"नहीं मालूम है तुमको, करिस्मा कैसा होता है;

ऊलट दे जो हिमालय को, जवानी उसे कहते है...।।"

ଅର୍ଥାତ୍ ଯୁବ ବୟସ ହିଁ କିଛି ଗୋଟାଏ କରିକି ଦେଖାଇବାର ସମୟ। କାରଣ ସେତେବେଳେ ମନରେ ଥାଏ ଉନ୍ମାଦନା, ଉତ୍ସାହ ଏବଂ ଦେହରେ ଥାଏ ଶକ୍ତି। ଯଦି ହିମାଳୟକୁ ଓଲଟାଇ ଦେଇପାରିବାର ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯାଏ, ତାହା ହେଲେ ସେଇଠି ଯୌବନର ଶକ୍ତିର ଉତ୍ତର ମିଳେ। ଶକ୍ତିର ସର୍ଜନାତ୍ମକ ବିନିଯୋଗ ଆଣିଥାଏ ପ୍ରଗତି, ବିକାଶ ଓ ଅଭିବୃଦ୍ଧି। ଯୌବନର ଅପବ୍ୟବହାର ସମାଜ, ଜାତି, ଦେଶ ଏପରି କି ସମଗ୍ର ମାନବ ଜାତି ଲାଗି ଧ୍ୱସଂକାରୀ ସିଦ୍ଧ ହୋଇଥାଏ। ଆଜି ଆମ ଭାରତବର୍ଷର ଯୁବପିଢି ଯଦି ସକରାତ୍ମକ ରାସ୍ତାରେ ଯାଆନ୍ତି, ରାଷ୍ଟ୍ର ନିର୍ମାଣରେ ମନ ଓ ଶ୍ରମ ଦିଅନ୍ତି ତାହାଲେ ବିଶ୍ଵର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେଶରେ ପରିଣତ ହେବାକୁ ବେଶି ଦିନ ଲାଗିବ ନାହିଁ।

କିନ୍ତୁ, ସ୍ନେହ-ପ୍ରେମର ଶକ୍ତି ଥିଲେ ଯୌବନ କାଳେ ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତେ ଅସମ୍ଭବ କାର୍ଯ୍ୟ ବି ସମ୍ଭବ କରି ପାରନ୍ତି। ପ୍ରେମରେ ପଡ଼ିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ଜୀବନକୁ ବାଜି ଲଗାଇ ଅସମ୍ଭବ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ବି ସମ୍ଭବ କରିପାରେ। ଯୌବନରେ ଯୁବଶକ୍ତି ହେଉଛି ଏକ ଏକ ଦିଆସିଲିର ବାରୁଦ ସ୍ବରୂପ। ସେଥିରେ ଦୀପ ବି ଜାଳିହେବ, ଆଉ ଘର ବି ପୋଡ଼ି ହେବ। ଠିକ୍ ଯେମିତି ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଅଣୁଶକ୍ତି ବା Controlled chain reaction ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଦିଏ, ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଅଣୁଶକ୍ତି ବା Uncontrolled chain reaction ହିରୋସୀମା ଓ ନାଗାସାକୀ ଭଳି ବିଭୀଷିକା ଆଣେ।

ଆମ ଯୁବଶକ୍ତି ଯୌବନର ଉଦ୍ଦମତାକୁ କେଉଁ ଦିଗରେ ନେଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରେମକୁ ଓ ଯୌନାଚାରକୁ କିଭଳି ଦେଖୁଛନ୍ତି ତାହା ଜାଣିଲେ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଲାଗେ। ଯେମିତିକି - "ମାନସୀ ଆସନ୍ତା ହଲାଇ ବେଣୀ, ଚତୁରେ ଚଳାଇ ନୟନ ବେନି

ଲଗାଇ ଦିଅନ୍ତା ପ୍ରିୟରେ ତା'ର କୁସୁମ ହାର

ପାଶରେ ଥାଆନ୍ତା ରସ କବିତା, ଚୀର ଯୌବନ ପ୍ରଣୟ ଗୀତା

ପ୍ରେୟସୀ ଗାଆନ୍ତା, ଚୁମ୍ବନ୍ତି ମୁଖ

ଝୁମି ଯାଆନ୍ତା ମୋ ଫୁରନ୍ତା ବୁକ...!!"

