ସେଦିନ ସକାଳୁ ସକାଳୁ ଯାଇ ଥାନାରେ ହାଜର ସବିତା। ଖଣ୍ଡି ଓଡ଼ିଆ ଆଉ ହିନ୍ଦୀ ମିଶା ଭାଷାରେ ପୋଲିସକୁ କହି ଚାଲିଥିଲା "ମୋ ଜୀବନକୁ ସେ ନଷ୍ଟ କରିଦେଇଛି। ମୁଁ ତାକୁ ଜମା ଛାଡ଼ିବି ନାହିଁ। ଆମ ମାଆ ଛୁଆଙ୍କୁ ଛାଡି ଦୁଇଦିନ ହେଲା ସେ କୁଆଡ଼େ ପଳାଇଛି। ମୋ ଫୋନ୍ ନମ୍ବରକୁ ବ୍ଲକ ମଧ୍ୟ କରିଦେଇଛି। ସେ ଆଜି ଏଠାକୁ ଆସିବାର ଅଛି। ସେ ନ ଆସିଲେ ମୁଁ ଏ ଥାନା ଛାଡ଼ି ଯିବିନି।" ପୋଲିସ ଯେତେ ବୁଝାଇଲେ ବି କିଛି ଶୁଣୁନଥିଲା ସବିତା। ଲୁଗାକାନି ପକାଇ ଛୋଟ ଛୁଆଟାକୁ ସେହି ଥାନା ଦୁଆରରେ ଶୁଆଇ ଦେଇଥାଏ।

.....ଆରେ ତୁମେ ଏତେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଉଛ କାହିଁକି? ତୁମର ଯାହା ଅଭିଯୋଗ ତୁମେ ଆମକୁ ଲେଖି ଜଣାଅ। ଆମେ ତାକୁ ଏଠାକୁ ଡକାଇ କିଛି ଗୋଟେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବୁ। "ନାଇଁ ଆଜ୍ଞା ସେ ଲୋକଟା ଗୋଟେ ଫ୍ରଡ଼। ମିଛସତ କହି ମୋତେ ବାହା ହୋଇ ଗଲା। କହିଲା କଣ ନା ଆମର ପଚାଶ ଏକର ଜମି ମୋ ଜେଜେ ଜଣେ ରାଜନୀତିଜ୍ଞ। ମୋ କକା ଜଣେ ଆର୍ମିରେ କର୍ଣ୍ଣେଲ। ଆମର ଦୁଇ ମହଲା କୋଠା ଘର। ଆମର ବନ୍ଧୁବାନ୍ଧବ ସବୁ ବଡ଼ ବଡ଼ ପଦ ପଦବୀରେ ଅଛନ୍ତି। ଏମିତି କେତେ କଣ। ସେଥିପାଇଁ ବାହାଘରର ଦୁଇବର୍ଷ ବିତି ଯାଇଥିଲେ ସୁଦ୍ଧା ସେ ମୋତେ ତାଙ୍କ ଗାଆଁକୁ ଆଣୁ ନଥିଲେ। ମୁଁ ଜିଦ୍ ଧରିବାରୁ ମୋତେ ନେଇକି ଆସିଲେ।ହେଲେ ଘରେ ଗୋଡ଼ ଦେଉ ଦେଉ ଜଣଙ୍କ ପରେ ଜଣେ ଲୋକ ଆସି ଘରେ ବସିଲେ। କାହା ପାଖରୁ ଛଅ ଲକ୍ଷ କାହା ପାଖରୁ ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ କାହା ପାଖରୁ ଆଠ ଲକ୍ଷ ଏମିତି ତିରିଶ ପଇଁତିରିଶ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା କରଜ କରି ଆଉ ଗାଆଁକୁ ଆସୁ ନଥିଲେ। ଦୁଇ ଚାରି ମାସର ଉଚ୍ଚ ହାରରେ ସୁଧ ଦେଇ ଦେଇ ଚୁପ ଚାପି ରହି ଯାଉଥିଲେ। କାହାରି ଫୋନ ଉଠାଉ ନଥିଲେ। ତିନିଦିନ ତଳେ ଦୁଇଟା ଟୋକା ପଇସା ମାଗି ନ ପାଇବାରୁ ଏମିତି ଉତ୍ତମ ମଧ୍ୟମ ଦେଲେ ଯେ ସେହି ଦିନଠୁ ସେ ଘର ଛାଡି ଚାଲି ଯାଇଛନ୍ତି। ଆଉ ସବୁଠୁ ବଡ଼ କଥା ହେଲା ମୋ ବାପା, ମାମୁଁ ଏବଂ ମୋ ଭିଣୋଇଙ୍କ ଠାରୁ ଅଶୀ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ନେଇ ଆସିଛନ୍ତି। କହୁଛନ୍ତି ମୁଁ ଗୋଟେ ବଡ଼ ବିଜନେସରେ ଇନଭେଷ୍ଟ କରିଛି। ରିଟର୍ଣ୍ଣ ଆସିଲେ ସୁଝି ଦେବି। କୁହନ୍ତୁ ସାର୍ ମୋ ଘର ସୁଦୂର ମୁମ୍ବାଇରେ। ଏଠାକାର ଖାଦ୍ୟ ଭାଷା ସବୁ ମୋ ପାଇଁ ନୂଆ। ଆମ କଥା କିଛି ନବୁଝି ସେ ଆମକୁ ଲୁଚୁଛନ୍ତି। କୁହନ୍ତୁ ସାର୍ ମୁଁ କଣ କରିବି। ଆପଣ କେବଳ ମୋର ସାହା ଭରଷା ସାର୍। ଆପଣ ମୋତେ ବଞ୍ଚାନ୍ତୁ।

