ଜ୍ଞାନର ଉଚ୍ଚ ବୃକ୍ଷ ତଳେ ଏବଂ ପ୍ରାଚୀନ ଅନୁଷ୍ଠାନର ଶିଉଳି ଆଚ୍ଛାଦିତ କାନ୍ଥ ଭିତରେ, ଯେଉଁଠାରେ ପାଠ୍ୟକ୍ରମର ଫୁସ୍‌ଫୁସ୍‌ ପୃଷ୍ଠାରୁ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଏ ଏବଂ ମହତ୍ତ୍ୱାକାଂକ୍ଷାର ନିଆଁରେ ଭବିଷ୍ୟତ ଗଢ଼ାଯାଏ - ସେଠାକୁ ଝିଅ ଟିଏ ମଧ୍ୟ ଚାଲି ଆସେ ନିଜର ଆଶା ଓ ଆଶଙ୍କା ସହିତ।ସ୍ୱପ୍ନ ଏବଂ ଅବମାନନାରେ ଘୋଡ଼ାଇ ହୋଇ, ତା'ର ପାଦଚିହ୍ନ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ସହିତ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହେଉଛି: "ମୋ ସ୍ୱର ଶୁଣାଯାଉଛି କି?"

ନାରୀବାଦ - ଦୂର ଦେଶରୁ ଉଧାର ନିଆଯାଇଥିବା ଶବ୍ଦ ଭାବରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମହିଳାଙ୍କ ହାଡ଼ରେ ଜନ୍ମିତ ଏକ ଲୟ ଭାବରେ, ଯେଉଁମାନେ କେବେ ଶେଷ ବେଞ୍ଚରେ ଚୁପଚାପ୍ ବସି ହାତ ଉଠାଇବାକୁ ଭୟ କରିଛନ୍ତି।ନାରୀବାଦ - ଏକ ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ବିଦ୍ରୋହ ଭାବରେ, ଏକ ମୃଦୁ କିନ୍ତୁ ଘଡ଼ଘଡ଼ି ସଦୃଶ୍ୟ ଝଡ଼, କେବଳ ପୁସ୍ତକରେ ନୁହେଁ ବରଂ ବିଶ୍ୱାସ ପ୍ରଣାଳୀରେ ମଧ୍ୟ ନିଜର ସ୍ଥାନ ଦାବି କରେ।ଆଉ କ୍ୟାମ୍ପସ??ସ୍ବାଧୀନତାର କଥିତ ପାତ୍ର, ତର୍କର ଏନ୍ତୁଡ଼ି ଶାଳ - ସେ କଣ ସତରେ ତାର ସ୍ବର ଶୁଣୁଚି?

ପାଠାଗାରର ନୀରବତାରେ, ଛାତ୍ରୀମାନେ ସିମୋନ ଡି ବ୍ୟୁଭୋଇର ଏବଂ ସାବିତ୍ରୀବାଇ ଫୁଲେଙ୍କ ଝାଳ ଏବଂ କ୍ଷତରେ ଲିପିବଦ୍ଧ ବିପ୍ଳବ ବିଷୟରେ ପଢନ୍ତି।ସେମାନେ ମୁଣ୍ଡ ହଲାଇ, ତାକୁ ବହି ର ପୃଷ୍ଠା ରେ ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି ଏବଂ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖନ୍ତି।କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ କୁହନ୍ତି - ଛାତ୍ରାବାସରେ ସୁରକ୍ଷା ବିଷୟରେ, ଲିଙ୍ଗ-ନିରପେକ୍ଷ ସ୍ଥାନ ବିଷୟରେ, ବାଧାପ୍ରାପ୍ତ ହେବା କିମ୍ବା ଅଣଦେଖା କରାଯିବା ବିଷୟରେ - ସେମାନଙ୍କର ଶବ୍ଦାବଳୀ କ'ଣ ସମାନ ଗମ୍ଭୀରତା ସହିତ ସଂଗୃହିତ ହୁଏ?

