ଫ୍ଲାଟ୍ ମାଳିନୀ ସହରଟିର ଟିକେ ଶେଷଆଡ଼କୁ ଆଉ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଫ୍ଲାଟ୍ ତିଆରି ହେଲା।ବେଶୀ ବଡ ଆକାରର ନ ହେଲେ ବି ସହରୀ ସଭ୍ୟତାର ନିଛକ ପ୍ରତିଛବି।ଆଧୁନିକ ଶୈଳୀ ରେ ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିବା ତଥା ରେଡି ଟୁ ମୁଭ୍ ଶ୍ରେଣୀଭୁକ୍ତ ହୋଇଥିବାରୁ ଅଳ୍ପଦିନ ଭିତରେ ଫ୍ଲାଟ ରେ ଥିବା ବାରଟି ଘର ଭଡ଼ା ଲାଗିଗଲା।

ଫ୍ଲାଟ୍ ର ମୂଳ ମାଲିକଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଥିଲା ଏବଂ ଏଇ ସହରରେ ଥିବା ତାଙ୍କର ଜାଗା ଉପରେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ଫ୍ଲାଟ୍ ତିଆରି କଲା।ଫ୍ଲାଟ ର ପରିଚାଳନା ଦାୟିତ୍ଵ ଜଣେ ଦୂର ସମ୍ପର୍କୀୟ ଙ୍କୁ ଦେଇ ସେ ବିଦେଶ ଚାଲିଗଲା।ଫ୍ଲାଟ୍ ରେ ରହୁଥିବା ପରିବାର ଗୁଡ଼ିକ ଉଚ୍ଚମଧ୍ୟବିତ୍ତ ଶ୍ରେଣୀୟ ବୋଲି କୁହାଯାଇପାରେ।ହାଲୋ,ହାଏ,କେମିତି ଅଛନ୍ତି ଭଳି ଘୋଷାବାକ୍ୟ ସହ ସୁନ୍ଦର ମାର୍ଜିତ ହସ ବିନିମୟ ର ସମ୍ପର୍କ ଥିଲା ପରିବାର ଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ।ସମୟ ଗଡି ଚାଲିବା ସହ ଫ୍ଲାଟରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ବି ବଦଳିବାରେ ଲାଗିଲେ।ରକ୍ଷଣାବେକ୍ଷଣ ଦାୟିତ୍ବ ରେ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଜଣକ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ କାମରେ ଖିଲାପ କରୁଥିଲେ।ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଫ୍ଲାଟ୍ ର ଗୋଟିଏ କୋଣରେ ଅଳିଆ ଗଦା ହେବାରେ ଲାଗିଲା।କିଏ ପ୍ରଥମେ ଆରମ୍ଭ କଲା ଜଣାନାହିଁ କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ ସେଠାରେ ଅଳିଆ ପକାଉଥିଲେ।ସମସ୍ତେ ବିରକ୍ତ ହେଉଥିଲେ,ପରସ୍ପର କୁ ଦୋଷାରୋପ କରୁଥିଲେ କିନ୍ତୁ ପରିସ୍ଥିତି ସେପରି ହିଁ ଥିଲା।

ହଠାତ୍ ଦିନେ ଦେଖିଲା ବେଳକୁ ସବୁ ଅଳିଆ ସଫା ହୋଇ ଜାଗା ଟି ପରିଷ୍କାର ହୋଇଯାଇଛି।ସମସ୍ତେ ଖୁସି ହେଲେ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ କିଏ ଏ କାମ କରିଛି ବୋଲି।କିଛି ଦିନ ଏପରି ଚାଲିଲା ପରେ ଜଣାପଡ଼ିଲା ଫ୍ଲାଟ୍ ର ତଳ ମହଲ କୁ ନୂଆକରି ପରିବାର ଟିଏ ଆସିଛନ୍ତି ଓ ସେମାନେ ଏସବୁ ସଫାସଫି କରିଛନ୍ତି।ଫ୍ଲାଟ୍ ର ଅନ୍ତେବାସୀ ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନଙ୍କ ଷ୍ଟାଟସ୍ କୁ ନେଇ ଚାପା ଗୁଞ୍ଜରଣ ଟିଏ ଖେଳିଗଲା।କିଛିଦିନ ପରେ ଦେଖାଗଲା ଦୁଇଟି ବଡ଼ ବଡ଼ ସିମେଣ୍ଟ କୁଣ୍ଡ ତିଆରି ହୋଇଛି ଓଦା ଓ ଶୁଖିଲା ଆବର୍ଜନା ପାଇଁ।ପାଖରେ ଥିବା ଖାଲି ଜାଗାରେ କିଛି ଫୁଲଗଛ ଲାଗିଲା ଓ ଓଦା ଆବର୍ଜନା କୁଣ୍ଡରେ ପାଣି ଭର୍ତ୍ତି ହୋଇ ସେହି ପାଣି ଫୁଲଗଛ ରେ ବ୍ୟବହାର ହେଲା। ଜାଗା ଟି ପରିଷ୍କାର ପରଚ୍ଛନ୍ନ ହୋଇ ସୁନ୍ଦର ଦିଶିଲା।ସେହି ଫ୍ଲାଟ୍ ର ପିଲାମାନେ ସେଠାରେ ଖେଳିବା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲେ।