"ଦେଖ ଝିଅ ଆମେ ତା'ର ଫୋନ ନମ୍ବର ଟ୍ରାକ କରିଥିଲୁ। ସେ ଓଡ଼ିଶାରେ ଅଛି। ନିଶ୍ଚିତ ଆଜି ଥାନାରେ ପହଞ୍ଚିବ।"

"ହଉ ସାର୍ ସିଏ ଆସିଲା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଏଇଠି ମୋ ପୁଅକୁ ଧରି ବସିବି।," କହି ଥାନା ପିଣ୍ଢା ରେ ନଥ କରି ବସି ପଡ଼ିଲା।

ରାତି ପ୍ରାୟ ଦଶଟା ହେବ। ସରୋଜ ଆସି ପହଁଚିଲା ଥାନାରେ। ପୋଲିସର ଇଆଡୁ ସିଆଡୁ ପ୍ରଶ୍ନ ବାଣରେ ଘାବରେଇ ଗଲା ସେ। ଗୋଟିଗୋଟି କରି ସବୁ ସତ ବଖାଣିଲା ସେ। କହିଲା ମୋର ଭୁଲ୍ ହୋଇ ଯାଇଛି ସାର୍। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସବୁ ମିଛ କହି ଦେଇଛି। ଆଉ ମୁଁ ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ବାନ୍ଧବଙ୍କ ପାଖରୁ ଆଣିଥିବା ପ୍ରାୟ ଏକ କୋଟି ଟଙ୍କା ଧୀରେ ଧୀରେ ସୁଝିଦେବି। ମୋତେ ଆପଣ କ୍ଷମା କରିଦିଅନ୍ତୁ। ପୋଲିସ ଗୋଟେ ହ୍ୟାଣ୍ଡ ନୋଟ୍ ରେ ତା ଠାରୁ ଦସ୍ତଖତ ନେଇ ଗଲା। କହିଲା ତୁମ ଗାଆଁରୁ ଅତି କମରେ ତିନିଜଣ ଲୋକ ଆସି ସାକ୍ଷୀ ପଡ଼ିଲେ ଆମେ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ିବୁ।ଶେଷରେ ଗାଁ ଲୋକଙ୍କ ଗୋଡ଼ ହାତ ଧରି ତିନି ଜଣଙ୍କୁ ପଠାଇଲା ସରୋଜର ମାଆ। ରାତି ଏଗାରଟା ବେଳକୁ ଘରେ ପହଁଚିଲେ ସମସ୍ତେ।