ଆଜିକାଲିକା ପ୍ରେମ ଦେହରେ ସୀମିତ ହୋଇ ରହିଯାଇଛି। ମନ କିମ୍ବା ହୃଦୟର ଆଧାର ଶରୀର ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦେହର ଦାହ ପ୍ରେମର ସମାପ୍ତି ନୁହେଁ। ପ୍ରେମ ଆଜିକାଲି ଆଉ ଶୁଦ୍ଧତା ନୁହଁ। ସେଥିରେ ମିଶି ଗଲାଣି ଦୈହିକ କ୍ଷୁଧା ବେଶୀ, ଆଉ ପ୍ରେମ ତ ନାମକୁ ମାତ୍ର। ଶସ୍ତା, ବଜାରୀ ହୋଇଗଲାଣି। ଏବେ ପ୍ରେମଟା ଆଇସ୍କ୍ରିମ୍ ଖାଇ ଆଇସ୍କ୍ରିମ୍ କପ୍ ଫିଙ୍ଗିଲା ଭଳି ହୋଇଗଲାଣି। ଆଉ ବିବାହଟା ଚିନାବାଦାମ୍ ଖାଇ ପକେଟ୍ ରେ ଚୋପା ରଖିବା ଭଳି ଅବସ୍ଥାକୁ ଆସିଯାଇଛି।

ପ୍ରେମ...। ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶବ୍ଦ, ସୁମଧୁର ଭାବ ଆଉ ସବୁଠୁ ନିଆରା ଅନୁଭବ। ଯାହାକୁ ନେଇ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଆମ ସାହିତ୍ୟ, ସମାଜ, କଳା-ସଂସ୍କୃତି, ପରମ୍ପରା। ପ୍ରେମକୁ ନେଇ ବଦଳିଛି ଆମ ଇତିହାସ, ଭୂଗୋଳ ଆଉ ବିଜ୍ଞାନ। ସୃଷ୍ଟିର ଆଦ୍ୟକାଳରୁ ଏହା ସ୍ବତଃସ୍ଫୁର୍ତ୍ତ ରହିଛି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜୀବନ୍ତ ସତ୍ତା ଭିତରେ। କିନ୍ତୁ ସ୍ଥାନ, ସମୟ ଓ ପରିବେଶ ନେଇ କ୍ରମେ ବଦଳିଛି ପ୍ରେମର ପରିଭାଷା।

