ଦୀର୍ଘ ସମୟର ପ୍ରସବ ଯନ୍ତ୍ରଣା କଲା ପରେ ସୁଲଗ୍ନା ସୁନ୍ଦର ଝିଅଟିଏ ଜନ୍ମ କଲା। ଡାକ୍ତର ବାବୁ ବାହାରେ ଅପେକ୍ଷାରତ ତାଙ୍କ ପରିବାର ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ। ସମସ୍ତେ ଏହା ଜାଣି ଖୁସି ହେଲେ। ଆଜି ମୋର ଆଶା ଓ ଉଦ୍ଦୀପନା ସାକାର ହୋଇଛି କହି ସୁଲଗ୍ନାର ସ୍ବାମୀ ଖୁସିରେ ମିଠା ବାଣ୍ଟିଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ ସୁଲଗ୍ନାର ଚେତା ଆସିଲା। ସେ ଝିଅଟିଏ ହୋଇଛି ଜାଣି ବହୁତ କାନ୍ଦିଲା। ଏହା ଜାଣିବା ପରେ ଡାକ୍ତର ବାବୁ ପାଖକୁ ଯାଇ ପଚାରି ବୁଝିଲେ। ଡାକ୍ତର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ପଚାରିଲେ, "ଆପଣ କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି ଯେ ମ୍ୟାଡମ୍? ଆପଣଙ୍କ ସ୍ବାମୀ ବାହାରେ ଖୁସିରେ ମିଠା ବାଣ୍ଟୁଛନ୍ତି। ଆଉ ଆପଣ କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି!! ଛିଃ... ଛିଃ... ଆପଣଙ୍କ ଚିନ୍ତାଧାରା ଏତେ ନୀଚ! ଆପଣ ଆଧୁନିକା, ଶିକ୍ଷିତା ହୋଇ ମଧ୍ୟ ଝିଅ ଜନ୍ମ ହେଲା ବୋଲି କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି!!.."

ସୁଲଗ୍ନା ଆଉ ସହ୍ୟ କରି ପାରିଲା ନାହିଁ। ମୁହଁ ଖୋଲି କହିଲା, "ଆଜ୍ଞା, ଆପଣ କ'ଣ ଭାବୁଛନ୍ତି, ମୁଁ ଝିଅ ଜନ୍ମ କରିଛି ବୋଲି କାନ୍ଦୁଛି। ନାଁ.. ନାଁ... ପୁଅ ବି ହେଲେ କେଉଁ ସେବା ଆଜିକାଲି ମିଳି ଯାଉଛି ଯେ, ଅଧିକ ଚିନ୍ତା, ଅର୍ଥର ଦୁରୁପଯୋଗ ଓ ନିନ୍ଦା ଅପମାନ ବି ସହିବାକୁ ପଡୁଛି। ତା'ଠୁ ତ ଝିଅମାନେ ଶହ ଶହ ଗୁଣରେ ଭଲ। ନାଁ.. ନାଁ.. ଆଜ୍ଞା!, ମୁଁ ଏତେ ନୀଚ ମନା ନୁହେଁ।"

ଭଗବାନଙ୍କ ଦୟାରୁ ମୋର କିଛି ଅସୁବିଧା କି ଅଭାବ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଗୋଟିଏ କ'ଣ ଦଶଟା ଝିଅ ହେଲେ ବି ମୁଁ ପାଳି ପୋଷି ବଡ଼ ମଣିଷ କରିବି, ଉତ୍ତମ ସଂସ୍କାର ଦେବି, ଭଲ ପରିବାରରେ ବାହା କରାଇ ପାରିବି।

ହେଲେ ଆଜ୍ଞା, ଗୋଟିଏ ଚିନ୍ତା ହିଁ ମୋତେ ଘାରୁଛି, "ସେମାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖି ପାରିବି କି ନାହିଁ?! ସମାଜରେ ବିଚରଣ କରୁଥିବା ବ୍ୟଭିଚାରୀମାନଙ୍କଠୁ ମୋ ଝିଅକୁ ମୁଁ ରକ୍ଷା କରି ପାରିବି ତ...?"

କାରଣ ମୁଁ ବି ଜଣେ ଧର୍ଷିତା। ଏଇ ସମାଜରେ ଶିକ୍ଷା, ଧନସମ୍ପତ୍ତି, ମାନ ସମ୍ମାନ ସବୁ ଥାଇ ମଧ୍ୟ ମୋ ବାପା ମାଆ ମୋତେ ଏଇ ବଳତ୍କାରୀମାନଙ୍କଠୁ ବଞ୍ଚାଇ ପାରି ନଥିଲେ। ଏ ସମାଜରେ ମୋତେ କଳଙ୍କିନୀ ସଜାଇ ଦେଇଥିଲେ। କେତେ ବନ୍ଧୁ ପ୍ରସ୍ତାବ ମୋର ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା। ଅଧର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ମୋ ବାପା ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରିଦେଲେ। ଶେଷରେ ମୋ ମାଆ ମୋତେ ଘରୁ ବାହାର କରି ଦେଇଥିଲେ। ବହୁତ କଷ୍ଟ ପଡ଼ିଲି। ତା'ପରେ ପ୍ରଭୁ ରାମଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଦ ଧୂଳିରେ ଯେପରି ଋଷି ପତ୍ନୀ ଅହଲ୍ୟା ଶାପମୁକ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ଠିକ୍ ସେହିଭଳି ଦିନେ ଏଇ ଓକିଲ ମହାଶୟ (ମୋ ସ୍ବାମୀ) ମୋର ସବୁ ପାପ ଧୋଇ, ମଥାରେ ସିନ୍ଦୂର ପିନ୍ଧାଇ ଦେଇଥିଲେ।

ସୁଲଗ୍ନାର କଥା ଶୁଣି ଡାକ୍ତର ବାବୁ ସ୍ଥାଣୁ ପାଲଟିଗଲେ।

ଠିକ୍ ଏଇ ସମୟରେ ଏକ ନର୍ସ ଧାଇଁ ଆସି ଡାକ୍ତର ବାବୁଙ୍କୁ କହିଲା, "ସାର୍...!!, ଆପଣ ଶୀଘ୍ର ଚାଲନ୍ତୁ...!! ବହୁତ ଜରୁରୀ। ଚାରି ବର୍ଷର ଗୋଟିଏ ଝିଅକୁ କିଛି ଦୁର୍ବୃତ୍ତ ମିଶି ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଛନ୍ତି...!! ଅବସ୍ଥା ପୁରା ସାଙ୍ଘାତିକ!!..."

ଡାକ୍ତର ବାବୁ ପୁରା ନିର୍ବାକ୍। ସୁଲଗ୍ନାକୁ ବୁଝାଇବା ପାଇଁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଆଉ ଭାଷା ନ ଥିଲା।

=×=×=×=

କନ୍ୟାରତ୍ନର ସୁରକ୍ଷା ଚିନ୍ତା

ଆଧୁନିକ ସମାଜରେ ପିଡୀତା ନାରୀର ସ୍କେଚ୍