ମଣିଷ ଜଣେ ସାମାଜିକ ପ୍ରାଣୀ ସମାଜରେ ଗଠିତ ହୋଇଥିବା

ସମସ୍ତ ନୀତି ନିୟମ କୁ ମାନି ଚାଲିବା ତାହାର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। ତେଣୁ

ଯେବେ ନାରୀ ଶିଶୁ ଟେ ଜନ୍ମ ନିଏ ଜନ୍ମ ନେଉ ନେଉ ହିଁ ତାହାର ସେ ସାମାଜିକ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ତାହାର ବଟ ଚାହିଁ ରହିଥାଏ।

ଏବଂ ସେ ଯେମିତି ବୟସ ରେ ବଡ ହେବାରେ ଲାଗିଥାଏ

ତାହାର ସେହି ବିବାହ ବନ୍ଧନ ର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବି ତାହାର ର ନିକଟ ନିକଟ କୁ ଆସୁଥାଏ। ଏବଂ ତାହାର ମନ ରେ ବି ସେଥି ପ୍ରତି ଅନେକ ଧାରଣା ଅନେକ ଭାବନା ଆସୁଥାଏ।

ସେ ଭାବୁଥାଏ ଆଜି ମୁଁ କୌଣସି ବନ୍ଧନ ରେ ବନ୍ଧା ହୋଇନି ମୁଁ ଝିଅ ଟିଏ ହୋଇ ଅଛି ।କେତେ ମୁକ୍ତ ଭାବରେ ମୁଁ

ବଞ୍ଚି ପାରୁଛି ଯେବେ ମୁଁ ଏହି ବିବାହର ବନ୍ଧନ ରେ ବାନ୍ଧି ହୋଇଯିବି ତେବେ ମୋର ଆଉ ନିଜସ୍ଵ ଇଚ୍ଛା ଆଉ ରହିବନି

ମୁଁ ଗୋଟିଏ ବନ୍ଧନ ରେ ବାନ୍ଧି ହୋଇଯିବି ବୋଲି ତାହାର ଭାବନା ତାହାର କୁ କହୁଥିବ।

ଅପର ପକ୍ଷ ରେ ଜୀବନ ର ଏକେଲା ପଣ ଦୂରେଇ ଯିବ ଜୀବନ ରେ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ସାହାରା ଟିଏ ମିଳିବ।

ମୋର ସବୁ ଦୁଃଖ ସୁଖ ରେ ସାଥୀ ହୋଇ ରହିବା ପାଇଁ

ସାଥୀ ଟିଏ ମିଳିବ, ବୋଲି ମନ କହୁଥିବ।

ଅନ୍ୟ ପକ୍ଷ ରେ ସେ ଜୀବନ ସାଥୀରେ ସତରେ ମୋର ଦୁଃଖ ସୁଖ ରେ ସାଥୀ ହୋଇ ରହିବ କି ବୋଲି ମନ ରେ ପ୍ରଶ୍ନ ବାଚିବି ଉଙ୍କି ମାରୁଥିବା।

ପୁଣି ମନ କହୁଥିବ ନିଜ ମାତା ପିତା ଏତେ ସ୍ନେହ ଆଦର ରେ ଏତେ ଆଲି ଅର୍ଦ୍ଦଳି କୁ ସହ୍ୟ କରି ଏତେ ବଡ କଲେ ଆଉ ଏବେ ସେ ଅନ୍ୟ କାହାର ହାତ ରେ ଟେକି ତେବେ ଏବଂ ମତେ ତାଙ୍କ କଥା ରେ ଚାଲିବାକୁ ପଡ଼ିବ ଏହା କଣ ଠିକ୍ ହେବ କି ବୋଲି ପୁଣି ଏହି ଦୃଷ୍ଟି କହୁଥିବା।

ପୁଣି ଏହାତ ସମାଜ ର ନୀତି ଏହାକୁ ତ ସମସ୍ତ ନାରୀ ମାନିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ତେଣୁ ଏହାକୁ ତ ମାନିବା ନିହାତି ଆବଶ୍ୟକ ବୋଲି ମନ କୁ ବୁଝେଇ ନେଉଥିବା।

ଏବଂ ବିବାହ ବନ୍ଧନ ରେ ବାନ୍ଧି ହେଲା ପରେ ସେ ଶାଶୁ ଶଶୁରଙ୍କ ସେବା ସ୍ୱାମୀର ସେବା କରି ତାହର ଜୀବନ କୁ ଅତିବାହିତ କରି ଦେବ।

ସସ୍ମିତା ମହାଖୁଡ଼

କଳାହାଣ୍ଡି।

ଜଣେ ନରୀର ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ବିବାହ ଓ ସମ୍ବନ୍ଦ

ଜଣେ ନରୀ ର ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ବିବାହ ଓ ସମ୍ବନ୍ଦ