କଲେଜରେ ସେଦିନ ଥାଏ ମୋର ପ୍ରଥମ ଦିନ। ଅଜଣା ଉତ୍ସାହ, ମନରେ ଡର, ନୂଆ ନୂଆ ସ୍ବପ୍ନ, ଆଉ କିଛି ଅନାବନା ଭାବନା ନେଇ ମୁଁ ଚାଲିଥାଏ ହଷ୍ଟେଲ ଆଡ଼କୁ ଲମ୍ବିଥିବା ରାସ୍ତାରେ। ରାସ୍ତାର ଦୁଇ ପାଖେ ନାଲି ନାଲି ପାଚେରୀ ଆଉ ତା ସଙ୍ଗେ ପେନ୍ଥା ପେନ୍ଥା ହଳଦିଆ ଫୁଲ। ଅଦୂରରେ ଦେଖା ଯାଉଥାଏ ଉଚ୍ଚା ଉଚ୍ଚା ନଭଶ୍ଚୁମ୍ବି କୋଠାମାନ। ଆଉ ତା ପଛକୁ ନୀଳ ସବୁଜ ପାହାଡ଼।ବାପା ମା'ଙ୍କ ଆଖିରେ ମୋତେ ଦେଖା ଯାଉଥାଏ ମୋ ପାଇଁ ଗର୍ବ ଏବଂ ଲହଡ଼ି ଭାଙ୍ଗୁଥିବା ମେଞ୍ଚାଏ ସ୍ବପ୍ନ ।ମନେମନେ ଶପଥ ନେଲି ମୁଁ ଭଲ ପିଲାଟିଏ ହେବି। ପଢ଼ିବି, ଲେଖିବି, ଖୁସି ରହିବି ଆଉ ଖୁସି ବାଣ୍ଟିବି। ଏସବୁ ଭିତରେ କେତେବେଳେ ହଷ୍ଟେଲ ଆସିଗଲା ଜାଣି ପାରିଲିନି।ଏବେ ମନରେ ଚିନ୍ତା, ମୋ ରୁମମେଟ୍ କିଏ ହେଇଥିବ? କେମିତି ପିଲା ହେଇଥିବ? ହଷ୍ଟେଲ ଯାଇ ଜାଣିଲି ମୋର ଗୋଟିଏ ନୁହଁ ଦୁଇଟି ରୁମମେଟ୍। ସେଦିନ ପ୍ରଥମ ଥର ଭେଟିଥିଲି ସେ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କୁ।

"ହ୍ୟାଲୋ ମୁଁ ଅରୁଣ। ବାୟୋଟେକ ଫର୍ଷ୍ଟ୍ ୟର। ଘର କଟକ।"

"ହାଇ! ମୁଁ ଆଦିତ୍ୟ। ଘର ରାଉରକେଲା। ସିଭିଲ ଇଞ୍ଜିନିୟରିଂ। ଆଣ୍ଡ ୟୁ?"

"ମୁଁ ପ୍ରିୟବ୍ରତ। ଘର ବାଲେଶ୍ଵର। କେମିକାଲ ଇଂଜିନିୟରିଂ।"

