ରାମ ରାବଣ ଯୁଦ୍ଧ ପୂର୍ବରୁ ରାବଣ ଦ୍ୱାରା ତିରସ୍କୃତ୍ୟ ହୋଇ ବିଭୀଷଣ ରାମଚନ୍ଦ୍ର ଙ୍କର ଶରଣାଗତ ହେବାରୁ ସୁଗ୍ରୀବ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କୁ କହିଲେ -ଏହି ବିଭୀଷଣ ଭୟାର୍ତ୍ତ ହୋଇ ଆପଣଂକ ନିକଟରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଅଛି ।ଏହିକଥା କହିବାରୁ ରାମଚନ୍ଦ୍ର କହିଲେ ହେ ସୁଗ୍ରୀବ !ବର୍ତ୍ତମାନ ସମାଗତ ପୁଲସ୍ତ୍ୟନନ୍ଦନ ବିଭୀଷଣ କୁ ମୋ ନିକଟକୁ ଆଣ ,ମୁଁ ତାହାକୁ ରକ୍ଷା କରିବି ।ଏ ପ୍ରକାର ଯିଏ ବିଭୀଷଣ କୁ ଅଭୟ ପ୍ରଦାନ ପୂର୍ବକ ସର୍ବତ୍ର ପ୍ରଥିତ ଲଙ୍କାଧିପତ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ ,ସେହି ଆର୍ତ୍ତତ୍ରାଣ ଭଗବାନ ମୋର ଗତି ଅଟନ୍ତି ।ଜୟ ଶ୍ରୀହରି ।🌹🌹

ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା ଘରେ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ରାଧିକାଙ୍କସହିତ ଗୋଟିଏ

ପଲଙ୍କରେ ରଙ୍ଗ ରସ ସାରି ଗାଡ଼ ନିଦ୍ରାରେ ଶୋଇଯାଇଛନ୍ତି ।

ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା ମାଆ ଟେରୀ କୋକୁଆ ଭୟରେ ମଶିଣା ଘୋଡାଇ ହୋଇ ଗୋଟିଏ ଘରେ ଶୋଇ ରହିଛି ।ଏହି ସମୟରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଠଉ ମାଡି ହାତରେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ କେନ୍ଦୁ ବାଡ଼ି ଧରି ଗୋଗୋଷ୍ଠ ରୁ ଦୁଗ୍ଧ ଭାର ଧରି ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା ନିଜ ଘର ର ମୁଖ୍ୟ ଦ୍ୱାର ନିକଟରେ ପହଁଞ୍ଚିଗଲା ।

ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା ବଡ଼ ପାଟିରେ ମାଆ ମାଆ ବୋଲି ଡାକ ଛାଡିଲା।

ପୁଅ ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା ର ଡାକ ଶୁଣି ମାଆ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହିଲା ପୁଅ !ମୁଁ ମଶିଣା ଭିତରେ ଲୁଚିକରି ଅଛି ?।ଦୁଗ୍ଧ ଭାର ଥୋଇ ଦେଇ ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା ଘର ଭିତରକୁ ଗଲା ଓ ଦେଖିଲା ମାଆ ମଶିଣା ରେ ବନ୍ଧା ହୋଇଛି ?।ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା ପଚାରିଲା ମାଆ ତୋତେ କିଏ ଏପରି ବାନ୍ଧିଛି ?। ପୁଅ ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା ମାଆ ଟେରୀ କହିଲା -ବାବୁରେ ମୋତେ ନନ୍ଦର ପୁଅ କହ୍ନେଇ ଏମିତି ମୋତେ ଗୋଟିଏ ଘରେ ମଶିଣା ରେ ବାନ୍ଧି ଦେଇଛି ?।କୋକୁଆ ଆମ ଦ୍ୱାରକୁ ଆସିଥିଲା ଓ ମୋତେ ଗିଳିବ ବୋଲି ଧାଇଁଲା !ନନ୍ଦ ପୁଅ କହିଲା ମଶିଣା ଭିତରେ ଘୋଡାଇ ହୋଇ ଶୋଇଲେ କୋକୁଆ କିଛି କରି ପାରିବ ନାହିଁ ?।ଏଣୁ ମୋର ଏହି ଅବସ୍ଥା ।

ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା ,ଘର ଦ୍ୱାର ସବୁଆଡେ ଚାହିଁଲା ,କହିଲା ମାଆ କାଇଁ କେହିତ ଦ୍ୱାର ନିକଟରେ ନାହାଁନ୍ତି ?।ଟେରୀ ବୁଢ଼ୀ ପୁଅ କଥା ଶୁଣି ମଶିଣା କୁ ନିଜ ଦେହରୁ ଫୋପାଡ଼ି ଦେଇ ଧଡ଼ପଡ଼ ହୋଇ ଉଠିଲା ।ଟେରୀ ବୁଢ଼ୀ କହିଲା ଏହିଠାରେ ନନ୍ଦ ପୁଅ ଥିଲା କୁଆଡେ ଗଲା ସେ ?।ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା କହିଲା ମାଆ କାଇଁ କୋଉଠି ସେ ନନ୍ଦ ପୁଅକୁ ମୁଁ ଦେଖି ପାରୁନାହିଁ ?। ନନ୍ଦପୁଅ ନନ୍ଦ ଘରକୁ ଚାଲି ଯାଇଥିବ ?।

ଏହାପରେ ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା ମାଆ କୁ ପଚାରିଲା ,ମାଆ ରାଧା କାଇଁ ?

ମୁଁ ଏତେ ଡାକୁଛି ,ହେଲେ ସେ କିଛି ଉତ୍ତର ଦେଉନାହିଁ ?କୁଆଡେ ଯାଇଛି କି ରାଧା ? ।ଟେରୀ ବୁଢ଼ୀ କହିଲା ପୁଅ !ରାଧିକା ଘର ଭିତରେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତେ ଶୋଇଛି ,ମୋତେ ଏପଟେ କହ୍ନେଇ ଖୁବ ଯୋରରେ ଘରେ ବାନ୍ଧିବାରେ ଲାଗିଛି ।ରାଧା କଅଣ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲା କି ?ଆସିଲା ନାହିଁରେ ପୁଅ !ମୋତେ କହ୍ନେଇ ଏତେ ଦଶା ଦେଲା ହେଲେବୋହୁ ମୋର ଘର ଭିତରେ ଆରାମ ରେ ଶୋଇଛି ।ମାଆ କଥା ଶୁଣି ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା ଭୀଷଣ ଭାବେ ରାଗିଗଲା ଓ ମାଆ କୁ କହିଲା ମାଆ ତୁ ଏହି ଦ୍ୱାର ନିକଟରେ ବାଡ଼ି ଖଣ୍ଡେ ଧରି ବସ୍ !ମୁଁ ଘର ସବୁ ଦେଖୁଛି କୁଆଡେ ସେ ନନ୍ଦ ପୁଅ ଗଲା ।

ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ନିଜର ଶୋଇବା ଘରକୁ ଆସି ଦେଖେତ ପଲଙ୍କ ଉପରେ ରାଧା ,କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଙ୍କୁ ଧରି ଗାଡ଼ ନିଦ୍ରାରେ ଶୋଇଛି ।କହ୍ନେଇ ର ଗୋଡ଼ ରାଧା ଶରୀର ଉପରେ ଦେଖି ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା ଆଉ ସମ୍ଭାଳି ପାରିଲା ନାହିଁ ! ଏ ଭଳି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା ମନେରେ ଚିନ୍ତା କଲା ଆଜି ନନ୍ଦ ପୁଅକୁ ପାନେ ଦେବି ।ବାଡ଼ିରେ ପିଟି ପିଟି ଆଜି ନନ୍ଦ ପୁଅକୁ ମାରିଦେବି ଏହାକହି ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା ବାଡ଼ି ଖୋଜିବାରେ ଲାଗିଲା ।ବାଡ଼ି ଆଣି ଟେରୀ ପୁଅ କୃଷ୍ଣ ଭଗବାନଙ୍କ ଉପରକୁ ଉଞ୍ଚାଇଲାଓ ଗୋଟିଏ ପାହାର ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବାଡ଼ି ସାହାଯ୍ୟ ରେ ବାଡେଇ ଦେଲା।ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା ଠାରୁ ମାଡ଼ଖାଇବାପରେ ଦୈତାରି ପ୍ରଭୁ ଭଗବାନ ଜାଣିପାରିଲେ ।ରାଧାଙ୍କ ସହିତ କୃଷ୍ଣ ଭଗବାନ ଏମିତି ନିଦ୍ରା ଯାଇଥିଲେ ଯେ ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା ତାଙ୍କୁ ବାଡେଇଲେ ପରେ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଙ୍କ ନିଦ୍ରା ଭାଙ୍ଗିଥିଲା ।

