ଆମ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାଟି କେବଳ କଥା ହେବାର ଏକ ମାଧ୍ୟମ ନୁହେଁ, ଏହା ତ ଜ୍ଞାନ ଓ ଜୀବନଦର୍ଶନରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ଅମୂଲ୍ୟ ଭଣ୍ଡାର। ଏହି ଭଣ୍ଡାରରେ ଅନେକ ଶିକ୍ଷା, ଉକ୍ତି ଓ ବାଣୀ ରହିଛି ଯାହା ଯୁଗ ଯୁଗ ଧରି ଆମକୁ ଏକ ସଠିକ୍ ଓ ସାର୍ଥକ ଜୀବନ ଯାପନ କରିବାକୁ ପଥ ଦେଖାଇଆସିଛି। "କର୍ମ ଠାରୁ ବଡ଼ ଭଗବାନ ନାହିଁ" ଭଳି ପାଞ୍ଚଟି ସରଳ ଧାଡ଼ିରେ ଗଭୀର ଜୀବନସତ୍ୟକୁ ବ୍ୟକ୍ତ କରାଯାଇଛି। ଆସନ୍ତୁ, ଏହି ସରଳ କିନ୍ତୁ ଗଭୀର ଉକ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ଭାଙ୍ଗି ବୁଝିବା।

୧. କର୍ମ ଠାରୁ ବଡ଼ ଭଗବାନ ନାହିଁ

ଏହି ପ୍ରଥମ ଉକ୍ତିଟି ଆମକୁ କହିଥାଏ ଯେ ଆମର କର୍ମ ବା କାର୍ଯ୍ୟ ହିଁ ଆମର ପ୍ରଥମ ପୂଜା। ଆମେ ଅନେକ ସମୟରେ ଭଗବାନଙ୍କ ନିକଟରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁ, ସଫଳତା ମାଗୁ, କିନ୍ତୁ ବସି କେବଳ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ କାମ ହୁଏ ନାହିଁ। ଭଗବାନ ସେହି ଲୋକଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ ନିଜେ ପରିଶ୍ରମ କରନ୍ତି। ପରିଶ୍ରମରେ ହିଁ ଭଗବାନଙ୍କର ବାସ। ଜୀବନରେ ଯାହା କିଛି ଅର୍ଜନ କରିବାକୁ ହେବ, ତାହା ଆମ ପରିଶ୍ରମ ଓ ସଚ୍ଚୋଟ ହିଁ ସମ୍ଭବ। ଏକ କୃଷକ ଯେତେ ପରିଶ୍ରମ କରେ, ଜଣେ ଛାତ୍ର ଯେତେ ମନୋଯୋଗରେ ପଢ଼େ, ସେହି ପରିଶ୍ରମ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଭଗବାନଙ୍କ ନିକଟରେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପ୍ରାର୍ଥନା। ତେଣୁ, ଭାଗ୍ୟକୁ ଦୋଷ ଦେବା ବଦଳେ ଆମ କର୍ମକୁ ବଡ଼ କରିବା ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥାଏ ଏହି ଉକ୍ତି।

୨. ପିତାମାତାଙ୍କ ଠାରୁ ବଡ ଇଶ୍ବର ନାହିଁ

ଆମେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ମନ୍ଦିର, ମସଜିଦ୍ ବା ଗିର୍ଜାଘରେ ଖୋଜୁ, କିନ୍ତୁ ଆମ ଘରେ ଥିବା ପିତାମାତାଙ୍କଠାରେ ଯେ ଭଗବାନଙ୍କର ପ୍ରକୃତ ସ୍ୱରୂପ ରହିଛି, ତାହା ବୁଝାଇଥାଏ ଏହି ଦ୍ୱିତୀୟ ଉକ୍ତି। ଆମ ପିତାମାତା ହିଁ ଆମର ପ୍ରଥମ ଭଗବାନ। ତାଙ୍କ କୃପା, ସେବା ଓ ତ୍ୟାଗ ନ ଥିଲେ ଆମର ଜୀବନ ସମ୍ଭବ ନଥାନ୍ତା। ତେଣୁ, ଘରୁ ଦୂରେ ରହି ଭଗବାନଙ୍କୁ ଖୋଜିବା ଅପେକ୍ଷା ଘରେ ଥିବା ମାଆ ବାପାଙ୍କ ସେବା, ସମ୍ମାନ ଓ ଆଦର କରିବା ହିଁ ହେଉଛି ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଧର୍ମ। ତାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ହିଁ ଆମର ସଫଳତାର ମୂଳଦୁଆ। ପିତାମାତାଙ୍କ ସେବା କରିବା ମାଧ୍ୟମରେ ହିଁ ଆମେ ପ୍ରକୃତ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ କରିପାରିବା।

୩. ପରିବାର ଠାରୁ ବଡ଼ ମନ୍ଦିର ନାହିଁ

ମନ୍ଦିର ଯାଇଁ ଆମେ ଶାନ୍ତି ଖୋଜୁ, ସେହି ଶାନ୍ତି ଓ ସୁଖ ଆମର ପରିବାର ମଧ୍ୟରେ ରହିଛି। ପଥରରେ ତିଆରି ମନ୍ଦିର ଅପେକ୍ଷା ଆମ ପରିବାର ହିଁ ହେଉଛି ଜୀବନ୍ତ ମନ୍ଦିର। ଏହି ମନ୍ଦିରରେ ପ୍ରେମ, ବିଶ୍ୱାସ, ସହଯୋଗ ଓ କ୍ଷମା ଭଳି ଦିବ୍ୟ ଗୁଣଗୁଡ଼ିକର ବାସ। ପରିବାର ମଧ୍ୟରେ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରେମ ଓ ସମ୍ମାନ ରହେ, ସେତେବେଳେ ସେହି ଘର ହିଁ ପୃଥିବୀର ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ମନ୍ଦିର ହୋଇଯାଏ। ଏଣୁ, ବାହାରେ ମନ୍ଦିର ଖୋଜିବା ପୂର୍ବରୁ ଆମେ ନିଜ ଘର ମନ୍ଦିରକୁ ସୁନ୍ଦର ଓ ପବିତ୍ର କରିବା ଜରୁରୀ।

