ଶ୍ରୀ ଭଗବାନ କହିଛନ୍ତି :

ଯୋଗାସ୍ତ୍ରୟୋ ମୟା ପ୍ରୋକ୍ତା ତୃଣାଂ ଶ୍ରେୟୋବିଧିତ୍ସୟା ।

ଜ୍ଞାନଂ କର୍ମଂ ଚ ଭକ୍ତିଶ୍ଚ ନୋପାୟୋନ୍ତ୍ୟୋସ୍ତି କୁତ୍ରଚିତ୍ ।।

-- ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ

"ନିଜର କଲ୍ୟାଣ ଚାହୁଁଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ତିନି ଯୋଗ କଥା କହିଛି । ଜ୍ଞାନଯୋଗ, କର୍ମଯୋଗ ଏବଂ ଭକ୍ତିଯୋଗ । ଏହା ବ୍ୟତୀତ ଦ୍ବିତୀୟ କୈାଣସି କଲ୍ୟାଣ ର ମାର୍ଗ ନାହିଁ ।

ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନୁଷ୍ୟ ବାସ୍ତବ ରେ ସାଧକ ଅଟନ୍ତି । କାରଣ ଚୌରାଅଶୀ ଲକ୍ଷ ଯୋନି ରେ ଘୁରିବୁଲି ଥିବା ଜୀବ କୁ ଏହି ମନୁଷ୍ୟ ଶରୀର ନିଜର ଆତ୍ମ କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ ମିଳିଛି ; କୈାଣସି ଆକୃତି ବିଶେଷ ର ନାମ ମନୁଷ୍ୟ ନୁହେଁ , ବରଂ ମନୁଷ୍ୟ ତ ସେହି ଅଟେ ଯାହା ପାଖରେ ସତ୍-ଅସତ୍, ତଥା କର୍ତ୍ତବ୍ଯ-ଅକର୍ତ୍ତବ୍ୟ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବା ର ବିବେକ ଥାଏ । ଏହି ବିବେକ ଅନାଦି ଏବଂ ଭଗବଦ୍ ପ୍ରଦତ୍ତ ଅଟେ । ଏହି ବିବେକ କୁ ମହତ୍ତ୍ଵ ଦେଇ ମନୁଷ୍ୟ ଜ୍ଞାନଯୋଗୀ, କର୍ମଯୋଗୀ ତଥା ଭକ୍ତିଯୋଗୀ ହୋଇ ପାରିବ ଏବଂ ସୁଗମତା ପୂର୍ବକ ନିଜର କଲ୍ୟାଣ କରି ପାରିବ । ମିଳିଥିବା ଏବଂ ବିଚ୍ଛେଦ ହେଉଥିବା ଶରୀର ର ନାମ ମନୁଷ୍ୟ ନୁହେଁ । ଶରୀର ତ କେବଳ କର୍ମ-ସାମଗ୍ରୀ ଅଟେ, ଯାହାର ଉପଯୋଗ କେବଳ ଅନ୍ୟ ମାନଙ୍କର ସେବା କରିବା ନିମିତ୍ତ ଅଟେ । ପରନ୍ତୁ ମନୁଷ୍ୟ ମିଳିଥିବା ଏବଂ ବିଚ୍ଛେଦ ହେଉଥିବା ଶରୀର ବସ୍ତୁ, ଯୋଗ୍ୟତା, ସାମର୍ଥ୍ୟ ଆଦି କୁ ନିଜର ତଥା ନିଜ ନିମିତ୍ତ ମାନି ନିଏ, ସେତେବେଳେ ସେ ଯୋଗୀ ନୁହେଁ ବରଂ ଭୋଗୀ ହୋଇଥାଏ । ଭୋଗୀ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜେ ଦୁଃଖ ପାଇଥାଏ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ ; କାରଣ ଦୁଃଖୀ ବ୍ୟକ୍ତି ହିଁ ଅନ୍ୟ ମାନଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ ଏହା ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ଅଟେ ।

ମନୁଷ୍ୟ ଶରୀର ନିଜର ଆତ୍ମ କଲ୍ୟାଣ ନିମନ୍ତେ ମିଳିଛି , ସେଇଥିପାଇଁ କେବେବି କୈାଣସି ମନୁଷ୍ୟ ନିଜର କଲ୍ୟାଣ ଠାରୁ ନିରାଶ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ । ପରମାତ୍ମପ୍ରାପ୍ତି ମନୁଷ୍ୟ ର ଜନ୍ମସିଦ୍ଧ ଅଧିକାର ଅଟେ।

ସାଧକ ହେବା କାରଣରୁ ମନୁଷ୍ୟ ନିଜର ସାଧ୍ୟ ଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ର ଏବଂ ସମର୍ଥ ଅଟେ ।

ସର୍ବପ୍ରଥମେ ଏହି କଥା ର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ନିଜର ପରମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କୁ ବୁଝି ଏହା ସ୍ଵୀକାର କରୁ ଯେ "ମୁଁ ସଂସାରୀ ନୁହେଁ , ସାଧକ ଅଟେ" । ମୁଁ ସ୍ତ୍ରୀ ଅଟେ, ମୁଁ ପୁରୁଷ ଅଟେ, ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅଟେ, ମୁଁ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଅଟେ, ମୁଁ ବୈଶ୍ୟ ଅଟେ, ମୁଁ ଶୁଦ୍ର ଅଟେ, ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଅଟେ, ମୁଁ ଗୃହସ୍ଥ ଅଟେ, ମୁଁ ବାନପ୍ରସ୍ଥୀ ଅଟେ, ମୁଁ ସନ୍ୟାସୀ ଅଟେ ଆଦି ମାନ୍ୟତା ଗୁଡ଼ିକ ସାଂସାରିକ ବ୍ୟବହାର (ମର୍ଯ୍ୟାଦା) ପାଇଁ ତ ଠିକ୍ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ପରମାତ୍ମପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଏଗୁଡ଼ିକ ବାଧକ ଅଟନ୍ତି ।