ସରୋଜର ଏ ପ୍ରକାରର ଠକାମି କୁଆଡେ ତାର ପିଲା ଦିନରୁ ବୋଲି ଗାଆଁ ଲୋକେ କହନ୍ତି। ବାପା ପ୍ରଦ୍ୟୁମ ବାବୁ ପାଠ ଶାଠ ପଢ଼ି ବେକାର ଯୋଗୁଁ ନିଶା ଦ୍ରବ୍ୟକୁ ସାଥି କରି ବଞ୍ଚିଛି। ଘରୁ ଧାନ ଚାଉଳ କିଛି ନେଇ ଦୋକାନରେ ବିକି କେତେବେଳେ ଦେଶୀ ମଦ ତ କେତେ ବେଳେ ଗଂଜେଇ ପିଇ ପିଇ ଘରକୁ ଫେରେ।ଘର ଲୋକେ ଘରେ କଣ କରୁଛନ୍ତି କଣ ନାହିଁ ସବୁଥିରେ ସେ ଅବିଚଳିତ। ତେଣୁ ପୁଅମାନଙ୍କ କଥା ବା ସେ କଣ ବୁଝିବ। ଜମିଜମା ବହୁତ କମ। ତଥାପି ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନର ବାପା ଅର୍ଥାତ ସରୋଜର ଜେଜେ ଯିଏ କି ଗାଆଁ ଗହଳିର ଜଣେ କୁଜି ରାଜନେତା ଆଜି ଏ ନେତାଙ୍କ ଘରେ ପହଂଚି କାଲି ଆଉ ଜଣଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରି କାହାଠୁ ପାଞ୍ଚ ତ କାହାଠୁ ପଚିଶ ଆଣି ପିଲାଟାକୁ ଇଂଜିନିୟରିଂ ପଢ଼ାଇଲେ। ଆଶା ତାଙ୍କର ତାଙ୍କ ନାତି ଦିନେ ପାଠ ପଢି ବଡ଼ ମଣିଷ ହେବ। ତାଙ୍କ ନାଆଁ ରଖିବ। ତେଣୁ ଯେତେ କଷ୍ଟ ହେଉନା କାହିଁକି ସେ ତାକୁ ପାଠ ପଢ଼ାଇବେ। ଏଣେ ବାବୁ କିନ୍ତୁ ଜେଜେଙ୍କ ଠାରୁ ପଇସା ପାଇ ଖୁବ ବିନ୍ଦାସରେ ସମୟ ବିତାଇଲା।ଦାମୀ ଦାମୀ ଡ୍ରେସ ସାଙ୍ଗକୁ ମୋବାଇଲ ଫୋନ, ଲାପଟପ, ଆଉ ବାଇକ କେଉଁଥିରେ ଅଭାବ ରହିଲା ନାହିଁ। କହେ ଦେଖିବ ଜେଜେ ମୁଁ ଆଉ ବର୍ଷେ ପରେ ଚାକିର କଲେ ଆମ ଘରର ସବୁ କିଛି ବଦଳାଇ ଦେବି। ତୁମ ଦୁଃଖ ମଧ୍ୟ ଦୂର ହୋଇଯିବ।

