ରଘୁପୁର ଗ୍ରାମ ରେ ସତ୍ୟଜିତ ରାଉତ ଙ୍କ ର ଘର। ପେଶା ରେ ସେ ଜଣେ ଶସ୍ୟ ବ୍ୟବସାୟୀ । ଧାନ, ଚାଉଳ, ମୁଗ ଇତ୍ୟାଦି କୁ ଭଲ ମୂଲ୍ୟ ରେ ଚାଷୀ ମାନ ଙ୍କ ଠାରୁ ନେଇ ବଜାର ରେ ବିକ୍ରି ପାଇଁ ଗୋଦାମ ରେ ପହଚାନ୍ତି। ପରିବାର କହିଲେ ତାଙ୍କ ଧର୍ମପତ୍ନୀ ସୁମିତ୍ରା ଦେବୀ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ୨ ଜଣ ସୁପୁତ୍ରୀ ଗୀତାଞ୍ଜଳି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି।

୨ ଜଣ ଭଉଣୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱଭାବ ରେ ବହୁତ ଅଲଗା ପରସ୍ପର ଠାରୁ। ଗୀତା ବଡ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଘର କାମ କୁ ପସନ୍ଦ କରେ ନାହିଁ, କି କାହାକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା କଥା ଉଠିଲେ, ସାହାଯ୍ୟ ତ ଦୂର ର କଥା ଅନେକ କଥା ଶୁଣାଏ।

କିନ୍ତୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ତା ଠୁ ପୁରା ବିପରୀତ। ସବୁବେଳେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରେ, ଘର ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ବାହାର ଯାଏ ସବୁଠି ସଭି ଙ୍କ ମନ ଜାଣି କାମ କରେ।

ଦିନେ ସତ୍ୟଜିତ ବାବୁ କାମ ରେ ବାହାର କୁ ଯାଇଥିବା ରୁ ୨ ଭଉଣୀ ଙ୍କୁ ସୁମିତ୍ରା ଦେବୀ ବଜାର ପଠେଇଲେ ଘର ର କିଛି ଆବଶ୍ୟକୀୟ ଜିନିଷ ଆଣିବା ପାଇଁ।ସେଥି ପାଇଁ ଦୁଇ ଭଉଣୀ ଏକାଠି ବାହାରିଲେ ବଜାର କୁ। ବଜାର ରେ ପହଂଚୁ ପହଞ୍ଚୁ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ପିଲା ଟିଏ କହିଲା ଦିଦି, ଦିଦି! ମୋ ଠାରୁ ବେଲୁନ କିଣିକି ନିଅ ନା.. ସକାଳୁ କେତେ ବୁଲୁଛି, ହେଲେ ମୋ ଠାରୁ କେହି ନେଉନାଁହାନ୍ତି, ମୁଁ ଆକୁ ବିକିକି, ଟଙ୍କା ପାଇଲେ ସେଥିରେ କିଛି ଖାଇବି। ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ଗୀତା କହିଲା ଆମେ କଣ ଛୋଟ ପିଲା ଭଳିଆ ଦେଖାଯାଉଛୁ କି?ଆମର ଏ ବୟସ ରେ ଏ ବେଲୁନ କଣ ହେବ.. ତୁ ଗଲୁ ଏଠୁ। ଠିକ ସେଇ ସମୟ ରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସେ ପିଲା ଟି କୁ କହିଲା ତମେ କଣ ସକାଳୁ ଏ ଯାଏ ଉପାସ ଅଛ? ପିଲା ଟି ମୁଣ୍ଡ ହଲାଇ ସମ୍ମତି ଜଣାଇଲା। ତ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ନିଜ ପର୍ସ ରୁ ୫୦ ଟଙ୍କା ଟି କାଢିଲା ଆଉ ପିଲା ଟି କୁ ଦେଇ କହିଲା ନିଅ, ଏଥିରେ କଣ ଖାଇଦେବ ଆଉ ହମ୍ମ, ଏ ପାଖ ସରକାରୀ ବିଦ୍ୟାଳୟ କୁ କାଲି ଠାରୁ ପଢିବା କୁ ବି ଯିବ, ସେଠି ତମ କୁ କୌଣସି ଅର୍ଥ ଦେବା କୁ ପଡ଼ିବନି, ତମର ଏବେ ପଢିବା ବୟସ, ପଢିକି ଆସିଲା ପରେ ପଛେ ଏ କାମ କରିବ।