ସ୍ଵଳ୍ପ ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ଅରୁଣ ମୋ ପାଇଁ ଅରୁ ଆଉ ଆଦିତ୍ୟ ଆଦି ହେଇ ଯାଇଥିଲା। ଆମେ ତିନି ଜଣ ସେଦିନ ଅନେକ ରାତି ଯାଏଁ ଗପିଲୁ। କେମିତି ଏକ ଆବେଗଭରା ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଗଢି ଉଠିଲା ଅତି ଉଦ୍ୟମହୀନ ଭାବେ। ସତ କହିବାକୁ ଗଲେ ମୁଁ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଜଣାଉ ଥାଏ, ଏମିତି ଭଲ ରୁମମେଟ୍ ମୋତେ ମିଳି ଥିବାରୁ।ଅରୁଣ ଥିଲା ସାଧାସିଧା ପିଲାଟିଏ। ଶ୍ୟାମଳ ରଙ୍ଗ, ୬ ଫୁଟର ଚେହେରା।ନୀଳ ରଙ୍ଗ ତାର ଭାରି ପସନ୍ଦ। ତା ଜନ୍ମଦିନରେ ସ୍ନେହରେ ତାକୁ ଉପହାର ଦେଇଥିଲି ନୀଳ ସାର୍ଟଟିଏ। ସେଇଟାକୁ ବେଳ ଅବେଳରେ ପିନ୍ଧି ବୁଲୁଥାଏ। ସେ କବିତା ଶୁଣିବାକୁ ଭଲ ପାଏ। ଆଉ ମୁଁ ଲେଖେ। ସେଦିନ ରାତି ପ୍ରାୟ ୩ଟା ହେବ। ରୁମ ନମ୍ୱର୍ 104ରୁ ଏବେ ମଧ୍ୟ ଶୁଭୁଥାଏ ଦେବାଶିଷ ଚିଲ୍ଲେଇ ବହି ପଢ଼ିବା ଶବ୍ଦ। ଆଦି ଫୋନରେ କିଶୋର କୁମାରଙ୍କ ଗୀତ ବାଜୁଥାଏ। ମୁଁ ପଢୁଥାଏ ଇଶିତା ବାନିକଙ୍କ ଭୌତିକ ଉପନ୍ୟାସ 'ଡୋଣ୍ଟ ଟର୍ଣ୍ଣ ଅଫ ଦି ଲାଇଟ୍ ଟୁନାଇଟ୍'। ମୋତେ ଭାରି ଶୋଷ ହେଉଥାଏ। ସବୁ ଆଲୁଅ ବନ୍ଦ ହେଇ ସାରିଥାଏ। ମୁଁ ଧିରେ ଧିରେ ମୋବାଇଲ ଆଲୁଅରେ ପାହଚ ପରେ ପାହଚ ଓହ୍ଲାଇ ତଳକୁ ଆସିଲି ପାଣି ଆଣିବାକୁ। ହଠାତ ଦେଖିଲି କାନ୍ଥକୁ ଆଉଜି ଛିଡ଼ା ହେଇଛି ଛାଇଟିଏ। ଲାଗୁଛି ଏବେ ହିଁ ପଛକୁ ବୁଲି ମୋର ମୁଣ୍ଡଟିକୁ ମାଡ଼ି ବସିବ। ଠିକ୍ ସେଇ ଉପନ୍ୟାସର ଦୃଶ୍ୟ ଭଳି। ମୋ ତଣ୍ଟି ଶୁଖିଗଲା। ଦେହ ହାତ ଥରୁଥାଏ। କିଛି ନ ବୁଝି ମୁଁ ସେଠୁ ଦୌଡ଼ି ପଳାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥାଏ ମୋ କାନରେ ପଡ଼ିଲା କିଛି କଥା,

"ମୁଁ ସତ କହୁଛି ,ବିଶ୍ୱାସ କର ସେ ନିବେଦିତା କିଏ ମୁଁ ଜାଣିନି। ଆରେ ସେ ଅନଲାଇନ ଅଛି ଆଉ ମୁଁ ବି ଅଛି ବୋଲି କଣ ମୁଁ ତା ସହ କଥା ହଉଥିବି। ମୋର କଣ ଆଉ କିଛି କାମ ନାହିଁ। ମୁଁ କଣ କଲେ ତମେ ବିଶ୍ବାସ କରିବ? ହଉ ଏବେ ହିଁ ତମ ଏଡ୍ରେସରେ ପିଜ୍ଜା ପଠାଉଛି। ଏବେ ଖୁସି ତ?"

ଦେଖିଲି ଅରୁଣ କଳା କମ୍ବଳଟିଏ ଘୋଡ଼ି ହେଇ ପାହଚରେ କାନ୍ଥକୁ ଡେରି ଫୋନରେ କଥା ହଉଛି। କେହି ମଧ୍ୟ ତାକୁ ଦେଖି ଡରି ଛାନିଆ ହେଇଯିବ। ସେ ରୁମକୁ ଆସିବାରୁ ତାକୁ ପଚାରିଲି, ହଇରେ ପ୍ରେମିକ ପ୍ରବର ରସିକ ନାଗର, ରାତି 3ରେ କେଉଁଠି ପିଜ୍ଜା ଡେଲିଭରୀ କରୁଛୁ? ସେ ହଡ଼ବଡ଼େଇ ଗଲା। ଅଧିକ ଚିଡାଇଲି ତ କହିଲା, ତା ନାଁ କାବ୍ୟା। କିଛି ନ ପଚାରି ମୁଁ ବାସ ହସିଦେଲି।ମୋ ଫୋନରୁ ଆଗରୁ କେବେ ଅର୍ଡର୍ ହେଇ ନଥିଲା। ଏଣୁ ମୋ ଫୋନ୍ ନେଇ ସେ ପିଜ୍ଜା ଅର୍ଡର୍ କଲା ୨୦ ପ୍ରତିଶତ ରିହାତିରେ। ମୁଁ ମନେମନେ ଭାବୁଥାଏ, ଅରୁଣର କାବ୍ୟ ନାୟିକା ନାଁଟା ତାହେଲେ କାବ୍ୟା....

