ସ୍ଵାର୍ଥୀ ନରକେ ଯାତି, ପରୋପକାରାୟ ପୁଣ୍ୟମ୍

ସ୍ୱାର୍ଥେ ସମ୍ପୂଜ୍ୟତେ ଦେବଃ, ସ୍ୱାର୍ଥେ ପୂଜ୍ୟତେ ମନୁଷ୍ୟଃ।

ସ୍ଵାର୍ଥ,

ମନୁଷ୍ୟର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ପ୍ରବୃତ୍ତି

ଯାହା ମନୁଷ୍ୟକୁ କରେ ସ୍ୱାର୍ଥପର

ନିଜ ସ୍ଵାର୍ଥ ପାଇଁ ମନୁଷ୍ୟ ଭୁଲିଯାଏ

ସେ ଏ ଜୀବଜଗତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜୀବ

କେବଳ ଯେ ନିଜର ଉନ୍ନତି ତା'ର ଲକ୍ଷ୍ୟ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ସେ ଭୁଲିଯାଇଛି ନିଜ ସ୍ଵାର୍ଥ ଆଗରେ

ଆଜି ନୁହେଁ ବରଂ ଅନାଦି କାଳରୁ ମନୁଷ୍ୟ ତା ର ସ୍ୱାର୍ଥପର ଭାବନା ରଖି ଆସିଛି। ପର ପାଇଁ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଆଗ ଯେ ନିଜ କଥା ଭାବିବା ଏହା ତ ମନୁଷ୍ୟର ପ୍ରବୃତ୍ତି। ଏହା କୁ ବଦଳେଇବ ବା କିପରି।

ପରନ୍ତୁ ନିଜ ସ୍ଵାର୍ଥ ପାଇଁ ନିଜର ଉନ୍ନତି ପଛରେ ଧାଇଁଲେ ଆମ ଜାତି ଆମ ସାମାଜ ଯେ ପଛରେ ରହିଯିବ ତାହା ସେ କାହୁଁ ବୁଝେ।

ନଦନଦୀ, ପ୍ରକୃତି ପ୍ରାଚୁର୍ଯ୍ୟରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍କଳ- ଏକ ପ୍ରାଣମୟ ଭୂଖଣ୍ଡ, ସମଗ୍ର ଭାରତବର୍ଷରେ ଏକ ଉନ୍ନତ ତଥା ବିଭବଶାଳୀ ରାଜ୍ୟ ଭାବେ ପରିଚିତ ଥିଲା । କପିଳ ସଂହିତା ଅନୁସାରେ ବର୍ଷାଣାମ୍ ଭାରତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେଶନାମ୍ ଉତ୍କଳଃ ଶ୍ରୁତଃ, ଉତ୍କଳସ୍ୟ ସମୋଦେଶ, ଦେଶନାସ୍ତି ମହୀତଳେ । ତ୍ୟାଗ, ତିତିକ୍ଷା, ବୀରତ୍ନ ବଳିଦାନର ଏହି ଭୂମି ଚଣ୍ଡାଶୋକକୁ ଧର୍ମାଶୋକରେ ପରିଣତ କରିବାର କ୍ଷମତା ରଖେ । କାଳଚକ୍ରରେ ଆଗଙ୍ଗା ଗୋଦାବରୀ ପରିବ୍ୟାପ୍ତ ଉତ୍କଳ ଭୂମି ସଙ୍କୁଚିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ୧୯୩୬ ମସିହା ଏପ୍ରିଲ ୧ ତାରିଖରେ ଦେଶର ପ୍ରଥମ ଭାଷାଭିତ୍ତିକ ରାଜ୍ୟ ଭାବେ ମାନ୍ୟତା ପାଇଥିଲା ।

ସ୍ଵତନ୍ତ୍ର ଓଡିଶା ପ୍ରଦେଶ ଗଠନ ନିମନ୍ତେ ଏକ ମୁଖ୍ୟ ପୁରୋଧା ସାଜିଥିଲେ ମଧୁସୂଦନ ଦାସ। ସେ ଥିଲେ ଏକାଧାରାରେ କବି, ଲେଖକ, ସ୍ଵାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମୀ, ପ୍ରଥମ ଓଡ଼ିଆ ବାରିଷ୍ଟର, ପ୍ରଥମ ଓଡ଼ିଆ ସ୍ନାତକ ଡିଗ୍ରୀ ହାସଲ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ପ୍ରଥମ ମନ୍ତ୍ରୀ ଏବଂ ପ୍ରଥମ ପରୋପକାରୀ ବ୍ୟବସାୟୀ। ସେ ତାଙ୍କ ଲେଖନୀ ମୁନର ଶକ୍ତିରେ ଓଡ଼ିଆ ଲୋକଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କରିବାରେ ହୋଇଥିଲେ ସଫଳ। ସୁପ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଯାଇଥିବା ଓଡ଼ିଆ ଜାତିକୁ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ର ହେବାର ଅଗ୍ନି ଲଗାଇ ତାଙ୍କ ଲେଖା ସାହାଯ୍ୟରେ କରାଇଥିଲେ ଜାଗ୍ରତ। ନିଜ ସ୍ଵାର୍ଥ ପ୍ରତି ଧ୍ୟାନ ନ ଦେଇ ଓଡିଶା ତଥା ନିଜ ଓଡ଼ିଆ ଜାତି ପାଇଁ ସଂଘର୍ଷ ଲଢେଇ କରିବାକୁ ଆହ୍ଵାନ ଦେଇଥିଲେ ମଧୁ ବାବୁ।

ଓଡ଼ିଆ ଜାତିର ସମ୍ମାନ ତଥା ହୃତ ଗୌରବ ଫେରାଇ ଆଣିବାରେ ମଧୁବାବୁ ଙ୍କ ଲିଖିତ କବିତା ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରାଣରେ ଭରି ଦେଇଥିଲା ସଂଘର୍ଷର ବହ୍ନି। ତାଙ୍କ ଲିଖିତ ଏକ ପଂକ୍ତି ଅନୁସାରେ,

"ଜାତି ନନ୍ଦିଘୋଷ ଚାଲିବ କି ଭାଇ

ସ୍ଵାର୍ଥକୁ ସାରଥି କଲେ

ଟାଣେ କିରେ ଗାଡି ଦାନାର ତୋବଡା

ଘୋଡ଼ା ମୁହେଁ ବନ୍ଧା ଥିଲେ।"

ଏହାର ତାତ୍ପର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା ସ୍ୱାର୍ଥକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ପର ପାଇଁ ଅର୍ଥାତ୍ ନିଜ ଜାତି ପାଇଁ କାମ କରିବା ର ଲକ୍ଷ୍ୟ ନେଇ। ନିଜ ନିଜ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ସ୍ୱାର୍ଥ ର ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ଆମେ ଯଦି ଲାଗି ପଡିବା ତେବେ ସମୂହ ଜାତିର ଉନ୍ନତି କିପରି ହେବ। ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ ଯଦି ଘୋଡା ର ମୁହଁରେ ଦାନର ତୋବଡ଼ା ବନ୍ଧା ଥିଲେ ସେ କି ଆଉ ଗାଡି ଟିକୁ ଟାଣି ପାରିବ, ଅର୍ଥାତ୍ ଯେବେ ତା ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଆବଶ୍ୟକତା ଖାଦ୍ୟ ପୂରଣ ହିଁ ହୋଇଯାଉଛି ତେବେ ସେ କାମ କରିବ ବା କାହିଁକି।

ତେଣୁ ଜାତିର ଉନ୍ନତି ହିଁ ଆମ ନିଜର ଉନ୍ନତି।

ବ୍ୟସ୍ତ ବହୁଳ ଜୀବନରେ ମଣିଷ ଆଜି କାହାରି ପାଇଁ ସମୟ ଦେବାକୁ କୁଣ୍ଠାବୋଧ ପ୍ରକାଶ କରୁଛି। ସେ ଯେ ସମାଜର ଏକ ଅଙ୍ଗ, ସମାଜ ପ୍ରତି ଜାତି ପ୍ରତି ତା'ର କିଛି କର୍ତବ୍ଯ ଅଛି ସେ ସେକଥା ବୁଝିବାକୁ ନାରାଜ୍। ଯଦି ସଭିଏଁ ଆମେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଵାର୍ଥ କୁ ଦେଖି ବାଟ ଚାଲିବା ତେବେ ଏ ସାମାଜ କଣ ଆଗକୁ ବଢିପାରିବ? ଯଦି ଭଗବାନ ନିଜ ସ୍ଵାର୍ଥ ଦେଖିବେ ତେବେ କଣ ଏ ସଂସାରେ ଆଉ ଧର୍ମ ନ୍ୟାୟ ଉଚିତ୍ ଅନୁଚିତ୍ ର ସଂଜ୍ଞା ରହିବ! ଯଦି ଦେଶର ସୈନ୍ୟବାହିନୀ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଵାର୍ଥ ଦେଖିବେ, ତେବେ କଣ ଏ ଦେଶ ସୁରକ୍ଷିତ ରହି ପାରିବ। ଯଦି ଏକ ଶିକ୍ଷକ ନିଜ ସ୍ଵାର୍ଥ ପାଇଁ ଶିକ୍ଷାର ବ୍ୟବହାର କରିବ ତେବେ କଣ ଶିକ୍ଷାର ଉନ୍ନତି ହୋଇପାରିବ। ସେହିପରି ଯଦି ଏକ ଚିକିତ୍ସକ ପଇସାର ଲୋଭରେ ନିଜ ସ୍ଵାର୍ଥ ପାଇଁ ରୋଗୀ ହେଳା କରିବ ତେବେ ରୋଗୀ କି ଆଉ ବଞ୍ଚିପାରିବ।

ଏଇ ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ ପୁଣି ମଧୁବାବୁ କହିଛନ୍ତି,

"ଜାତିର ଉନ୍ନତି ସେ କାହିଁ କରିବ

ସ୍ୱାର୍ଥେ ଯା'ର ବ୍ୟସ୍ତ ମନ

ଶାଗୁଣା ବିଲୁଆ ଚିକିତ୍ସକ ହେଲେ

ଶବ କି ପାଇବ ପ୍ରାଣ ?"