ଏବେକାର ପ୍ରେମରେ ରହୁଛି ଖୋଲାପଣ, ଯୌନ ଉନ୍ମାଦନା, ବ୍ଲାକମେଲିଙ୍ଗ୍, ସମ୍ପତ୍ତିର ଲାଳସା, ଗୁଣିଗାରେଡ଼ିର ଭୟ ଇତ୍ୟାଦି। ଆଜିକାଲିକା ଜଗତୀକରଣ ଯୁଗରେ ଆଧୁନିକ ଯୋଗାଯୋଗର ମାଧ୍ୟମ ମୋବାଇଲ୍, ଏଣ୍ଡ୍ରଏଡ୍, ଲ୍ୟାପଟପ୍, ସୋସିଆଲ୍ ମିଡ଼ିଆ ଇତ୍ୟାଦି ଓ ବୈଷୟିକ ଜ୍ଞାନ ପୁଅ-ଝିଅଙ୍କ ଟିପ ଅଗରେ ରହୁଥିବାରୁ ଏପରି ବିଶୃଙ୍ଖଳା ଦେଖାଦେଉଛି। ପ୍ରେମ ସମ୍ପର୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ଏକଚାଟିଆ ସ୍ବାଧିନତା ପୁଅମାନେ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ, ଏବେ ଆଉ ଝିଅମାନେ ବି ପଛରେ ନାହାଁନ୍ତି। ଶିକ୍ଷା, ରୋଜଗାର ଓ ସ୍ବାବଲମ୍ବୀ ହେବାରୁ ଅସଂଖ୍ୟ ଝିଅ ସାମାଜିକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରେମ ସମ୍ପର୍କକୁ ନେଇ ବେଶ୍ ସ୍ବାଧୀନ। ସମାଜରେ ଅଳ୍ପଶିକ୍ଷିତା ଓ ଅର୍ଦ୍ଧଶିକ୍ଷିତା ଝିଅଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପୁଅଙ୍କ ସହ ସମ୍ପର୍କ ଅନେକ ସମୟରେ ଘାତକ ସାବ୍ୟସ୍ତ ହେଉଛି। କେତେକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସମ୍ପର୍କର ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ମୁହୂର୍ତ୍ତକୁ କ୍ୟାମେରାରେ ରେକର୍ଡ କରି ଏସ୍ ଏମ୍ ଏସ୍, ଏମ୍ ଏମ୍ ଏସ୍ ଓ ବ୍ଲୁ ସିଡ଼ି କରି ବଜାରକୁ ଛାଡ଼ିବା ପରେ ବହୁ ଝିଅ ଲୋକଲଜ୍ୟାରେ ଆତ୍ମହତ୍ୟା ଭଳି ଚରମ ପଦକ୍ଷେପ ନେଉଛନ୍ତି। କେତେକ ସମାଜବିରୋଧୀ, ଅପରାଧୀ ରାକେଟ୍ ମାଧ୍ୟମରେ ଝିଅଙ୍କୁ ଯୌନ ଶୋଷଣ କରୁଛନ୍ତି। ପୂର୍ବର କୃଷିଭିତ୍ତିକ ସମାଜରେ ଥିବା ମନୋଗାମୀ ଧାରା ସହରଭିତ୍ତିକ ସମାଜରେ ପଲିଗାମୀ ଆଡ଼କୁ ଯାଉଛି। ଫଳରେ ବାହାରେ ରହି ପାଠ ପଢ଼ୁଥିବା ଓ ଚାକିରି କରୁଥିବା ଅନେକ ପୁଅ-ଝିଅଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକାଧିକ ଯୌନସାଥୀ ଆପଣାଇବା ସାଧାରଣ ଘଟଣା ପାଲଟିଯାଇଛି। ବସ୍ତୁବାଦୀ ଦୁନିଆରେ ପ୍ରେମ ଦେବା ଓ ନେବାରେ ଫ୍ୟାଶନ୍ ପାଲଟିଯାଇଛି। ଫଳରେ ସୃଷ୍ଟି ହେଉଛି ସାମାଜିକ ବିଶୃଙ୍ଖଳା। ଯୁବପିଢି ପାଖରେ ଯୌନଶିକ୍ଷା ଓ ସଚେତନତାର ଅଭାବ ରହିଛି। ଯୌନକ୍ରିୟା ସମ୍ପର୍କିତ ବିଭିନ୍ନ ବିଷୟରେ ଏମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଏବେ ବି ଯଥେଷ୍ଟ ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ। ଯୁବପିଢିର ପ୍ରେମ କରିବାର ଶୈଳୀ ଓ ମାଧ୍ୟମକୁ ଅନେକ ପରିମାଣରେ ପ୍ରଭାବିତ କରିଛି ପ୍ରଯୁକ୍ତି ବିଦ୍ୟା।

ଯଦି ଆମେ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ଅନୁଧ୍ୟାନ କରିବା, ତାହାଲେ ପ୍ରେମ କାହାକୁ, କେମିତି, କାହିଁକି ହୁଏ ତାହା ଶରୀରର ରସାୟନିକ ପ୍ରକ୍ରିୟାରୁ ହିଁ ଜଣାପଡ଼େ।

ମୁଖ୍ୟତଃ ଏହା ତିନୋଟି ସ୍ତର ଦେଇ ଗତି କରେ।

ପ୍ରଥମ ଅବସ୍ଥା:

ପ୍ରଥମ ହେଉଛି ଯୌନ ଆକର୍ଷଣ। ଦେହରେ ଥିବା ଦୁଇ ସେକ୍ସ୍ ହର୍ମୋନ୍ ଟେଷ୍ଟୋଷ୍ଟେରନ୍ ଏବଂ ଏଷ୍ଟ୍ରୋଜେନ୍ ଯୋଗୁଁ ନାରୀ ଓ ପୁରୁଷ ପରସ୍ପର ପ୍ରତି ଆକର୍ଷିତ ହୁଅନ୍ତି, ଯାହା ସ୍ବାଭାବିକ। ଏ‌ହା ହିଁ ପ୍ରେମର ପ୍ରାଥମିକ ସ୍ତର।

ଦ୍ଵିତୀୟ ଅବସ୍ଥା:

ପରେ ଯେତେବେଳେ ଆକର୍ଷଣ, ମୋହ, ଇନଫାଚୁଏସନ୍ ଆସେ ଶାରୀରିକ ଲକ୍ଷଣ ପ୍ରକାଶ ପାଏ। ଭୋକ, ଶୋଷ, ନିଦ ଆସେନା। ହାତ ପାପୁଲି ଝାଳେଇଯାଏ। ଏଇ ଲକ୍ଷଣ ପଛରେ ରସାୟନ ବିଜ୍ଞାନ କାମ କରେ। ମୋନୋଆମାଇନ୍ସ୍ ଗୋଷ୍ଠିର ମସ୍ତିଷ୍କ ରସାୟନ ପାଇଁ ଏଭଳି ହୁଏ। ଡୋପାମାଇନ୍, ନୋରେପାଇନଫ୍ରାଇନ୍ ଏବଂ ସେରୋଟନିନ୍ ଏଇ ଜାତୀୟ। ନୋରେପାଇନଫ୍ରାଇନ୍ ଏବଂ ସେରୋଟନିନ୍ ମନକୁ ଉତ୍ତେଜିତ ଓ ଉତ୍ସାହିତ କରେ। ଡୋପାମାଇନ୍ ମନକୁ ଖୁସି ରଖେ। ସବୁ ରସାୟନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ ଫେନିଲେଥିଲାମାଇନ୍।

ତୃତୀୟ ଅବସ୍ଥା:

ଆକର୍ଷଣ ପରେ ଆସେ ଆସକ୍ତି। ଏଇ ଅବସ୍ଥାକୁ ବୈଜ୍ଞାନିକମାନେ କହନ୍ତି - କେମିକାଲ୍ ବଣ୍ଡ୍। ପ୍ରେମର ଏଇ ଅବସ୍ଥାରେ ଏକାଠି ରହନ୍ତି ପ୍ରେମୀ ଯୁଗଳ। ଆକର୍ଷଣ ପରେ ଯଦି ଆସକ୍ତି ଆସେ ନାହିଁ, ତେବେ ଅଧା ବାଟରେ ପ୍ରେମ ଅଟକିଯାଏ। ଆକର୍ଷଣରୁ ଆସକ୍ତି ଆଣିବାରେ ମୁଖ୍ୟ ଭୂମିକା ନିଏ ଅକ୍ସିଟୋସିନ୍ ଏବଂ ଭାସୋପ୍ରେସିନ୍ ନାମକ ଦୁଇଟି ହର୍ମୋନ୍।

ଏ ତ ଥିଲା ବୈଜ୍ଞାନିକ କାରଣ। ଆଜି କାଲିକା ଯୁଗରେ ତ ଗୋଟିଏ ଟ୍ରେଣ୍ଡ୍ ବି ଅଲଗା ପ୍ରକାରର ଚାଲିଛି, ତାହା ହେଲା - 'रात गई तो बात गई'। କେବଳ ପ୍ରେମ ନୁହଁ, ବିରହକୁ ନେଇ ମଧ୍ୟ ଆମ ଯୁବପିଢି ଆଧୁନିକ ଟ୍ରେଣ୍ଡ୍ ସହ ତାଳ ଦେଲେଣି। ଅଧିକାଂଶ ନିଜର ପୁରୁଣା ସଂପର୍କକୁ ନେଇ ଝୁରି ହେଉଥିବାବେଳେ, କେତେକ ଗୋଟିଏ ସମ୍ପର୍କରେ ନିଜକୁ ନ ବାନ୍ଧି ନୂଆ ସମ୍ପର୍କ ଗଢ଼ିବା ଦିଗରେ ମନ ଦେଉଛନ୍ତି। ଆହୁରି ଚିନ୍ତାଜନକ ହେଉଛି, କେତେକ ଯୁବକ/ଯୁବତୀ ପ୍ରତିଶୋଧ ପରାୟଣ ହୋଇ ଉଠୁଛନ୍ତି।

