ଜାଗ୍ରତ

ଅଶାନ୍ତ ଅତଳ ମହାସାଗର
ବିବ୍ରତ ମନର ଉହାଡରେ
ଏକ ବିଶାଳ ସମର
ମାୟାର ଅଶି ଧରି ଯୁଦ୍ଧରତ ସଭିଁଏ
ଖିନ୍ ବିନ୍ ହେଇ ପଡ଼ିଛି ଅସ୍ତିତ୍ବ ଯେ ପ୍ରେମର

ଉଠେ ଚିତ୍କାର ଉଠେ ଦୁଃଖର ଜୁଆର
ମୋହର ଅସୀମ ବାଲୁକା ରେଣୁ
କୂଳ ଲଂଘି ଲାଲ କରି ବେଳାଭୂଇଁକୁ
ପୋତିଦିଏ ଦୁର୍ଗ ସେ ପ୍ରେମର

ମାଇଲ ମାଇଲ ଏକ ବିଷାଦର ଆସ୍ତରଣ
ରଣ ଭାଙ୍ଗିଦିଏ କେତେ ଯେ ଆଭୂଷଣ
କୂଳରେ ଠୁଳ ହେଉଥାଏ
ହାରିଯାଇଥିବା ସତ୍ୟର ପ୍ରହରୀର ମୃତଶରୀର
ଆଉ ଖଣ୍ଡ ଅବଶେଷ ସେ ମହାନ୍ ପ୍ରେମର

ଯିଏ ଦିନେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ତୋଳିଥିଲା
ଯିଏ ଦିନେ ଜୀବ ଜନ୍ତୁ ମଣିଷ ଗଢ଼ିଥିଲା
ଯିଏ ଦିନେ ଗଢ଼ିଥିଲା ଭାବନା
ପୁଲକିତ କରୁଥିଲା ଅସଂଖ୍ୟ ହୃଦୟ
ସମୟ ଚକ୍ରରେ ସେ ନୁହଁ ଆଉ ଏ ପୃଥିବୀର

**************************************
(ଅନତି ଦୂରରୁ କିଛି ଦେଖାଯାଉଛି)

ଅମାବାସ୍ୟାର ସେ ରାତ୍ରିରେ ପହଞ୍ଚନ୍ତି ଦଳେ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ
ଶେଷକୃତ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ସେ ମହାନ୍ ତତ୍ତ୍ଵକୁ
ଆଖିରେ ଆଖିଏ ଖୁସି ସେମାନଙ୍କର
ମୃଦଙ୍ଗ ଆଉ ଢୋଲରେ ନୃତ୍ୟର ଆସର
ମନ୍ତ୍ର ଧ୍ଵନୀ ଆଉ ଆବାହନ ଏକ ଯଜ୍ଞର

ମୁଖାଗ୍ନିରେ ଜଳି ଉଠେ ମୁଖମଣ୍ଡଳ
ଯେଉଁଠି ଥିଲା ଦିନେ ଆଭା ଆକାଂକ୍ଷାର
ଜଳିବାକୁ ଲାଗେ ଯେବେ ସେ ଦୁଇ ଆଖି
ଯେଉଁଠି ଥିଲା ଗଭୀରତା ପ୍ରଣୟର
ଯେଉଁଠି ଥିଲା ପୀରତିର ଆସର

ଜଳିବାକୁ ଲାଗେ ସେ ଓଠ
ଯେଉଁଠି ଭାସି ଆସୁଥିଲା ପ୍ରୀତି ଭରା ଗୀତ
ପୁଣି କେବେ ନୀରବତା ଆଉ କବିତାର ଧାର
ଜଳେ ଯେବେ ହାତ ଆଉ ପାପୁଲି
ଭାଙ୍ଗିଯାଏ ଫରୁଆ ସେ ଶକ୍ତିର

ପ୍ରେମ ଜଳେ ଧୀରେ ଧୀରେ ନିଆଁର ପରିଧିରେ
ଧୂଆଁର ଏକ ବିଶାଳ ଆବରଣ ଭିତରେ
ଘଣ୍ଟା ଘଣ୍ଟା, ଦିନ ଦିନ, ମାସ ମାସ ଧରି
ଜଳ, ସ୍ଥଳ, ଆକାଶରେ ହୁଏ ସେ ସମାୟିତ
ଏବେ ରହିଯିବ ଖାଲି ଏକ ଶୂନ୍ୟସ୍ଥାନ ପାଉଁଶର।

ହଠାତ୍ ସନ୍ନ୍ୟାସୀଙ୍କ ବିଚିତ୍ର ହସ ଗୁଞ୍ଜରିତ ହୁଏ
ଉଠ ଉଠ ହେ ମହାବାହୁ ! ହେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା !
ତୁମେ ସର୍ଜନା, ତୁମେ ସୃଜନୀ,
ତୁମେ ରଙ୍ଗ ତୁମେ କାରିଗରୀ
ସାଜ ପୁଣି ପ୍ରଭାତ ଓ ଅନ୍ଧକାର ଏ ରଚନାର

ଦହନରେ ନଷ୍ଟ ହୁଏନି ତୁମ ତତ୍ତ୍ୱ
ତୁମେ ଉଠ ଏ ମାୟା ତଳୁ
ତୁମେ ତ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ନିର୍ମିତ !!
ଉଠି ଗଢ଼ ତୁମ ସମାଜ
ଲେଖ ପୁଣିଥରେ ସମ୍ବିଧାନ ପ୍ରେମର

ଜାଗ୍ରତ ମନ, ନବ ଚେତନା
ନିର୍ବିକାରର ସେତୁ ବାନ୍ଧି
ବିଜୟ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କର
ଜଳିଯାଇଛି ତୁମ ମିଥ୍ୟା ଏ ଦେହରୁ
ଏବେ ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କର।

**************************************
ପ୍ରେମ ଉଠେ ସେ ଚିତାରୁ
ଆଖି ଖୋଲେ ଆଉ ଦେଖେ ଦ୍ରଷ୍ଟାକୁ
ଚାହିଁ ରହିଛି ସେ ମୁକ୍ତିର ଦ୍ଵାରକୁ
ପ୍ରେମକୁ ଚାହିଁ ପାରୁନି ମନ
ଅଦୂରେ କାରାଗାର ସେ ଅସହାୟତାର

ଏକ ମୃଦୁ ବିଦାୟ ନେଇ
ଲମ୍ଫ ମାରେ ପ୍ରେମ ଅତଳ ସାଗରକୁ
କୋଳାହଳ ଭାଙ୍ଗି ଲୀନ ହୁଏ ସେ
ଯେଉଁଠି ଉନ୍ମୁକ୍ତ ହୁଏ ପ୍ରେମ
ଅସୀମ ହୁଏ ପ୍ରେମ
ଭଗବାନ ହୁଏ ପ୍ରେମ।

ଜାଗ୍ରତ | ଓଡ଼ିଆ କବିତା