ଅର୍ଥାତ୍ ଯଦି ଆମେ ନିଜ ସ୍ଵାର୍ଥ ପାଇଁ ନିଜ କର୍ମରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହିବା ତେବେ ଜାତିର ଉନ୍ନତି ଅସମ୍ଭବ। ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ ଶାଗୁଣା ବିଲୁଆ ଚିକିତ୍ସକ ହେଲେ ଶବ କି ପ୍ରାଣ ପାଇବ। ଶାଗୁଣା ବିଲୁଆ ହେଲେ ମଲା ଶବ ଖାଇବା ପ୍ରାଣୀ। ଶବ ହିଁ ତାଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ। ସେମାନେ ଯଦି ଚିକିତ୍ସକ ହେବେ ଏବଂ ନିଜ ସ୍ଵାର୍ଥ ଦେଖିବେ ତେବେ ନିହାତି ରୋଗୀ ର ମୃତ୍ଯୁ ହିଁ ତାଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ରହିବ ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେ ଖାଦ୍ୟ ପାଇବେ ଏବଂ ଲାଭବାନ ହୋଇପାରିବେ। ଏଥିରେ ସାମାଜ ଆଗକୁ ବଢିବା କାଠିକର ପାଠ।

ପରିଶେଷରେ ଏଇ ଆଶା ମନେ ବସା ବାନ୍ଧେ, ଓଡ଼ିଆ ଜାତି ମୋ ନିଶ୍ଚୟ ତାର ମୁଣ୍ଡ ଟେକି ଠିଆ ହୋଇ ପାରିବ। ସ୍ୱାର୍ଥ ଛାଡି ନିସ୍ୱାର୍ଥପର ହେଇ ଜାତିର ମାଟିର ସମାଜର ଉନ୍ନତିରେ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉନ୍ନତି ଯେବେ ମୂଲ୍ୟବୋଧ କରିବ ସେବେ ଯାଇ ଏ ଜାତିର ଡେଙ୍ଗୁରା ସାରା ରାଜ୍ଯରେ ବାଜି ଉଠିବ। ଦ୍ୱିତୀୟତଃ ଅନ୍ୟକୁ କହିବା ଆଗରୁ ନିଜ ମନ ଭିତରକୁ ପରିଷ୍କାର କରିବାକୁ ପଡିବ। ନିଜକୁ ନିସ୍ୱାର୍ଥପର କରି ଅନ୍ୟର ସଫଳତାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ତାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। କଙ୍କଡା ପରି ହୋଇ ଗୋଡ ଟଣା ଟଣି ହେଲେ ଏ ସମାଜ ଯେଉଁ ପଛରେ ଥିଲା ସେଇ ପଛରେ ହିଁ ରହିଯିବ। ତେଣୁ ସ୍ୱାର୍ଥକୁ ଆହୁତି ଦେଇ ନିଜ ମନରେ ଜାତି ପାଇଁ ପ୍ରେମଭାବ ପ୍ରଜ୍ଜ୍ଵଳିତ କରିଲେ ଆମେ ଯେ ଦେଶ ନୁହେଁ ବରଂ ସାରା ବିଶ୍ୱରେ ଏକ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ର ପରିଚୟ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରିବା ତାହା ନିଃସନ୍ଦେହ।

ପୁଣି ଏକ ପଂକ୍ତି ମନେ ପଡେ ସେଇ ମଧୁବାବୁଙ୍କର,

"ଜାତି ପ୍ରେମ-ବହ୍ନି ପ୍ରଜ୍ଜ୍ୱଳିତ କର

ସ୍ୱାର୍ଥକୁ ଦିଅ ଆହୁତି,

ସ୍ୱାର୍ଥମେଧ ଯଜ୍ଞେ’ ଚାରିଆଡ଼େ ନାଚ

ଛାତିକୁ ମିଶାଇ ଛାତି।"

@ସତ୍ୟବ୍ରତ ସେନାପତି

ଜାତିର ଉନ୍ନତି ସେ କାହିଁ କରିବ ସ୍ୱାର୍ଥେ ଯା'ର ବ୍ୟସ୍ତ ମନ ଶାଗୁଣା ବିଲୁଆ ଚିକିତ୍ସକ ହେଲେ ଶବ କି ପାଇବ ପ୍ରାଣ ?

ଜାତିର ଉନ୍ନତିରେ ହିଁ ଆମର ଉନ୍ନତି...