ବ୍ୟାଖ୍ୟାନ କକ୍ଷ ପ୍ରାୟତଃ ଏକ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ର ହୋଇଥାଏ।ସବୁବେଳେ ଖଣ୍ଡା ସହିତ ନୁହେଁ, ବରଂ ନିଶ୍ୱାସ ଏବଂ ନୀରବତା ସହିତ।ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ଝିଅ ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରନ୍ତି ଯାହା ପୁରୁଷବାଦୀ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣକୁ ଆହ୍ୱାନ କରେ, ସେତେବେଳେ ଏକ ନୀରବତା ଥାଏ - ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର ନୁହେଁ, ବରଂ ଅସନ୍ତୋଷ ର ।ପ୍ରଫେସରମାନେ, କେତେବେଳେ ଦୟାଳୁ ଏବଂ କେତେବେଳେ ନମ୍ର ଭାବରେ ତାଙ୍କ ବୁଦ୍ଧିକୁ ଏକ ବିଦେଶୀ ପକ୍ଷୀ ପରି ଚାପୁଡ଼ା ଦିଅନ୍ତି: ଏହା ଆକର୍ଷଣୀୟ ହୋଇପାରେ , କିନ୍ତୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ସମ୍ପୃକ୍ତ ନୁହେଁ।

ଏହା ନାରୀବାଦର ଉର୍ବର ଭୂମି, ନା ଏହାର ଶବଦାହ?

ଝିଅମାନଙ୍କ ହଷ୍ଟେଲ ଗେଟ୍ ୭:୩୦ ରେ ବନ୍ଦ ହୁଏ। ପୁଅମାନଙ୍କ ହଷ୍ଟେଲ ଗେଟ୍ ମଧ୍ୟରାତ୍ରି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖୋଲା ରହେ।ଏହା ସମୟ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ ବରଂ ସନ୍ଦେହ ଏବଂ "ଚିନ୍ତା" ଦ୍ୱାରା ଖୋଦିତ ଏକ କର୍ଫ୍ୟୁ।ଯେତେବେଳେ ମହିଳା ଛାତ୍ରୀମାନେ ଏହା ଉପରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରନ୍ତି, ପ୍ରଶାସନ ସୁରକ୍ଷାର ଭାଷା ଉନ୍ମୋଚନ କରନ୍ତି।କିନ୍ତୁ ପିଞ୍ଜରାରେ ରଖାଯାଇଥିବା ସୁରକ୍ଷା ସୁରକ୍ଷା ନୁହେଁ - ଏହା ଏକ ଚିକ୍କଣ କାରାଗାର।

ଏହି କର୍ଫ୍ୟୁ କେବଳ ସମୟ ବିଷୟରେ ନୁହେଁ। ଏଗୁଡ଼ିକ ବିଶ୍ୱାସ ବିଷୟରେ। ସ୍ୱାୟତ୍ତତା ବିଷୟରେ। କାହାକୁ ରାତିର ମାଲିକ ହେବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଆଯାଇଛି ଏବଂ କାହାକୁ ଛାଇରେ ରହିବାକୁ କୁହାଯାଇଛି ସେ ବିଷୟରେ।ଏକ କ୍ୟାମ୍ପସ ଯାହା ପାଠାଗାର ଅଧିବେଶନରୁ ବିଳମ୍ବରେ ଫେରିବା ପାଇଁ ଜଣେ ଝିଅକୁ ଦଣ୍ଡ ଦିଏ କିନ୍ତୁ କରିଡରରେ ହସୁଥିବା ଜଣେ ମଦ୍ୟପ ଛାତ୍ରକୁ ଆଖି ବୁଲାଇ ଦିଏ - ଏହା କାହାର ସ୍ୱର ବୈଧତା ର ସୂଚନା ଦିଏ?

ପରିବର୍ତ୍ତନର ସ୍ଲୋଗାନ ସହିତ ନିର୍ବାଚନ ପ୍ରଚାର ଜୋରଦାର ହୁଏ। କିନ୍ତୁ ସାହସର ମୁହଁ ଭାବରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତିର ପ୍ରତୀକ ଭାବରେ କେତେ ଜଣ ମହିଳା ପ୍ରାର୍ଥୀ ଙ୍କୁ ଆଗକୁ ଠେଲି ଦିଆଯାଏ?କେତେଟି ଇସ୍ତାହାର ବୈଠକରେ ମାସିକ ଋତୁସ୍ରାବ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ଯୌନ ନିର୍ଯାତନା ପ୍ରତିକାର, କିମ୍ବା ସମଲିଙ୍ଗୀ ସୁରକ୍ଷାକୁ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ଏଜେଣ୍ଡା ଭାବରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରାଯାଇଛି?

