ଜୀବନ ଏକ ଅନିର୍ବାଚ୍ୟ ରହସ୍ୟ ,ଏହି ରହସ୍ୟର ଗଭୀରତାରେ ଲୁଚିରହିଛି ଅନେକ ଅକଥିତ କଥା, ଅନେକ ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବନା। ଆମ ହୃଦୟ ଏକ ସାଗର ସଦୃଶ, ଯାହାର ତଳିତଳରେ ଅସଂଖ୍ୟ ଅନୁଭୂତି, ସ୍ମୃତି ଓ ଭାବନା ସଦା ଛନ୍ଦି ରହିଛନ୍ତି। ସେଗୁଡିକ କେତେବେଳେ ଶବ୍ଦ ପାଇପାରେ ନାହିଁ, କେବଳ ଅନୁଭବ କରିହୁଏ। ଏହି ଅନୁଚ୍ଚାରିତ ସତ୍ୟ ଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇ ଗଠିତ ଆମର ଜୀବନ ।

ଜୀବନକୁ ଯେପରି ଏକ ନଦୀ ସହିତ ତୁଳନା କରାଯାଇଛି, ସେହି ନଦୀର ଦୁଇ କୂଳ ଧରି ବହି ଚାଲିଛି ସମୟ। ଏହି ନଦୀର ଜଳ ପ୍ରବାହ ଭଳି ସମୟ କଦାଚିତ ରହେ ନାହିଁ, ପଛଘୁଞ୍ଚା ଖାଏ ନାହିଁ। ଏହା ନିରବଚ୍ଛିନ୍ନ ଭାବେ ଆଗକୁ ବଢ଼ି ଚାଲିଛି। ନଦୀରେ ଯେପରି କେତେକ ସ୍ଥାନରେ ପାଣି ବହୁତ ଶାନ୍ତ, ଆଉ କେଉଁଠି ବନ୍ୟା, ସେହିପରି ଜୀବନରେ ଆସେ ସୁଖର ଶାନ୍ତ ଦିନ, ଆସେ ଦୁଃଖ ଓ ସଂଘର୍ଷର ବନ୍ୟା। କିନ୍ତୁ ସମୟ ସବୁ କିଛିକୁ ନେଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଚାଲେ। ଏହି ନଦୀର କୂଳରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଠିଆ ହୋଇଛେ, କେହି କିଛି ସମୟ, କେହି ଅଧିକ ସମୟ। ପ୍ରତ୍ୟେକ କ୍ଷଣ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଏକ ଅମୂଲ୍ୟ ମଣି, ଯାହା ଫେରିଆସେ ନାହିଁ।

ଯେପରି ନଦୀର ଏକ ଶେଷ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ଗୋଟିଏ ବିଶାଳ ସାଗରରେ ସେହି ନଦୀ ବିଲୀନ ହୋଇଯାଏ, ସେହିପରି ଏହି ଜୀବନ ନଦୀର ମଧ୍ୟ ଏକ ଶେଷ ଅଛି। "ସମୟ ଶେଷ ହୋଇଯିବ" - ଏହା ଜୀବନର ଏକ କଠୋର କିନ୍ତୁ ଚିରନ୍ତନ ସତ୍ୟ। ଏହି ଶେଷ ଆସିବ ବୋଲି ଜାଣିଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଆମେ ତାହା ଭୁଲି ଯାଉଛେ। ଏହି ଭୁଲିଯିବା ଆମକୁ ଭୟଭୀତ କରାଏ, ଆମକୁ ବିଚଳିତ କରେ। ଜୀବନର ଏହି ସତ୍ୟକୁ ଯେଉଁମାନେ ଗଭୀର ଭାବରେ ବୁଝିପାରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଜୀବନ ସରଳ, ସାର୍ଥକ ଓ ଲକ୍ଷ୍ୟ ମୂଳକ ହୋଇଥାଏ। ସମୟ ସୀମିତ ବୋଲି ଜ୍ଞାନ ଆମକୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ, ପ୍ରତ୍ୟେକ କ୍ଷଣକୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଇଥାଏ।

ସମୟ ଶେଷ ହେବ, କିନ୍ତୁ ତା’ପୂର୍ବରୁ "ସେ ଭଲ କାମ କରି ଚାଲିଯିବ" - ଏହି ଚିନ୍ତାଧାରା ଆମ ଜୀବନକୁ ସତେ ଯେପରି ଏକ ଦୀପ ସ୍ତମ୍ଭ ସଦୃଶ ଆଲୋକିତ କରିଥାଏ। ଭଲ କାମ କହିଲେ କେବଳ ବଡ଼ ବଡ଼ ଦାନ ଧର୍ମ ନୁହେଁ, ଏହା ହୋଇପାରେ ଏକ ସାନୁକୂଳ ଶବ୍ଦ, ଏକ ସହାୟକ ହାତ, ଏକ ସହାନୁଭୂତି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚାହାଣୀ। ଏହି ସାଧାରଣ ଦିନଚର୍ଯ୍ୟାରେ ଥିବା ଭଲ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକ ହିଁ ଆମର ଚରିତ୍ର ଗଠନ କରେ ଏବଂ ଆମର ଆତ୍ମାକୁ ଉନ୍ନତ କରେ। ମହାତ୍ମା ଗାନ୍ଧୀ, ମଦର ଟେରେସା ବା ସ୍ୱାମୀ ବିବେକାନନ୍ଦଙ୍କ ଭଳି ମହାପୁରୁଷମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀରୁ ଚାଲିଗଲେବି ଆଜି ବଞ୍ଚି ଅଛନ୍ତି ତାଙ୍କର କର୍ମ, ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତାଧାରା ଓ ତ୍ୟାଗ ମାଧ୍ୟମରେ। ସେମାନଙ୍କର ଭଲ କାର୍ଯ୍ୟ ସମୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଚିରସ୍ଥାୟୀ ହୋଇଛି। ତେଣୁ ଆମର ଲକ୍ଷ୍ୟ ହେବା ଏପରି ଭଲ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଯାହା ଆମ ପରେ ମଧ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ମନରେ ବଞ୍ଚିରହିବ।

ଶେଷରେ, ସବୁକିଛି ଶାନ୍ତ ହୋଇଯିବ। "ଏ ସଂସାର ନୀରବ ରହିବ" - ଏହି ଚିତ୍କାର ଯେପରି ଆମକୁ ଜାଗ୍ରତ ଦେଇଥାଏ। ଏହି ବାହ୍ୟ ଜଗତର ଚଞ୍ଚଳତା, ହାହାକାର, ଯଶ, କୀର୍ତ୍ତି, ଧନଦୌଲତ ସବୁ ଏକଦିନ ଶେଷ ହୋଇଯିବ। ଏହି ନୀରବତା ହିଁ ଚିରନ୍ତନ ସତ୍ୟ। କିନ୍ତୁ ଏହି ନୀରବତା ଭୟଙ୍କର ନୁହେଁ, ଏହା ଏକ ଗଭୀର ଶାନ୍ତିର ସୂଚନା ଦେଇଥାଏ। ଏହି ନୀରବତା ମଧ୍ୟରେ କେବଳ ସେହି ସତ୍କର୍ମ ଗୁଡିକର ଅନୁଭବ ବଞ୍ଚିରହିଥାଏ, ଯାହା ଆମେ କରିଛେ। ଯେଉଁ ସେବା, ଯେଉଁ ପ୍ରେମ, ଯେଉଁ ଦୟା ଆମେ ବିତରଣ କରିଛେ, ତାହାର ଶକ୍ତି ଏହି ନୀରବତାକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଯାଏ।

ତେଣୁ, ଆମ ହୃଦୟରେ ଲୁଚି ରହିଥିବା ଏହି ଅନୁଚ୍ଚାରିତ ସତ୍ୟଗୁଡିକ ଆମକୁ କ’ଣ ଶିଖାଉଛି? ଏହା ଆମକୁ ଶିଖାଉଛି ଜୀବନକୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ବୁଝିବାକୁ, ସମୟର ମୂଲ୍ୟ ଦେବାକୁ। ଏହା ଆମକୁ ଶିଖାଉଛି ଯେ, ଆମର ଶବ୍ଦ ନ ପାଇଥିବା ଭାବନା ଗୁଡ଼ିକୁ ମଧ୍ୟ ଆମର କର୍ମ ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରକାଶ କରିବାକୁ। ଏକ ମା'ର ଅକୁହା ସ୍ନେହ, ଏକ ବାପାଙ୍କ ଅନୁଚ୍ଚାରିତ ଚିନ୍ତା, ଏକ ବନ୍ଧୁର ଅବ୍ୟକ୍ତ ସମର୍ଥନ - ଏସବୁ ହୃଦୟର ସତ୍ୟ, ଯାହା କେବଳ ଅନୁଭବ କରିହୁଏ।

ଆସନ୍ତୁ, ଆମେ ଏହି ଅନୁଚ୍ଚାରିତ ସତ୍ୟଗୁଡିକୁ ଚିହ୍ନିବା, ସମୟର ମହତ୍ତ୍ୱ ବୁଝିବା, ଭଲ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ଏକ ସାର୍ଥକ ଜୀବନ ଗଠନ କରିବା ଏବଂ ଏହି ବିଶାଳ ବିଶ୍ୱର ଚିରନ୍ତନ ନୀରବତାକୁ ଏକ ଶାନ୍ତିର ସାଧନ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିବା। କାରଣ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସତ୍ୟ ହେଉଛି ପ୍ରେମ, ଦୟା ଓ ସେବା। ଏହି ତ୍ରିବେଣୀ ସଙ୍ଗମରେ ହିଁ ଆମର ଅସ୍ଥାୟୀ ଜୀବନ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ହୋଇପାରିବ। ଏହି ହୃଦୟର ଅକୁହା କଥାକୁ ଜୀବନର ବାଟ ଘାଟ କରିଦେଲେ, ଆମର ଯାତ୍ରା ହେବ ସଫଳ ଏବଂ ଆମର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରହିବ ସାର୍ଥକ।

!! ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ

ହନୁମାନ ନଗର ଆସ୍କା ରୋଡ଼

ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ !!

କିଛି ଅକୁହା କଥା: ହୃଦୟର ଅନୁଚ୍ଚାରିତ ସତ୍ୟ

କିଛି ଅକୁହା କଥା: ହୃଦୟର ଅନୁଚ୍ଚାରିତ ସତ୍ୟ