ମହାଭାରତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚରିତ୍ର,

ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ବଳର ନୀତିର,

ସେ ଥିଲେ ବର୍ବରିକ ଶୂରବୀର,

ନା ଜାଣେ କୌଟିଳ୍ୟ, ନା ଜାଣେ ଛଳ ଚିର।

ଘଟୋତ୍କଚ ପୁତ୍ର, ଅହଲ୍ୟା ସନ୍ତାନ,

ଭୀମସେନଙ୍କ ନାତି, ବୀରତା ରେ ପ୍ରଧାନ।

ଯୁଦ୍ଧ ଚାତୁରୀ ଓ ନୀତି ଜଣେ ଧୁରନ୍ଧର,

ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଦେଖି, କମ୍ପିଥାଏ ସମସ୍ତ ଜୀବଜଗତ ।

ଶିବଙ୍କୁ କଲେ ଦେବ ଭକ୍ତି ସହିତ,

ତିନିଟି ଅବିନାଶୀ ବାଣ ମିଳିଲା ମହାଚିତ୍।

ଏକ ବାଣ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଚିହ୍ନିଥାଏ,

ଦ୍ୱିତୀୟ ବାଣ ତାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଯାଏ,

ତୃତୀୟ ବାଣ ସବୁ ଫେରାଇ ଆଣେ,

ଏମିତି ଶକ୍ତି ଥିଲା ତାଙ୍କ ବାଣ ମାନେ।

ଯେବେ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ପାଇଁ ହେଲା ପ୍ରସ୍ତୁତ

ବର୍ବରିକ ଗଲେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ପାଖର,

କହିଲେ– “ମୋ ତିନି ବାଣ ଯଥେଷ୍ଟ ହୋଇପାରି,

ତିନିଟି ବାଣ ରେ ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧ କରିଦେବି ଶେଷ ସାରି।"

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ – “ଏହି ବଳ ମହା,

କିନ୍ତୁ କାହା ପାଖେ ଯିବ, ତୁମ ନୀତି କଣ ଭଲା?”

ବର୍ବରିକ କହିଲେ– “ମୁଁ ଦୁର୍ବଳ ପକ୍ଷକୁ ଯିବି,

ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟାୟ ହୁଏ, ସେଠି ମୁଁ ରହିବି।"

"ମାଆଙ୍କୁ ଆଗରେ ଦେଇଛି ଶପଥ,

ନ୍ୟାୟ ଓ ଦୟା ହେଉ ମୋର ପଥ।

ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ନ ଯିବି ସେଠି,

ଯେଉଁଠି ଦୁର୍ବଳତା ଅଛି, ମୋ ବାଣ ତାଙ୍କ ପାଖେ ଯାଇ ପଢ଼ି।"

କୃଷ୍ଣ ହସି କହିଲେ ଏକ ଖେଳ,

ପିପଳ ଗଛ ଦେଖାଇ କହିଲେ ଗୋଟିଏ ଚମତ୍କାର ଚୋଖୋଳ।

"ଏଇ ଗଛ ଉପରେ ଯେଉଁ ଶାଖାକୁ ଚିହ୍ନିବୁ,

ସେଗୁଡ଼ିକୁ ବାଣ ଦେଇ କାଟିଦିଅ ଯେଉଁ ଚିହ୍ନ ଲଗାଇଦେବୁ।"

ବର୍ବରିକ କଲେ ବିଶ୍ୱାସର ପ୍ରମାଣ,

ତିନି ବାଣ ଦେଇ କାଟିଦେଲେ ସମସ୍ତ ଶାଖାକୁ ଦିଗ୍ବିଜୟ ଗାଥାନ।

କୃଷ୍ଣ ବୁଝିଲେ, ଏହି ଶୂର ଯଦି ଯୁଦ୍ଧ କରି,

ମହାଭାରତ ଯୁଦ୍ଧ ହେବ ଏକ ଦିନେ ସମାପ୍ତ ପଥି।

ତେଣୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଚାହିଲେ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ବଳିଦାନ,

ବର୍ବରିକ ହସି ଦେଲେ ମୁଣ୍ଡ, କଲେ ଧର୍ମ ପାଇଁ ବଲିଦାନ।

ମହାଭାରତର ଶାକ୍ଷୀ ହେଲେ ସେ ଶୂରବୀର,

ତାଙ୍କ ଗାଥା ରହିବ ସଦା ଜଗତ ମଧ୍ୟରେ ଗମ୍ଭୀର।

!! ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ

ହନୁମାନ ନଗର ଆସ୍କା ରୋଡ଼

ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ !!

କବିତାର ଶୀର୍ଷକ -"ବର୍ବରିକ"