ନାରୀବାଦକୁ ପ୍ରାୟତଃ ଏକ "ମହିଳା ସମସ୍ୟା" ଭାବରେ ଆବଦ୍ଧ କରାଯାଏ - ଏକ ଇଚ୍ଛାଧୀନ ସେମିନାର, ଏକ ସାଙ୍କେତିକ ପ୍ୟାନେଲ, ଅନ୍ୟଥା ନୀଳ ଦୁନିଆରେ ଏକ ଗୋଲାପୀ କୋଣ।କିନ୍ତୁ ନାରୀବାଦ, ବାସ୍ତବ ଏବଂ ପ୍ରକୃତ, କ୍ଷମତା ଉପରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠାଏ। ଏହା କେବଳ ସ୍ଥାନ ନୁହେଁ ବରଂ ଗଠନ ଦାବି କରେ।ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଛାତ୍ରୀମାନେ ସ୍ଲୋଗାନ , ପ୍ଲାକାର୍ଡ ଏବଂ କବିତା ସହିତ ନିଜର ସ୍ବର କୁ ଶାଣିତ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରାୟତଃ କୁହାଯାଏ: "ଅତ୍ୟଧିକ ଜୋରରେ ଜବାବ ଦିଅନାହିଁ," "ବାତାବରଣ ନଷ୍ଟ କରନାହିଁ," "ଲଜ୍ଜା କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କର ନାହିଁ।"

ଲାଜ! ଏବେ ବି ଜଣେ ମହିଳାଙ୍କ ଉପନାମ ପରି ମନେ ହୁଏ।

ଶ୍ରେଣୀଗୃହରେ, ଛାତ୍ରୀମାନେ ପ୍ରାୟତଃ ଅତିଦୃଶ୍ୟମାନ କିମ୍ବା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଥାନ୍ତି।ଯେଉଁ ଝିଅଟି ପ୍ରଫେସରମାନଙ୍କ ଯୌନଗତ ଥଟ୍ଟାକୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରେ, ତାକୁ "ଅତିଉତ୍ସାହି" ବୋଲି କୁହାଯାଏ।ଯିଏ ନୀରବ ରହେ, ସେ "ଅତ୍ୟଧିକ ନମ୍ର"। ଏହି ଚରମ ସୀମା ମଧ୍ୟରେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରକୃତ ସ୍ୱର କେଉଁଠାରେ ରହେ?

ପାଠ୍ୟପୁସ୍ତକଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରାୟତଃ ମହିଳାଙ୍କ ଅବଦାନକୁ ଲିଭାଇ ଦିଅନ୍ତି। ପାଠ୍ୟକ୍ରମରେ ପୁରୁଷ ଦାର୍ଶନିକ ଏବଂ ବୈଜ୍ଞାନିକମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧୃତ କରାଯାଏ, ମହିଳା ପ୍ରତିମାମାନଙ୍କୁ ପାଦଟିକାରେ ସଜାଡ଼ି ଦିଆଯାଏ।ଶିକ୍ଷା କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକ ନାରୀବାଦୀ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣକୁ ପ୍ରାୟତଃ ଏକ ଅତିରିକ୍ତ ଭାବରେ ବିବେଚନା କରାଯାଏ - ଏକ ବିକଳ୍ପ ମାତ୍ର, ଏକ ସମ୍ମାନ ନୁହେଁ।

କିନ୍ତୁ ଯଦି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶ୍ରେଣୀଗୃହ ଏପରି ଏକ ସ୍ଥାନ ହୋଇଯାଏ ଯେଉଁଠାରେ ଲିଙ୍ଗଗତ ଅଭିଜ୍ଞତାଗୁଡ଼ିକ କାହାଣୀ ନୁହେଁ ବରଂ ବିଶ୍ଳେଷଣ ହୋଇଯିବ ? ଯଦି "ଐତିହ୍ୟ", "ଇତିହାସ" ସହିତ କାନ୍ଧକୁ କାନ୍ଧ ମିଳାଇ ଠିଆ ହୁଏ ତେବେ କଣ ହେବ?

