ଭଗବାନ ଚକ୍ରଧର ।କୁମ୍ଭୀର ପାଟି ଚିରି ହୋଇଗଲା ।ସେହିଠାରେ ଛଟପଟ ହୋଇ କୁମ୍ଭୀର ବିନାଶ ହେଲା ।

ବସୁଦେବ ଦେବକୀ କୁ କହିଲେ -ହେ ଦେବକୀ ଗଜ ବିପଦରେ ପଡି ଚକ୍ରଧର ଙ୍କୁ ଡାକିବାରୁ ଚକ୍ରଧର କୁମ୍ଭୀର କୁ ବିନାଶ କଲେ ।ଏଣୁ ଦେବକୀ ତୁମେ କୃଷ୍ଣ ନାମ ଗୋଟିକୁ ସ୍ମରଣ କର ।

କ୍ରମଶଃ....................

ହରିବଂଶ (ଭାଗ -୭୦)

ହରିବଂଶ (ଭାଗ -୭୦)