ଆଜିକାଲିର ଏ ଖୁଲମଖୁଲା ସମୟରେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସମସ୍ୟା ହେଲା, କାହାର ଶଯ୍ୟା ସଙ୍ଗିନୀ ହେବାର ପ୍ରସ୍ତାବ ଆଉ ଭଲପାଇବାର ପ୍ରସ୍ତାବ ମଧ୍ୟରେ ଭାଷାଗତ ଫରକ୍ ପ୍ରାୟ ରହୁନାହିଁ। ପ୍ରେମରେ ପଡ଼ିବା ଆଉ ସମ୍ଭୋଗ ଯେ ଗୋଟିଏ କଥା ନୁହଁ, ପ୍ରେମ କରୁଥିବା ପ୍ରେମୀ ଯୁଗଳ ଭଲ ଭାବରେ ବୁଝି ପାରୁ ନାହାଁନ୍ତି। ଶଯ୍ୟାକୁ ଯିବା ଶାରୀରିକ, ପ୍ରେମରେ ପଡ଼ିବା ମାନସିକ।

ଏଠି ହାରିଯାଉଛି ଶାଶ୍ଵତ ପ୍ରେମ। ଏବେ ସଞ୍ଜ ହେବାମାତ୍ରେ ସହର ନଗରଠୁ ଆରମ୍ଭ କରି ରାଜଧାନୀ ପାର୍କ ଗୁଡ଼ିକର ଚେହେରା ବଦଳି ଯାଉଛି। ମନ୍ଦିର, ମ୍ୟୁଜିୟମ୍, ପାଠାଗାର, ବିଜ୍ଞାନ ଉଦ୍ୟାନ ସବୁଠି ପ୍ରେମୀ ଯୁଗଳଙ୍କ ଭିଡ଼। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଧିକାଂଶ ହେଉଛନ୍ତି ନୂଆ ନୂଆ ଚାକିରି କରୁଥିବା ଯୁବକ/ଯୁବତୀ କିମ୍ବା କଲେଜ୍/ ବିଶ୍ଵବିଦ୍ୟାଳୟରେ ପଢ଼ୁଥିବା ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନେ। ବିଭିନ୍ନ ଡିସ୍କୋ, ପବ୍, ନାଇଟ୍ କ୍ଲବ୍ ମାନଙ୍କୁ ଯାଇ ସେମାନେ ପ୍ରେମ ନାଁ ରେ ରଖନ୍ତି ଅସୁରକ୍ଷିତ ଯୌନ ସଂପର୍କ। ଯଦି କୌଣସି ମତେ ଧରାପଡ଼ନ୍ତି ତ କହନ୍ତି, "We're going to marry. We have done our ring ceremony." । ଭାଲେଣ୍ଟାଇନ୍ ଡେ କଥା ତ କହିଲେ ନ ସରେ। ନାରୀ ସବୁ ଜାଣିଶୁଣି ମଧ୍ୟ ଠକିଯାଉଛି। ପୁରୁଷର ଆଖି ଦେଖି ସବୁକିଛି ଜାଣି ପାରିବାର କ୍ଷମତା ନାରୀର ଅଛି। ଆଖି ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁମାନେ ବିବସ୍ତ୍ର କରନ୍ତି, ପ୍ରେମଠାରୁ ସେମାନେ ଅନେକ ଦୂରରେ। ଝିଅମାନଙ୍କ ସହଜାତ ଗୋଟିଏ ଇନଷ୍ଟିଂକ୍ଟ୍ ଅଛି। ସେମାନେ ସହଜରେ ତରଙ୍ଗ ଧରି ପାରନ୍ତି, ଠିକ୍ ଯେମିତି ହାଇ ସେନ୍ସିଟିଭ୍ ଗାଲ୍ଭାନୋମିଟର ଭଳି। ତା ସତ୍ତ୍ୱେ ବି ପୁଅମାନଙ୍କର ଫାଶରେ ପଡ଼ି ଯାଉଛନ୍ତି ଝିଅମାନେ।