ତଥାପି, କ୍ୟାମ୍ପସରେ ନାରୀବାଦ ନିଶ୍ୱାସ ନେଉଛି - ସେଇ ଗୁଣୁଗୁଣୁ ଶବ୍ଦ ସବୁ ରେ, ଚାହିଁ ରହିବା ଏବଂ ଦାବି ରହିଯାଇଥିବା ସେ ସୁନ୍ଦର ମୁଁହ ର ହସରେ। "ଅନୁଶାସନ କମିଟି" କହିବାରୁ ଓଢଣୀ ପିନ୍ଧିବାକୁ ମନା କରୁଥିବା ଝିଅଟିରେ। ତା'ର ନିର୍ଯାତନା ଅଭିଜ୍ଞତା ବିଷୟରେ ଏକ କବିତା ଲେଖି ଆମ୍ଫିଥିଏଟରରେ ଜୋରରେ ପଢ଼ୁଥିବା ଛାତ୍ରୀଟି ଭିତରେ।କଲେଜ ଫେଷ୍ଟ ସମୟରେ ନିର୍ଭିକ ଭାବରେ ନାଚୁଥିବା ସମଲିଙ୍ଗୀ ଛାତ୍ରମାନଙ୍କ ଦଳରେ। ଏ ସବୁ ଛୋଟ ବିଦ୍ରୋହ ନୁହେଁ - ଏଗୁଡ଼ିକ ସାହସର ସ୍ମରଣ।

କ୍ୟାମ୍ପସରେ ନାରୀବାଦ କେବଳ ପ୍ରତିବାଦ ବିଷୟରେ ନୁହେଁ। ଏହା ଦୃଢ଼ତାର ସହିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ବିଷୟରେ।ଏହା ମେଣ୍ଟରସିପ୍ ଗ୍ରୁପ୍, ଋତୁଶ୍ରାବ ର ସକାରାତ୍ମକ ଅଭିଯାନ, ହଷ୍ଟେଲ୍ ରୁମରେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ନିରାପଦ ସ୍ଥାନ ଏବଂ "voice unheard" ନାମକ ଇନଷ୍ଟାଗ୍ରାମ୍ ଆକାଉଣ୍ଟରେ ସେୟାର କରାଯାଇଥିବା କାହାଣୀଗୁଡ଼ିକରେ ଉଲ୍ଲେଖ ହୁଏ।

କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତରେ କ’ଣ ସେଗୁଡ଼ିକ ଶୁଣାଯାଉଛି?

ଉତ୍ତର ଖୁବ ଜଟିଳ।

ହଁ, ଛାତ୍ରୀମାନେ ପୂର୍ବ ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ଜୋରରେ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଏବଂ ନିର୍ଭୀକ ଭାବରେ କଥା ହେଉଛନ୍ତି।ସେମାନେ କବିତା, ନିବେଦନ, ପଡକାଷ୍ଟ ଏବଂ ପ୍ରତିବାଦ କୁ ନିଜର ସ୍ୱର ରୂପେ ବ୍ୟବହାର କରୁଛନ୍ତି।ସେମାନେ ସହାନୁଭୂତି ଅପେକ୍ଷା ବହୁତ କିଛି ଅଧିକ ଦାବି କରୁଛନ୍ତି - ସେମାନେ ବ୍ୟବସ୍ଥା ପରିବର୍ତ୍ତନ ପାଇଁ ଦାବି କରୁଛନ୍ତି।

କିନ୍ତୁ ଶୁଣାଯିବା କେବଳ କହିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେବା ବିଷୟରେ ନୁହେଁ। ଏହା ବୁଝାଯିବା, ବିଶ୍ୱାସ କରାଯିବା ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ବିଷୟରେ।ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟ ପରିଷଦଗୁଡ଼ିକ ଲିଙ୍ଗଗତ ସମାନତାକୁ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ନ କରନ୍ତି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଭିଯୋଗଗୁଡ଼ିକୁ ଚରିତ୍ର ହତ୍ୟା ସହିତ ସମାଧାନ ନ କରାଯାଏ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭିନ୍ନ ମତର ଅଧିକାରକୁ ଅସମ୍ମାନ ସହିତ ବିଭ୍ରାନ୍ତ ନ କରାଯାଏ - ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୁଣାଣି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ ନାହିଁ।

