ଓଡିଶା ହେଉଛି ଏ ଭଳି କ୍ଷେତ୍ର ଯାହା ଖଜୁରୀ ରଙ୍ଗର ରୂପ ବେଳାଭୂମି, ଚର୍ଚ୍ଚ, ନଦୀ, ଜଳପ୍ରପାତ ଏବଂ ଗୋଷ୍ଠୀ ଲୋକ, ଭୁବନେଶ୍ୱର ଏବଂ ପୁରୀର ମନ୍ଦିର, ପ୍ରଦୂଷିତ ବେଳାଭୂମିର ଦୂରତା ଏବଂ କୋଣାର୍କର ଚମତ୍କାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ମନ୍ଦିର ଭଳି ପ୍ରମୁଖ ଆକର୍ଷଣରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ।ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଇତିହାସ ସହ ଓଡ଼ିଶା ପ୍ରକୃତି ଏବଂ ଦୁସାହସିକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ। ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜନବହୁଳ, ଓଡିଶାର ଏତେ ବିକଶିତ ରାଜ୍ୟ ପରିଦର୍ଶନ କରିବା ଜରୁରୀ ନୁହେଁ ଯେ ଏହା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଭବିଷ୍ୟତ ଅଟେ।

ଭାରତର ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ, ଓଡିଶା ଏକ ସ୍ଥାନ ହୋଇପାରେ ଯେଉଁଠାରେ ଆପଣ ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ଆରାମ କରିବାକୁ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମନ୍ଦିର ପରିଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଏବଂ ପ୍ରକୃତି ଏବଂ ବନ୍ୟଜନ୍ତୁଙ୍କ ଉଦାରତା ଏବଂ ଅନୁଗ୍ରହକୁ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିବାରେ ସମର୍ଥ ହେବେ।ଆପଣ ଅନେକ ସ୍ମାରକୀ ମଧ୍ୟ ଖୋଜିବାକୁ ସକ୍ଷମ ହେବେ ଯାହା ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଶର ଇତିହାସ ବିଷୟରେ କହିବାକୁ ଗୌରବମୟ ଭାବରେ ଛିଡା ହୋଇଛି।

ଓଡ଼ିଶାର କଳା ଏବଂ ସଂସ୍କୃତି, ପର୍ବ, ଏବଂ ମେଳା, ନୃତ୍ୟ, ଏବଂ ସଙ୍ଗୀତ ପର୍ଯ୍ୟଟକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଚିକିତ୍ସା, ଯେଉଁମାନେ ରଙ୍ଗ ଦେଖିବାକୁ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି ଏବଂ ଜୀବନକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଆବଶ୍ୟକ କରନ୍ତି।ଭାରତର ପ୍ରାଣ ସ୍ଥିତିକୁ ପରିଦର୍ଶନ କରନ୍ତୁ ଏବଂ ସ୍ମୃତି ସହିତ ଭରପୂର ବ୍ୟାଗ ସହିତ ଉପଲବ୍ଧ ଯାହାକି ଏକ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କ ମନରେ ରହିବ।

କୋରାପୁଟ ହେଉଛି ଭାରତୀୟ ଓଡ଼ିଶାର କୋରାପୁଟ ଜିଲ୍ଲାର ଏକ ସହର ଏବଂ ପୌରପାଳିକା।କୋରାପୁଟ ସହର ହେଉଛି କୋରାପୁଟ ଜିଲ୍ଲାର ଜିଲ୍ଲା ମୁଖ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟାଳୟ।

କୋରାପୁଟ ଜିଲ୍ଲା ଏହାର ନାମ ବର୍ତ୍ତମାନର କୋରାପୁଟ ସହରର ମୁଖ୍ୟାଳୟରୁ ଆସିଛି। ମଧ୍ୟଯୁଗୀୟ ସମୟ ମଧ୍ୟରେ, ନନ୍ଦପୁର ସିଲାଭାମସି ରାଜାମାନଙ୍କ ଅଧୀନରେ ଏକ ଛୋଟ ରାଜ୍ୟ ଭାବରେ ବିକଶିତ ହେଲା ଯାହା ପରେ ୧୩ଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ କାଶ୍ମୀରରୁ ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ପହଞ୍ଚିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶୀ ରାଜା ମାନ ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପ୍ରସାରିତ ହୋଇଥିଲା। ପରେ, ମହାରାଜା ଭୀର ବିକ୍ରମ ଦେବ ତାଙ୍କ ରାଜଧାନୀକୁ ଜୟପୁର କୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତର କଲେ ଏବଂ ପ୍ରାୟ ୧୭ତମ ଶତାବ୍ଦୀର ମଧ୍ୟଭାଗରେ, ଏହି ସହର ବ୍ରିଟିଶ ପ୍ରଶାସନ ଅଧୀନରେ ଉନ୍ନତି କଲା।ଉନ୍ନତ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଆଶା ପାଇଁ ୧୮୭୦ ମସିହାରେ କୋରାପୁଟ ବ୍ରିଟିଶମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମନୋନୀତ ହୋଇଥିଲା। କୋରାପୁଟ ନାମର ଉତ୍ପତ୍ତି ଅସ୍ପଷ୍ଟ। ସେଠାରେ ଅନେକ

ତତ୍ତ୍ୱ ଅଛି କିନ୍ତୁ , ଯାହା ମଧ୍ୟରୁ କୌଣସିଟି ବିଶ୍ୱାସଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।

ଦ୍ୱିତୀୟ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ଅନୁଯାୟୀ, କୋରାପୁଟ ହେଉଛି 'କରାକା ପେଣ୍ଟୋ'ର ଏକ ଭ୍ରଷ୍ଟ ରୂପ, କରାକା ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ହେଉଛି'କୁଆପଥର '।ଏହା ମଧ୍ୟ ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଏ ଯେ ନନ୍ଦପୁର ରାଜାମାନଙ୍କ ସମୟରେ ଜଣେ 'ଖୋରା ନାଇକୋ' ଗାଁର ମୂଳଦୁଆ ପକାଇଲା। ସେ ବୋଧହୁଏ ରଣପୁରରୁ ଆସିଥିଲେ ଏବଂ ମିଲିସିଆର ନନ୍ଦପୁର ରାଜାମାନଙ୍କ ଅଧୀନରେ ସେବା କରିଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ବିଶ୍ୱସ୍ତ ତଥା ସମ୍ମାନଜନକ ସେବା ପାଇଁ ସେ ଖୋରା ପୁଟୁ ନାମରେ ନାମିତ ଏହି ଗ୍ରାମ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଇଥିଲେ ଏବଂ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଏହାର ନାମ 'କୋରାପୁଟ'ରେ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା।

କୋରାପୁଟ ମଧ୍ୟ ଏକ ପର୍ଯ୍ୟଟନ ସ୍ଥାନ।ସହରଟି ପର୍ବତ, ଘନ ଜଙ୍ଗଲ ଏବଂ ଜଳପ୍ରପାତ ଦ୍ୱାରା ଘେରି ରହିଛି।ଏହି ସହରରେ ଅନେକ ପୁରୁଣା ମନ୍ଦିର ମଧ୍ୟ ଅଛି।ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅନୁକରଣ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ସାମାଜିକ ସଫଳତା ଚିହ୍ନିତ କରି ଗତ ଦୁଇ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଜିଲ୍ଲାର ସିମିଲିଗୁଡା ବ୍ଲକ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅଣ-ବର୍ଣ୍ଣନାକାରୀ ବଣ୍ଡାଗୁଡା ଗାଁର ପ୍ରାୟ ୨୨୦ ଆଦିବାସୀ ଗ୍ରାମବାସୀ ନିଜ ୪୫ ପରିବାର ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜ ଘରେ ଶୌଚାଳୟ ନିର୍ମାଣ କରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତ ମୁକ୍ତ ହୋଇପାରିଛନ୍ତି।

୫ ଟି ପ୍ରମୁଖ ଦର୍ଶନୀୟ ସ୍ଥାନ

୧. ଶାବର ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ର :

କୋରାପୁଟ ସହରରେ ଏକ ବଡ଼ ଜଗନ୍ନାଥ ମନ୍ଦିର ଅଛି, ଯାହା ୧୯ତମ ଶତାବ୍ଦୀରେ ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିବା ଜିଲ୍ଲାର ସବୁଠାରୁ ବଡ ମନ୍ଦିର ଯାହା ଶାବର ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ର ନାମରେ ପରିଚିତ। ବର୍ତ୍ତମାନ , ଏହି ମନ୍ଦିର କୋରାପୁଟ ସହର ପାଇଁ ମୁଖ୍ୟ ଆକର୍ଷଣ ପାଲଟିଛି। ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରଥଯାତ୍ରା ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଏକ ବଡ଼ ଆଡମ୍ବର ରେ ପାଳନ କରାଯାଏ।ମନ୍ଦିର ଏକ ସୀମା କାନ୍ଥରେ ଘେରି ରହିଛି। ମନ୍ଦିରରେ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ହେଲେ ପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ୧୦୦ ରୁ ଅଧିକ ପାହାଚ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ପଡିବ। ମନ୍ଦିରର ଉଚ୍ଚତା ପ୍ରାୟ ୫୦ ଫୁଟ ଉପରକୁ ଉଠିଥାଏ ଏବଂ ଦେଉଳ , ଜଗମୋହନ, ନାଟ ମଣ୍ଡପ ଏବଂ ଭୋଗ ମଣ୍ଡପ ସହିତ ଏକ ଚାରି ଚାମ୍ବର ବିଶିଷ୍ଟ କମ୍ପ୍ଲେକ୍ସ ରହିଛି। ୧୯୮୨ ସୁଦ୍ଧା ମନ୍ଦିରର ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ସମସ୍ତ ପାର୍ଶ୍ୱ ଦେବତା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲେ-ପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥ, ବଳଭଦ୍ର ଏବଂ ସୁଭଦ୍ରା ମନ୍ଦିରର ମୁଖ୍ୟ ଦେଉଳ ରେ ପୂଜାପାଠ ହୋଇଥିଲେ।ପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ମନ୍ଦିର, "ଶାବର ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ର " ଭାବରେ ଜଣାଶୁଣା ପାହାଡ ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ। ସେଠାରେ ମନ୍ଦିର ଏବଂ ଏହାର ଆଖପାଖରେ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେବତା ସ୍ଥାପନ କରାଯାଇଛି। ଏହା ପ୍ରତିବର୍ଷ ପଡୋଶୀ ଅଞ୍ଚଳରୁ ବହୁ ସଂଖ୍ୟକ ପର୍ଯ୍ୟଟକଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିଥାଏ।