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଭଗବାନ ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା ଠାରୁ ମାଡ଼ ଖାଇ ସାରିବା ପରେ ମାୟା ରଚନା କଲେ ।ବିଚାର କଲେ ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା କୁ ଏଠାରେ

ମାରିବା ଉଚିତ ହେବନାହିଁ ।ସହଜେ ସେ ପର ।ନିଜ ଘରେ ତାକୁ ମାରିଲେ ସବୁ ଲୋକ ମୋତେ ନିନ୍ଦା କରିବେ ।

ଏହାକୁ ମାରିବି ଯେବେ ଆପଣ ମନ୍ଦିର

ତହୁଁ ସର୍ଵଜନେ ନିନ୍ଦା କରିବେ ଅପାର ।

ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ଥର ବାଡେଇବା ପରେ ଚିନ୍ତାକଲା ନନ୍ଦ ପୁଅକୁ ବାଡେଇ ଲେ କଅଣ ହେବ ?ଏବେ ମୁଁ ଗୋପପୁର ର ସମସ୍ତ ଗୋପାଳ ,ଗୋପାଳୁଣୀ ଓ ନନ୍ଦ ଯଶୋଦାଙ୍କୁ ମୋ ଘରକୁ ଡାକି ଦେଖାଇ ଦେବି ଯେ ଗୋପପୁର ରେ ନନ୍ଦପୁଅ କିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଅଛି ?।ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା ମାଆ ଟେରୀ କୁ କହିଲା ଶୁଣ ମାଆ ଆଜିଠାରୁ ନନ୍ଦ ଘର ନାରଖାର ହେଲା ।ମୁଁ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଏ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଇ ସାରିବା ପରେ ଗୋପାଳ ଭାଇ ମାନଙ୍କୁ ଧରି କଂସ ରାଜା ଆଗରେ କହିବି ।ନନ୍ଦ ମହାଖୁଡ଼ ଘରଦ୍ୱାର କଂସ ଗୋପପୁରରୁ ଉଠାଇ ନେବ ।ମାଆ ଆଗରେ ଏସବୁ କଥା କହି ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା ଘରର ସମସ୍ତ କବାଟ କିଳି ଦେଲା ଓ ସେଥିରେ ଜଉମୁଦ ଦେଇଦେଲା । ଏହିପରି ଘରକୁ ଆବଦ୍ଧ କରି ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା କହିଲା ନନ୍ଦପୁଅ ତୋତେ କିଏ ଆଜି ରକ୍ଷା କରୁଛି ଏଠାକୁ ଆସି ମୁଁ ଦେଖିବି !।

ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା ମାଆକୁ କହିଲା ମାଆ ତୁ ଏହି ଦ୍ୱାର ନିକଟରେ ବସିଥା। ମୁଁ ସମସ୍ତ ଘର ଜଉମୁଦ ଦେଇଛି ?ମାଆ ଜାଣିଛୁ ନନ୍ଦ ପୁଅ ଓ ରାଧା ଗୋଟିଏ ପଲଙ୍କ ଉପରେ ଶୋଇ ଥିଲେ ?।ପୁଅଠାରୁ ଏପରି କଥାଶୁଣି ଟେରୀ ବୁଢ଼ୀ କହିଲା ନନ୍ଦ ପୁଅକୁ ବାଡେଇଲୁ ନାହିଁ କାହିଁକି ?ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା କହିଲା ମାଆ ମୁଁ ଗୋଟିଏ ପାହାର ନନ୍ଦ ପୁଅକୁ ବାଡେଇଲା ପରେ ଚିନ୍ତା କଲି ବାଡେଇ ଲାଭ କଅଣ? ଯଦି ନନ୍ଦ ପୁଅ ମରିଯାଏ ତେବେ ମୋତେ ସମସ୍ତେ ଦୋଷ ଦେବେ !ଏଣୁ ମୁଁ ଯାଉଛି ସମସ୍ତ ଗୋପାଳ ଓ ନନ୍ଦ ଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଡାକି ଆଣିବି ?ତୁ ଏଠାରେ ଜଗି ଥା ।

ଏହାପରେ ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା ନନ୍ଦଙ୍କ ଘରକୁ ଖୁବ ବେଗରେ ଧାଇଁଲା ।

ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା ଘରୁ ବାହାରି ଗଲାପରେ ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀହରି ରାଧାଙ୍କୁ କହିଲେ ରାଧା ତୁମ ଶାଶୁ ଦ୍ୱାରବନ୍ଦ ରେ ବାଡ଼ି ଧରି ବସିଛି ?ମୁଁ କିପରି ଏଠାରୁ ଯିବି ?କୁହ ରାଧା ?ମୋତେ ତୁମେ ଏ ପରିସ୍ଥିତି ରେ ସାହାଯ୍ୟ କର ରାଈ ?

ରାଧିକା କହିଲେ ହେ ପ୍ରଭୁ !ଆପଣ କାହା ଆଗରେ ଆପଣଂକ କଥା କହୁଛନ୍ତି ?ଆପଣଂକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ମୋର କି ଶକ୍ତି ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅଛି ?ଆପଣ ମହାବାହୁ ଆପଣ ,ଆପଣଙ୍କ କଥା ବୁଝନ୍ତୁ ପ୍ରଭୁ !।ରାଧା ପୁନଶ୍ଚ କହିଲେ ନନ୍ଦ ଓ ଯଶୋଦା ଏଠାକୁ ନ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ଆପଣ ଏଠାରୁ ଚାଲି ଯାଅନ୍ତୁ ।

ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ ନାଥ ତୁହି କରହେ ଗମନ

ନପୁଣ ନନ୍ଦ ଯଶୋଦା ଆସନ୍ତି ଏ ସ୍ଥାନ ।

ଗୋବିନ୍ଦ ରାଧାଙ୍କୁ କହିଲେ ରାଧେ ତୁମେ କିଛି ଚିନ୍ତା କରନାହିଁ ?

ମୁଁ ଏବେ ନନ୍ଦ ମନ୍ଦିର କୁ ଯାଉଛି ।ନିଶ୍ଚିତ ରେ ରୁହ ତୁମେ ?ତୁମ ଉପରେ କୌଣସି ବିପଦ ଆସିବ ନାହିଁ ?।ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା କଥା ମୁଁ

ସମ୍ଭାଳି ନେବି ।କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ କଥା କରିବ ରାଧେ !ତୁମେ ଯେମିତି ଶୋଇଛ ସେହି ଭଳି ଶୋଇରୁହ।ନନ୍ଦ ନନ୍ଦନ ଉପାୟ ବାହାର କଲେ ।କଳା ଶାଢ଼ୀ ଟିଏ ଆଣିଲେ ।ପୁରୁଷ ପ୍ରାୟ ଶାଢ଼ୀକୁ ସଜାଇ ଦେଲେ ।ଦୂରରୁ ଦେହିଲେ ଅବିକଳ ମଣିଷ ଟିଏ ଶୋଇଥିବାର ଜଣାଯେପରି ପଡିବ ସେହି ପରି ରାଧାଙ୍କ ପଲଙ୍କ ଉପରେ ଶୁଆଇ ଦେଲେ ।କୃଷ୍ଣ ସମାନ ମଣିଷ ଶରୀରରେ କଳା ଶାଢ଼ୀ ଧରି ରାଧା ଶୋଇଲେ ।

ଏମନ୍ତ ମାୟା ଭିଆଇ ଦେବ ନରହରି

ରାଧିକା ମନ୍ଦିରୁ ବେଗେ ଗଲେ ସେ ବାହାରି ।

ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା ଯେପରି କବାଟ ବନ୍ଦ କରି ଜଉମୁଦା ଦେଇଥିଲା ସେହିପରି ଅଛି ,ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା ମାତା ଆଗରେ ଘରୁ ବାହାରି ଗଲେ ।ଟେରୀ ବୁଢ଼ୀ କିଛି ଦେଖି ପାରିଲା ନାହିଁ ।

ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା ମାତାଆଗେ କଲେକ ଗମନ

ଚାହିଁ ରହିଅଛି ଟେରୀ ନ ଦେଖିଲା ପୁଣ ।

ଚନ୍ଦ୍ରସେଣା ଘରୁ ବାହାରି ଆସିବା ପରେ ପ୍ରଭୁ ବନମାଳୀ ସଂଗେ ସଂଗେ ବାଳ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ ।ମୁଣ୍ଡରେ ଧୂଳି ବୋଲିହେଲେ

ଶରୀର କୁ ଧୂଳି ଧୁସର କରିଦେଲେ ।ସେଦିନ ଥାଏ ବୃଷ ମାସ ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ଦ୍ଵାଦଶୀ ତିଥି ।ଏହି ତିଥିରେ ଭଗବାନ ବାଳ ରୂପ ଧରି

କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ନନ୍ଦର ଘରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ।ସମୟ ପ୍ରାୟ ରାତି ଘଡ଼ିଏ ପ୍ରହର ହେବ ।ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କାହାକୁ କିଛି ନଜଣାଇ ଗୋଟିଏ

କଣରେ ଶୋଇ ରହିଲେ।ଏପରି ଯାଗା ରେ ଶୋଇରହିଲେ ଯେ

ତାଙ୍କୁ ଯେପରି ନନ୍ଦ କି ଯଶୋଦା ଦେଖି ପାରୁନଥିଲେ ।

ନନ୍ଦ ,ଯଶୋଦାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ ଓ କହିଲେ ରାତି ଘଡ଼ିଏ ହେଲାଣି !କହ୍ନେଇ ଏତେବେଳେ ଯାଏ ଘରକୁ ଆସିନି କାହିଁକି ?। ଏମିତି ଖେଳୁଛି ଯେ ଭୋକ ଶୋଷ ଭୁଲି ଯାଉଛି ? ।ନନ୍ଦଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଯଶୋଦା ଚିନ୍ତାକଲେ କହ୍ନେଇ ଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆସିନି କାହିଁକି ?।ଗୋପପୁର ଗାଆଁ ଭିତରକୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ବାହାରିଲେ ମାତା ଯଶୋଦା ।ସମଗ୍ର ଗୋପପୁର ଖୋଜିଲେ ମାତ୍ର କହ୍ନେଇକୁ ପାଇଲେ ନାହିଁ ?ବଡ଼ ପାଟିରେ ହରି ହରି ବୋଲି ମାତା ଯଶୋଦା ଡାକି ଚାଲିଲେ ।ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଭୂମି ଉପରେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଗଡି ଯାଉଥିଲେ ।ମାତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସବୁ ଦେଖୁଥିଲେ ପ୍ରଭୁ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ।

କହ୍ନେଇକୁ ନପାଇ ଯଶୋଦା କାନ୍ଦିବାରେ ଲାଗିଲେ ।ଯଶୋଦା

କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି କହିଲେ ମୋ ଗଳା ର ରତ୍ନହାର ତୁ କେଉଁଠାରେ ଅଛୁ ମୋ ପାଖକୁ ଆସ ମୋ ଧନ ।ପିତାମାତାଙ୍କର ଡାକ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଶୁଣିଲେ ।କୁଆଁ ,କୁଆଁ ହୋଇ ଖୁବ ଯୋରରେ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।ପୁଅର କାନ୍ଦ ଶୁଣି ମାତା ଯଶୋଦା ପୁଅକୁ କୋଳକୁ ନେଇଗଲେ । ନନ୍ଦ ପଚାରିଲେ ପୁତ୍ର କହ୍ନେଇକୁ ବାବୁରେ ଏଠାରେ କାହିଁକି ଲୁଚି କରି ଶୋଇ କାନ୍ଦୁଥିଲୁ ।କଅଣ ତୋହର ହୋଇଛି ?କିଏ ତୋତେ କଅଣ କହିଛି କି ?।ତୋର କଅଣ କିଛି ଅଭାବ ରହିଗଲାକି ?ଏମିତି

ଅରକ୍ଷିତ ହୋଇ କାହିଁକି ଏଠାରେ ଶୋଇ ରହିଛୁ ?