ବାସ୍ ବାବୁଙ୍କର ପାଠପଢ଼ା ଶେଷ।ଚାକିର ଅନ୍ୱେଷଣରେ ଯାଇ ବାବୁ କୁଆଡ଼େ ମୁମ୍ବାଇ ଚାଲିଗଲେ। କିଛି ଦିନ ପରେ ଖବର ଦେଲେ ତାଙ୍କର କୁଆଡ଼େ ଚାକିର ହୋଇଗଲା। ଘରେ ଖୁସିର ମାହୋଲ। ବୁଢ଼ା ଦିନରାତି ଜଗନ୍ନାଥ ମନ୍ଦିରକୁ ଧାଇଁ ଭଗବାନଙ୍କୁ କୃତଜ୍ଞତା ଜଣାଇଲେ। କେତେ କଣ ମାନସିକ ଯାହା ଥିଲା ତାକୁ ପୁର୍ଣ୍ଣ କଲେ। ଏମିତି କିଛି ମାସ ଆଉ ବର୍ଷ ବିତିଗଲେ ବି ବାବୁଙ୍କର ଘରକୁ ଆସିବା ହେଲାନି ଖାଲି ଫୋନ୍ କରୁଥିଲେ। ଏଣେ ବୁଢ଼ାଟା କିନ୍ତୁ ଋଣ ଯନ୍ତାରେ ପଡି ଛଟପଟ ହେଉଥାଏ।କାହିଁ ନାତିଟା କିଛି ହେଲେ ପଇସା ପଠାଇଲା ନାହିଁ। ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ବୁଢ଼ାର ଦେହ ଆଉ ଭଲ ରହିଲା ନାହିଁ। ବହୁତ ଖଟିଛି ସେ। ଅଶୀ ବର୍ଷ ବୟସରେ ବାଡ଼ିରେ କାମ, ଖଳାରେ କାମ କିଛି ନ ହେଲେ ବସି ଝୋଟରୁ ଦଉଡ଼ି ତିଆରି କରିବା, ଗାଈ ଗୋରୁ ମାନଙ୍କୁ ନେଇ ବାନ୍ଧିବା ଏମିତି ସବୁ କାମରେ ସେ ନିଜକୁ ନିୟୋଜିତ କରୁଥିଲା।

ଏବେ କିନ୍ତୁ ସେ ଆଉ ଆଉ ପାରୁ ନାହାନ୍ତି। ଘରେ ପାଞ୍ଚ ଛଅ ଟା ପେଟ ଚିନ୍ତା। ତା ସାଙ୍ଗକୁ ଦେହ ବିଗିଡ଼ି ଯିବାର ଦୁଃଖ। କଣ କରିବେ କାହାକୁ କହିବେ। ସିଏ ତ ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାରୁ କିଛି କିଛି ନେଇ ଆସିଛନ୍ତି। ଏବେ ଆଉ କାହାକୁ କହିବେ। ନା ସବୁ ତାଙ୍କ କର୍ମ ଦୋଷ। ସେଇ ପିଣ୍ଢା ଟାରେ ବସି ଦିନ ରାତି ଭଗବାନଙ୍କ ନାମ ସ୍ମରଣରେ କଟି ଯାଉଥିଲା ତାଙ୍କ ସମୟ। କିନ୍ତୁ ନା। ଏବେ ଆସିଗଲା ବୋଧ ହୁଏ ସମୟର ଡାକ। ଦିନେ ରାତି ପାହିଲା ବେଳକୁ ବୁଢ଼ା ଆଉ ଆଖି ଖୋଲୁ ନାହାନ୍ତି। କାନ୍ଦ ବୋବାଳିରେ ଗାଆଁ ଦାଣ୍ଡ ଫାଟି ପଡ଼ିଲା। କେମିତି ବୁଢ଼ାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ହେବ। ସରୋଜ ପାଖକୁ ଫୋନ ଗଲା। ଏଥର କିନ୍ତୁ ସରୋଜ ଆସି ପହଂଚିଗଲା। ଆଣିଥିବା ପଇସାରେ ବଡ଼ ଧୁମଧାମରେ ବୁଢ଼ାଙ୍କର ଶୁଦ୍ଧି କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପନ ହେଲା। ସବୁ କାମ ସରିଲା ପରେ ଦିନେ ସରୋଜ ତା ମାଆଙ୍କୁ କହିଲେ ବୋଉ ତୁ ଖରାପ ଭାବିବୁ ନାହିଁ ଯଦି ମୁଁ ଗୋଟେ କଥା ତୋତେ କହନ୍ତି। ବୋଉ କହିଲେ “ଆରେ ମୁଁ ଖରାପ ଭାବିବି କାହିଁକି, କହୁନୁ କଣ କହୁଛୁ।" ସରୋଜ କହିଲା “ବୋଉ ଆମ କମ୍ପାନୀରେ କାମ କରୁଥିବା ଗୋଟେ ଝିଅକୁ ମୁଁ ଭଲପାଇ ବାହା ହୋଇ ଯାଇଛି। କେବଳ ତୋ ଡରରେ ମୁଁ ତାକୁ ଘରକୁ ଆଣିଲି ନାହିଁ। ମୋତେ ବିଶ୍ୱାସ କର ବୋହୁ ସେ ବହୁତ ଭଲ ଝିଅଟେ। ଦେଖିବୁ ଆମେ ଦୁହେଁ ରୋଜଗାର କରି ଆମ ଘରର ପରିସ୍ଥିତିକୁ ବଦଳାଇଦେବୁ।” ପୁଅକୁ ଅତି ମାତ୍ରାରେ ଭଲ ପାଉଥିବା ମାଆ ତାର ଖୁସି ହୋଇ ଯାଇ ତା ବୋହୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବାକୁ ଗୋଡ଼ କାଢ଼ି ବସିଲା। ବାପାଙ୍କ ହାତରେ ଦୁଇ ପଇସା ରୋଜଗାରର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଇବା ପାଇଁ ନିକଟ ବଜାରରେ ଏକ ଘର ଭଡ଼ା ସୂତ୍ରରେ ନେଲା। ଗୋଟେ ଚାରି ଚକିଆ ଗାଡ଼ି ମଧ୍ୟ ବ୍ୟାଙ୍କରୁ ଲୋନ ଆଣି କିଣିଲା। ଖୋଲା ଗଲା ଗୋଟେ ବଡ଼ ଟେଣ୍ଟ ହାଉସ। ବାପା ଓ ସାନ ଭାଇ ଦୁହେଁ ମିଶି ଟେଣ୍ଟ ହାଉସ ଚଳାଇଲେ। ଭଲ ଦି ପଇସା ରୋଜଗାର ହେଲା। ଇନ୍ଦିରା ଆବାସ ବାବଦକୁ ମିଳିଥିବା ଟଙ୍କାରେ ଆଉ କିଛି ମିଶାଇ ଏକ ଦୁଇ ମହଲା ଘର ତିଆରି ଚାଲିଲା। ଇତି ମଧ୍ୟରେ ବାବୁ ଏକ ପୁତ୍ର ସନ୍ତାନର ମଧ୍ୟ ଜନକ ହୋଇ ଗଲେ। ତାର ଜନ୍ମ ଜାତକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବେଶ କିଛି ପଇସା ଖର୍ଚ୍ଚରେ ଗାଁଆ ଲୋକଙ୍କୁ ବଡ଼ ଭୋଜି ଦିଆ ଗଲା। ଏଥର ଘରର ସମସ୍ତଙ୍କର ଉଚ୍ଚାରଣ ଆଉ ଆଚରରଣରେ ଦେଖା ଦେଲା ବଡ଼ ପରିବର୍ତ୍ତନ। ଲୋକମାନେ ଯେମିତି ତାଙ୍କ ଆଖିକୁ ଅତି ଛୋଟ ଦେଖାଗଲେ। କିନ୍ତୁ ଉପର ବାଲାର ଆଖିରେ ବା କିଏ ଧୂଳି ଦେଇ ପାରିବ?

କଣ ହେଲା କେଜାଣି କେତେ ମାସ ପରେ ବ୍ୟାଙ୍କର କିସ୍ତି ଦେଇ ନ ପାରିବା ଯୋଗୁଁ ବ୍ୟାଙ୍କ ଗାଡ଼ିଟିକୁ ଟାଣି ନେଇ ଗଲା। ଟେଣ୍ଟ ହାଉସର ବେପାର କମି କମି ଆସି ପ୍ରାୟ ଶୁନ୍ୟରେ ପହଂଚିଗଲା।

ସରୋଜ ଏବେ ଘରକୁ ଆସିଛି।ସାଙ୍ଗରେ ଆଣିଛି ପରିବାର। କିଏ ଜାଣିଥିଲା ଗାଆଁ ଲୋକ ମାନେ ପଇସା ପାଇଁ ତାକୁ ଏମିତି ମାଡ଼ ମାରିବେ ବୋଲି।

ହେଲେ ସରୋଜ କହୁଛି ମୁଁ ଆଉ ମୁମ୍ବାଇ ଯିବିନି। ମୁଁ ବାଙ୍ଗାଲୋର ଯାଇ ଚାକିର କରିବି। ଯେଉଁ ଋଣ କରିଛି ତାକୁ ମୁଁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଶୁଝିବି। କିନ୍ତୁ ସବିତାର ଗୋଟେ ଜିଦି ତୁମେ ମୁମ୍ବାଇ ଚାଲ। ଆମେ ଦୁହେଁ ମିଶି ରୋଜଗାର କରି ଋଣ ଶୁଝିବା। ଏହିଭଳି ଦାମ୍ପତ୍ୟ କଳହ ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ିବାରେ ଲାଗିଲା। ସାହି ପଡ଼ିଶାରେ ବୁଲୁ ବୁଲି ସବିତା ସରୋଜର ଗୁଣ ଆଉ କୀର୍ତ୍ତି ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ପାଉଥାଏ। କାହିଁକି କେଜାଣି ତା ମନକୁ ଏକ ଅଜଣା ସନ୍ଦେହ ଓ ଡର ଦୋହଲାଇ ଦେଉଥାଏ। ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ସରୋଜ ଏତେ ଟଙ୍କା ଆଣି କଣ କଲେ? ହଁ ଘର ତିଆରି ପାଇଁ ଅତି ବେଶୀରେ କୋଡିଏ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ଖର୍ଚ୍ଚ ହୋଇଥିବ। ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଘର ସାମଗ୍ରୀ କିଣା କିଣିରେ ଆଉ ନ ହେଲେ ଦଶ ଲକ୍ଷ ଖର୍ଚ୍ଚ ହୋଇଥିବ। ହେଲେ ଏକ କୋଟିରୁ ଅଧିକ ଟଙ୍କା ସେ କଣ କଲେ। ନିଶ୍ଚିତ ସେ ଟଙ୍କାକୁ ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ ଖର୍ଚ୍ଚ କରିଛନ୍ତି। ଯଦି ଘର ପାଇଁ ଖର୍ଚ୍ଚ କରିଥାନ୍ତେ ତେବେ ସେ ତ ନିଶ୍ଚିତ ତାଙ୍କୁ କହିଥାନ୍ତେ। ନା ତାଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଉପଟେ ଆସିଛି ସବିତାଙ୍କ ଘୋର ସନ୍ଦେହ। ଓଃ ସେଇଥି ପାଇଁ ବୋଧ ହୁଏ ସରୋଜ ତାଙ୍କ ଫୋନ ଟିକୁ ସବିତାକୁ କେବେ ଛୁଇଁବାକୁ ଦିଅନ୍ତିନି। ସବୁଦିନେ ଘରକୁ ଆସିଲା ବେଳକୁ ଫୋନ କଲ୍ ହିଷ୍ଟ୍ରି ଡିଲିଟ କରିଦେଇ ଆସନ୍ତି। କଥା କଣ ତେବେ କଣ ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟ କାହା ସହିତ???? ନା ନା ସେ ସେମିତି କିଛି କରି ପାରିବେନି। ସେ ତାଙ୍କ ବହୁତ ଭଲ ପାଆନ୍ତି। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ନିଜ ବାପା ମାଆଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଛାଡି ଦେଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ କାହିଁକି କେଜାଣି ଏ ପ୍ରକାର ପ୍ରଶ୍ନ ତାଙ୍କୁ ବ୍ୟଥିତ କରି ଚାଲିଥାଏ। ସେ କଣ ପ୍ରକୃତରେ ଗୋଟେ ବଡ ଭୁଲ କରିଛନ୍ତି। ଯଦି ସରୋଜଙ୍କର ଏକଷ୍ଟ୍ରା ମେରିଟାଲ ଆଫେୟାର୍ସ ଚାଲିଥାଏ ତେବେ କଣ ହେବ ତାଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟତ? ନା ସେ ଆଉ ଏତେକଥା ଭାବିବେନି। ନିଜକୁ ସମ୍ଭାଳି ନେଇ ଦୁଃଖ ସୁଖରେ ସ୍ବାମୀଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ରହିବେ। କାରଣ ସେତ ନିଜେ ସବୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଛନ୍ତି। ନିଜ ଭାଗ୍ୟର ଗତିକୁ ସେ ତ ନିଜେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଛନ୍ତି। ହଉ ସବୁ ସେହି ପରମେଶ୍ବରଙ୍କୁ ଜଣା।