ଏହି ମନ୍ଦିର ପରିଦର୍ଶନ କଲେ କେବଳ ଠାକୁରଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମିଳେ ଏହା ନୁହେଁ ବରଂ ଓଡ଼ିଆ ସଂସ୍କୃତି ତଥା ଜଗନ୍ନାଥ ସଂସ୍କୃତି ବିଷୟରେ ବହୁତ କିଛି ଜ୍ଞାନ ଆହରଣ କରିବାକୁ ସୁଯୋଗ ମିଳିଥାଏ।

•ବାର ମାସରେ ଆମର କେଉଁ ପ୍ରକାରର ଚିତା ପଡ଼ିବା ଦରକାର

•ବାର ମାସରେ ତଥା କେଉଁ ପର୍ବପର୍ବାଣୀରେ ଆମର ଜଗନ୍ନାଥ ବଳଭଦ୍ର ସୁଭଦ୍ରା ଠାକୁର କେତେ ପ୍ରକାର ବେଶ ହୁଅନ୍ତି ତାଙ୍କ ବେଶ କିପରି ହୋଇଥାଏ ।

•ତା ସହିତ ଦ୍ୱାଦଶ ଜ୍ୟୋତିର୍ଲିଙ୍ଗ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଦେବଦେବୀଙ୍କ ପ୍ରତିମା ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥାଏ।

୨.ଗୁପ୍ତେଶ୍ୱର ମନ୍ଦିର :

ଗୁପ୍ତେଶ୍ୱର ଗୁମ୍ଫା ହେଉଛି ଶିବଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକ ଗୁମ୍ଫା ମନ୍ଦିର।ଏହା ଭାରତର ଓଡିଶା ରାଜ୍ୟର କୋରାପୁଟ ଜିଲ୍ଲା ଜେପୋର ଠାରୁ ୫୫ କିଲୋମିଟର ଦୂରରେ ଅବସ୍ଥିତ ଏକ ତୀର୍ଥସ୍ଥାନ। ଏହା ଏକ ଚୂନ ପଥର ଗୁମ୍ଫା ଏବଂ ଏହାର ମୁଖ୍ୟ ଆକର୍ଷଣ ହେଉଛି ବିଶାଳ ଶିବ ଲିଙ୍ଗ ଯାହା ଆକାରରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛି ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଏ ଯେ ଗୁମ୍ଫା ରାମ ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆବିଷ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ମହାରାଜା ଵୀର ବିକ୍ରମ ଦେବଙ୍କ ରାଜତ୍ୱରେ ପୁନର୍ବାର ଆବିଷ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା। ପବିତ୍ର ଶ୍ରାବଣ ମାସରେ ଏହି ଗୁମ୍ଫାକୁ ଭକ୍ତମାନେ ପରିଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ "କାଉଁଡିଆ " ନାମକ ସଜ୍ଜିତ ବାଉଁଶ ପାଲକିନ ସହିତ ଖାଲି ପାଦରେ ଶ୍ରୀମନ୍ଦିରକୁ ଯାଆନ୍ତି ଏବଂ ଭଗବାନ ଗୁପ୍ତେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ପୂର୍ବରୁ ମହା କୁଣ୍ଡରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି। ଶିବ ଲିଙ୍ଗ ମନ୍ଦିରରେ ପହଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ୨୦୦ ଟି ପଦକ୍ଷେପ ଅଛି।ଏହାର ପ୍ରବେଶ ପ୍ରାୟ ୩ମିଟର (୯.୮ ଫୁଟ) ଚଉଡା ଏବଂ ୨ ମିଟର (୬.୬ଫୁଟ) ଉଚ୍ଚ ଅଟେ।

ଗୁପ୍ତେଶ୍ୱର ମହାଦେବ

ଶାଳ ଗଛର ଘଞ୍ଚ ଜଙ୍ଗଲ ଚାରିପାଖରେ ଏବଂ କୋଲାବ ନଦୀ କୂଳରେ ୨ ମିଟର (୬.୬ ଫୁଟ) ଉଚ୍ଚ ଲିଙ୍ଗ ଗୁମ୍ଫାରେ ଛିଡା ହୋଇଛି।ଏହି ମନ୍ଦିରକୁ "ଗୁପ୍ତେଶ୍ୱର " କୁହାଯାଏ ଯାହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି "ଲୁଚି ରହିଥିବା ଭଗବାନ" କାରଣ ଲିଙ୍ଗ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆବିଷ୍କୃତ ହୋଇନଥିଲେ। ଚମ୍ପାକ ଗଛର ଧାଡିରେ ଲାଗିଥିବା ୨୦୦ ପାହାଚ ଚଢି ଜଣେ ଏହା ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିପାରିବ।ପାଖରେ ଆହୁରି ଅନେକ ଗୁମ୍ଫା ଅଛି। ଦ୍ୱିତୀୟ ଗୁମ୍ଫା ଭିତରେ ଏକ ବଡ଼ ଷ୍ଟାଲାକ୍ଟାଇଟ୍ ଅଛି।ଲୋକମାନେ ଏହାକୁ ଭଗବାନ କାମଧେନୁ (ଇଶ୍ୱରୀୟ ଗାଈ) ର ଉପାସକ ଭାବରେ ପୂଜା କରନ୍ତି ଏବଂ ଏହା ତଳେ ବିସ୍ତାରିତ ପାପୁଲି ସହିତ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି ଯାହା କେବଳ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼େ।ଆଖପାଖରେ "ଗୁପ୍ତ କେଦାର" ଭାବରେ ଜଣାଶୁଣା ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ହିନ୍ଦୁ ଦେବତା ଭଗବାନ ଶ୍ରୀ ରାମଙ୍କ ସହ ଜଡିତ। ନିକଟସ୍ଥ ପାହାଡର ନାମ "ରାମଗିରି" ରଖାଯାଇଛି।ପରମ୍ପରା ଅନୁଯାୟୀ, ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରଥମେ ଭଗବାନ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପତ୍ନୀ ସୀତା ଏବଂ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସହ ଦାଣ୍ଡକାରଣ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲରେ ବୁଲୁଥିବା ସମୟରେ ଆବିଷ୍କୃତ ହୋଇଥିଲେ ଏବଂ ଗୁମ୍ଫାରେ ଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ "ଗୁପ୍ତଚର" ନାମରେ ନାମିତ କରିଥିଲେ। କବି କାଲିଦାସ ମଧ୍ୟ ରାମଗିରି ଜଙ୍ଗଲର ଦୃଶ୍ୟ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲେ ଯେଉଁଠାରେ ଗୁମ୍ଫା ମନ୍ଦିରକୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମେଘଦୁତମରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି।ତେବେ ସମୟ ଗଡିବା ସହିତ ମନ୍ଦିରଟି ଥିଲା,ପୁନର୍ବାର ଅନ୍ଧକାରରେ ହଜିଗଲା କିନ୍ତୁ ୧୭ ତମ ଶତାବ୍ଦୀରେ,ଶିବଲିଙ୍ଗ ଜଣେ ଶିକାରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆବିଷ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା ଯାହା ପରେ ମହାରାଜା ଭୀର ବିକ୍ରମ ଦେବଙ୍କୁ ଜଣାଇଥିଲେ, ଯିଏ ସେହି ଅଞ୍ଚଳର ରାଜା ଥିଲେ ଏବଂ ନିକଟରେ ତାଙ୍କ ରାଜଧାନୀକୁ ନନ୍ଦପୁରରୁ ନୂତନ ଭାବରେ ଗଠିତ ଜେପୋରକୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତର କରିଥିଲେ। ରାଜା ଭୀର ବିକ୍ରମ ଗୁମ୍ଫା ପରିଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ ଏବଂ ମହାନ ଲିଙ୍ଗ, ଚମତ୍କାର ପ୍ରାକୃତିକ ପରିବେଶରେ ବିସ୍ମିତ ହୋଇଥିଲେ। ସେ ଗୁମ୍ଫା ମନ୍ଦିରରେ ପୁରୋହିତମାନଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିଥିଲେ ଏବଂ ପବିତ୍ର ଶ୍ରାବଣ ମାସରେ ଭଗବାନ ଗୁପ୍ତେଶ୍ୱରଙ୍କ ଗୁମ୍ଫାରେ ପାଦ ଯାତ୍ରା କରିବାର ଏକ ପରମ୍ପରା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ଯାହା ପୂର୍ବ ରାଜ୍ୟର ଲୋକମାନେ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କରିଆସୁଛନ୍ତି। ସେବେଠାରୁ କୋରାପୁଟ ଅଞ୍ଚଳ ଆଦିବାସୀ ଏବଂ ସ୍ଥାନୀୟ ଲୋକମାନେ ଲିଙ୍ଗ ଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ଆସୁଛନ୍ତି। ଶିବରାତ୍ରିରେ (ଏକ ହିନ୍ଦୁ ପର୍ବ) ଗୁପ୍ତେଶ୍ୱର ମନ୍ଦିର ଓଡ଼ିଶା, ଆନ୍ଧ୍ରପ୍ରଦେଶ ଏବଂ ଛତିଶଗଡରୁ ୨୦୦,୦୦୦ ରୁ ଅଧିକ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିଥାଏ।ଅସୁସ୍ଥ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ଲୋକମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଉପାସନା କରିବାକୁ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତି ଏବଂ ଏଠାରେ ମାସେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥା’ନ୍ତି।ପବିତ୍ର ଶ୍ରାବଣ ମାସ ସମୟରେ ଯାହା ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାଜ୍ୟର ଲୋକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଏ।ସେବେଠାରୁ କୋରାପୁଟ ଅଂଚଳ ର ଆଦିବାସୀ ଏବଂ ସ୍ଥାନୀୟ ଲୋକମାନେ ଲିଙ୍ଗ ପୂଜା କରି ଆସୁଛନ୍ତି।

