ଜୀବନର ପ୍ରବାହ ହେଉଛି ଏକ ଅବିରତ ଯାତ୍ରା। ଏହି ଯାତ୍ରାରେ ଆମେ ଯାହା ଦେଖୁଛୁ, ଜାଣୁଛୁ ଓ ଅନୁଭବ କରୁଛୁ, ସେ ସବୁ ଏକ ଅନୁଭବର ସଂଗ୍ରହ। ଏଠିରେ ଅଛି କିଛି ଅତୀତ ଦିନର ସୁମଧୁର ସ୍ମୃତି, କିଛି ଦୁଃଖ, କିଛି ଶିକ୍ଷା, ଓ ଅଛି ଆଜିର ଚମକମଇ ବର୍ତ୍ତମାନ — ଯାହା ଆମକୁ ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛି। “କିଛି ଅତୀତ, କିଛି ବର୍ତ୍ତମାନ” — ଏହା ଆମ ଜୀବନ ଦେଖିବାର ଏକ ଅନ୍ତଦୃଷ୍ଟି ଅତୁଟ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି।

ଅତୀତ — ଆମର ଶିକ୍ଷ୍ୟା ଓ ଅଭିଜ୍ଞତା

ଅତୀତ କେବଳ ସ୍ମୃତି ନୁହେଁ, ଏହା ହେଉଛି ଆମ ଶିକ୍ଷା ଓ ଅଭିଜ୍ଞତାର ଭଣ୍ଡାର। ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଗାଁ ଗୋଷ୍ଠୀ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ପ୍ରୀତି ଓ ଏକତା ଥିଲା। ଲୋକେ ଗାଁର ମାନେ ନୁହେଁ — ପରିବାର ଭାବେ ରହୁଥିଲେ। ବଡ଼ମାନେ ନିଜର ଅଭିଜ୍ଞତା ଶେଷ ପିଢିକୁ ଶିଖାଉଥିଲେ। ମାନେ ଗଛ ଛାଇ ତଳେ ବସି ବୃଦ୍ଧମାନେ ଗପ କହୁଥିଲେ, ତାହିଁଠାରେ ଜଣେ ଛୁଆ ନୈତିକତା ଶିଖୁଥିଲେ।

ପ୍ରକୃତି ସହ ଜୀବନ ଏକ ଅତୁଟ ଅନୁବନ୍ଧ ଥିଲା। ଝିଅ-ପିଲା ଗଛ ଚଢ଼ି ଆମ୍ବ ଖାଉଥିଲେ, ନଦୀରେ ପହଁରୁଥିଲେ। ଖେଳ କରିଥିଲେ ଧୂଳି ମାଟିରେ — ଯାହା ସହ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ବଢ଼ୁଥିଲା, ନୟନ ହସୁଥିଲା।

ପୂଜାପାର୍ବଣ, ଶ୍ରାଦ୍ଧ, ରଥଯାତ୍ରା ଭଳି ଅନେକ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଓ ସାମୂହିକ ଆନନ୍ଦ ଆଜି ଧୀରେ ଧୀରେ ହ୍ରାସ ହେଉଛି। ଅତୀତ ଆମକୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଶୃଙ୍ଖଳା ଓ ମୂଲ୍ୟବୋଧ ଶିଖାଇଦେଉଛି ଯାହା ଆମ ସାମାଜିକ ଅବସ୍ଥାର ମଜବୁତ ଆଧାର।

ବର୍ତ୍ତମାନ — ବିଜ୍ଞାନ ଓ ବେଗର ଯୁଗ

ଆଜି ବିଶ୍ୱ ବିକାଶର ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ଅଗ୍ରସର। ଆଧୁନିକ ଚିକିତ୍ସା, ଇଣ୍ଟରନେଟ, ଅଣୁ-ଯନ୍ତ୍ର ଓ ଅଗଣିତ ଆବିଷ୍କାର ଆମ ପାଖରେ। ଘରେ ବସି ସେଉଁଠାରୁ ସେଉଁଠି ଲୋକ ସହ ଯୋଗାଯୋଗ ହେଉଛି। ଶିଶୁମାନେ ଗୋଟିଏ ବଟନ ଦବାଇ ବିଶ୍ୱ ଦେଖିପାରୁଛନ୍ତି।