ପିଲା ଟି ଖୁସି ହେଇ ହମ୍ମ ମାରି ଚାଲିଗଲା। ସେଠୁ ଗୀତା ପୁଣି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଉପରେ ଚିଲେଇବା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲା, କହିଲା ତୁ ତାକୁ ଏମିତି ସାହାଯ୍ୟ କଲୁ ଯେମିତି ତୁ ଗୋଟିଏ ଆରବପତି, କୋଟିପତି ଘର ର ଝିଅ! ଶ୍ରଦ୍ଧା କହିଲା ଦିଦି, ହୁଏ ତ ମୁଁ କୋଟିପତି ଘର ର ଝିଅ ହୋଇ ନ ପାରେ କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଟୁଇସନ କରି ଯେତିକି ପଇସା ସଂଚିଥିଲି ସେଥିରେ ଯଦି କୌଣସି ଗରିବ ର ପେଟ ପୂରିଯାଉଛି ସେଥିରେ ମୁଁ ବହୁତ ଖୁସି।

ତା ପରେ ଘର ଜିନିଷ କିଣାକିଣି କରି ଶ୍ରଦ୍ଧା କିଛି ପାଉଁରୁଟି ଏବଂ ଖୀର କିଣି ଆଣିଲା ବଜାର ରୁ। ତ, ଗୀତା ପୁଣି ପ୍ରଶ୍ନ କଲା ଯେ ଏଗୁଡା ପୁଣି କାହା ପାଇଁ? ଶ୍ରଦ୍ଧା ଘର ଆଗରେ ଥିବା କୁକୁର ଛୁଆ ଙ୍କୁ ଦେଖେଇ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବୋଲି କହିଲା। ଘର କୁ ଆସି ସୁମିତ୍ରା ଦେବୀ ଙ୍କୁ ଗୀତା କହିଲା ଯେ ମାଆ, ତୁ କେବେ ବ ଆଉ ଏ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସାଙ୍ଗେ ମୋତେ ବଜାର ପଠେଇବୁନି, କଣ ଗୋଟିଏ ଆଣିଲା ବେଳ କୁ ମହାରାଣୀ ଅଧା ଜିନିଷ ବାଣ୍ଟିବା ରେ ଲାଗିଯାଉଛନ୍ତି। ସୁମିତ୍ରା କହିଲା ତୁ ଏତେ ଚିଡିଯାଉଛୁ କାଇଁ ତା ଉପରେ, ସେ ତ ଛୋଟ ବେଳୁ ସେମିତି। କାହାର ଦୁଃଖକଷ୍ଟ ଦେଖି ସେ ସାହିପାରେନି। ମାଆ ଙ୍କ କଥା ଶୁଣିକି ଗୀତା କହିଲା ହଉ ହଉ ଭୋକ କଲାଣି, ମାଆ, ଖାଇବା କୁ ବାଢ଼ିଦେ ଟିକେ ଜଲ୍ଦି।

ସୁମିତ୍ରା ଦେବୀ କହିଲେ ହଉ ଦୁଇ ଜଣ ଧୁଆଧୁଇ ହେଇକି ଆସ, ମୁଁ ଖାଇବା ବାଢି ଦଉଛି।ଠିକ ସମସ୍ତେ ଖାଇବା କୁ ବସିଥାନ୍ତି, କବାଟ ପାଖେ କିଏ ଡାକିବା ର ଶବ୍ଦ ଶୁଭାଗଲା।ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ଶୁଣି ଲାଗୁଥିଲା କଣ୍ଠଟି ଜଣେ ବୁଢୀ ମାଉସୀର ବୋଲି।ବୁଢ଼ି ମାଉସୀ ଟି ସତ କୁ ସତ କବାଟ ପାଖରେ ଡାକ ପକାଉଥିଲା ଝିଅ ଲୋ , ମାଆ ଲୋ କିଏ ଅଛ? ମୁନ୍ଦାଏ ପାଣି ଟିକେ ମିଳିବ, ପିଇବା କୁ?ଏ ଭୀଷଣ ଖରାରେ ଚାଲି ଚାଲି ଗୋଡ ଦୁଇଟା ଥକି ଗଲାଣି,ତଂଟି ଶୁଖି ଗଲାଣି, ଭୋକ ରେ ପେଟ ପୋଡ଼ିଗଲାଣି ପରା,ଟିକେ ପାଣି ଦେଲେ ମଙ୍ଗଳ ହେବ।