ମହିଳା ଛାତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ପ୍ରକୃତରେ ଶୁଣିବା ପାଇଁ:

-ପାଠ୍ୟକ୍ରମଗୁଡ଼ିକୁ ଉପନିବେଶମୁକ୍ତ ଏବଂ ଲିଙ୍ଗ-ସମ୍ବେଦନଶୀଳ କରାଯିବା ଉଚିତ।

-ହଷ୍ଟେଲ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପ୍ରାପ୍ତବୟସ୍କଙ୍କୁ ମର୍ଯ୍ୟାଦାର ସହିତ ବ୍ୟବହାର କରାଯିବା ଉଚିତ, ନୈତିକ ମାର୍ଜନା ନୁହେଁ।

-ଅଧ୍ୟାପକମାନଙ୍କୁ ଲିଙ୍ଗ ସମ୍ବେଦନଶୀଳତା ଏବଂ ପରସ୍ପର ମଧ୍ୟରେ ବୁଝାମଣା ବିଷୟରେ ତାଲିମ ଦିଆଯିବା ଆବଶ୍ୟକ।

-ଛାତ୍ର ସଂଘଗୁଡ଼ିକୁ ସାଙ୍କେତିକତା ଅପେକ୍ଷା ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରାଥମିକତା ଦେବା ଉଚିତ।

-ସୁରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ଜୀବନ୍ତ, ବ୍ୟକ୍ତି-କୈନ୍ଦ୍ରିକ, ସ୍ୱଚ୍ଛ ଏବଂ ଦାୟିତ୍ୱବାନ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ।

-ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ହେଉଛି, କ୍ୟାମ୍ପସଗୁଡ଼ିକୁ ନାରୀବାଦର ଭୟକୁ ଦୂର କରିବାକୁ ପଡିବ।

ପ୍ରତ୍ୟେକ କଲେଜ ଦିନ ର ଶେଷ ରେ ଗୋଟେ ଝିଅ ବରଗଛ ତଳେ ଅପେକ୍ଷାରତ ଥାଏ।ତାର ସ୍ୱର ସମଗ୍ର କ୍ୟାମ୍ପସରେ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ନ ହୋଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ଏହା ପତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଥରାଇ ଦିଏ।ଏହା ଗୋଟିଏ କୋଣରେ ବସିଥିବା ଆଉ ଏକ ଝିଅ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଥାଏ, ତା'ର ସାହସ ସଂଗ୍ରହ କରି। ଏବଂ ହୁଏତ କାଲି, ସେହି ଝିଅଟି ସ୍ୱର ଉତ୍ତୋଳନ ଆରମ୍ଭ କରିବ। ଏବଂ ପରଦିନ, ଆଉ ଅନ୍ୟ ଏକ ଝିଅ।ଆନ୍ଦୋଳନ ଏହିପରି ହିଁ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। କେବଳ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ବରଂ ମୃତ୍ୟୁ କୁ ମନା କରୁଥିବା ନିଶ୍ୱାସ ଶବ୍ଦ କୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା।କ୍ୟାମ୍ପସରେ ନାରୀବାଦ ଏକ ଝଡ଼ ନୁହେଁ ଯାହା କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ରେ ଚାଲିଯିବ - ଏହା ହେଉଛି ଏକ ନୂତନ ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ଯାହା ପ୍ରତିଦିନ ଆସିବାକୁ ଜିଦ୍ ଧରିଥାଏ।

ଏବଂ ଯଦି ଆମେ ଏହାକୁ ଶୁଣିବା - ପ୍ରକୃତରେ ଶୁଣିବା - ତେବେ ଆମେ ଏହାର ଆଲୋକରେ ନିଜର ପୁନଃଜନ୍ମ ପାଇପାରିବା।

କଲେଜ ଏବଂ ନାରୀବାଦ

ନାରୀବାଦ ର ଉର୍ବରଭୂମି ନା କେବଳ ଶବଦାହ???