ଏଠି ଆଉ ଗୋଟିଏ ଟ୍ରେଣ୍ଡ୍ ବି ବେଶ୍ ଦେଖାଦେଉଛି, ତାହା ହେଉଛି - ପ୍ରେମ ଜଣକୁ, ଆଉ ବିବାହ ଅନ୍ୟଜଣକୁ। ପ୍ରେମ ବଜାରରେ ବିକ୍ରି ହୁଏନା କି ବଗିଚାରେ ଫଳେଇ ହୁଏନା। କି ସେ ଧନୀ ହେଉ କି ଭିକାରୀ, ଯିଏ ମୁଣ୍ଡ ପାତିବ, ତାକୁ ମିଳିଯିବ। ମୁଣ୍ଡ ପାତିବା ହେଉଛି ଅହଂକାର ଛାଡ଼ି ସମର୍ପଣ କରିବା ଏବଂ ନିଜକୁ ଭୁଲିଯିବା। ଯଦି ପ୍ରେମ ଭଲ ଲାଗୁଛି, ତାହା ଯନ୍ତ୍ରଣା। ଯେଉଁଠି ଯନ୍ତ୍ରଣା, ସେଇଠି ପ୍ରେମ। ସମ୍ଭୋଗ ପାପ ନୁହଁ, ଆବଶ୍ୟକତା। ସହମତିରେ ସମ୍ପର୍କ ହେବା ସଙ୍ଗୀତମୟ। କିନ୍ତୁ ଦେହାତୀତ ପ୍ରେମ ଶାଶ୍ଵତ, ବ୍ୟାପକ ଏବଂ ସର୍ଜନାତ୍ମକ ହୋଇଥାଏ। ଏଥିରେ ଥାଏ ଉତ୍ସର୍ଗୀକୃତ ମନୋଭାବ। ନିଜକୁ, ନିଜ ସ୍ବାର୍ଥକୁ ଉତ୍ସର୍ଗ ନ କଲେ ରାଷ୍ଟ୍ର ନିର୍ମାଣ ସମ୍ଭବପର ନୁହେଁ। ସୁସ୍ଥ ସମୃଦ୍ଧ ଭାରତ ବର୍ଷର ଗଠନ ଲାଗି ଯୁବ ଶକ୍ତିର ସୁବିନିଯୋଗ ସେତେବେଳେ ହେଲା ବୋଲି ବୁଝିବାକୁ ହେବ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରେମ ଦେବା ପାଇଁ, ନେବା ପାଇଁ ନୁହେଁ ବୋଲି ଯୁବପିଢି ଅନୁଭବ କରିବେ। "ଦେହ ତାରେ ଦିଅ, ସ୍ନେହ ମାଗେ ପ୍ରିୟ ଲକ୍ଷେ ଯୋଜନ ଦୂରୁ, ବେଳେ ବେଳେ ଖାଲି ମଙ୍ଗଳ ଧୂପ ମୋ ନାମେ ଉଠୁ ସେ ପୁରୁ" - ଏହି ଚିନ୍ତାଧାରାରେ ଅନୁପ୍ରେରିତ ଯୁବଶକ୍ତି ପ୍ରେମ ଉନ୍ମାଦନା ଦେଶ ପାଇଁ ବହୁ ହିତକାରକ ହେବ।

=∆∆∆=

ଯୌବନର ନିଆଁ

ଯୌବନକୁ ଅବାଟରେ ଜାଳି ଦିଅନା...