ମତେ ସତରେ ସେଦିନ ଭୀଷଣ ରାଗ ଲାଗୁଥିଲା।ସାମାନ୍ୟ କଥାକୁ ନେଇ ପାଟିତୁଣ୍ଡ ହୋଇଗଲା।ହେଲା ଏବେ ମୁଁ ଟିକେ ଟାଣ ଟାଣ କଥା କହିଦେଲି।ପିଲାମାନେ ଆରପଟ ରୁମରେ ଶୋଇଥିଲେ।ପିଲା ବଡ଼ ହେଲେଣି, ଶୁଣିଥିବେ ନିଶ୍ଚୟ। ୟାଙ୍କର ପୁରୁଷତ୍ଵ କୁ ଆଘାତ ଲାଗିଗଲା। କୋଉ ସ୍ବାମୀ ସ୍ତ୍ରୀ ଭିତରେ ପାଟିତୁଣ୍ଡ ହେଉନି ଯେ! ସେଇ କଥାକୁ ନେଇ ଆଜି ନ ଖାଇକି ଅଫିସ ଚାଲିଯିବାଟା କଣ ଠିକ୍ ହେଲା?ମୁଁ ତ ପୁଣି ସବୁକଥା କୁ ଚାପି ସକାଳୁ ତାଙ୍କ ମନପସନ୍ଦ ର ରୋଷେଇ କଲି! ଖାଇକି ଯିବାପାଇଁ ଏତେ ଅନୁରୋଧ କଲି!

ପିଲାମାନେ କଲେଜ ଚାଲିଯିବା ପରେ ଖାଲି ଘରଟାରେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ରାଗଟା କେତେବେଳୁ ଅଭିମାନରେ ପରିଣତ ହୋଇଯାଇଥିଲା।ଦାୟିତ୍ବ ମୁଣ୍ଡେଇ ମୁଣ୍ଡେଇ ଦରବୁଢ଼ୀ ହେଲିଣି,ପିଲାମାନେ ବି କିଛି କହିଲେନି।ଦିନସାରା ଘରେ ରହି ସମସ୍ତଙ୍କ କଥା ବୁଝୁଛି।ବାପା ଛୁଆ ସବୁ ସମାନ।ସବୁ ଦୋଷ କଣ ମୋର? ମୁଁ ଖାଲି ସହୁଥିବି?ସବୁ ଛାଡ଼ିଛୁଡ଼ି କୁଆଡେ ପଳାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହେଉଥିଲା।ମନଟା ଅଧିକ ରୁ ଅଧିକ ଉଦାସ ଲାଗୁଥାଏ।

ପିଲା ଫେରିଲା ପରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଦେଇ ସ୍କୁଟିଟା ନେଇ ବାହାରିଗଲି।କେତେ ସମୟ ଲକ୍ଷ୍ୟହୀନ ଭାବରେ ବୁଲି ବୁଲି ହାଲିଆ ଲାଗିବାରୁ ଚାହିଁ ଦେଖେତ ପାଖରେ ଗୋଟିଏ ପାର୍କ।ଶୋଷରେ ତଣ୍ଟି ଅଠା ଅଠା ହୋଇଯାଉଥାଏ।କିଛି ନ ଭାବି ପାର୍କରେ ଥିବା ପାଇପରୁ ପାଣି ପିଇ ଦେଇ ବେଞ୍ଚ ଉପରେ ବସିଗଲି।କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଆଖି ଫୁଲି ମୁହଁ ବିକୃତ ଦିଶୁଥିବ ନିଶ୍ଚେ,କିଏ କିଏ ସବୁ କେମିତି କେମିତି ଚାହୁଁଥିଲେ। ଓଢ଼ଣୀରେ ମୁହଁକୁ ଭଲଭାବେ ଘୋଦେଇଦେଲି।ମତେ କିଏ ବୁଝିବାକୁ ଚାହୁଁନାହାନ୍ତି।ସେ ଘରେ ମୋର ଆଉ ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ।ମୁଁ ଆଉ ଘରକୁ ଯିବିନି।ରାଗ,ଅଭିମାନ ର ପାହାଡ଼ ତଳେ ମୁଁ ଯେମିତି ଚାପିହୋଇ ଯାଉଥିଲି।

ଗୋଟେ ବିକୃତ ଶବ୍ଦରେ ଚମକିପଡି ଉଠିବସିଲି।ଅଦୂରରେ ଦି ଟା କୁକୁର କଜିଆ ଲାଗୁଥିଲେ।ହଠାତ୍ କିଛି ବୁଝିପାରିଲିନି।କେତେ ସମୟ ହେଲାଣି ମୁଁ ଏଇଠି, ଏ ବେଞ୍ଚ ଉପରେ ଶୋଇପଡ଼ିଥିଲି।ରାତି ହୋଇଗଲାଣି। ଅଭ୍ୟାସବଶତଃ ମୋବାଇଲ ଖୋଜିଲାବେଳକୁ ନାହିଁ।ଅତ୍ୟଧିକ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ ପର୍ସ, ମୋବାଇଲ କିଛି ଅଣିନି।ସକାଳେ ନିର୍ମଳ ଥିବା ଆକାଶଟାରେ ବାଦଲ ଢାଙ୍କିହୋଇ ରୁନ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।ଏଇ ଯେମିତି ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ବର୍ଷା ହୋଇଯିବ। ପାର୍କରେ କାଁ ଭାଁ ଗୋଟେ ଦି ଟା ଲୋକ।ସମୟ କେତେ ହେଲାଣି କେଜାଣି?ଏଇଟା କୋଉ ଜାଗା?କାହାକୁ ପଚାରିବାକୁ ବି ସଙ୍କୋଚ ଲାଗୁଥାଏ।କିଏ କଣ ଭାବିବ!ହେ ଭଗବାନ!ମୁଁ କଣ କଲି!ହଠାତ୍ ଟୋପା ଟୋପା ହୋଇ ବର୍ଷା ପଡ଼ିବା ଆରମ୍ଭ ହେଲା।ମୋର ସ୍କୁଟି କଥା ମନେପଡ଼ିଗଲା।ଓଢ଼ଣୀ ତଳେ ଚାବି ଥିଲା। ଦୌଡିଲି ସ୍କୁଟି ପାଖକୁ। ସ୍କୁଟିକୁ ଦେଖି ଟିକେ ଆଶ୍ବସ୍ତ ଲାଗିଲା।ଦୋକାନ ବଜାର ପ୍ରାୟ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଇଥାଏ।ବର୍ଷା ପୂର୍ବରୁ ପବନ ବି ବୋଧେ ହୋଇଛି।ଶୁଖିଲା ପତ୍ରସବୁ ଠାଏ ଠାଏ ଜମାହୋଇଛି। ଡର ଡର ଲାଗୁଥାଏ।ଆଉଟିକେ ସମୟ ଛିଡ଼ାହେଲେ ପୁରା ଓଦା ହୋଇଯିବି।

କୁଆଡେ ଯିବି ଭାବୁଛି ମନ୍ଦିର ଘଣ୍ଟି ଧ୍ଵନି ଶୁଭିଲା।ଆଗ ପଛ କିଛି ନ ଭାବି ସ୍କୁଟି ଷ୍ଟାର୍ଟ କରି ସେଇଆଡକୁ ଦୌଡିଲି।ବର୍ଷା ଯୋଗୁଁ ଲୋକବାକ ନଥାନ୍ତି।ମନ୍ଦିର ଘଣ୍ଟାରେ ଦେଖିଲି ରାତି ଦଶଟା।ପାଦ ପାଦ ହୋଇ ମନ୍ଦିର ଭିତରକୁ ଗଲି।ସଙ୍କଟମୋଚନ ବୀର ହନୁମାନ। ଅଧୀର ଆବେଗରେ ଆଣ୍ଠୁମାଡ଼ି ମୁଣ୍ଡିଆ ମାରିଲି। ପ୍ରାର୍ଥନାର ଶକ୍ତି ଅଦ୍ଭୁତ। ସମର୍ପଣ ର ଅନୁଭବ ଅବର୍ଣ୍ଣନୀୟ।

ଠାକୁରଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଚାହିଁଦେବାରୁ ସକାଳର ସବୁ ରାଗ ଅଭିମାନ ଲୁହାହୋଇ ବୋହିଗଲା।ଦୋଷୀ ଦୋଷୀ ଲାଗୁଥାଏ। ୟାଙ୍କ କଥା,ପିଲାଙ୍କ କଥା,ଘର କଥା ମନେପଡିଲା।ପରିସ୍ଥିତି ଯାହାବି ହେଉ ମୁଁ କିଛି ଠିକ୍ କଲିନି।ମୁଁ ଯଦି ଏମିତି ଭୂଲ କରିବି ମୋ ପିଲାମାନେ କଣ ଶିଖିବେ?ସମସ୍ତେ କେତେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଉଥିବେ! ବହୁତ ସାହାସ ସଞ୍ଚୟ କରି ମନ୍ଦିର ନନାଙ୍କୁ ସେହି ଜାଗାର ନାଁ ପଚାରିଲି।ପ୍ରୌଢ଼ ନନାଜଣଙ୍କ ମୋ ମୁଁହକୁ ଚାହିଁ କଣ ଜାଣିଲେ କେଜାଣି,ଗୋଟିଏ ଠୋଲାରେ ଠାକୁରଙ୍କ ପାଖରୁ କିଛି ଭୋଗ ଆଣି ଖାଇବାକୁ ଦେଲେ।ମୋ ସାଙ୍ଗେ ଟିକେ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରି,ମୋ ଘରର ଠିକଣା ପଚାରି ଫେରିବା ରାସ୍ତା ବି ବତେଇଦେଲେ।ଠାକୁରଙ୍କୁ ଚାହିଁ ମୋ ଭୁଲ ପାଇଁ ପୁଣିଥରେ କ୍ଷମାପ୍ରାର୍ଥନା କଲି।ବର୍ଷା କମିଯାଇଥାଏ।ରାଗ,ଅହଙ୍କାର ର ବଶବର୍ତ୍ତୀ ହୋଇ, 'ମୁଁ ଘରୁ କୁଆଡେ ପଳେଇବି ' ଚିନ୍ତାଧାରା ର ମୋ ସକାଳ ମନଟା ଶାନ୍ତ,ନମ୍ରଭାବେ ଏବେ କିନ୍ତୁ ନୀରବ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିଲା.....ହେ ଭଗବାନ,ମୁଁ କେମିତି ଭଲରେ ଭଲରେ ଘରେ ପହଞ୍ଚିଯିବି !!!!!!!

ସମାପ୍ତ

‌

କ୍ଷୁଦ୍ର ଗଳ୍ପ

କ୍ରୋଧ/ଅଭିମାନ/ପ୍ରେମ-ଏକ ରୂପାନ୍ତର