ଗୀତା ସିଧା ଆସି ବାହାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲା,ଦିନ ଦିପହରେ ଆସିକି କବାଟ ଆଗ ରେ କାଇଁ ଏଡ଼େ ଜୋର ରେ ଡାକ ପକାଉଛ ଯେ.. ରୁହ ଆଣିକି ପାଣି ଦିଆ ହଉଛି। ଶ୍ରଦ୍ଧା ଆଣି ପାଣି ଦେଲା ପରେ ବୁଢ଼ୀ ମାଉସୀ ପିଇଦେଇ ଟିକେ ଅଗଣା ରେ ବସି ପଡିଲା, ତ ଶ୍ରଦ୍ଧା କହିଲା ମାଉସୀ ଭୋକ ଲାଗୁଛି ପରା କହୁଥିଲ, ବସ ଏଠି.. ମୁଁ ତମ ପାଇଁ ଖାଇବା କୁ ଆଣୁଛି। ଗୀତା ମୁଁହ ମୋଡି ଦେଇକି ଧୀର ପାଟି ରେ କହିଲା ହମ୍ମ ଅତି ଦୟା, ଧର୍ମ ନା... ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଗୀତା ର କଥାକୁ ନ ଶୁଣି ଖାଇବା ଆଣି ମାଉସି ଟିକୁ ଦେଇଥିଲା।ମାଉସୀ ଖାଇଦେଇ ଶ୍ରଦ୍ଧା କୁ କହିଲା ମାଲୋ ତୁ ଭାରି ଭାଗ୍ୟବତୀ ହେବୁ, ଭଲ ଘର ଭଲ ବର ପାଇବୁ, ଧନ ଜନ ରେ ପରିପୂର୍ଣ ହେବା ତୋ ଘର।ବୁଢି ମାଉସୀ ଏ କଥାଟି ଶୁଣି ଗୀତା କହିଲା ଏ ମାଉସୀ ଏମିତି କହୁଛି ଯେମିତି କାଲି ହିଁ ଗୀତା ପାଇଁ ବଡ ଘରୁ ପ୍ରସ୍ତାବ ଆସିଯିବ। ମାଉସୀ କହିଲା ମାଆ ଲୋ, ଏ ହଉଛି ଜୀବନ ଆମର କର୍ମ ହିଁ ଆମ ଭାଗ୍ୟ ହୋଇଥାଏ ଭବିଷ୍ୟତ ରେ..ଏଇ ଜନ୍ମ ରେ ହିଁ ଆମର ପାପ ପୁଣ୍ୟ ର ବିଚାର ହୋଇଥାଏ... ଗୀତା କହିଲା ମାଉସୀ ସେତିକି ପ୍ରବଚନ ରଖ! ମୁଁ ହଉଛି ବଡ ଝିଅ ମୁଁ ବାହା ନା ହଉଣୁ କଣ ସେ ବାହା ହୋଇଯିବ।

ମାଉସୀ ଟି ଗୀତା ର ବ୍ୟବହାର ଦେଖି ଆଉ ସେଠି ରହିବା ଠିକ ମାନିଲାଣି, ସେଥି ପାଇଁ ସେଠୁ ଚାଲିଗଲା।

ଏହି କଥା କୁ କିଛି ଦିନ ବିତି ଯାଇଥିଲା। ଦିନେ ସକାଳୁ ସତ୍ୟଜିତ ବାବୁ ଆସି ସୁମିତ୍ରା ଙ୍କୁ ଡାକ ପକେଇଲେ, ଆରେ ଶୁଣୁଚ! ମୋର ଜଣେ ବନ୍ଧୁ ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ସେ ଆମ ଗୀତା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଇଛନ୍ତି। ତମେ ଯଦି ହମ୍ମ ମାରିବ, ତେବେ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଆଗେଇବା। ସେ କାଲି ଆମ ଘର କୁ ଗୀତା କୁ ଦେଖିବା କୁ ମଧ୍ୟ ଆସୁଛନ୍ତି,ଏହି କଥା ଶୁଣି ସୁମିତ୍ରା ଦେବୀ ବହୁତ ଖୁସି ହୋଇଗଲେ।ଶ୍ରଦ୍ଧା ମଧ୍ୟ କିଛି ବାଦ ବିଚାର ନ କରି ସବୁ କାମ ସମ୍ଭାଳି ନେବ ବୋଲି କହିଲା,କିନ୍ତୁ ସୁମିତ୍ରା ଦେବୀ କହିଲେ ଯେ ତୁ ସବୁବେଳେ କାହିଁକି ସମ୍ଭାଳିବୁ? ଯେହେତୁ ଗୀତାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସୁଛନ୍ତି ଗୀତା କୁ ମଧ୍ୟ ସେ କାମ ଗୁଡିକ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।ଗୀତା ପ୍ରତ୍ୟୁତ୍ତରରେ କହିଲା ତମେ ତ ଜାଣିଛ ଯେ ସେ ଘର କାମ ଗୁଡିକ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ପଶେନି.. ତୁ ସତ ରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଟିକେ ସବୁ ସମ୍ଭାଳି ନେ...।ଶ୍ରଦ୍ଧା କହିଲା ; ହଁ ଦିଦି ତୁ ବ୍ୟସ୍ତ ହନି ସେସବୁ ଦାୟିତ୍ୱ ମୋର।