ଟିକେ ଆଦିତ୍ୟ କଥା କହିଦିଏ। ଆଦିତ୍ୟ ଛୋଟରାୟ।ଦେଖିବାକୁ କେଉଁ ସିନେମାର ହିରୋ ଭଳି। ତମ୍ବା ତାର ପରି ପତଳା ରୋମାଣ୍ଟିକ ଚେହେରା। ଅନେକ ରାତି ଯାଏଁ ତାର ଫୋନରେ କଥା ଚାଲିଥାଏ। ବିଷୟବସ୍ତୁ ପ୍ରାୟ ସମାନ, କେବଳ ନାଁ'ରେ ଭିନ୍ନତା। ସଠିକ୍ ନାମକୁ ସଠିକ ମେସେଜ ପଠାଇବାରେ ସେ କେବେ ଭୁଲ କରେନି।

"ହାଇ ଦୀପା! ତୁମକୁ ଆଜି ଲାଇବ୍ରେରୀ ରେ ଦେଖିଲି। ସେ ନାଲି ଡ୍ରେସ ରେ ବହୁତ୍ ସୁନ୍ଦର ଲାଗୁଥିଲ।"

"ସ୍ଥିତି, ମୁଁ କେବଳ ତୁମ ସହ କଥା ହଉଛି, ନହେଲେ ଝିଅ ମାନଙ୍କ ସହ ମୁଁ ଜମାରୁ କଥା ହୁଏନା।"

"ସୋନା, କ୍ୟାମ୍ପସ ବୁଲି ସାରିଲ? ଯଦି ନାଁ ତାହେଲେ ରବିବାର ସନ୍ଧ୍ୟା?"

"ସିପ୍ରା, ମୁଁ ସତରେ ତୁମକୁ ବହୁତ୍ ଭଲ ପାଏ।"

"ସ୍ୱପ୍ନା , ତୁମକୁ ଦେଖିବା ଦିନଠାରୁ ହିଁ ତମେ ମୋତେ ଭଲ ଲାଗ। "

"ପ୍ରିୟା, ତମେ ବହୁତ୍ କ୍ରିଏଟିଭ। ତୁମର ଆଉ ମୋର ଭାଇବ ନିଶ୍ଚୟ ମ୍ୟାଚ୍ କରିବ"

"ଋତୁ, ମୋ ସହ ଗୋଟେ କପ୍ କଫି ପିଇବାକୁ ଆସିବ?"