୩.ରାଣୀ ଡୁଡୁମା ଜଳପ୍ରପାତ

ଜିଲ୍ଲା ମୁଖ୍ୟାଳୟ କୋରାପୁଟ ଠାରୁ ପ୍ରାୟ ୪୫ କିଲୋମିଟର ଦୂରରେ ନନ୍ଦପୁର ଏକ ଛୋଟ ସହର। ଏହା ସେମିଲିଗୁଡା ଠାରୁ ପ୍ରାୟ ୧୪ ମାଇଲ ଏବଂ ପାଟାଙ୍ଗି ଠାରୁ ୫୦ କିଲୋମିଟର ଦୂରରେ ଅବସ୍ଥିତ। ଭାରତର ଓଡ଼ିଶା ରାଜ୍ୟର କୋରାପୁଟ ଜିଲ୍ଲାର ଏକ ଛୋଟ ଗାଁ ନନ୍ଦପୁର ନିକଟରେ ଥିବା ରାନୀ ଡୁଡୁମା ଜଳପ୍ରପାତ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ହେଉଛି ରାଣୀ ପତନ, ଏହି ସ୍ଥାନ ପିକନିକ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରିୟ ଅଟେ।ଗବେଷକମାନେ ଏହାର ପ୍ରାଚୀନତା ସହିତ ସଂଯୁକ୍ତ ସାମଗ୍ରୀ ହାସଲ କରିଥିବାରୁ ଏହି ସ୍ଥାନଟି ଐତିହାସିକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ।ସ୍ଥାନୀୟ ପରିବହନ କିମ୍ବା ଜନସାଧାରଣ ପରିବହନ ସୁବିଧା ନିଯୁକ୍ତି କରି ଏହା ସହଜରେ ଉପଲବ୍ଧ ହୋଇପାରିବ ।ପରିବାର ଏବଂ ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସହିତ ପିକନିକ୍ ପାଇଁ ନନ୍ଦପୁରର ଏହା ଏକ ଆଦର୍ଶ ପରିଦର୍ଶନ ସ୍ଥାନ।

୪.ଦାମନଯୋଡି ହନୁମାନ ମନ୍ଦିର

ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କର ଏକାଦଶ ଅବତାର ହୋଇଥିବାରୁ ଭଗବାନ ହନୁମାନ ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମ ଜଗତରେ ସର୍ବଦା ଜଣେ ମହାନ ଭକ୍ତ ଅଟନ୍ତି। ଦ୍ୱିତୀୟ ଉଚ୍ଚତମ ମୂର୍ତ୍ତି ଓଡ଼ିଶାର ଦାମଞ୍ଜୋଡିରେ ସ୍ଥାପନ ହୋଇଛି ଯାହାର ଉଚ୍ଚତା ୧୦୮ ଫୁଟ। ପ୍ରଥମ ଉଚ୍ଚତମ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ଭାରତ ଆନ୍ଧ୍ରପ୍ରଦେଶର ବିଜୟୱାଡା ସହରଠାରୁ ପ୍ରାୟ ୩0 କିଲୋମିଟର ଦୂରରେ 9 ନମ୍ବର ଜାତୀୟ ରାଜପଥ ରେ ପରୀତଳା ଅଞ୍ଜନେୟ ମନ୍ଦିରରେ ଅବସ୍ଥିତ। ୨୦୦୩ ରେ ସ୍ଥାପିତ ଏହି ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିର ଉଚ୍ଚତା ୧୩୫ ଫୁଟ (୪୧ମିଟର) ଅଟେ |

୫. ଦେଓମାଳି :

ଦେଓମାଳି , ପୂର୍ବ ଘାଟର ଚନ୍ଦ୍ରଗିରି-ପୋଟାଙ୍ଗି ଉପଖଣ୍ଡରେ ଏକ ପର୍ବତ ଶିଖର। ଏହା ଭାରତର କୋରାପୁଟ ଜିଲ୍ଲାର କୋରାପୁଟ ସହର ନିକଟରେ ଅବସ୍ଥିତ।

ଓଡିଶାର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶୃଙ୍ଗ

ପ୍ରାୟ ୧୬୭୨ ମିଟର ଉଚ୍ଚତା ବିଶିଷ୍ଟ ଦେଓମାଲି ଶିଖର ହେଉଛି ଓଡିଶା ରାଜ୍ୟର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶିଖର।ଏହା ବାରବାଣ୍ଡା ଗ୍ରାମ, କୋଟିଆ ପଞ୍ଚାୟତ ବିଭାଗ ନିକଟରେ ଅବସ୍ଥିତ ଯାହାକି ସେମିଲିଗୁଡା ଦେଇ କୋରାପୁଟ ଠାରୁ ପ୍ରାୟ 70 କିଲୋମିଟର ଦୂରରେ ଅବସ୍ଥିତ।ଏହା ଗଭୀର ସବୁଜ ଜଙ୍ଗଲ ଦ୍ୱାରା ଘେରି ରହିଛି, ଶିଖର ଉଦ୍ଭିଦ ଏବଂ ଜୀବଜନ୍ତୁରେ ଭରପୂର। ଏହି ପାହାଡ ପରିସର ବକ୍ସାଇଟ୍ ପରି ଖଣିଜ ସମ୍ପଦରେ ଭରପୂର। ଦେଓମାଳି ରଣା ଏବଂ ଗଭୀର ଉପତ୍ୟକା ସହିତ ବିନ୍ଦୁ ହୋଇଛି ଏବଂ କାନ୍ଦାସ, ପରଜା, ଭୁମିୟା, ମାଲିସ୍ ଏବଂ ଭୋଟିୟସ୍ ଆଦିବାସୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବାସ କରନ୍ତି।ଏହା କେବଳ ପର୍ଯ୍ୟଟକଙ୍କ ପାଇଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ନୁହେଁ ବରଂ ହ୍ୟାଙ୍ଗ ଗ୍ଲାଇଡିଂ, ପର୍ବତାରୋହଣ ଏବଂ ଟ୍ରେକିଂ ପାଇଁ ଦୁସାହସିକ କ୍ରୀଡା ପ୍ରେମୀଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଅଟେ।ଏହି ନିକଟ ଅତୀତରେ ଓଡିଶା ପର୍ଯ୍ୟଟନ ବିଭାଗ ତାର ରାସ୍ତା, ହିଲ୍ ଟପ୍ ସୁବିଧା ସୁବିଧା କେନ୍ଦ୍ର, ପାହାଡ ଉପରେ ପାନୀୟ ଜଳ ପଏଣ୍ଟ ସଂଯୋଗ କରି ଯାତ୍ରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଶିଖରକୁ ଏକ ଲୋକପ୍ରିୟ ପର୍ଯ୍ୟଟନ ସ୍ଥାନ ଭାବରେ ଲୋକପ୍ରିୟ କରିବା ପାଇଁ ଅନେକ ବିକାଶମୂଳକ ପଦକ୍ଷେପ ନେଉଛି।

ଅନୁଭୂତି:

""""""""""