ତା ପର ଦିନ ସେୟା ହେଲା, ସତ୍ୟଜିତ ବାବୁ ଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ଖିରୋଦ ବାବୁ, ତାଙ୍କ ଧର୍ମପତ୍ନୀ ଅହଲ୍ୟା ଦେବୀ ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅ ଅନନ୍ତ ସହ ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ଆଦିତ୍ୟ ଆସି ପହଂଚିଥିଲେ। ଖିରୋଦ ବାବୁ ଙ୍କ ର ଭୁବନେଶ୍ୱର ରେ ଏକ ସୁନା ଅଳଙ୍କାର ଦୋକାନ ଥିଲା, ଯାହାର ସମସ୍ତ ଦେଖାରଖା ଅନନ୍ତ କରୁଥିଲେ। ଶ୍ରଦ୍ଧା ଅତି ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ବ୍ୟଞ୍ଜନ ସବୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଦେଇ ଶେଷ ରେ ଖାଇବା ପାଇଁ ଗୋଲାବଯାମୁନ ବନାଉଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଏପଟେ ସବୁକିଛି ଗୀତା ବନେଇଚି ବୋଲି ସମସ୍ତଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଥିଲା।ଯାହାଦ୍ୱାରା କି କ୍ଷୀରୋଦ ସବୁ ଏବଂ ଅହଲ୍ୟା ଦେବୀ ଗୀତା କୁ ଏକ ଭଲ ଘର କରଣା ଝିଅ ବୋଲି ଭାବି ନେଲେ, ଏବଂ ବିବାହ ପାଇଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମ୍ମତି ଦେଲେ।ସେତିକି ବେଳେ ଅନନ୍ତଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ଆଦିତ୍ୟ ଫୋନ ରେ କଥା ହେବା ପାଇଁ ଟିକେ ବାହାର ପାର୍ଶ୍ୱ କୁ ଗଲା ବେଳେ ରୋଷେଇ ଘରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଝିଅଟି ଗୋଲାପ ଯାମୁନ ବନେଇବାର ଦେଖିଲେ, ଯାହା କୁ ଦେଖି ରୋଷେଇ ଘର କୁ ଆଦିତ୍ୟ ଗଲେ। ଶ୍ରଦ୍ଧା ଡରିଯାଇଥିଲା ସେଠୁ ଏମିତି କିଛି ସାଧାରଣ କଥାବାର୍ତ୍ତା ହୋଇ ଆଦିତ୍ୟ ଫେରି ଆସିଥିଲେ। ଯଥା ସମୟ ରେ ଅନନ୍ତ ଆଉ ଗୀତା ର ବିବାହ ମଧ୍ୟ ହୋଇଗଲା।

ବିବାହ ର କିଛି ଦିନ ପରେ ଗୀତା ନିଜ ଘର କୁ ବୁଲିବା କୁ ଆସିଲା। କଥା ରେ କଥା ରେ ଗୀତା ତା ମାଆ କୁ କହିଲା, ଦେଖିଲୁ ମାଆ, ଏ ସୁନା ଅଳଙ୍କାର ଆଉ ସବୁ କିଛି ମୋ ଶାଶୁ ଘର ଲୋକ ମୋ ପାଇଁ ବନେଇଛନ୍ତି, ଘର କାମ ତା କିଛି ବି ମିକଟେ କରିବା କୁ ପଡୁନି, ମୁଁ ତ ଭାରି ଭଲ ରେ ଅଛି। କାଇଁ ମୁଁ ତ କାହାକୁ ଏତେ ଦାନ, ଦୟା କରି ନା ଥିଲି.. କାଇଁ ମୁଁ କଣ ଭଲ ରେ ନାହିଁ? ମାଆ କହିଲା ମାଆ ରେ ଏମିତି କଥା କୁ ନେଇ ଗର୍ବ କରେନା, ଭଗବାନ ଯାହା ଦେଇଛନ୍ତି ସେଥିରେ ଶାନ୍ତି ରହ।

ଗୀତା କହିଲା ଆଉ ଶ୍ରଦ୍ଧା ବାହାଘର କଥା ବୁଝିଲ କି ନାଇଁ। ତାକୁ କୁହ ସେ ଦାନ ଧର୍ମ ଛାଡ଼ିବ ନ ହେଲେ ବାପା ଙ୍କ ପଇସା ସବୁ ତା ଦାନ କରିବା ରେ ହିଁ ସରିଯିବ ଆଉ ତା ବାହାଘର କୁ କଣ କରିବେ?