ତାର ସବୁ ଗୁଣ ମୋତେ ପସନ୍ଦ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏଇ ବହୁ ପ୍ରେମିକା ଭକ୍ତ ଗୁଣ ଟିକୁ ମୁଁ ଜମା ସହି ପାରୁ ନଥିଲି। ସହି ପାରୁ ନଥିଲିର ଅର୍ଥ ଈର୍ଷା କରିବା ନୁହଁ, ମୁଁ ଏଇ ଗୁଣ ଟିକୁ ଘୃଣା କରୁଥିଲି। ମୋ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଦୈହିକ ଚିନ୍ତା, ଚେତନା, ଆଶା ,ଆକାଂକ୍ଷାର ଉର୍ଦ୍ଧରେ ନିଜ ହୃଦୟର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମ୍ପର୍ପଣର ଅନ୍ୟ ନାମ ହିଁ ପ୍ରେମ। ହେଲେ ଏଇ ବାକ୍ୟ ଗୁଡ଼ିକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ଅର୍ଥହୀନ ଆଦି ପାଇଁ। ମୁଁ ଆଦିକୁ ବୁଝାଏ। ଦୁଇଟା ନାଆରେ ଗୋଡ଼ ଦେଲେ ମଣିଷ ବୁଡ଼ିଯାଏ। ସେ କୁହେ ଆରେ ସାଙ୍ଗ, ବୁଡ଼ିବାରେ ମୋ ତୃପ୍ତି। ମୁଁ ବୁଝାଏ ଗୋଟେ ଜାଗାରେ ଅଧିକ ସମୟ ଖୋଳିଲେ ହୁଏତ ପାଣି ମିଳିପାରେ ହେଲେ ହଜାରେ ଜାଗାରେ ଏକା ସଙ୍ଗେ ଖୋଳିଲେ କିଛି ମିଳେନି। ସେ କହେ ତାର ଖୋଳିବାରେ ଆନନ୍ଦ। ମୁଁ ରାଗିଯାଇ କୁହେ ସେ ନିରୀହ ଝିଅ ମାନେ ତୋତେ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ଆଉ ତୁ ତାଙ୍କୁ ସ୍ବପ୍ନ ଦେଖେଇ ତାଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସରେ ବିଷ ଦେଇ ଚାଲିଛୁ। ଅରୁ ଠୁ କିଛି ଶିଖ। ସେ ଗୋଟିଏ ଝିଅକୁ ହୃଦୟରୁ ଭଲ ପାଏ। ୟାକୁ କହନ୍ତି ପ୍ରେମ। ତୋର ତ ୩ ଟା ସିଚୁଏସନଶିପ। ବନ୍ଧୁତାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରେମ ରୁ କମ। ପୁଣି ୪କି ୫ ଜଣଙ୍କ ସହ ହାଙ୍ଗ ଆଉଟ୍, ଜଣକ ସହ କାଜୁଆଲ ଡେଟିଂ ଆଉ ପୁଣି କଣ ସେ ଫ୍ରେଣ୍ଡସ ଉଇଥ ବେନିଫିଟ। ଛିଃ! ଦେଖିବୁ ଶେଷକୁ ସେ ଝିଅ ମାନେ ଜାଣିଲେ ତୋତେ ଅଭିଶାପ ଦେବେ। ଆଦି ହସିଦିଏ ଆଉ କୁହେ ସାଙ୍ଗ ଛୋଟିଆ କବିତା ଟିଏ ଲେଖିକି ଦେଲୁ। ରିତିକାକୁ କବିତା ଭାରି ପସନ୍ଦ। ଟିକେ ଶୁଣାଇ ଦେଲେ କଥାଟା ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତା। ମୁଁ ଆଉ ବୁଝେଇ ପାରେନି। ଚୁପଚାପ ଚାରି ଲାଇନ୍ ଲେଖିକି ଦେଇଦିଏ। ସେ ସାଇକେଲ ନେଇ ହଷ୍ଟେଲରୁ ବାହାରି ଯାଏ। ଯିବା ବେଳେ ମୋ ପରଫ୍ୟୁମ୍ ଲଗାଇବାକୁ ଜମା ଭୁଲେନା ଆଉ ତା ସହ ମୋର ଦୁଇ ପଦ ପ୍ରଶଂସା।

ସେଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଆମେ ବସି ୩ ଜଣ ପଢ଼ୁଥାଉ। ଅରୁ ଫୋନରେ କାବ୍ୟା ସହ କଥା ହେବାକୁ ବାହାରକୁ ଗଲା। ଆଦିକୁ ଏଯାଏଁ ଅରୁ କଥା ଜଣାନାହିଁ। ପ୍ରେମର ମାନେ ଯିଏ ବୁଝେନା ତାକୁ କହି ଲାଭ କଣ! ମୁଁ ପିଜୁଳି କାଟୁ କାଟୁ ହଠାତ୍ ଆଙ୍ଗୁଳି ଟା କଟିଗଲା। ଆଦି ତା ପଢା ଟେବୁଲ୍ ପାଖରୁ ଉଠି ଆସିଲା। ବ୍ୟସ୍ତ ହେଇ କହିଲା ସାଙ୍ଗ ତୁ ବ୍ୟସ୍ତ ହବୁନି। ମୁଁ ଏବେ ଗଲି ଆଉ ଆସିଲି।ମୁଁ ଭାବିଲି ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁଳା କି ଫାଷ୍ଟ ଏଡ ବାକ୍ସ ଆଣିବାକୁ ଯାଇଥିବ। କିନ୍ତୁ ସେ ଗୋଟେ କାଗଜ ଧରି ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲା।ମୋ ଆଙ୍ଗୁଳି ରୁ ରକ୍ତ ସଂଗ୍ରହ କରି ପାରାର ପରଟେ ବୁଡ଼େଇ ଲେଖିଲା "ପ୍ରିୟ ସ୍ନିଗ୍ଧା, ମୋ ରକ୍ତରେ ତୁମକୁ ଏଇ ଚିଠି ଲେଖୁଛି। ଏଥର ତୁମେ ଅନୁମାନ କରି ପାରୁଥିବ ମୁଁ ତୁମକୁ କେତେ ଭଲ ପାଏ। ଇଏ ତ କେବଳ ମୋ ପ୍ରେମର ସାମାନ୍ୟ.....

