ଆଜି ଖଣ୍ଡଗିରି ମୌନେ ବସିଛ

ସ୍ମୃତିର ସମାଧି ପରି

ଯୁଗେ ଯୁଗେ କେତେ ବାରତା ଗାଇଛ

ଅନନ୍ତ ଅତୀତ ଚିରି

ଉଡ୍ର-କଳିଙ୍ଗ-ଉତ୍କଳ ଭେଦି ଆଜି

ନବ ଓଡ଼ିଶାର ରୂପ

କୀରତି ଅନଳେ ବନ୍ଦାପନା ବେଳେ

ତୁମେ ସ୍ଥାପତ୍ୟର ଧୂପ

ଶୂରବୀର ବର ଅର୍ଘ୍ୟ ଦୀପାଳୀ

କମନୀୟ କାନ୍ତି ଯାର

କିପରି ବର୍ଣ୍ଣିବି ଗୁଣେ ଗରୀୟସୀ

ମୁହିଁ ଅକିଞ୍ଚନ ଛାର

ଯେଉଁ ବୀର ଜାତି ଧରି ପାଟଛତି

ହୁ଼ଂ-ହୁଂ କାର ର ନାଦେ

କାବେରୀ ତୀରରେ କାବୁଲ ପୋତିଲେ

ଭେରୀ ଦୁନ୍ଦୁଭି ବାଦେ

ମହାମହା ଜନ ମହାମହା ମନ

ନାହିଁ ତହିଁ ଭିନ୍ନାଭିନ୍ନ

ସଭିଁଙ୍କର ବପୁ ବରିଷ୍ଠ କରଇ

ଏ ମାଟିର ପାଣି ଅନ୍ନ

ଚେଦି ଐର ମଣି ତୋହର ଗାତ୍ରରେ

ଯେଉଁ ବିବରଣୀ ଦେଲେ

କାହିଁ ସେ ଉତ୍କଳ ନାହିଁ ତା ସୌରଭ

ମଧୁଦୃଷ୍ଟା ପୁଷ୍ପ ତୁଲେ

ରାଜ୍ୟ ପରେ ରାଜ୍ୟ ଜୟ କରି ଦିନେ

ବିଭବକୁ ବାଢୁଥିଲା

ଏବେର ଓଡ଼ିଶା ନିଜର ଦେହକୁ

ବିଭାଜନେ ଦାବିକଲା

ମହାମେଘ ନାଦେ ବାହାନେ ବିଜୟ

ତେଜେ ତେଜୀୟାନ ବୋଲି

ପାଣ୍ଡ୍ୟ ପଣ୍ଡତା ଜୁର ଗଲା ଜାଣ

ପାଣ୍ଡୁର ଦିଶିଲା ଖାଲି

ସେହି କଳିଙ୍ଗର କାଳିମା ଟିକେବି

ରଖିନି ଓଡ଼ିଶା ଆଜି

ବିପରୀତ ଭାବେ ବେପାରୁଆ ପଣେ

ମେରୁଦଣ୍ଡ ଯାଏ ଭାଜି

କାଲିର କଳିଙ୍ଗ ଆଜି କୁଳାଙ୍ଗାର

କର୍ମଚକ୍ରର ଏ ଗତି

କାଲି ଯେ ପାଇକ ଆଜି ସେ ଦାଦନ

ହାଏ ରେ ଓଡ଼ିଆ ଜାତି

ତୋହର ଗାତ୍ରରେ ଜଇନ କୀରତି

ନୁହନ୍ତି ଆଜି ଜୀବନ୍ତ

ଧର୍ମ ଶକ୍ତି ହୀନ ଏବେ ଆର୍ଯ୍ୟଭୂମି

ତା'ର ଜୀବନ ନାଟିକା ଅନ୍ତ

ସତେ ଅବା ଜାତି ଶୋଇଛି ଶୋଇବ

କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣର ନିଦେ

ତାର ଏହି ଦିନ ଭାଙ୍ଗି କି ପାରିବୁ

ତୋର ମହାକୁମ୍ଭ ନାଦେ

ଚରିତ୍ର କାଳିମା ଶ୍ଵେତ ଅଚ୍ଛାଦନେ

କାହୁଁ ସ୍ବଚ୍ଛ୍ଵତା ଆଣିବ

ଶୁଭ ଶଙ୍ଖ ତୁଲେ ମଙ୍ଗଳ ଗୀତିକା

ବିଲୁଆ ରାବ କି ହେବ ?

ସେଥିପାଇଁ ବୋଧେ ମୌନେ ବସିଛୁ

କହିବ ନାହିଁକି କଥା

ତୁମେ ନ କହିଲେ କିପରି ଶୁଣିବି

ଅତୀତ ଗୌରବ ଗାଥା

ସେ ଗାଥା ଶୁଣିଲେ ହୃଦୟର କମ୍ପ

ଶତଧାରେ ବଢିଯାଏ

ଉଜ୍ଜଳ ସାହାସ ଆଶାର ଉଷାରେ

ପ୍ରାୟାସ ସୁରୁଜ ଉଁଏ

ମଉନ ମୂରତି ତେଜି ଖଣ୍ଡଗିରି

ରୁଦ୍ର ମୂରତି ଧର

ଓଡ଼ିଶା ରାଇଜେ କୁଢ କୁଢ ପାପ

ତୁମୁଳେ ଭଷ୍ମ କର

କଥା କହ କଥା କହ ଖଣ୍ଡଗିରି

ଜାଣିଛୁ ତ ସବୁ ତୁହି

ସେ କଥା ଶୁଣିଲେ ଓଡ଼ିଶାବାସୀଙ୍କ

ପରାଣ ଯିବ ଯେ ଦହି

ନଶୁଣିଲେ ତାହା ହେବେ ହୀନ ମନା

ନ ପାଇ ପାରିବେ ଜ୍ଞାନ

ଅଖଣ୍ଡ ଜାତିଟା ଛିନ୍ନ ହୋଇଯିବ

ତୁ ରହିବୁ ଯଦି ମୌନ ।

କବି- ଅମିତ କୁମାର ବେହେରା

ଖଣ୍ଡଗିରି

(ଖଣ୍ଡଗିରିର ମୌନବ୍ରତ)