ଠିକ କିଛି ସମୟ ପରେ ଗୀତା ପାଖକୁ ଫୋନ ଆସିଲା, ଗୀତା ଫୋନ ଉଠାଇ ଦେଖିଲା, ଅନନ୍ତ ଙ୍କ ଫୋନ! ସେପଟୁ ଅନନ୍ତ ଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଗୀତା ଚିନ୍ତା ରେ ପଡିଗଲା। ଗୀତା ଫୋନ ରଖି କହିଲା ମାଆ! ମୁଁ ଘର କୁ ଯାଉଛି। ଦୋକାନ ରୁ ଚୋରି ହେଇଛି, ଡକାୟତ ମାନେ କିଛି ବ ସୁନାଗହଣା ଛାଡି ନାଁହାନ୍ତି।ଝିଅ ଟି ର ଏହି ପରି ପରିସ୍ଥିତି ଦେଖି ସୁମିତ୍ରା ଦେବୀ ବି ଭାରି ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ।

ସେଠି ଗୀତା ପହଁଚିଲା ବେଳ କୁ ଅହଲ୍ୟା ଦେବୀ ଙ୍କ କଥା ରେ ତା ମନ କୁ ଭାରି ଆଘାତ ପହଁଚିଲା। ଅହଲ୍ୟା ଦେବୀ କହିଲେ କି ବେଳା ରେ ବୋହୁ ଆସିଲା ଯେ ଘର କୁ, ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ହୋଇ ନ ଥିବା ଜିନିଷ ଏ ଆସୁ ଆସୁ ହେଇଗଲା। ଏତେ ଅଶୁଭ ସେ ମୁଁ ଏବେ ଭାବୁଛି।

ଅନନ୍ତ କହିଲେ ମାଆ ଏଥିରେ ତାଙ୍କର କଣ ଦୋଷ, ତମେ ତାଙ୍କୁ କାହିଁକି ଏମିତି କହୁଛ, ଯାହା ହେବା ର ଥିଲା ହେଇଗଲାଣି, କିନ୍ତୁ କଥା ରେ ଅଛି ପରା ନାରୀ ହିଁ ନାରୀ ର ଶତ୍ରୁ। ସାହି ପଡିଶା ସବୁ ଗୀତା କୁ ହିଁ ଅଲକ୍ଷଣି ବୋଲି ଭାବି ଧିକାର କରୁଥିଲେ, କହୁଥିଲେ ଏତେ କାଳ ରୁ ଏତେ ଉନ୍ନତିଥିଲା ତାଙ୍କ ବ୍ୟବସାୟ ରେ,ବୋହୁ ଟିଏ ଘରୁକୁ ଆସୁ ଆସୁ ଏହି ଭଳି ଘଟି ଗଲା।ଏମିତି ବହୁତ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଥିଲା।କାହା ମୁହଁରେ ହେଲେବି ତା ପାଇଁ ଟିକେ ସହନାଭୂତି କି ଦୟା ନ ଥିଲା।

ବ୍ୟବସାୟର ଏତେ କ୍ଷୟକ୍ଷତି ପରେ ଅନନ୍ତ ମାନସିକ ଭାବରେ ଭାରି ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ରହୁଥିଲେ।ତେଣୁ ଗୀତା ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କିଛି କହି ପାରୁ ନ ଥିଲା କି ତାଙ୍କ ସହିତ ମଧ୍ୟ ସମୟ ଅତିବାହିତ କରି ପାରୁନଥିଲା।ଅବଶ୍ୟ ଗୀତା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଦରଦ କାହାର ବାହାରିଥାନ୍ତା ଯେଉଁ ଝିଅ ଛୋଟ ବେଳୁ କାହାକୁ ଦୟା କରିନାହିଁ ତାକୁ ଆଜି ତା ବିପଦବେଳେ କିଏ ଯେ ଦୟା କରିଥାନ୍ତା।ହୁଏତ କହିବାକୁ ଗଲେ ଭଗବାନ ତାକୁ ତା କର୍ମର ଫଳ ହିଁ ଦେଉଥିଲେ।

କିଛି ଦିନ ପରେ ବନ୍ଧୁ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ଅନନ୍ତର ଦେଖାହେଲା।ଆଦିତ୍ୟ, ଅନନ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ ପାଗଳଟା କିରେ ତୁ? ତୁ କୁଆଡେ ମୋ ସାଙ୍ଗ! କେମିତି ସାଙ୍ଗକିରେ ତୁ!ବିପଦ ପଡ଼ିଲା ଆଉ ସାଙ୍ଗ କୁ ଜଣେଇବା କୁ ଜରୁରୀ ଭାବିଲୁନି।ମୁଁ ବାଙ୍ଗାଲୋର ଯାଇଥିଲି ଆଉ କୁଆଡ଼େ ଦେଶ ବିଦେଶକୁ ପାଇ ନ ଥିଲି ଯେ ମୋ ସହିତ କଥା ହେବାକୁ ତତେ କଷ୍ଟ ଲାଗିଲା।ଏ ବିପଦ ସମୟରେ ଏତେ ସବୁ କିଛି ଘଟିଲା ପରେ ତୋତେ ମୋ କଥା କେମିତି ମନେ ପଡିଲାନି?