କିନ୍ତୁ ଏହି ବିକାଶ ଭିତରେ ଗୋଟିଏ ଦୁଃଖ ଅଛି — ମନୁଷ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଭଲପାଇବା ହ୍ରାସ ପାଇଛି। ଘରେ ଏକେଠି ରହୁଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ ସ୍ମାର୍ଟଫୋନ ଭିତରେ ବନ୍ଦ। ଖେଳ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଝିଅ-ପିଲା ଯାଉନାହାନ୍ତି, ବଜାର ଖେଳ ହେଉଛି ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଗେମସ୍ ଆପରେ। ମନ ହେଉଛି ଖାଲି, ହୃଦୟ ହେଉଛି ଆଲଗା।

ସେଇ ଗୋଟିଏ ବର୍ତ୍ତମାନ ସତ୍ୟ — ଆମେ ବେଶି ଅଭିଜ୍ଞ ହେଲୁ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ମୂଳ୍ୟ ହାରାଇଦେଲୁ।

ଅତୀତ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନର ସମନ୍ୱୟ ଦରକାର

ଯଦି ଆମେ ଅତୀତ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନ ମଧ୍ୟରେ ସମନ୍ୱୟ କରିପାରିବା, ତେବେ ଆମ ଆଗାମୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ହେବ। ବିଜ୍ଞାନ ଦେଉଛି ସୁବିଧା, ଅତୀତ ଦେଉଛି ମୂଲ୍ୟବୋଧ। ଦୁଇଁଟିକୁ ମିଶାଇ ଆମେ ଆପଣା ଜୀବନକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କରିପାରିବା।

ଯେଉଁପରି ଗଛର ଶାଖା ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଘରେ, କିନ୍ତୁ ମୂଳ ଥିଲେ ନାହିଁ, ସେ ଗଛ ଶୁଖିଯିବ। ସେପରି ଯଦି ଆମେ ମୂଳ ଅତୀତକୁ ଭୁଲିଯିବା, ତେବେ ବର୍ତ୍ତମାନର ବିଜ୍ଞାନ ବି ଫଳଦାୟକ ହେବନି।

ପରିଶେଷରେ

ଏହି ଯୁଗ ରେ ଆମ ପାଖରେ ଅନେକ ବିକଳ୍ପ ଅଛି — ଚାହେଁଲେ ଆମେ ପଛୁଆ ଭାବ ରେ ବଞ୍ଚିପାରୁ ନାହିଁ, ଚାହେଁଲେ ମଧ୍ୟ ଅତି ଆଧୁନିକ ହୋଇ ନିଜ ଉତ୍ସ ଭୁଲିପାରୁ ନାହିଁ। ଆମେ ମଧ୍ୟପଥ ଧାରଣ କରି, ଅତୀତର ମୂଲ୍ୟବୋଧ, ସଂସ୍କୃତି ଓ ଶିକ୍ଷାକୁ ଅଂଗୀକାର କରି ବର୍ତ୍ତମାନର ଜ୍ଞାନ ଓ ବିଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟରେ ସନ୍ତୁଳନ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରିବା।

ଅତୀତ ଆମ ଗୁରୁ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଆମ ପାଠଶାଳା, ଏବଂ ଆଗାମୀ ଆମ ପରୀକ୍ଷା। ଏହି ତିନିଟିକୁ ମିଶାଇ ଆମକୁ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ଜୀବନ ଗଢ଼ିବାକୁ ପଡିବ।

!! ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ

ହନୁମାନ ନଗର ଆସ୍କା ରୋଡ଼

ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ !!