ଯେବେ ଘରଭଡା, ସଉଦା,ଇଲେକ୍ଟ୍ରି ଆଉ ପାଣି ବିଲ୍
ଭଳି ଶବ୍ଦ ସହ ବୁଝାମଣା ହୋଇଯାଏ।

ଯେବେ ନିଶ୍ଚିତ ରହୁଥିବା ହୃଦୟ
ଧୀରେ ଧୀରେ ଡରିବା କୁ ଲାଗିଥାଏ।

ଯେବେ ଘର ଠାରୁ ନେଇ ବାହାର ଯାଏ
ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ର ବୋଝ କାନ୍ଧ ରେ ପଡିବା କୁ ଲାଗିଯାଏ।

"ଜୀବନ" ସେତେବେଳେ ବୁଝାପଡେ।

ଯେବେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଅଳି କରି
ଖେଳଣା କିଣୁଥିବା ପିଲା
ହସି ହସି ସବୁ ବୁଝିଯାଉଥାଏ।

ଯେବେ ପଥର ଭଳି ଶକ୍ତ ହୃଦୟ ର ମଣିଷ କୁ
କିଏ ଫୁଲ ଭଳି ଛିଣ୍ଡାଇ ଦେଇଥାଏ।

ଯେବେ ଜୀବନ ଠାରୁ ଅଧିକ କିଏ ପ୍ରିୟ
ଅଧା ରାସ୍ତା ରେ ଛାଡି ଦେଇ ଯାଏ।

"ଜୀବନ" ସେତେବେଳେ ବୁଝାପଡେ।

ଯେବେ ଜହ୍ନ ରେ ବୁଢ଼ୀ ମା' ଆଉ ଠେକୁଆ ନୁହେଁ
ଅଧୁରାପଣ ଆଉ ଦାଗ ଦେଖାଯାଏ।

ଯେବେ କାନ ରେ ଗୀତ ର ଧୂନ୍ ନୁହେଁ
ଶବ୍ଦ ପଡିବା କୁ ଲାଗିଯାଏ।

ଯେବେ ଦିନ ଯାକର ବଂଚିଥିବା ଲୁହ ରେ
ତକିଆ ଭିଜିବା କୁ ଲାଗେ।

"ଜୀବନ" ସେତେବେଳେ ବୁଝାପଡେ।

ଯେବେ ସନ୍ଧ୍ୟା ରେ ଘର କୁ ଫେରି ଆସିବା
ଉଚିତ୍ ବୋଲି ମନେ ହେଉଥାଏ।

ଯେବେ ମନ ରେ ଉଙ୍କି ମାରୁଥିବା କିଛି ପ୍ରଶ୍ନ
ସିଗାରେଟ୍ ର ଧୂଆଁ ରେ ଉଡିବା କୁ ଲାଗିଥାଏ।

ଯେବେ ପିଲାଳିଆମୀ ସହ ବଂଚୁଥିବା ମଣିଷ
ବିରହ ର କବିତାମାନ ବୁଝିବା କୁ ଲାଗିଯାଏ।

"ଜୀବନ" ସେତେବେଳେ ବୁଝାପଡେ।

ଜୀବନ ସେତେବେଳେ ବୁଝାପଡେ।

"ଜୀବନ" ସେତେବେଳେ ବୁଝାପଡେ।