ଫ୍ଲାଟ୍ ର ତଳ ମହଲା କୁ ଆସିଥିବା ସେହି ଘରର ମୁଖ୍ୟ ଥିଲେ ନିକଟରେ ଥିବା ସରକାରୀ ଡାକ୍ତରଖାନା ର କମ୍ପାଉଣ୍ଡର ଆଦିକନ୍ଦ ରାଉତ। ଅମାୟିକ,ସଚ୍ଚୋଟ ଭଦ୍ରବ୍ୟକ୍ତି ଜଣକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପରୋପକାରୀ।ମା,ପତ୍ନୀ ଓ ଏକମାତ୍ର ଝିଅ କୁ ନେଇ ତାଙ୍କର ପରିବାର।ଧର୍ଯ୍ୟ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ର ସହିତ ସେ ଫ୍ଲାଟ୍ ର ସମସ୍ତଙ୍କର ସୁବିଧା ଅସୁବିଧା ବୁଝୁଥିଲେ,ବିଦେଶରେ ଥିବା ମାଲିକ ଙ୍କ ସହିତ ଯୋଗାଯୋଗ କରି ଫ୍ଲାଟ୍ ର ଦେଖାଶୁଣା କରୁଥିଲେ।ମିଳିମିଶି କାମ କରିବାକୁ ପ୍ରବର୍ତ୍ତାଇ ଥିଲେ।ଆଦିକନ୍ଦ ବାବୁଙ୍କ ଆଗମନ ରେ ଫ୍ଲାଟ୍ ଟିର ରୂପରେଖ ବଦଳି ଯାଇଥିଲା।ଅନ୍ତେବାସୀ ମାନଙ୍କର ପରସ୍ପର ଭିତରେ ଭାବର ଆଦାନପ୍ରଦାନ,ସୁଖ ଦୁଃଖ ରେ ଭାଗିଦାରୀ ଆଉ ମଧ୍ୟ ପିଲାମାନଙ୍କ ଭିତରେ ମିଳାମିଶା ପରିବେଶ କୁ ଆପଣାପଣ ରେ ଭରି ଦେଲା।କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ହେଲେ ବି ଅନ୍ତେବାସୀ ମାନେ ଆଧୁନିକ ସଭ୍ୟତାର ଖୋଳପା ଭିତରୁ ବାହାରି ପ୍ରଣଖୋଲା ଜୀବନ ଟେ ଜିଉଁଥିଲେ।ସହାୟତା ର ହାତ ଟେ ବଢୁଥିଲା,ସମବେଦନା ର ଆହା ଟିଏ ବାହାରୁଥିଲା।ଉଚ୍ଚ ପଦବୀର ଅହଙ୍କାର ଓ ସାମାଜିକ ପ୍ରତିପତ୍ତି ଭିତରୁ ସରଳ ମଣିଷ ଟିଏ ବାହାରି ମୁକୁଳେଇ ଯାଉଥିଲା।

ଶେଷରେ ସେଇ ଘଟଣାଟି ଘଟିଲା ଯାହା ବହୁ ପୂର୍ବରୁ ଆଦିକନ୍ଦ ବାବୁଙ୍କ ପରିବାର ଜାଣିଥିଲେ ଓ ଛାତିକୁ ପଥର କରିଦେଇଥିଲେ।ତାଙ୍କର ଦଶ ବର୍ଷର ଝିଅଟି ହୃଦ୍ ରୋଗୀ ଥିଲା ଓ ଅଳ୍ପ ଦିନର ଅତିଥି ଥିଲା।ସେଦିନ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଖି ଲୁହରେ ଭରିଥିଲା ଓ ମନ କୋହରେ ରୁନ୍ଧି ହୋଇ ଯାଉଥିଲା।ସମସ୍ତଙ୍କ ହାତ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଇଥିଲା,ନିଜ ଲୋକ ଭଳି,ପରିବାର ଭଳି।ଫ୍ଲାଟ୍ ରେ ପୂର୍ବରୁ ତଥାକଥିତ ସଭ୍ୟ ସମାଜରେ ରହୁଥିବା ଲୋକମାନେ ସତକୁ ସତ ସଭ୍ୟ ସାମାଜିକ ପାଲଟି ଯାଇଥିଲେ।

ସମାପ୍ତ

କ୍ଷୁଦ୍ର ଗଳ୍ପ

ସରଳ ସଭ୍ୟତା