ପିଲା ବେଳର ସାଙ୍ଗ ସହିତ ଗୋଟିଏ ପ୍ରକୃତ ବନ୍ଧୁ ଥିଲେ ଆଦିତ୍ୟ,ଅନନ୍ତଙ୍କର।ଅନନ୍ତ କହିଲେ ତୁ କାମରେ ଯାଇଥିଲୁ ପରା।ଭାବିଲି କାହିଁକି ତୋତେ ଏ କଥା ଜଣେଇ ବ୍ୟସ୍ତବିବ୍ରତ କରେଇବି ସେଥିପାଇଁ ଜଣାଇ ନଥିଲି।ଆଜି ସେସବୁ ଛାଡ଼ ତୁ ଆସେ ମୋ କମ୍ପାନୀରେ କାମ କରିବା ମିଶିକି।ଅନନ୍ତ କହିଲେ କୋଉଭଳି ଭାବରେ ତୋତେ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେବି,ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରୁନି।ମୋର ଅବସ୍ଥା ଏତେ ଖରାପ ଅଛି ଯେ ସାଙ୍ଗ, ମୋତେ ଚଳିବା ପାଇଁ ନିଶ୍ଚିତ କାମ ଦରକାର।ଆଦିତ୍ୟ କହିଲେ ଆରେ ସାଙ୍ଗ କହୁଛୁ ପୁଣି ଧନ୍ୟବାଦ କଥା କୋଉଠୁ ଉଠୁଚି? ମୁଁ ତୋର ସେଇ ସାଙ୍ଗ ଥିଲି ଆଉ ସବୁବେଳେ ରହିବି.. କାଲି ଠୁ ଆସି କାମ ରେ ଜଏନ କର।କାମରେ ରହିଲା ପରେ ଅନନ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟ ଆର୍ଥିକ ଭାବରେ ଅବସ୍ଥା ସୁଦୃଢ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା।

ଏମିତି କଥାକଥାରେ ଦିନେ ଅନନ୍ତ ଆଦିତ୍ୟକୁ ପଚାରିଲେ ତୁ କଣ କୋଉ ଝିଅକୁ ପସନ୍ଦ କରିନୁ? ବାହାଘର କଥା କଣ କରିବୁ ବୋଲି ଭାବିଛୁ?

ଆଦିତ୍ୟ ହସି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ଯେ ହଁ,ଗୋଟିଏ ଝିଅ ଭାରି ପସନ୍ଦ ଆସିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଆଜି ଯାଏ ତା ସହ ଆଉ ଦେଖା କି କଥା ହେଇପାରିନି।

ଅନନ୍ତ କହିଲେ ଆରେ ବାବା ମୁଁ ତୋତେ ନେଇକି ଯାଇଥିଲି ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ ଦେଖିବାକୁ କିନ୍ତୁ ତୁ ତ ପୁରା ଛୁପାରୁସ୍ତମ୍, କାଇଁ ମୋତେ ଏ ବିଷୟ ରେ ତା ଜଣେଇନୁ? କିଏ ସେ ଝିଅ? ଚାଲୁନୁ ଦେଖା କରିବା କୁ ଯିବା!

ଆଦିତ୍ୟ ହସିକି ପୁଣି କହିଲେ ଯେ ସେ ଝିଅ କୁ ତୁ ଚିନ୍ହିଛୁ।ନ କହିଲେ ମୁଁ ଯଦି ସେ ଝିଅକୁ ଚିହ୍ନିଚି ତେବେ ତା ପରିଚୟ ତ ଦେ! ଆଦିତ୍ୟ କହିଲେ କଥା କଣ କି ମୁଁ ତୋତେ ଗୋଟେ କଥା ଲୁଚାଇଛି। ଅନନ୍ତ ପଚାରିଲେ କଣ?ସେ ଝିଅ ଆଉ କେହି ନୁହେଁ ଗୀତାର ସାନ ଭଉଣୀ ଶ୍ରଦ୍ଧା।ତାକୁ ମୁଁ ପ୍ରଥମଥର ଗୀତାକୁ ଦେଖିଲା କୁ ଗଲା ଦିନ ତାଙ୍କ ରୋଷେଇ ଘରେ ଦେଖିଥିଲି।ଆଉ ହଁ ସେଦିନ ସମସ୍ତେ ଗୋଲାପଜାମୁନ ଖାଇକି ଯୋଉ ଗୀତା ର ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ, ପ୍ରକୁତରେ ରେ ତାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ବନେଇଥିଲା।ସେ ଗୋଲାପଜାମୁନ ବନେଇବାର ମୁଁ ତାକୁ ରୋଷେଇଘରେ ଦେଖିଦେଲା ରୁ ସେ ମୋତେ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲା ଏ କଥା କାହା ଆଗେ ପ୍ରକାଶ ନ କରିବା କୁ।ତୁ ଏପଟେ ଗୀତା କୁ ପସନ୍ଦ କରି ଦେଇଥିଲୁ ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧା ମୋ ଠାରୁ ନିୟମ କରିନେଇଥିଲା।

