ଆଶ୍ଵିନ ମାସର ଶୁଭ୍ର ଦିନ,

ସାରା ଭାରତରେ ଉତ୍ସବ ମନ।

ନବରାତ୍ରି,ଦୁର୍ଗା ପୂଜା ନାମ ଅନେକ,

ଓଡ଼ିଶାରେ ତା'ର ଏକାଳିଆ ସ୍ୱର।

ପୁରାଣ କାଳର କଥା ଯେବେ,

ଓଡ଼ିଶାରେଏ ପର୍ବ ଥିଲା ବେଶ ନିରାଳା।

ଆୟୁଧ ପୂଜାବା ଅସ୍ତ୍ର ପୂଜା ନାମେ,

ପୂଜା ହେଉଥିଲା ଶସ୍ତ୍ର ସବୁ ପ୍ରାଣ ପଣେ।

କାଳକ୍ରମେ ବଙ୍ଗର ପ୍ରଭାବେ,

ମୃତ୍ତିକା ପ୍ରତିମା ଆସିଲା ଘରେ ଘରେ।

ଉତ୍ତର ଭାରତର ନବରାତ୍ରି ଧ୍ୱନି,

ମିଶିଗଲା ଆମ ନିଜସ୍ୱ ରାଗରେ।

କିନ୍ତୁ ଓଡ଼ିଶା ତ କୃଷିର ରାଜ୍ୟ,

ନିଜ ପରମ୍ପରା ରଖିଲା ସବୁ ଦିନ।

ଦଶହରା ସମୟ ହେଲେ ଆଜି ମଧ୍ୟ,

ପୂଜାହୁଏ ଆମ ପାରମ୍ପାରିକ ସାଧନ।

କୃଷକଟି ପୂଜେ ତା'ର ହଳ ଓ ଲାଙ୍ଗଳ,

ଯାହାଦେଇ ଧାନ ଫସଲ କରେ ଉତ୍ପାଦନ।

ଶିକାରୀ ପୂଜେ ତା'ର କର୍ଣ୍ଣି ଓ ଶସ୍ତ୍ର,

ଜୀବିକାର ସାଥୀ ଯେ ଅମୂଲ୍ୟ ଧନ।

ଲୁହାର ପୂଜେ ତା'ର ହାତୁଡ଼ି, ନିହାଣି,

ଅଗ୍ନିସହ ଯାର ଚିର ସଖ୍ୟ କଥା।

ସୂତାର ଚରଖାହୁଏ ପୂଜାର ପାତ୍ର,

ଯା'ର ସୂତାରେ ବୁଣା ହୁଏ ଜୀବନସୂତା।

ଖଡ୍ଗ, ଢାଲ ଯାହା ପୁରାକାଳେ ଯୁଦ୍ଧେ,

କରିଥିଲେବୀରତ୍ଵର ପରିଚୟ।

ସେଇ ଶସ୍ତ୍ର ଆଜି ଶୋଭେ ପୂଜା ଚଢ଼େଇ,

ଇତିହାସର ସାକ୍ଷୀ ରହେ ସବୁ କହି।

ଏହା ହେଉଛି ପେଶା ପ୍ରତି ସମ୍ମାନ,

କର୍ମଠ ତାର ଏକ ମହାନ ପ୍ରଦର୍ଶନ।

ଜାତିନୁହେଁ, କାମ ହେଉ ପ୍ରଧାନ,

ଏହିଶିକ୍ଷା ଦେଇଥାଏ ଆମ ଦଶହରା।

ରାମ-ରାବଣ ଯୁଦ୍ଧର ପୁଅର ଜଳା,

ସବୁସହିତ ଚାଲେ ଏ ପରମ୍ପରା ମଧ୍ୟ।

କିନ୍ତୁମୂଖ୍ୟ ବାର୍ତ୍ତା ରହେ ଅଲଗା,

ନିଜ କର୍ମରେରଖ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଅପାର।

ଓଡ଼ିଶାର ଏ ଦଶହରା ପର୍ବ,

ପାରମ୍ପାରିକ ତା'ର ଏକ ଜୀବନ୍ତ ଚିତ୍ର।

ଆଧୁନିକତାର ଏ ଯୁଗେମଧ୍ୟ,

ରଖିବାଚାହିଁ ଏହି ଶୁଭ୍ର ପରମ୍ପରା।

ସବୁ ଜାତି, ସବୁ ପେଶାର ଲୋକ,

ଏକତାର ସୂତାରେ ବାନ୍ଧି ହୁଅନ୍ତି ଏକ।

ସମ୍ମାନର ଏହି ଅନୁଭୂତି,

ଓଡ଼ିଶାର ସଂସ୍କୃତିର ଏକ ମୂଲ୍ୟବାନ ରୀତି।

ତେଣୁ ଆସ ପାଳିବା ଏହି ଦଶହରା,

ନିଜ ପରମ୍ପରା କରିବା ସମ୍ମାନ।

ପେଶା,ଶସ୍ତ୍ର, ଯନ୍ତ୍ର ସବୁକୁ ପୂଜି,

ଜୀବନରେ କରିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଲ ଭବିଷ୍ୟତ ଗଠନ।

ଏହି କାମନା ସହିତ ଶେଷ କରୁ,

ଓଡ଼ିଶାର ଦଶହରା ହେଉ ଜୟୀ।

ସବୁଙ୍କ ଜୀବନରେ ଆଣୁ ଖୁସି,

ଏହିପବିତ୍ର ପର୍ବର ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଇ।

!! ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ

ହନୁମାନ ନଗର ଆସ୍କା ରୋଡ଼

ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ !!

କବିତାର ଶୀର୍ଷକ -ଦଶହରା

କବିତାର ଶୀର୍ଷକ -ଦଶହରା