ଗୋଟିଏ ଗ୍ରାମରେ ଗୋଟିଏ ଭୟଙ୍କର ବିଷାକ୍ତ ସାପ ବୁଲୁଥିଲା। ତା'ର ବିଷ ଏତେ ବିଷାକ୍ତକର ଥିଲା ଯେ ଟୋପାଏ ବିଷ ବୁନ୍ଦାରେ ଶହ ଶହ ଲୋକ ମଧ୍ୟ ମରିଯାଉଥିଲେ। ଏକଦା ସେ ବାହାରେ ବୁଲୁ ଥିବା ବେଳେ ଏକ ନେଉଳ ହାବୁଡ଼ରେ ପଡ଼ିଗଲା। ନେଉଳ ଓ ସାପ ମଧ୍ୟରେ ଘମାଘୋଟ ଲଢ଼େଇ ହେଲା। ସାପ ଯେମିତି ଭୟଙ୍କର କାମୁଡ଼ୁଥାଏ, ନେଉଳ ବି ସେମିତି କ୍ଷତ ବିକ୍ଷତ କରିଦେଉଥାଏ ସାପକୁ। ସାପଟି ରାସ୍ତା ଖୋଜୁଥାଏ କିପରି ନେଉଳ କବଳରୁ ରକ୍ଷା ପାଇବ ବୋଲି। ଏତିକି ବେଳେ ଚିଲ ଟିଏ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲା, ସାପଟି। ପ୍ରାଣ ବିକଳରେ ସେ ରାଜ୍ୟର ରାଜାଙ୍କ ଉଆସ ଭିତରକୁ ପଶିଗଲା। ନେଉଳ ପିଛା ଛାଡ଼ିଲା ନାହିଁ। ସେ ମଧ୍ୟ ରାଜ ଉଆସକୁ ପଶିଗଲା। ସାପଟି ରାଜାଙ୍କ ରୋଷେଇ ଶାଳରେ ପଶିଗଲା। ସେଠାରେ ବି ସେମିତି ଲଢ଼ାଇ ଚାଲିଲା। ସାପଟି ଏକ ରୋଷେଇ ଥାକ ଉପରକୁ ଉଠିଯାଇ ଲୁଚିଗଲା। ନେଉଳ ଆଉ ଖୋଜି ନ ପାରି ବାହାରକୁ ଚାଲିଗଲା। ସେଦିନ ରାଜା ୧୦୮ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୋଜନର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥାନ୍ତି। ସେ ଏକ ଧାର୍ମିକ ଓ ପୁଣ୍ୟବନ୍ତ ରାଜା ଥିଲେ। ରୋଷେୟା ବହୁତ ସୁସ୍ୱାଦୁ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତି କରିଥାଏ। ଥାକ ତଳେ ରନ୍ଧନ ଖାଦ୍ୟ ରଖିଦେଇଥାଏ ,ଖିରି ହଣ୍ଡାଟି ଚୂଲିରେ ବସିଥାଏ। ହଠାତ୍ ସାପର କ୍ଷତ ବିକ୍ଷତ ସ୍ଥାନରୁ ଓ ମୁହଁ ଖୋଲିବାରୁ କିଛି ବିଷ ଟୋପା ସେ ଖିରିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ଖିରି ଏକଦମ୍ ସୁଗନ୍ଧ ଭରା ହୋଇଥିଲା। ତାହା ବିଷାକ୍ତ ହୋଇଗଲା। କିନ୍ତୁ, ଏ ବିଷୟରେ କେହି କିଛି ଜାଣି ନଥିଲେ।

ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟରେ ଖାଦ୍ୟ ପରଷାଗଲା। କିନ୍ତୁ, ଯିଏ ଖାଇଲା ସିଏ ମଲା। ଏହା ଦେଖି ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟର ୧୦୮ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସହ ଅନେକ ଲୋକ ବି ମଲେ। ସେ କ୍ରୋଧାନ୍ୱିତ ହୋଇ ରୋଷେୟାର ଶିରଚ୍ଛେଦ ପାଇଁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ବିଚରା ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ରୋଷେୟାର ମୁଣ୍ଡକାଟ ହେଲା। ରାଜା ଦୁଃଖ ରେ ମ୍ରିୟମାଣ ହୋଇପଡିଲେ। କେତେକ ଚାଟୁକାର ଅନ୍ୟାୟୀ ଓ ଅଧର୍ମୀ ରାଜା ବୋଲି ଚାରିଆଡ଼େ ରାଜ୍ୟସାରା ପ୍ରଚାର କଲେ। ଲୋକମାନେ ବି ଚାଟୁକାରଙ୍କ କଥାକୁ ବିଶ୍ଵାସ କରି ଉପଦ୍ରବ କଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଦୁଃଖ ବଢ଼ିବାରେ ଲାଗିଲା। ସେ ମନେ ମନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ମୃତ୍ୟୁ ଶରୀରମାନଙ୍କର ଆତ୍ମା କୁ ନେଇ ଯମ ଦୂତ ମାନେ ନେଇ ଆସିଲେ। ଏଥର ଧର୍ମରାଜ ଯମ ବଡ଼ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏ ସବୁ ପାପର ଭାଗିଦାର କିଏ ହେବ? ଏକଥା ସେ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କ ସହ ଆଲୋଚନା କଲେ। ଶେଷରେ ଯମରାଜା ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ ଯେ ଏସବୁର ପାପ ଦଣ୍ଡ ରାଜାଙ୍କର ଚାଟୁକାର ମାନେ ହିଁ ପାଇବେ। ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ। ସେ ପଚାରିଲେ, "ହେ ଧର୍ମରାଜ! ଏହା କିପରି ଆପଣଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ବିଚାର? ଏଥିରେ ଚାଟୁକାରଙ୍କ ଦୋଷ କେମିତି ରହିଲା?" ଯମରାଜ ବୁଝାଇଦେଲେ, "ଦେଖ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ, ଅହି-ନକୁଳ ସମ୍ପର୍କ ତ ସୃଷ୍ଟି ର ଆରମ୍ଭ ରୁ ଭଗବାନ ଦେଇଥିବା ତିକ୍ତତା। ଦୁହିଁଙ୍କ ଲଢ଼ାଇ ସୁନିଶ୍ଚିତ। ବାକି ମରିବା ବଞ୍ଚିବା ଭଗବାନଙ୍କ ହାତରେ। ଏଣୁ ଏମାନଙ୍କ ଦୋଷ ନାହିଁ। ଦ୍ବିତୀୟ ରେ ସାପକୁ ମାରି ଖାଇବା ପାଇଁ ଭୋକିଲା ଚିଲ ଦେଖିଲା, ଏହା ପ୍ରକୃତିର ଖାଦ୍ୟ ଶୃଙ୍ଖଳର ନିୟମ। ଏଥିରେ ଚିଲର ଦୋଷ ନାହିଁ। ତୃତୀୟ ରେ ସାପଟି ଅଜାଣତରେ ତା ବିଷ ନିର୍ଗତ କରିଛି, ତାହା କେଉଁଥିରେ ପଡ଼ିଲା ସେ ଜାଣେନା। ଏଣୁ ସାପର ବି ଦୋଷ ନାହିଁ। ଚତୁର୍ଥ ରେ ରୋଷେୟା ରୋଷେଇ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ୟସ୍ତ। ସେ ଜାଣି ନଥିଲା ଯେ ଏଥିରେ ବିଷ ମିଶିଛି ବୋଲି, ତେଣୁ ରୋଷେୟା ର ବି ଦୋଷ ନାହିଁ। ପଞ୍ଚମ ରେ ଧାର୍ମିକ ରାଜା ଏ ବିଷୟରେ ଅଜ୍ଞ ଥିଲେ। ତେଣୁ ସେ ବି ଦୋଷୀ ନୁହଁନ୍ତି। ଅସଲ ଦୋଷ କରିଛନ୍ତି ଚାଟୁକାର ମାନେ, ସେମାନେ ଲଣ୍ଡଭଣ୍ଡ ମିଥ୍ୟା କଥା ପ୍ରଚାର କଲେ ଯାହାର ପ୍ରକୃତ ସତ୍ୟତା କ'ଣ ସେମାନେ ଜାଣି ନଥିଲେ! ଏଣୁ ଏମାନଙ୍କ ଖାତାରେ ସବୁ ପାପଦଣ୍ଡକୁ ଭାଗ ବାଣ୍ଟି ଲେଖ।" ଏଥର ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ବୁଦ୍ଧି ପଶିଲା। ସେ ଯମରାଜାଙ୍କୁ ବହୁତ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।

ନୀତିଶିକ୍ଷା:- ବେଳେ ବେଳେ ଆମେ କିଛି କଥାର ସତ୍ୟତା ନଜାଣି ତିନି ତୁଣ୍ଡରେ ଛେଳି କୁକୁର ଭଳି ଅନେକ ମିଥ୍ୟା ପ୍ରଚାର ପ୍ରସାର କରିଦେଉ। ଯାହାଫଳରେ ଆମକୁ ଅକାରଣରେ ବି ଅନେକ ପାପଦଣ୍ଡ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼େ। ଏଣୁ ବିନା ସତ୍ୟତାରେ କୌଣସି ଭୁଲ୍ ଠିକ୍ ର ପ୍ରଚାର କରିବା ଅନୁଚିତ।

🤔😀👍

ଜମରାଜାଙ୍କ ଉଚିତ ବିଚାର

ମିଥ୍ୟାର ଦଣ୍ଡ