ଭୋର୍ ସକାଳ! ବାହାରେ ଘନ ଘନ କୁହୁଡ଼ି! ଦୂର ଦୁରାନ୍ତ ରେ କାଉ କୋଇଲି ଙ୍କର ଶୋର ଶବଦ ନାହିଁ

-ଠକ୍ ଠକ୍

କେହି ଜଣେ କବାଟ ବାଡ଼େଇବାର ଶବ୍ଦ

କବାଟ ଖୋଲି ଦେଖେ ତ...

ଦୂର ଗାଆଁ ର ବାପାଙ୍କ ପୁରୁଣା ବନ୍ଧୁ ଜଗନ ବାବୁ

- ଏ ଅସମୟରେ!! ସବୁ ଠିକ୍ ତ..!!!

ଥରହର ଦେହରେ ମତେ ଠେଲି ଦେଇ ଭିତରକୁ ଯାଇ କିଛି ଗୋଟେ ଖୋଜିବାକୁ ଲାଗିଲେ...

କୋହଭରା କଣ୍ଠରେ ଡାକିଲେ...

- ରଘୁ... ରଘୁ....

ମୁଁ କହିଲି

- ବାପା ଘରେ ନାହାନ୍ତି.. କିଛି କାମ ଅଛି ଯଦି ମତେ କୁହନ୍ତୁ ମୁଁ ଜଣାଇ ଦେବି

- ରଘୁ ପାଖରେ ମୋର ଜରୁରୀ କାମ ଥିଲା..

- ମତେ ଆପଣ କହିପାରନ୍ତି

- (କାନ୍ଦିବା ସ୍ଵରରେ) ଝିଅ ମୋର ମଙ୍ଗୁଳା ହେଇ ବସିଛି... ବେଦୀ ରୁ ବର ଉଠି ଚାଲିଗଲା.. ମା ତାର ବାୟାଣୀ ପ୍ରାୟ ହେଉଛି...ଆଖି ସାମ୍ନାରେ ରଘୁର ମୁହଁ ଟା ଚାଲି ଆସିଲା...

- ମାନେ ଆପଣ କଣ କହିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି

- ମୋ ମଙ୍ଗୁଳା ଝିଅ କୁ ଆଉ କିଏ ବାହା ହବ... ସେଥିପାଇଁ ଏଠିକି ଚାଲିଆସିଲି

- ଆରେ ଆପଣ ଏ କଣ କରୁଛନ୍ତି.. ବୟସରେ ଆପଣ ବାପାଙ୍କ ସମାନ.. ଆପଣ ମୋର ଗୋଡ ଧରନ୍ତୁନି

- ମୋ ଝିଅ କୁ ଗ୍ରହଣ କର ପୁଅ.. ନହଲେ ମୋ ଝିଅ ର ଜୀବନ ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବ....

ଏ କି ଅଦ୍ଭୁତ ପରିସ୍ଥିତି... ଜୀବନର ଏ ରାସ୍ତାରେ ଆଜି ଏମିତି ଯେ ଦୋଛକି ଟିଏ ପଡିବ କିଏ ବା ଜାଣିଥିଲା...

ଯିବି ତ ଯିବି କୁଆଡେ...!!!

କାହାକୁ ବାଛିବି...!!!!

ଗୋଟେ ଝିଅର ସମ୍ମାନ ନା ମୋର ଫମ୍ପା ସ୍ୱାଭିମାନ!!

କାହାକୁ ଶୁଣିବି...!!!!

ଗୋଟେ ବାପାର ଚିତ୍କାର ନା ନିଜର ଶସ୍ତା ଅହଙ୍କାର!!

@ସତ୍ୟବ୍ରତ ସେନାପତି

ଜୀବନ ଦୋଛକିରେ