୪. ଶିଶୁ ଠାରୁ ବଡ଼ ନିରୀହ ନାହିଁ

ଏହି ଉକ୍ତିଟି ଏକ ଛୋଟ ପିଲାର ମାଧ୍ୟମରେ ଆମକୁ ମାନବତାର ମୂଳଦୁଆ ଶିଖାଇଥାଏ। ଏକ ଶିଶୁର ମନ ହେଉଛି ସବୁଠାରୁ ପବିତ୍ର। ସେଥିରେ କୌଣସି କପଟତା, ଈର୍ଷା, ଘୃଣା ବା ଅହଂକାର ନଥାଏ। ସେ ସତ୍ୟ କହେ, ସରଳ ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କରେ, ଭୁଲ୍ କରି ଦେଲେ ମନାଇଲେ ଝଟ୍ କ୍ଷମା କରିଦେଇଥାଏ ଏବଂ ବିନା ଶର୍ତରେ ପ୍ରେମ କରିଥାଏ। ପିଲାମାନଙ୍କ କଥା ଓ କ୍ରିୟାକଳାପରେ ମାନବ ଜୀବନର ମୂଳ ନୀତି ନିହିତ ରହିଛି। ତେଣୁ, ପିଲାମାନଙ୍କ ନିରୀହତା ଓ ସରଳତାକୁ ସଂରକ୍ଷଣ କରିବା ଏବଂ ତାଙ୍କଠାରୁ ପ୍ରେମ ଓ କ୍ଷମା ଭଳି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ଶିଖିବା ଆବଶ୍ୟକ।

୫. ଚରିତ୍ର ଠାରୁ ବଡ଼ ଚେହେରା ନାହିଁ

ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟରେ ବାହ୍ୟ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ସୁନ୍ଦର ଚେହେରା ଓ ଚକଚକିଆ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱକୁ ବଡ଼ ଭାବି ଲୋକେ ପ୍ରଭାବିତ ହୁଅନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଏହି ଶେଷ ଉକ୍ତିଟି କହିଥାଏ ଯେ ବାହ୍ୟ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ନହୋଇ ମନୁଷ୍ୟର ଚରିତ୍ର ହିଁ ତାହାର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସମ୍ପଦ। ଏକ ସୁନ୍ଦର ଚେହେରା ବୟସ ସହିତ ମ୍ଲାନ ହୋଇଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଚରିତ୍ର ଚିରଯୁବା। ମଣିଷକୁ ସମାଜରେ ସମ୍ମାନ ଓ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଦେଇଥାଏ ତାହାର ସଠିକ୍ ଚରିତ୍ର, ସତ୍ତା, ସଚ୍ଚୋଟ ଓ ଦୟା। ସୁନ୍ଦର ଚେହେରା ଲୋକଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରେ, କିନ୍ତୁ ସୁନ୍ଦର ଚରିତ୍ର ଲୋକଙ୍କର ହୃଦୟ ଜୟ କରେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସ ଅର୍ଜନ କରେ।

ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ସରଳ ଓଡ଼ିଆ ଉକ୍ତି ଆମ ଜୀବନର ପାଞ୍ଚଟି ମୂଳଦୁଆକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିଛି: କର୍ମ, ପିତାମାତା, ପରିବାର, ନିରୀହତା ଓ ଚରିତ୍ର। ଏହି ଉକ୍ତିଗୁଡ଼ିକ କେବଳ କହିବାର ନୁହେଁ, ଏଗୁଡ଼ିକ ଜୀବନରେ ଓହ୍ଲାଇବାକୁ ହେବ। ଏହି ସରଳ ନିୟମଗୁଡ଼ିକୁ ଅନୁସରଣ କରିବାଦ୍ୱାରା ଆମେ ନିଜେ ଏକ ଉତ୍ତମ ଜୀବନ ଯାପନ କରିପାରିବା ଏବଂ ସମାଜକୁ ଏକ ଉତ୍ତମ ସ୍ଥାନ କରିପାରିବା। ଏହି ଜ୍ଞାନ ହିଁ ଆମ ଓଡ଼ିଆ ସଂସ୍କୃତିର ଅମୂଲ୍ୟ ସମ୍ପଦ।

!! ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ

ହନୁମାନ ନଗର ଆସ୍କା ରୋଡ଼

ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ !!

ଜୀବନବାଦ୍ୟର ପାଞ୍ଚଟି ସୁର: ଓଡ଼ିଆ ଜୀବନଦର୍ଶନର ଅମୂଲ୍ୟ ଉକ୍ତି

ଜୀବନବାଦ୍ୟର ପାଞ୍ଚଟି ସୁର: ଓଡ଼ିଆ ଜୀବନଦର୍ଶନର ଅମୂଲ୍ୟ ଉକ୍ତି