କୋରାପୁଟ ସହ ସମ୍ପର୍କ ନିବିଡ କହିଲେ ଚଳେ। ମୋ ଅଜା, ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ହେବା ଠାରୁ ମୁଁ ଦେଖିନି, ମୁଁ ଏ ଦୁନିଆ କୁ ଆସିବା ଆଗ ରୁ ସେ ଦୁନିଆ ଛାଡିଯାଇଥିଲେ। ଅଜା ମୋର ୧୭ ବର୍ଷ ବୟସ ରେ ଚାକିରୀ ପାଇଥିଲେ। ଭରନାକୁଲର ମାଷ୍ଟର ରୂପେ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ସେ କୋରାପୁଟ ର ଏକ ଆଶ୍ରମ ସ୍କୁଲ ରେ ପ୍ରଧାନଶିକ୍ଷକ ରୂପେ କାର୍ଯ୍ୟରତ ହେଲେ। ସେ ସେଠାକୁ କ୍ରମଶଃ ସାନ ଅଜା ମାନ ଙ୍କୁ ନେଇ ରଖିଲେ। ଏବେ ସାଧାରଣ ଭାବରେ ରହୁଥୁବା ସ୍ଥାନ ଟି କୋରାପୁଟ ନୁହେଁ ବୋର ନବରଙ୍ଗପୁର ରେ ଯାଏ କିନ୍ତୁ ସେଠାକୁ ଗଲେ କୋରାପୁଟ ବୁଲା ନିଶ୍ଚୟ ହୁଏ।

ଛୋଟ ବେଳୁ ବାହାଘର ହେରିକା ହେଲେ.. ସେଥି ଭୋଜି ଆୟୋଜନ ହୁଏ, ଏବଂ ତାହା ସାରିଲେ ବୁଲାବୁଲି ଆରମ୍ଭ ହେଇଯାଏ। ଶାବର ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ର ମୁଁ ୭ମଶ୍ରେଣୀ ରେ ପଢ଼ୁଥିଲି ପ୍ରଥମେ ଯାଇଥିଲି। ଅବଶ୍ୟ ସେତେବେଳ ମୋର ନା ଏତେ ବୁଦ୍ଧି ଥିଲା, ନା ଏତେ ସବୁବେଳେ ସ୍ଥାନ ବିଷୟ ରେ ମୁଁ ଜାଣିଥିଲି କିନ୍ତୁ ଶାବର ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ର ବିଷୟ ରେ କଣ ଯେ କହିବି।.. ବୁଲି ବୁଲି ଏତେ ଜିନିଷ ଶିଖିବା କୁ ମିଳିଲା ଆଉ ଏତେ ସୁନ୍ଦର ପରିବେଶ ଥିଲା.. ତାହା ବର୍ଣ୍ଣନା ପାଇଁ ମୋ ପାଖେ ଭାଷା କମ୍ ପଡିବ। ଏବେ କିଛି ମାସ ତଳେ ହି ପୁଣି କୋରାପୁଟ ଭ୍ରମଣ ର ସୁଯୋଗ ମିଳିଥିଲା, ଏଥର କ ବୁଲା ରେ ଉପରେ ଥିବା ୫ ଟି ସ୍ଥାନ ରେ ଟା ଭଲ ଅନୁଭୂତି ଥିଲା ତା ସହିତ ମା କଣ୍ଟାବାଉଁସୁଣୀ ମନ୍ଦିର, ଦମନଯୋଡି ଜଗନ୍ନାଥ ମନ୍ଦିର, ମାଛକୁଣ୍ଡ, ଡୁଡୁମା ଜଳପ୍ରପାତ ଇତ୍ୟାଦି ସ୍ଥାନ ଗୁଡିକରେ ମଧ୍ୟ ବୁଲା ବୁଲି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାନୀୟ ଥିଲା।

•କଣ୍ଟେଇ ବାଉଁସୁଣୀ ମନ୍ଦିର :

ନାଲକୋ କଲୋନୀ ରେ ପଶିଲା ବେଳେ ଏହି ମନ୍ଦିର ପ୍ରଥମେ ପଡେ। ଆଖପାଖ ଅଞ୍ଚଳ ରେ ମାଙ୍କୁ ବହୁତ ଭକ୍ତି ରେ ଲୋକ ମାନେ ମାନିଥାନ୍ତି। ମା ହେଉଛନ୍ତି ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଠାକୁରାଣୀ, ସେଠାରେ ଯାହା ମଧ୍ୟ ମାନସିକ କଲେ ତାହା ପୂରଣ ହୋଇଥାଏ। ମା ଙ୍କ ପାଖରେ ଛେଳି, ବୋଦା ଇତ୍ୟାଦି ବଳି ବ୍ୟବସ୍ଥା ଆଜି ଯାଏ ମଧ୍ୟ ଚାଲୁଅଛି। କଣ୍ଟା, ବାଉଁଶ ବୁଦା ରେ ମା ବାସ କରୁଥିଲେ ବୋଲି ମା ଙ୍କ ନାମ କଣ୍ଟା ବାଉଁସୁଣୀ ହୋଇଛି ବୋଲି ପୁରୁଣା କିମ୍ବଦନ୍ତୀ ଅଛି।

•ଦମନଯୋଡ଼ି ଜଗନ୍ନାଥ ମନ୍ଦିର :

ଅତି ସୁନ୍ଦର ଜଗନ୍ନାଥ ମନ୍ଦିର। ନାଲକୋ କଲୋନୀ ଏରିଆ ରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ଚାରିଆଡ ର ପରିବେଶ ସହ ମନ୍ଦିର ର କାରୁକାର୍ୟ୍ଯ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନମୁଗ୍ଧକର।

•ଡୁଡୁମା ଜଳପ୍ରପାତ ମଧ୍ୟ ଏକ ସୂଦୀର୍ଘ ଜଳପ୍ରପାତ। ଏହାର ଚାରିପଟ ର ଦୃଶ୍ୟ, ପର୍ବତ ତଥା ସାଇଡ ସିନ ପଏଣ୍ଟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଲାଗେ।

•ମାଛକୁଣ୍ଡ:

ମାଛକୁଣ୍ଡ ହାଇଡ୍ରୋ ଇଲେକ୍ଟ୍ରିକ୍ (ମିଳିତ) ଯୋଜନା ହେଉଛି ଆନ୍ଧ୍ରପ୍ରଦେଶ ସରକାର ଏବଂ ଓଡିଶା ସରକାରଙ୍କ ଏକ ଆନ୍ତରାଜ୍ୟ ପ୍ରକଳ୍ପ। ଏହି ପ୍ରକଳ୍ପ ପୂର୍ବ ଘାଟର ପଶ୍ଚିମ ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ, କୂଅ ନିକଟରେ ଡୁଡୁମା ଉପରେ ପଡୁଛି।ଆନ୍ତରାଜ୍ୟ ଚୁକ୍ତିନାମା ଅନୁଯାୟୀ, ତା : ୧୪.୦୧.୧୯୪୫, ଆନ୍ଧ୍ରପ୍ରଦେଶ ଏବଂ ଓଡିଶା ଯଥାକ୍ରମେ ୭0:୩୦ ଅନୁପାତରେ ପୁଞ୍ଜି ବ୍ୟୟ ଏବଂ ଶକ୍ତି ଲାଭ ବାଣ୍ଟିଛନ୍ତି।ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ, ଆନ୍ଧ୍ରପ୍ରଦେଶ ଏବଂ ଓଡିଶା ମଧ୍ୟରେ ୨୩.୧୦.୨୦୨୦ ରେ ଏବଂ ୫0:୫0 ଅନୁପାତରେ ମୂଲ୍ୟ ଏବଂ ଲାଭ ବାଣ୍ଟିବାକୁ ଏକ ନୂତନ ଚୁକ୍ତିନାମା ହୋଇଥିଲା।

ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ ଜଳ ରୁ କିପରି ଟାର୍ବାଇନ ଘୁରି ବିଦ୍ୟୁତ ଶକ୍ତି ଉତ୍ପନ ହଉଛି ଦେଖିବା କୁ ସୁଯୋଗ ପାଇଥିଲି। ଯାହା କି ମୋ ପାଇଁ ଚିରକାଳ ଅବିସ୍ମରଣୀୟ। ବିଜ୍ଞାନ ବହି ରେ ପଢ଼ୁଥିବା ପାଠ କୁ ଆଖି ସାମ୍ନା ରେ ଦେଖି ମନ ଭାରି ପ୍ରଫୁଲ୍ଲିତ ହୋଇଥିଲା।

•ଦେଓମାଳି ରେ ଦେଖିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ବିଷୟ ରେ ଯେତେବେଳେ ଶବ୍ଦ ଦେଲେ ବି କମ ପଡ଼ିଯିବ। ଏତେ ସୁନ୍ଦର ସେ ଦୃଶ୍ୟ, କଥା ରେ ଅଛି ନା

" ସୁନ୍ଦର ତୃପ୍ତି ର

ଅବସାଦ ନାହିଁ,

ଯେତେ ଦିଶୁଥିଲେ

ନୂଆ ଦିଶୁଥାଇ। "

ଜନଜାତି ଙ୍କ ର ଜୀବନଶୈଳୀ :

''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''

ଯଦି ଜଣେ ଆଦିମ ଜନଜାତିର ସାଂସ୍କୃତିକ ଇତିହାସ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରେ, ତେବେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଦକ୍ଷିଣ ଓଡ଼ିଶା, ଆଦିବାସୀମାନଙ୍କ ଆଡ କୁ ହିଁ ମୁହାଁଇବ। ତେଣୁ ଏହି କୋରାପୁଟ ଅଞ୍ଚଳ, ଆଦିବାସୀମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ଅଧ୍ୟୟନ ଏବଂ ଅନୁସନ୍ଧାନର କେନ୍ଦ୍ର ପାଲଟିଛି।

ଯଦିଓ ଓଡିଶାର ଆଦିବାସୀ ଜନସଂଖ୍ୟାରେ ପ୍ରାୟ ୨୫% ଅଛନ୍ତି, ତଥାପି ରାଜ୍ୟର ବିକାଶ ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ସେମାନଙ୍କର ଅବଦାନ ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ। ସେମାନଙ୍କର ପରମ୍ପରା ଏବଂ ସଂସ୍କୃତି ବ୍ୟାପକ ଏବଂ ଅସାଧାରଣ ଅଟେ ଏବଂ ଏହି ଅବିଭକ୍ତ କୋରାପୁଟର ଆଦିବାସୀମାନଙ୍କର ସାଂସ୍କୃତିକ ଇତିହାସ ସମଗ୍ର ଭାରତରେ ବିଶେଷ ଗୁରୁତ୍ୱ ବହନ କରେ।୨୦୦୧ ଜନଗଣନା ଅନୁଯାୟୀ ଅବିଭକ୍ତ କୋରାପୁଟ (ବର୍ତ୍ତମାନ ୪ ଟି ଜିଲ୍ଲା କୋରାପୁଟ, ରାୟାଗଡା, ନବରଙ୍ଗପୁର, ଏବଂ ମାଲକାନଗିରିରେ ବିଭକ୍ତ) ରେ ୫୩.୭୪% ରହିଛି। ପ୍ରାଣୀ ବିଜ୍ଞାନ ଅଧ୍ୟୟନ ଏକ ହିସାବ ଦେଇଥାଏ ଯେ ଓଡିଶାରେ ୬୨ ପ୍ରକାରର ଜନଜାତି ଅଛନ୍ତି। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଉପରୋକ୍ତ ଜିଲ୍ଲାଗୁଡ଼ିକରେ ରୁହନ୍ତି ଯଦିଓ ସେମାନଙ୍କର ସଂଖ୍ୟା ଏତେ କମ୍ଗୋ।ଟିଏ ଜନଜାତିର ଜନସଂଖ୍ୟା ଭୁୟା , ଭାଟ୍ରା, ଗଣ୍ଡ, କୋୟା, ପରଜା, କୋଣ୍ଡ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଏକ ଲକ୍ଷରୁ ଅଧିକ ଗଠନ କରନ୍ତି।ଅନ୍ୟ ୨୬ ଜନଜାତିର ଜନସଂଖ୍ୟା ପ୍ରାୟ ଏକ ହଜାର।ସେମାନଙ୍କର ମହାନତା ଏବଂ ସଂସ୍କୃତିର ସାଧାରଣତା ହେତୁ ବୋଣ୍ଡା ଏବଂ ଦିଦାଇ ବିରଳ ଜନଜାତି ଭାବରେ ବିବେଚନା କରାଯାଏ। ସେମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପର କ୍ଷେତ୍ର ପୂର୍ବ ଘାଟର ଘଞ୍ଚ ଜଙ୍ଗଲ ଏବଂ ପାର୍ବତ୍ୟ ନଦୀରେ ସୀମିତ।ଏହି ଆଦିବାସୀ ଜନଜାତି, ମୁଣ୍ଡା (ଅଷ୍ଟ୍ରୋ-ଏସିଆଟିକ୍), ଦ୍ରାବିଡ଼ ଏବଂ ଇଣ୍ଡୋ-ଏସୀୟ ତିନୋଟି ସମ୍ପ୍ରଦାୟରେ ବିଭକ୍ତ।

ସାହିତ୍ୟିକ ଭାବରେ ସେମାନଙ୍କର ସଂସ୍କୃତିର ସଂଜ୍ଞା ଏତେ ବ୍ୟାପକ ଯେ ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନଶୈଳୀର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିଗକୁ ପ୍ରଶଂସା ଏବଂ ଗ୍ରହଣ କରୁ ଯାହା ସଂସ୍କୃତି ସହିତ ଜଡିତ।୧୮୬୩ ମସିହାରେ ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ବ୍ରିଟିଶମାନଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଅଧୀନରେ ଥିଲା। ୧୯୧୯ ମସିହାର ଭାରତ ସରକାର ଅଧିନିୟମ କୋରାପୁଟ ଜିଲ୍ଲାର ସମସ୍ତ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଅନୁସୂଚିତ ଅଞ୍ଚଳ ଭାବରେ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ ଏବଂ ଏହି ଜିଲ୍ଲାରେ ବାସ କରୁଥିବା ପ୍ରମୁଖ ଜନଜାତିମାନଙ୍କୁ ଅନୁସୂଚିତ ଜନଜାତି ଭାବରେ ଘୋଷଣା କରାଯାଇଥିଲା।ସାଧାରଣତ ଆଦିମ ଜନଜାତିମାନେ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରଥା, ପରମ୍ପରା, ପର୍ବ, ପୋଷାକ ଏବଂ ଅଳଙ୍କାର ମାଧ୍ୟମରେ ସାଂସ୍କୃତିକ ପରିଚୟ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନଜାତିର ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଉତ୍ପତ୍ତି ସ୍ଥାନ ଏବଂ ଏହାର ବିସ୍ତାର ଅଛି। ପରସ୍ପରର ପାରସ୍ପରିକ କ୍ରିୟା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କର ନିଜର ମୋୖଖିକ ଏବଂ ଲିଖିତ ଭାଷା ଅଛି। ଏକ ଗୋଷ୍ଠୀର ବୈବାହିକ ମିଳିତତା ନିଜସ୍ୱ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ ଯେହେତୁ ସେମାନେ ଆନ୍ତସମ୍ପ୍ରଦାୟର ବିବାହକୁ ବିରୋଧ କରନ୍ତି।ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନଜାତିର ନିଜସ୍ୱ ସାମାଜିକ ବନ୍ଧନ, ପ୍ରଶାସନ, ପରମ୍ପରା ଏବଂ ନ୍ୟାୟିକ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଅଛି।ଆଇନ, ଯୁବକମାନଙ୍କ ଛାତ୍ରାବାସ, ପୂଜାପାଠ ଏବଂ ମନ୍ତ୍ରମୁଗ୍ଧ, ଅର୍ଥନୈତିକ ନୀତି, ଖାଦ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ, ଶିକାର, କୃଷି ଏବଂ ହସ୍ତତନ୍ତ ହସ୍ତାନ୍ତର ଇତ୍ୟାଦିରେ ଏହିସବୁ ପ୍ରମୁଖ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଥାଏ।

ଆଦିବାସୀ ସାମାଜିକ-ସାଂସ୍କୃତିକ ଜୀବନର ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟ :

•ସେମାନେ ଆପେକ୍ଷିକ ବିଚ୍ଛିନ୍ନତାରେ ବାସ କରନ୍ତି ସାଧାରଣତ ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ଅଞ୍ଚଳରେ ପାହାଡ ଏବଂ ଜଙ୍ଗଲରେ।

•ସେମାନଙ୍କର ସାମାଜିକ ପରିଚୟ ସମୟ ସମୟରେ ପରିଭାଷିତ ଏବଂ ପୁନ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଥାଏ।

•ସେମାନେ ସରଳ ସମାଜ ଗଠନ କରନ୍ତି ଯାହା ସାମାଜିକ-ସାଂସ୍କୃତିକ ଭାବରେ ସମଲିଙ୍ଗୀ…

• ଯୋଗାଯୋଗ ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କର ଲିଖିତ ଏବଂ ମୋୖଖିକ ଭାଷା ବା ଉପଭାଷା ଅଛି।

•ସେମାନଙ୍କର ସମୃଦ୍ଧ ସାଂସ୍କୃତିକ ପରମ୍ପରା ଏବଂ ଐତିହ୍ୟ ଅଛି ଯଦିଓ ସେମାନଙ୍କର ସାମାଜିକ ସଂଗଠନ ସରଳ

ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସାଂସ୍କୃତିକ ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟଗୁଡିକ: -

୧. ପାରମ୍ପାରିକ ଗ୍ରାମ ପରିଷଦ - ଗ୍ରାମ ପରିଷଦ ଆଦିବାସୀ ଗାଁର ସାଂସ୍କୃତିକ କେନ୍ଦ୍ର ଭାବରେ ବିବେଚନା କରାଯାଏ।ଗ୍ରାମ ପରିଷଦର ମୁଖ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ଗାଁର ମୁଖ୍ୟ। ସେ ସାଧାରଣତ senior ବରିଷ୍ଠତା ଏବଂ ପ୍ରତିଭା ଅନୁଯାୟୀ ମନୋନୀତ ହୁଅନ୍ତି। ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତ ଜନଜାତି ମୁଣ୍ଡକୁ ନାଇକୋ ବୋଲି ଡାକନ୍ତି। ମୁଣ୍ଡକୁ ଚଲ୍ଲନ କୁହାଯାଏ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ସାହାଯ୍ୟ ଚୟନ କରାଯାଏ। ଏକ ବୈଠକ ଡାକିବାର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବାରିକା କାନ୍ଧରେ ଅଛି।ଗାଁର ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ଦେହୁରୀ ଭାବରେ ବିବେଚନା କରାଯାଏ।କୋୟା ଗାଁର ମୁଖ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ୱାର୍ଡେ, ପରଜାଙ୍କ ମୁଦୁଲି। କୋଣ୍ଡ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ଧାର୍ମିକ ମୁଖ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ଜାନି ଯିଏ ସାକ୍ଷାତ ସମୟରେ ବିଷ- ମାଝୀ ଦ୍ୱାରା ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତି |

୨. ଯୁବ ଛାତ୍ରାବାସ: - ଆଦିବାସୀ ସଂସ୍କୃତି ଏବଂ ପରମ୍ପରାକୁ ବଜାୟ ରଖିବା ପାଇଁ ଯୁବ ଛାତ୍ରାବାସ (ଧଙ୍ଗଡା, ଧଙ୍ଗଡି ବାସା) ଏକ ପ୍ରମୁଖ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଥାଏ। ଏବଂ ଅବିବାହିତ ଯୁବକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅଧିକାଂଶ ଜନଜାତିର ଏପରି ଅନୁଷ୍ଠାନ ଅଛି।ପୁଅ ଏବଂ ଝିଅ ମାନେ ଛାତ୍ରାବାସର ଅଲଗା କୋଠରୀରେ ରାତି କଟାନ୍ତି।ଏହି ଛାତ୍ରାବାସର ଅନ୍ୟ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱ ରହିଛି, ବିଶେଷକରି ଯୁବକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ସାଥୀ ବାଛିବା।

୩.ମହିଳାମାନଙ୍କର ସ୍ଥିତି: - କୋଣ୍ଡର ସାମାଜିକ-ଅର୍ଥନୈତିକ ଏବଂ ସାଂସ୍କୃତିକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ମହିଳାଙ୍କ ଭୂମିକାକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କୌତୁହଳପୂର୍ଣ୍ଣ।

ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ପରିଚାଳନା ପାଇଁ ଏବଂପରିବାରର ବିକାଶ, ମହିଳାମାନଙ୍କର ଭୂମିକା ବହୁତ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ପରିବାର କନ୍ଧ ସାମାଜିକ ସଂଗଠନର ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ ଏକକ ଥିଲା। ଏକ କନ୍ଧ ପରିବାରର ଜୀବନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା ଏବଂ ବିବାଦ ଏବଂ ଉତ୍ତେଜନା ବିନା।ପତ୍ନୀ ଏବଂ ସ୍ୱାମୀ ପରସ୍ପରକୁ ଏପରି ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ଯେପରି ସେମାନଙ୍କ ସମାଜର ରୀତିନୀତି ଅନୁଯାୟୀ। ସ୍ୱାମୀ ଏବଂ ସ୍ତ୍ରୀ ପରସ୍ପରକୁ ନାମ ସହିତ ସମ୍ବୋଧନ ନକରିବା ଏକ ସାମାଜିକ ପ୍ରଥା ଥିଲା।ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଏବଂ ସ୍ୱାମୀ ଙ୍କ ସାନ ଭାଇର ନାମ କହି ନ ଥିଲେ କାରଣ ଯଦି ସେ ବିଧବା ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ହୁଏତ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣକୁ ବିବାହ କରିବାକୁ ପଡିବ। ବିବାହ ପୂର୍ବରୁ ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱାଧୀନତା ଦିଆଯାଇଥିଲା। ପରିବାରର ପରିଚାଳନା ପାଇଁ ମହିଳାମାନେ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ।ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରକାରେ କନ୍ଧ ମହିଳା ମାନେ ପରିବାର ପାଇଁ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ସମ୍ପତ୍ତି ଭାବରେ ବିବେଚନା କରାଯାଉଥିଲା।ସେମାନେ କେବଳ ପୁରୁଷ-ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସାମାଜିକ ଭାବରେ ନୁହେଁ ବରଂ ଆର୍ଥିକ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ମଧ୍ୟ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତି। ମହିଳାମାନେ ଗପସପକୁ ଭଲ ପାଉ ନଥିଲେ। ସେମାନେ ବର୍ଷସାରା ମହୁମାଛି ପରି ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର କୌଣସି ପୁରଡା ବ୍ୟବସ୍ଥା ନଥିଲା। ଅଧିକାଂଶ କୃଷି କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ମହିଳାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଥିଲା।ମହିଳାମାନେ ବଜାରରୁ ଜୀବନର ଦୈନନ୍ଦିନ ଆବଶ୍ୟକତା କିଣିବାକୁ ସକ୍ଷମ ହୋଇଥିଲେ।ସେମାନେ ବିଶେଷଜ୍ଞ ସ୍ପିନର ଥିଲେ। କୋଣ୍ଡସ୍ ଏକ ନିଆରା ଉତ୍ସବରେ ବିଭିନ୍ନ ପର୍ବ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ।

ଆଦିବାସୀମାନଙ୍କର ସମାରୋହ: - ସମାରୋହ ଆଦିବାସୀମାନଙ୍କ ଜୀବନ ଧାରାର ଅବିଚ୍ଛେଦ୍ୟ ଅଙ୍ଗ।ପରିବାର ସ୍ତର ଏବଂ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ସ୍ତରରେ ପର୍ଯ୍ୟବେକ୍ଷଣ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୁଇ ପ୍ରକାରର ସମାରୋହ ଅଛି।ପରିବାର ସ୍ତରର ସମାରୋହରେ ମୁଖ୍ୟତ ନବଜାତ ଶିଶୁ, ବିବାହ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ।ନବଜାତ ଶିଶୁର ନାମକରଣ ସମାରୋହ ପାଳନ କରାଯାଇଥିଲା ଯାହା ଜନ୍ମର ୨୧ତମ ଦିନରେ ହୋଇଥାଏ।ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଁ ପୂର୍ବପୁରୁଷଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ ପୂଜା କରିବାର ବ୍ୟବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ ଅଛି।

ଏହି ସମାରୋହରେ "ମୁରୁଜ" ଏବଂ "ଝୋଟି " ର ଚିତ୍ର ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ…ସେହିଭଳି ମୃତ୍ୟୁ ରୀତି ସମୟରେ ଟାଣ୍ଟ୍ରିକ୍ ଡିଜାଇନ୍ ଆଙ୍କିବା ଏବଂ ମୃତମାନଙ୍କ ଆତ୍ମାକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ଅଣ ବାଷ୍ପ ଚାଉଳ, ମଦ, କକ୍ ଇତ୍ୟାଦି ଅର୍ପଣ କରିବାର ନିୟମ ମଧ୍ୟ ଅଛି।ଏହି ସମାରୋହଗୁଡିକ ଜାନି, ସିସା ଏବଂ ଗୁରୁମାଇଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଏବଂ ମାର୍ଗଦର୍ଶନରେ କରାଯାଏ।

ପ୍ରକୃତିର ଉପାସନା: - ସମସ୍ତ ଜନଜାତି ପ୍ରକୃତିର ଉପାସକ ଅଟନ୍ତି କାରଣ ସେମାନେ ପ୍ରକୃତିରେ ଈ

ଶ୍ୱରଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ। ପ୍ରକୃତରେ, ଧାର୍ମିକ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଏହା ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ। ସେମାନେ ପ୍ରକୃତିର ତିନୋଟି ଉପାଦାନ ଉପରେ ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦିଅନ୍ତି। ସେମାନେ ମାଟି ପୃଥିବୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଧାର୍ମିକ ଈଶ୍ୱର ଏବଂ ଜୀବନ ପ୍ରଦାନକାରୀ ଭାବରେ ଜଳକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି।ଧାର୍ମିକ ବସ୍ତୁର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଏବଂ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନିମ୍ନଲିଖିତ ଅଟେ

(୧) ଆଶୀବାଦ ପାଇଁ ପ୍ରାଥନା

(୨) ଉନ୍ନତ ରୁଟି ରୋଜଗାରର ପ୍ରଣାଳୀ

(୩) ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କ ଉପାସନା ଏବଂ ସ୍ମରଣ

(୪) ବିଶ୍ୱ ର କଲ୍ୟାଣ

(୫) ମନୋରଞ୍ଜନ

(୬) ପରିବେଶ ସୁରକ୍ଷା

( ୬) ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ମଧ୍ୟରେ ଏକୀକରଣ

ଧାର୍ମିକ ପ୍ରଥା ବର୍ଷସାରା ଆଦିବାସୀ ସଂସ୍କୃତିରେ ଚାଲିଥାଏ।

ଗୀତ, ପର୍ବ ଏବଂ ନୃତ୍ୟ: - ଆଦିବାସୀ ସଂସ୍କୃତି ସହିତ ଜଡିତ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦିଗ ହେଉଛି ଲୋକଗୀତ, ଲୋକ ନୃତ୍ୟ, ମେଳା ଏବଂ ପର୍ବ ଯାହାକୁ ଅଣଦେଖା କରାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ ।ସେମାନେ ଯୋଡି କିମ୍ବା ଏକକ ପରିବର୍ତ୍ତେ ଦଳରେ ଗୀତ ଏବଂ ନୃତ୍ୟ ପରିବେଷଣ କରିବାକୁ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି।ସେମାନେ ପାରମ୍ପାରିକ ଆଦିବାସୀ- ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ବଜାନ୍ତି ଯେପରିକି ଡ୍ରମ୍, ଶିଙ୍ଗ, ଟମାକ୍, ଡଙ୍ଗଡୁଙ୍ଗା ଇତ୍ୟାଦି ଶରୀରର ଅଙ୍ଗ, ଆଖି, ମୁଣ୍ଡ, ଅଣ୍ଟା ଏବଂ ହାତ ପରି ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିଥାଏ ଏବଂ ବିଶେଷତ ନୃତ୍ୟ ସମୟରେ ଯାହା ସ୍ୱର ସହିତ ସମାନ୍ତରାଳ ଅଟେ। ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ସାଧାରଣତ ଏହି ପ୍ରକାରର ଗୀତ ଏବଂ ନୃତ୍ୟ ମେଳା ଏବଂ ପର୍ବ ସମୟରେ ଆୟୋଜିତ ହୋଇଥାଏ।ମୁଖ୍ୟ ଉତ୍ସବରେ ଚଈତୀ ପାରାବ, ପୁସ୍ ପରବ, ଘଣ୍ଟ ପରାବ, ସିମ୍ (ବିନ୍) ପାରାବ, ଆମ୍ (ଆମ୍ବ) ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ।

ପାରାବ, ଭରବୀ ଜତ୍ର, ନୁଆଖାଇ, ଧନ-ନୁଆ, ଡିଆଲି, ମଣ୍ଡେଇ ଏବଂ ବିବାହ ସମାରୋହ। ସେମାନେ ସେମାନଙ୍କର ପାରମ୍ପାରିକ ପୋଷାକ ଏବଂ ଅଳଙ୍କାରକୁ ଏହି ସମୟରେ ଭଲ ଭାବରେ ପିନ୍ଧନ୍ତି ଯାହା ଦଦ୍ୱାରା ଦଳରେ ଗୀତ ଏବଂ ନାଚନ୍ତି।| କୋରାପୁଟ ଅଞ୍ଚଳର ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତ ଜନଜାତିର ପୁସ୍ ପାରାବ ଏବଂ ଚଈତୀ ପାରାବ ମୁଖ୍ୟ ପର୍ବ ତଥା ଧମସା ଭାବରେ ମାନ୍ୟତା ପାଇଛି, ଲୋକପ୍ରିୟ ନୃତ୍ୟକୁ ଦେଶର ସର୍ବୋତ୍ତମ ବୋଲି ବିବେଚନା କରାଯାଏ।

•ଚଈତୀ ପାରାବ: - ସମଗ୍ର ଚୈତ୍ର ମାସ (ମାର୍ଚ୍ଚ-ଏପ୍ରିଲ୍) ଏହି ଅଞ୍ଚଳର ଆଦିବାସୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛୁଟିଦିନ ଭାବରେ ପାଳନ କରାଯାଏ। ମାସଟି ଭୋଜି, ରାତି ଲମ୍ବା ନୃତ୍ୟ ଏବଂ ଗୀତ ଏବଂ ଏକତ୍ର ଜଙ୍ଗଲରେ ଅଭିଯାନରେ ଅତିବାହିତ ହୁଏ।ପୁରୁଷ ଏବଂ ପୁଅ ଶିକାର ପାଇଁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଆନ୍ତି।

• ପୁସ୍ ପାରାବ: - ପୁଷ ପାରଳା ମାସରେ (ଡିସେମ୍ବର - ଜାନୁଆରୀ) ପାଳନ କରାଯାଏ ଯେଉଁଥିରେ ପୁରୁଷ, ମହିଳା ଏବଂ ଶିଶୁ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ରୀତିନୀତି ଏବଂ ବଳିଦାନ ପରେ କାଠର ଏକ ରାଶି ଜଳାଯାଏ ଏବଂ ଲୋକମାନେ ନିଆଁକୁ ଘେରି ରହି ନାଚନ୍ତି। ବୋଣ୍ଡା, କୋୟା, ପରଜା, ଦିଦାଇ, ଭତ୍ରା, ମାଟିଆ ଇତ୍ୟାଦି ଏହି ପର୍ବକୁ ବହୁତ ପମ୍ପ ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ପାଳନ କରନ୍ତି।

•ଘଣ୍ଟା ପାରାବ: - ବାଇସାଖା ମାସରେ (ଏପ୍ରିଲ୍) ତିନି ଦିନ ପାଇଁ ଗନ୍ତା ପାରାବ ପାଳନ କରାଯାଏ ।ଘଣ୍ଟାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ହାଣ୍ଡି।ଚାରୋଟି ପିଠା ସହିତ ଏହିପରି ପ୍ରତ୍ୟେକ ହାଣ୍ଡି, ଠାକୁରାନି ପେନୁକୁ, ହାଡଫୁଟି ଓ ହଇଜା ରେ ପୀଡିତ ଶପଥ ଗ୍ରହଣକାରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଳିଦାନ ଦିଆଯାଉଥିଲା।

•ଆମ୍-ନୁଆଖାଇ: - ଆମ୍ ନୁଆଖାଇ ମାର୍ଚ୍ଚ ମାସରେ ଆଦିବାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲା।ଏହି ପର୍ବରେ ସେମାନେ ନିଜ ଗାଁ ଦେବତା ଏବଂ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ପରେ ବର୍ଷର ପ୍ରଥମ ଆମ୍ବ ନେଇଥାନ୍ତି।ଏହା ଏକ ଗୋଷ୍ଠୀ ମହୋତ୍ସବ ନୁହେଁ ବରଂ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ।

•ଆମସ୍: - ଏହା ଜୁଲାଇ ମାସରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୋଇଥାଏ | ପ୍ରତ୍ୟେକ ପରିବାର ସଦସ୍ୟ ଗୋଟିଏ ଦିନରେ ଗାଈକୁ ପୂଜା କରନ୍ତି। ସେମାନେ କ୍ଷୀର ସହିତ ସେମାନଙ୍କର ଧାନ କ୍ଷେତକୁ ଯାଆନ୍ତି।ପୂଜାପାଠ ପାଇଁ ଧୁପ, କେନ୍ଦୁ ର ପତ୍ର। ଏହି ଅବସରରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଦସ୍ୟ ମଦ ଓ ଛେଳି ନିଅନ୍ତି, ଘୁଷୁରି, କୁକୁଡ଼ା ବଳି ଦିଆଯାଏ।

•ଧନ-ନୁଆ: - ଏହା ମଧ୍ୟ ନୁଆଖାଇ। ଏକ ଭୋଜି

ସମସ୍ତ ପରିବାରରେ ର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯିବ ଯେଉଁଥିରେ ପ୍ରଥମେ ନୂଆ ଚାଉଳ ଖାଏ ।ପ୍ରଥମେ ସେମାନେ ସେମାନଙ୍କର ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ବର୍ଷର ନୂତନ ଚାଉଳ ଦିଅନ୍ତି।

•ଡିଆଲି: - ଫେବୃଆରୀ ମାସରେ ଆଦିବାସୀମାନେ ଡାଏଲି ପର୍ବ ପାଳନ କରିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ସଂପୃକ୍ତ ମାଷ୍ଟରର ଦୁଗ୍ଧଚାଷୀ ସେମାନଙ୍କର ମାଲିକମାନଙ୍କୁ ଛେଳି ମାଂସ ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତି। ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଦୁଗ୍ଧଚାଷୀମାନେ ସେମାନଙ୍କର ଉପସ୍ଥାପନା ଭାବରେ ଧାନ ଏବଂ ନୂତନ ପୋଷାକ ସଂଗ୍ରହ କରନ୍ତି। ଯୁବକ ଗ୍ରାମବାସୀ ଖଣ୍ଡା ଏବଂ କ୍ଲବ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାର ଦକ୍ଷତା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରନ୍ତି।| ଏହା ଗାର୍ଡନ୍ ନାମରେ ଜଣାଶୁଣା।

• ମାଣ୍ଡାଇ: - ମାଣ୍ଡାଇ ପ୍ରଦର୍ଶନୀ ପରି ଏକ ପର୍ବ।ଏହା ଫେବୃଆରୀ ମାସରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥାଏ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଗ୍ରାମ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରାଯାଇଛି।ଏକ ଲମ୍ବା ବାଉଁଶ ବାଡ଼ିରେ ଆବୃତ ରଙ୍ଗୀନ ପୋଷାକ ଲାଠି ଭାବରେ ଜଣାଶୁଣା।ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗ୍ରାମବାସୀ ଏହି ବାଡି ଧରି ଡ୍ରମ ସହିତ ମଣ୍ଡେଇ ରେ ଯୋଗ ଦିଅନ୍ତି।

ନୃତ୍ୟ (ଢେମସା ): - ଢେମସା ପରି ଏକ ଲୋକପ୍ରିୟ ନୃତ୍ୟ ଫର୍ମ ଯାହା ସାଧାରଣତ କୋରାପୁଟର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗ୍ରାମରେ ପରିବେଷଣ କରାଯାଏ ତାହା ପ୍ରକୃତରେ ଆକର୍ଷଣୀୟ। ଏହା ହେଉଛି ଏକ ଗୋଷ୍ଠୀ ନୃତ୍ୟ ଯାହାକି ସମସ୍ତ ବୟସର ପୁରୁଷ ଏବଂ ମହିଳାଙ୍କୁ ନେଇ ଗଠିତ।ସେମାନେ ପରସ୍ପରର ଆଙ୍ଗୁଠି ବାନ୍ଧିବା ଏବଂ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ରର ସ୍ୱର ସହିତ ଗୋଷ୍ଠୀ ନୃତ୍ୟ ପରିବେଷଣ କରନ୍ତି।ଯଦିଓ ସମସ୍ତ ଜନଜାତି ଧମେସା କରନ୍ତି କେବଳ କୋୟାଙ୍କ ଶୈଳୀ ଏବଂ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ଆଖିଦୃଶିଆ।କୋୟା ପୁରୁଷ ନୃତ୍ୟ ସମୟରେ ବିସନର ଶିଙ୍ଗ ଲଗାଇଲେ।ଆଦିବାସୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଦର୍ଶିତ ଏହି ସୁନ୍ଦର ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ, ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ରଙ୍ଗୀନ ପୋଷାକ ଏବଂ ଅଳଙ୍କାର ଦର୍ଶକଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଆକର୍ଷଣ।

ଖାଦ୍ୟ ଏବଂ ପାନୀୟ: - ଖାଦ୍ୟ ଆଦିବାସୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଖ୍ୟତ କୃଷି ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ। ଆମ୍ବ, , ପଣସ, ଖଜୁରୀ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଫଳଗୁଡିକ ମୁଖ୍ୟତ ସଂଗ୍ରହ କରାଯାଇଥାଏ।

ସମୟ ସେମାନେ ରାଗିରୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଏକ ତରଳ ଖାଦ୍ୟ ଏବଂ ଅଳ୍ପ ପରିମାଣର ଚାଉଳ ନିଅନ୍ତି।ବାଉଁଶ କରଡ଼ି ବହୁତ ଲୋକପ୍ରିୟ ଯାହାକି ସେମାନଙ୍କ ଭାଷାରେ "ବସ୍ତା" ଭାବରେ ଜଣାଶୁଣା।ସାଓରାମାନେ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରଭାତ ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ସମୟରେ ଖଜୁରୀ ଗଛକୁ ଯାଆନ୍ତି।ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଚଟନି ମଧ୍ୟ ତିଆରି କରନ୍ତି।ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ବଣ୍ଡା ମୁଖ୍ୟତ କୃଷି ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ।ସେମାନେ ମାଂସ ଖାଇବା ପାଇଁ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି।ମୂଷା ମାଂସ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ବିବେଚନା କରାଯାଉଥିଲା। କୋଣ୍ଡମାନେ ସାପ, ଝିଟିପିଟି ଖାଇ ନଥିଲେ। ଶାକାହାରୀ ଏବଂ ଅଣ-ଶାକାହାରୀ ତରକାରୀ ସାଧାରଣତ ଫୁଟାଇବା ଏବଂ କେବଳ ଲଙ୍କା ଏବଂ ଲୁଣ ମିଶାଇ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଥିଲା।କିନ୍ତୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ସେମାନେ ସୋରିଷ ତେଲ ଏବଂ ମହଲ ତେଲର ବ୍ୟବହାର କରିବା ଶିଖିଲେ।ମହୁଆ ଫୁଲରୁ ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପାନୀୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ଯାହା ହାଣ୍ଡିଆ ନାମ ରେ ଜଣାଶୁଣା।

ଚିକିତ୍ସା ପଦ୍ଧତି: - ଓଡିଶାର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରାଥମିକ ଜନଜାତି ମଧ୍ୟରେ ବିଶ୍ୱାସ ରହିଛି ଯେ ଶତ୍ରୁ ଆତ୍ମା, ମୃତମାନଙ୍କ ଭୂତ କିମ୍ବା କିଛି ନିଷେଧାଦେଶର ଉଲ୍ଲଂଘନ ହେତୁ ଏହି ରୋଗ ହୁଏ। ସେମାନଙ୍କର ନିଜର ଡାକ୍ତର ଅଛନ୍ତି। ଜାଲ ଜାଲରେ ଆଦିବାସୀମାନେ ଏହାର ଅଭ୍ୟାସକାରୀଙ୍କ ସହିତ ଯାଦୁ ଯୁଗରେ ଜୀବନ ବିତାଉଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ଯାଦୁକରୀ ପ୍ରଦର୍ଶନ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ରୋଗ ଯେପରିକି ପେଟ ଜନିତ ସମସ୍ୟା, ଜ୍ୱର ଇତ୍ୟାଦି ଉପଶମ କରନ୍ତି। ଉପଯୁକ୍ତ ଚିକିତ୍ସା ପୂର୍ବରୁ ଆଦିବାସୀ ଡାକ୍ତର କିମ୍ବା “ଡିସାନ୍” ରୋଗୀର ନିରାକରଣ ପାଇଁ ଉପସ୍ଥିତ ରହିବାକୁ ଆହ୍ .ାନ ଦେଇଥିଲେ। ରୋଗ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ପାଇଁ, ରୋଗୀର ଯେ କୌଣସି ପୁରୁଷ ସମ୍ପର୍କୀୟ "ଚାଉଲା ଖୋଜା" ଭାବରେ ଜଣାଶୁଣା ଏକ ମୁଠାଏ ଚାଉଳ ଆଣିଥାଏ ଯାହାକୁ ରୋଗୀ ଛୁଇଁବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଥାଏ।ଆଦିବାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରୋଗର ଚିକିତ୍ସାର ସ୍ୱଦେଶୀ ପଦ୍ଧତିକୁ ଦୁଇଟି ଶ୍ରେଣୀରେ ବିଭକ୍ତ କରାଯାଇପାରେ ଯଥା ୧.ଯାଦୁକର ଉପଶମ ଏବଂ ଔଷଧୀୟ ଉପଶମ ଯଦି, ହଇଜା, ହାଡଫୁଟି କିମ୍ବା ଗୋରୁ ରୋଗ ପରି ମହାମାରୀ ହୁଏ ତେବେ ସେମାନେ ଡୁମା (ଭୂତ) ର ମନ୍ଦ ପ୍ରଭାବ ଯୋଗୁଁ ଘଟିଥିବାର ଦେଖନ୍ତି।

• ଶିକ୍ଷା: - ଶିକ୍ଷା ହେଉଛି ଆଦିବାସୀ ବିକାଶର ଅନ୍ୟତମ ଦିଗ।ବର୍ତ୍ତମାନ ସେମାନେ ଶିକ୍ଷାର ମହତ୍ତ୍ୱ ବୁଝିଛନ୍ତି। ଆଦିବାସୀ ଏବଂ ଗ୍ରାମୀଣ କଲ୍ୟାଣ ବିଭାଗ ମାଧ୍ୟମରେ ସରକାର ଏଥିପାଇଁ ଯଥାସମ୍ଭବ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି।

ଆଦିବାସୀମାନଙ୍କର ଶିକ୍ଷାଗତ ବିକାଶ।ଆଦିବାସୀ ଲୋକଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ପାଇଁ ସରକାର ଆଶ୍ରମ ବିଦ୍ୟାଳୟ, ସେବାଶ୍ରମ ଏବଂ ତାଲିମ କେନ୍ଦ୍ର ଖୋଲିଛନ୍ତି। ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ଆଦିବାସୀ ଛାତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଷ୍ଟାଇପେଣ୍ଡ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଛି।

• କଳା ଏବଂ ହସ୍ତଶିଳ୍ପ: - ଆଦିବାସୀମାନଙ୍କ କଳା କୌଶଳ କେବଳ ସେମାନଙ୍କର ନୃତ୍ୟ ଏବଂ ସଙ୍ଗୀତରେ ନୁହେଁ ବରଂ ସେମାନଙ୍କର ପୋଷାକ ଏବଂ ଅଳଙ୍କାର, କାନ୍ଥ ଚିତ୍ର, କାଠ ଖୋଦନ ଏବଂ ଖେଳନା ତିଆରି ଇତ୍ୟାଦିରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ। ସରା ଚିତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଧାର୍ମିକ ବିଶ୍ୱାସ ସହିତ ନିବିଡ଼ ଭାବରେ ଜଡିତଏବଂ ଡିମିଗୋଡ୍ ଏବଂ ଆତ୍ମାକୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଅଙ୍କିତ। କିନ୍ତୁ କଳା ଏବଂ ଶିଳ୍ପ ମାଧ୍ୟମରେ ସେମାନଙ୍କର ଆତ୍ମ ପ୍ରତିଛବି ଏବଂ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟଗତ ସମ୍ବେଦନଶୀଳତା ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୁଏ।

ଉପସଂହାର:

ଆଦିବାସୀ ସଂସ୍କୃତି ଏତେ ଉଦାରବାଦୀ ଏବଂ ସରଳ। ଆଦିବାସୀ ସଂସ୍କୃତି ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଏକ ଗଭୀର ପର୍ଯ୍ୟବେକ୍ଷଣ, ଅଧ୍ୟୟନ ଏବଂ ବିଶ୍ଳେଷଣ ଆମର ବୁଝାମଣାକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିବ। ଏହି ଉପରୋକ୍ତ କାରଣଗୁଡିକ ହେତୁ ଏହି ଅଂଶଗୁଡିକର ଆଦିବାସୀମାନେ ସରଳ, ସତ୍ୟବାଦୀ ଏବଂ ସ୍ୱାଧୀନତା ଭିତ୍ତିକ ଭାବରେ ବିବେଚନା କରାଯାଏ।ଯଦିଓ ଆଧୁନିକୀକରଣ ଏବଂ ଜଗତୀକରଣ ପ୍ରକ୍ରିୟା ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ ଶୈଳୀରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରି କୋରାପୁଟ ଅଞ୍ଚଳର ପାହାଡରେ ପ୍ରବେଶ କରିସାରିଛି; ତଥାପି ସେମାନଙ୍କର ପୋଷାକ, ସାଂସ୍କୃତିକ ଇତିହାସ ସହିତ ଜଡିତ ପରମ୍ପରା ଦୁନିଆରେ ସବୁବେଳେ ସବୁଜ ରହିବ।

Koraput - Odisha Tourism

କୋରାପୁଟ - ଓଡ଼ିଶା ପର୍ଯ୍ୟଟନ