ନନ୍ଦ ଓ ଯଶୋଦାଙ୍କ କଥାଶୁଣି ଗୋବିନ୍ଦ କହିଲେ ପିତା ମୁଁ ଖେଳି ବାକୁ ଯାଇଥିଲି ?ଗୋପପୁଅମାନେ ମୋତେ ମାଡ ମାରିଲେ ?ଗୋଟି ଗୋଟି କରି ସବୁ ଗୋପ ପୁଅ ମୋତେ ଧରି ମାଡ଼ ଦେଲେ !ଦେଖ ଗୋପପୁଅମାନେ କିପରି ମୋ ମୁଣ୍ଡକୁ ଧୂଳି ଧୁସର କରି ଅଛନ୍ତି ?। ସାତ ପାଞ୍ଚ ଜଣ ଗୋପ ପୁଅ ମୋତେ ଦୋଳି କରି ମାରିଲେ !ମୁଁ ଆଉ ଗୋପପୁରରେ ରହିବି ନାହିଁ ?।ସେଥିପାଇଁ କାନ୍ଦୁଥିଲି ?।ନନ୍ଦ ,ପୁଅ କହ୍ନେଇ ଠାରୁ ଏକଥା ଶୁଣି ଖୁବ ରାଗିଗଲେ ଓ କହିଲେ କୋଉ ପୁଅମାନେ ତୋତେ ମାଡ଼ ଦେଇଛନ୍ତି ମୋତେ ଚିହ୍ନାଇ ଦେବୁ ଆସ ।କୃଷ୍ଣ ଭଗବାନ କହିଲେ ସେମାନଙ୍କୁ ଚିହ୍ନାଇ ଦେଲେ ଲାଭ କଅଣ ହେବ ପିତା ? ଗୋପପୁଅମାନେ ଆପଣଂକ ଆଗରେ କହିବେ ତୁମ ପୁଅ ଆମକୁ ମାରିଛି ।ମାତା ଯଶୋଦା କହିଲେ କାଲି ଯେତେବେଳେ ଗୋପପୁଅ ମାନଙ୍କ ସହିତ ଖେଳିବୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମାରି କରି ଆସିବୁ ସେକଥା ମୁଁ ବୁଝିବି ।

ଜନନୀ ବୋଇଲେ କାଲି ଖେଳିବା ବେଳରେ

ସମସ୍ତ ଙ୍କୁ ଧରି ତୁହି ମାରିବୁ ହାତରେ ।

ଭାଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ପିତା ଙ୍କୁ କହିଲେ ଦେଖନ୍ତୁ ଗୋପପୁଅମାନେ ସମସ୍ତେ ମୋଠାରୁ ବଡ଼ ।ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାରୁ ସାନ ।ମୁଁ କେମିତି ବଡ଼ ହେବି ସେକଥା ଭାବୁଛି ।ବଡ଼ ହେଲେ ମୁଁ ଗୋପପୁଅ ମାନଙ୍କୁ ମାରିବି ।ବଡ଼ ହେଲା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଆପଣଂକ ପାଖରେ ଗୋପପୁରରେ ରହିଥିବି ।

ବଡ଼ ହୋଇଲେ ଗୋପାଳ ପୁଅଙ୍କୁ ମାରିବି

ସେହିବେଳ ପରିଯନ୍ତେ ତୋହ ଘରେ ଥିବି ।

କ୍ରମଶଃ..........................

*ଜୟ ଶ୍ରୀହରି ଶରଣଂ*

ହରିବଂଶ (ଭାଗ -୭୩)

ହରିବଂଶ (ଭାଗ -୭୩)