ଅନନ୍ତ କହିଲେ ଆଚ୍ଛା ଏମିତି କଥା ସେଦିନ ଗୀତା ନୁହଁ ବରଂ ଶ୍ରଦ୍ଧା ବନେଇଥିଲେ ମିଠା!ତୁ ଛାଡ଼, ମିଠା ଯିଏ ବି ବନାଉ,ଆମ୍ଭେ ଯାହାକୁ ପସନ୍ଦ କରୁଛୁ ସେ ତ ଆମର ହେବା ଦରକାର ନା। ମୁଁ ତୋର ବାହାଘର ପ୍ରସ୍ତାବ ଶ୍ରଦ୍ଧା ପାଇଁ ବାପା ମାଙ୍କ (ଶ୍ରଦ୍ଧା ର ବାପା ମାଆ )ସହିତ କଥା ହେଇ ଯାଉଛି।ଅନନ୍ତ ଏ ପ୍ରସ୍ତାବ ଟି ସତ୍ୟଜିତ ବାବୁଙ୍କୁ ଦେଉ ଦେଉ, ସେ କହିଥିଲେ ତମେ ବଡ ଭିଣେଇ ଶ୍ରଦ୍ଧା ର, ତାର କେବେ ଅମଙ୍ଗଳ ଚିନ୍ତା କରିବନି ମୁଁ ଜାଣିଛି ଆଉ ଏ କଥା ବ ଜାଣିଛି ଯେ ଆଦିତ୍ୟ ବାବୁ ବହୁତ ଭଲ ମଣିଷ ଆଉ ତମ ସହ ଭାରି ଘନିଷ୍ଠ। ମୁଁ ତମ ନିଷ୍ପତି ରେ ରାଜି, ଖାଲି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସମ୍ମତି ଜଣେଇଦେଲେ ହେଲା।ସତ୍ୟଜିତ ବାବୁ ଏବଂ ସୁମିତ୍ରା ଦେବୀ ଙ୍କ ସବୁ କଥା ଶୁଣିଲା ପରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ମଧ୍ୟ ରାଜି ହୋଇଯାଇଥିଲା ବାହାଘର ପାଇଁ।ଶ୍ରଦ୍ଧା ଏବଂ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ବାହାଘର ମଧ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇଗଲା ।ଆଦିତ୍ୟ ଗୋଟିଏ ଭଲ ମଣିଷ ହେବା ସହ ଓଡିଶା ର ଖ୍ୟାତନାମା ବ୍ୟବସାୟୀ ଙ୍କ ମଧ୍ୟ ରେ ଜଣେ ଥିଲେ।ସହନଶୀଳତା ତଥା କଠିନ ପରିଶ୍ରମ ପାଇଁ ସେ ଧନଜନରେ ସବୁବେଳେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ।

ଏହି ସବୁ କିଛି ଘଟଣା ଘଟିଗଲା ପରେ ଗୀତାକୁ ବୁଝା ପଡ଼ିଯାଇଥିଲା ଯେ ସେ ବୁଢୀ ମାଉସୀ କହିଥିବା କଥାସବୁ କେବେ ହେଲେ ଆଇମା କାହାଣୀ ନଥିଲା।ପ୍ରକୃତରେ ସେ ବୁଢି ମାଉସୀ କହିଥିବା କଥା ଥିଲା ନିରାଟ ସତ୍ୟ।ଆମେ ଯଦି ଭଲ କର୍ମ କରିଥିବା ଆମକୁ ଭଲ ଫଳ ମିଳିବାକୁ କେହି ହେଲେ ମଧ୍ୟ ରୋକି ପାରିବେ ନାହିଁ ଏବଂ ଆମ କର୍ମ ଆଗରେ ଆମେ ବଡ଼ ସାନ ହୋଇ ଜନ୍ମ ହେବାରେ କୌଣସି ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ପର୍କ ନାହିଁ।ଏହିସବୁ ଜିନିଷ ଦେଖିଲା ପରେ ଗୀତା ନିଜ ଭୁଲ ବୁଝିପାରିଥିଲା ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧା କୁ ଦେଖା କରି ମନ ରେ ଥିବା ସବୁ କଥା କହି.. ତାକୁ କହିଥିବା କଟୁ କଥା ପାଇଁ କ୍ଷମା ମଧ୍ୟ ମାଗିଥିଲା।ଶ୍ରଦ୍ଧା କହିଲା ଦିଦି, ତୁ ତ ନିଜ ଭୁଲ ବୁଝିପାରିଛୁ ଆଉ କିଛି ଦରକାର ନାହିଁ। ଆଉ ବାକି ତୋର ଦୁନିଆ ଲୋକ ଙ୍କୁ ଦେଖିବା ର ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ବଦଳି ଯାଇଥିବ ମୁଁ ଭାବୁଛି।