ମୁଁ ଏସବୁ ଦେଖି ହସିବି ନା କାନ୍ଦିବି କିଛି ଜାଣି ପାରୁ ନଥିଲି। ମନେ ପଡ଼ିଲା ନୂଆ ନୂଆ ଜୁନିଅର ମାନେ ଆସିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଆସୁ ଆସୁ ଆଦି ସୋସିଆଲ ମିଡିଆରେ ସବୁ ଝିଅ ମାନଙ୍କୁ ରେକ୍ୱେଷ୍ଟ୍ ପଠାଇ ଅନେକ ଜଣଙ୍କ ସହ କଥା ହେବା ସହ ସମାନ ସଂଳାପ ମାନଙ୍କ ପୁନରାବୃତ୍ତି କରୁଛି। ପରେ ଜାଣିଲି ସିକ୍ରେଟ କ୍ରଶ ବୋଲି ଗୋଟେ ପ୍ରୋଫାଇଲ୍ ସାହାଯ୍ୟରେ ନିଜ ନାମ ନ ଜଣାଇ ପ୍ରାୟ ୧୫ ଜଣ ଜୁନିଅରଙ୍କୁ କାର୍ଡ, ଚକଲେଟ ଆଉ ଚିଠି ପଠାଇଛି ଯାହା ଫଳରେ ସେଇ ତରୁଣୀ ମାନେ ନିଜକୁ ତ୍ରିଭୁବନ ସୁନ୍ଦରୀ ଭାବି କଲେଜରେ ଡେଣା ହଲାଇ ଉଡ଼ିବେ ଆଉ ଶେଷକୁ ଆଦି ପାଖେ ହିଁ ଧରା ଦେବେ। ମୁଁ ଆଦିକୁ ଆଉ କିଛି ପ୍ରଶ୍ନ କଲିନି। କଥାରେ ଅଛି ତୁ ଯେତେ ମାଠିବୁ ମାଠ ମୁଁ ସେଇ ଦରପୋଡା କାଠ।

ସେଦିନ ଥାଏ ଶନିବାରର ଏକ ଶୀତୁଆ ସନ୍ଧ୍ୟା। ମୁଁ ଆଦି ଆଉ ଅରୁଣ ଯାଇଥାଉ ପିଭିଆର୍ ସିନେମା ଦେଖିବାକୁ। ଅରୁଣର କିଛି ଜରୁରୀ କାମ ପଡ଼ିବାରୁ ସେ ଉଠି ଚାଲିଗଲା। ଯିବାବେଳେ ତା ପର୍ସ ମୋ ପାଖେ ରହିଗଲା। ଆଜିକାଲି ତ ଡିଜିଟାଲ ଦୁନିଆ। ତା ଫୋନ୍ ତା ପାଖେ ଥିବାରୁ ମୁଁ ଆଉ କିଛି ନ ଭାବି ପରଦା ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦେଲି।

“ପ୍ରିୟ, ସେ ଝିଅକୁ ଦେଖିଲୁ? ଆଗରେ ଯେ ବସିଛି। ସୁନ୍ଦରୀ ନୁହଁକି?" ଆଦି ପଚାରିଲା।

ମୁଁ ଅନାଗ୍ରହ ହଁ ଟିଏ ମାରିଲି।

ଆଦି ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ କହିଲା, "ତାହେଲେ କଥା ଆଗକୁ ବଢେଇବା?"