ହଠାତ ସେଦିନ ରାତି ଆଠଟା ବେଳେ କଲିଂ ବେଲ ବାଜିଲା। ସରୋଜର ବୁଢ଼ୀମା ଧୀରେ ଧୀରେ ଆସି କବାଟ ଖୋଲିଲା। ଦେଖିଲା ଦୁଇଜଣ ପୋଲିସ ଅଫିସର। ଜୋର ଜବରଦସ୍ତ ଘର ଭିତରକୁ ପଶି ସିଧା ସଳଖ ସରୋଜର ହାତରେ ହାତ କଢ଼ି ପିନ୍ଧାଇଦେଲେ। କହିଲେ ଅନିତା ଘୋଷ ନାମକ ଝିଅକୁ ଭଲ ପାଇ ତାକୁ ବିବାହର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇ ଅନ୍ୟତ୍ର ବାହା ହୋଇ ଯେଉଁ ଅପରାଧ କରିଛି ସେଥିପାଇଁ ଦିଲ୍ଲୀ କୋର୍ଟଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କ୍ରମେ ଆମେ ଏକୁ ଆରେଷ୍ଟ କରି ନେଇ ଯାଉଛୁ। ଚିତ୍କାର କରି କାନ୍ଦି ଉଠିଲା ସବିତା। ଅଶୀବର୍ଷର ବୁଢ଼ୀମା ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ଦେଇ କହିଲେ, “କଣ କଲୁରେ କୁଳାଙ୍ଗାର ଏ ବଂଶ ବୁନିଆଦିକୁ ଜାଳି ପୋଡ଼ିଦେବା ଆଗରୁ ତୁ ମରି ଗଲୁନାହିଁ କାହିଁକିରେ ପୋଡାମୁହାଁ।” ସମସ୍ତେ ପରସ୍ପରର ମୁହଁକୁ ଅନାଇ ବସି ରହିଲେ।

~ ସୁରେନ୍ଦ୍ର କୁମାର ମଲ୍ଲିକ

ଗୁଣୁପୁର, ରାୟଗଡ଼ା

କୁଳାଙ୍ଗାର

ଗଳ୍ପ