ଏହି ସବୁ ମାନ୍ୟତା ଶରୀର କୁ ନେଇ , ପରମାତ୍ମପ୍ରାପ୍ତି ଶରୀର କୁ ହୋଇ ନଥାଏ , ସାଧକ ଙ୍କର ହୋଇଥାଏ, ସାଧକ ଅଶରୀରୀ ହୋଇଥାଏ । ଯେତେବେଳେ ମନୁଷ୍ୟ ନିଜକୁ ସାଧକ ବୋଲି ସ୍ଵୀକାର କରିନିଏ, ସେତେବେଳେ ତା ଦ୍ୱାରା ଅସାଧନ ସବୁ ସ୍ଵତଃ ତ୍ୟାଗ ହୋଇ ଚାଲିଥାଏ ।

ଜନ୍ମ ହୋଇଥିବା ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ହେଉଥିବା ଏହି ଶରୀର , ବସ୍ତୁ, ଯୋଗ୍ୟତା ସାମର୍ଥ୍ୟ ଆଦି ଙ୍କୁ ନିଜର ଓ ନିଜ ନିମିତ୍ତ ମାନିବା ହିଁ ଅସାଧନ ଅଟେ । ଏହି ଅସାଧନ କୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ସାଧକ ଙ୍କ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ।

ଜଗତ, ଜୀବ ଏବଂ ପରମାତ୍ମା ଏହି ତିନି ଙ୍କ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କେହି ନାହାନ୍ତି । ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭଗବଦ୍ ଗୀତା ରେ ଏହି ତିନି ଙ୍କର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ବର୍ଣ୍ଣନା ରହିଛି ; ଯେମିତି ପରା-ଅପରା ଏବଂ ଭଗବାନ, କ୍ଷର-ଅକ୍ଷର ଏବଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଆଦି । ଏହି ତିନି ଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜଗତ ଏବଂ ଜୀବ ବିଚାର ର ବିଷୟ ହୋଇଥିବାରୁ ଲୌକିକ ଅଟନ୍ତି ।

ପରନ୍ତୁ ପରମାତ୍ମା ବିଚାର ର ବିଷୟ ହୋଇ ନଥିବାରୁ "ଅଲୌକିକ" ଅଟନ୍ତି ।

ଏହି ତିନି ଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜୀବ କୁ ନେଇ "ଜ୍ଞାନଯୋଗ", ଜଗତ କୁ ନେଇ "କର୍ମଯୋଗ" ଏବଂ ପରମାତ୍ମା ଙ୍କୁ ନେଇ "ଭକ୍ତିଯୋଗ" ଚାଲିଛି ।

ସେଇଥି ପାଇଁ "ଜ୍ଞାନଯୋଗ" ଏବଂ "କର୍ମଯୋଗ" "ଲୌକିକ ସାଧନ" ଅଟେ ଏବଂ"ଭକ୍ତିଯୋଗ" ଅଲୌକିକ ସାଧନ ଅଟେ ।

ଲୌକିକ ସାଧନ ରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିଥାଏ ଏବଂ ଅଲୌକିକ ସାଧନ ରୁ "ପରମପ୍ରେମ" ର ପ୍ରାପ୍ତି ହୋଇଥାଏ ।

ମନୁଷ୍ୟମାତ୍ର ର ଭିତରେ ବୀଜ ରୂପରେ ଗୋଟିଏ "ମୁକ୍ତି" ବା ଅଖଣ୍ଡ ଆନନ୍ଦ ର କାମନା ରହିଥାଏ ଏବଂ ଦ୍ଵିତୀୟ ଟି ରେ "ଦୁଃଖ ନିବୃତ୍ତି ର କାମନା ରହିଥାଏ ଏବଂ ତୃତୀୟ ଟି ରେ ପରମପ୍ରେମ ପ୍ରାପ୍ତି ର ଇଚ୍ଛା ରହିଥାଏ ।

ମୁକ୍ତି ର କାମନା ( ନିଜର ଭୋକ) ଜ୍ଞାନଯୋଗ ରୁ, ଦୁଃଖ ନିବୃତ୍ତି ର କାମନା କର୍ମଯୋଗ ରୁ ଏବଂ ପରମପ୍ରେମ ର କାମନା ଭକ୍ତିଯୋଗ ରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥାଏ ।

ଯଦି ସାଧକ ଠାରେ ନିଜ ସାଧନା ପ୍ରତି ଆଗ୍ରହ ଥିବ ଏବଂ ପକ୍ଷପାତ ନଥିବ ତେବେ ଗୋଟିଏ କାମନା ପୂର୍ତ୍ତି ଦ୍ଵାରା ଏହି ତିନୋଟି ଯାକ ପୂର୍ତ୍ତି ହୋଇଯିବ । ହରେକୃଷ୍ଣ.... ହରେକୃଷ୍ଣ... 🌹🙏

କୃଷ୍ଣ ଚେତନା

🚩🙏 ଓଁ ନମୋ ନାରାୟଣ 🙏🚩

#ଭଗବତକଥା 🌹🙏

ଓଁ ନମୋ ଭଗବତେ ବାସୁଦେବାୟ ❣️🙏

କଲ୍ୟାଣ ର ସୁଗମ ମାର୍ଗ

କଲ୍ୟାଣ ର ସୁଗମ ମାର୍ଗ