ମୁଁ କହିଲି ରାସ୍ତାରେ ଝିଅ ମାନେ ହରେକ୍ ମାଲ ପରି ବିକ୍ରି ହେଉ ନାହାନ୍ତି। ଆଦି କହିଲା ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ। ଯଦି ୧୦ ଦିନ ଭିତରେ ସେ ଝିଅକୁ ତୋ ଭାଉଜ ନମ୍ୱର୍ ୧୧ ନ ବନେଇଛି, ତୁ ମୋ ନାଁ'ରେ ଗୋଟେ କୁକୁର ପାଳିବୁ। ମୁଁ ଉଠି ବାହାରକୁ ଯାଉଛି ସେ ମୋ ହାତ ଧରିନେଲା। କହିଲା ୧୦୦ ଟଙ୍କା ଦେଲୁ। ମୁଁ କହିଲି କ୍ୟାଶ ନାହିଁ। ସେ ମୋଠୁ ଅରୁର ପର୍ସ ଛଡେଇ ନେଇ ୧୦୦ ଟଙ୍କିଆ ନୋଟ୍ ଟିଏ କାଢି ନେଲା। ଝିଅଟି ବାହାରକୁ ଯାଉଥିବା ବେଳେ ତା ପାଖକୁ ଯାଇ କହିଲା,

"ଏକ୍ସକ୍ୟୁଜ ମୀ, ତମ ନୋଟ୍ ଟା ପଡ଼ିଗଲା।"

ଝିଅଟି ତା ହାତରୁ ନୋଟ୍ ନେଇ କହିଲା ଥ୍ୟାଙ୍କ ୟୁ। ତା ପରେ ତାଙ୍କ ଭିତରେ କଣ କଥା ହେଲା ସେସବୁ ଶୁଣିବାକୁ ମୋର ଧୈର୍ଯ୍ୟ ନଥିଲା। ବିଚରା ୧୦୦ ଟଙ୍କିଆ ନୋଟ୍ ଟା ସେ ଝିଅ ବ୍ୟାଗ ଭିତରେ କେମିତି ଅଣ ନିଶ୍ୱାସୀ ହେଇ ଯାଉଥିବ ମୁଁ ସେଇ କଥା ଖାଲି ଭାବୁଥିଲି।

ହଷ୍ଟେଲ ଆସି ଆଦି ଠୁ ବାସ ଏତିକି ଜାଣିଲି ଝିଅଟି ଆମ କଲେଜର। ହଷ୍ଟେଲ ୧୫ରେ ରୁହେ। ୮ ଦିନ ପରେ ତାକୁ ସେ ଝିଅ ସହ ବୁଲିବାର ଦେଖିଲି। ମୋ ଆଖି ସାମ୍ନାରେ ଗୋଟେ ନିରୀହ ଝିଅର ବିଶ୍ୱାସ ସହ କିଏ ଖେଳୁ, ଏକଥା ମୁଁ ସହ୍ୟ କରି ପାରୁ ନଥିଲି। ଆଦି ବହୁତ୍ ଚାଲାକ୍। ସେ ଜାଣିଥିଲା ଏଥର ମୁଁ ଚୁପ୍ ରହିବନି। ସେଥିପାଇଁ ହିଁ ସେ ସେଇ ଝିଅର ନାଆଁ ମୋତେ କହିଲାନି। ହେଲେ ମୁଁ ସ୍ଥିର କରି ସାରିଥିଲି, ବରଂ ଗୋଟିଏ ଝିଅ ହଉ ପଛେ, ମୁଁ ତାକୁ ଏଇ ଇଡିୟଟ ଠାରୁ ନିଶ୍ଚୟ ବଞ୍ଚେଇବି। ମୁଁ ସେ ଝିଅକୁ ଖୋଜିଲି। କିଛି ଦିନ ପରେ ତା ସହ ମୋର ଦେଖା ହେଲା କଲେଜ ପଛ ଗେଟ୍ ପାଖେ। ମୁଁ ତା ନିକଟକୁ ଗଲି ଆଉ କହିଲି "ହାଇ ମୁଁ ଆଦିତ୍ୟ ର ସାଙ୍ଗ। ତୁମକୁ ତା ବିଷୟରେ କିଛି କହିବି।"