ଗୀତା ହମ୍ମ କହି ସମ୍ମତି ଜଣାଇଲା।ଏବଂ ତାର ଶାଶୁ ଘର ଲୋକଙ୍କ ଆଗରେ ସେଦିନ ରୋଷେଇ ସେ ନକରି ଶ୍ରଦ୍ଧା କରିଥିଲା ବୋଲି ମଧ୍ୟ ସତ ମାନି ଯାଇଥିଲା। ଏହା ପରେ ସମସ୍ତେ ଖୁସିରେ ରେ ବସବାସ କରିଥିଲେ।

ସତ୍ୟଜିତ ବାବୁ ଙ୍କ ଘରେ ଦୁଇ ଝିଅ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲେ, ପିତା ମାତା ହିସାବରେ ସତ୍ୟଜିତ ବାବୁ ଏବଂ ସୁମିତ୍ରା ଦେବୀ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ଲାଳନପାଳନ ଶିକ୍ଷା ତଥା ଅନ୍ୟ ସବୁ ପ୍ରକାରର ସୁବିଧା ସମାନ ଭାବରେ ଦେଇଥିଲେ।ପରିଶେଷରେ ବିବାହ ମଧ୍ୟ ଭଲ ଘର ଘର ତଥା ପାତ୍ର ସହ କରିଥିଲେ।କିନ୍ତୁ ଏକାସାଙ୍ଗେ ଏକା ଜାଗାରେ ବଢ଼ି ମଧ୍ୟ, ଦୁଇ ଭଉଣୀ ଙ୍କ ଜୀବନରେ ଭିନ୍ନତା ଘଟିଥିଲା କେବଳ ନିଜ ନିଜ କର୍ମ ଯୋଗୁଁ।

ତେଣୁ ଏଥିରୁ ବୁଝାପଡ଼ୁଛି ଯେ ଏକା ସାଙ୍ଗରେ ଜନ୍ମ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ନିଜ କର୍ମ ପାଇଁ ଉଚିତ ପରିଚୟ ପାଇଥିଲେ ।ବଡ଼ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ଗୀତା ଆଜି ନିଜ ଦୃଷ୍ଟିରେ ନିଜେ ଛୋଟ ହୋଇଯାଇଥିଲା।

ଏହି ଘଟଣା ଟି ରୁ ଚାଣକ୍ୟ ଦେଇଥିବା ନୀତିବାଣୀ " ମଣିଷ ଜନ୍ମ ରୁ ନୁହେଁ, କର୍ମ ରୁ ମହାନ ହୋଇଥାଏ " ବୋଲି ଉଚିତ ଅର୍ଥ ରେ ଯଥାର୍ଥତା ପ୍ରଦାନ କରୁଛି।

ଗୀତା ରେ ମଧ୍ୟ ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି

"କର୍ମଣ୍ୟ ବାଧିକାରସ୍ତେ ମା ଫଳେଶୁ କଦାଚନ,

ମାକର୍ମଫଳହେତ୍ରୁଭୂମେ ତେ ସାଙ୍ଗସତ୍ଵକର୍ମାଣି।

ଅର୍ଥାତ କର୍ମ ରେ ଆମର ଅଧିକାର ଅଛି ଫଳ ରେ ନୁହେଁ। ଆମେ କର୍ମ କରିଚାଲିବା, ସେହି ମୁତାବକ ଫଳ ଆମ କୁ ଆପେ ଆପେ ମିଳିଯିବ।

ଜନ୍ମ ରୁ ନୁଁହ କର୍ମ ରୁ ମିଳେ ମଣିଷ କୁ ଉଚିତ ପରିଚୟ

କର୍ମ ର ଫଳ ଆଗେ ଜନ୍ମ ର ସତ୍ତା ନାହିଁ