ଝିଅଟି କ୍ଷୀଣ ସ୍ଵରରେ କହିଲା, କୁହନ୍ତୁ।

ମୁଁ ସିଧା କହିଲି ଆଦିତ୍ୟ ତୁମ ସହ ଖେଳୁଛି। ତାର ତୁମ ପରି ଆହୁରି ଅନେକ ଝିଅଙ୍କ ସହ ସମ୍ପର୍କ ଅଛି। ସେ ଏମିତି ଅନେକ ଝିଅ ମାନଙ୍କ ସହ କଥା ହେଇ ମନ ଭରିଗଲେ ଅଚାନକ କଥାବାର୍ତ୍ତା ବନ୍ଦ କରିଦିଏ। ଯାହାକୁ ଆଜିକାଲି କୁହନ୍ତି ଘୋଷ୍ଟିଙ୍ଗ। ମୁଁ କହୁନି ମୁଁ ତୁମକୁ ପସନ୍ଦ କରେ ମାତ୍ର ମୁଁ ଚାହେଁ ତୁମେ ତା ଠାରୁ ଦୂରେଇ ଯାଅ। ନଚେତ୍ ପରେ ଦୁଃଖ ପାଇବ। ମୁଁ ଗୋଟିଏ ନିଶ୍ବାସରେ ପୂର୍ବରୁ ଘୋଷିଥିବା ଭଳି ସବୁକଥା କହିଗଲି। ଆଉ ତାକୁ ଚାହିଁ ରହିଲି। ସେ କହିଲା, "ଅନେକ ଅନେକ ଧନ୍ୟବାଦ,ହେଲେ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଆଦିତ୍ୟକୁ ସେପରି ଟ୍ରୁ ଲଭ୍ କରେନି। ଆମେ କୌଣସି ପ୍ରେମିକ ପ୍ରେମିକା ନୁହଁ। ଜଷ୍ଟ ଟାଇମ୍ ପାସ୍.. ଏଭରିଥିଙ୍ଗ ଇଜ୍ କାଜୁଆଲ। ୟୁ ନୋ ବେଞ୍ଚିଙ୍ଗ? ଅର୍ଥାତ୍ ଜଣକ ସହ ସମ୍ପର୍କ ରହିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଆହୁରି ୨ କି ୩ ଜଣଙ୍କୁ ଆଶା ଦେଇ ବେଞ୍ଚରେ ବସାଇ ରଖିବା ଯେଉଁମାନେ ପରେ କାମରେ ଆସିବେ।"

ହେଁ ହେଁ ହେଇ ହସି ଉଠିଲା ଝିଅଟି।ତା ଫୋନରେ କାହାର କଲ ଆସିଲା।କିଛି ଦୂରରେ ବାଇକରେ ପିଲାଟିଏ ଆସିଲା। ତା ପଛରେ ବସି ଝିଅଟି କ୍ୟାମ୍ପସ ବାହାରକୁ ଚାଲିଗଲା। ହଠାତ୍ ମୋତେ ଲାଗିଲା ସେ ପିଲାକୁ ମୁଁ ଜାଣିଛି। ମୁଁ ଏକ ଅଜଣା ଡରରେ କମ୍ପିଗଲି। ସେ ପିଲା ପିନ୍ଧିଥିବା ନୀଳ ସାର୍ଟ ମୋ ମୁଣ୍ଡ ଗୋଳମାଳ କରି ଦେଉଥିଲା। ମୁଁ ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ଫୋନ୍ ଖୋଲି ସେଦିନ ଅରୁଣ କରିଥିବା ପିଜ୍ଜା ଅର୍ଡର୍ ହିଷ୍ଟରି ଦେଖିଲି। ଠିକଣା ଥିଲା କାବ୍ୟା ଦାଶ, ହଷ୍ଟେଲ ୧୫.....

ସେ ବାଇକ ମୋ ଆଖିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବା ଯାଏଁ ମୁଁ କିଂକର୍ତ୍ତବ୍ୟବିମୁଢ଼ ହେଇ ଚାହିଁ ରହିଥିଲି ରାସ୍ତାକୁ,ଆଉ ଭାବୁଥିଲି ସେଦିନ ଶୀତୁଆ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଅରୁଣର ୧୦୦ ଟଙ୍କିଆ ନୋଟ୍ ର ବଳିଦାନ କଥା....

~ପ୍ରିୟଙ୍କା ପ୍ରିୟଦର୍ଶିନୀ ପତି

ହଷ୍ଟେଲ ୧୫ର ପ୍ରେମିକା

ଗଳ୍ପ