(୧) ପିତାମାତାଙ୍କୁ ପୁତ୍ର କେଉଁ ନର୍କରୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ ??

ସାଂସାରିକ ଜୀବନରେ ଗୃହସ୍ଥଙ୍କ ପାଇଁ ସନ୍ତାନ ପରମ୍ପରା ଏକ ମହତ୍ତ୍ଵପୂର୍ଣ୍ଣ ଆବଶ୍ୟକତା। ପୁତ୍ର ତା'ର ପିତାମାତାଙ୍କୁ ‘ ପୁଂ ’ ନାମକ ନରକରୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ ବୋଲି ଆମ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଅଛି।

ମାତ୍ର ସମସ୍ତଙ୍କର କର୍ମଫଳ ତ ଏକାପରି ନୁହେଁ; ତେଣୁ କାହା କାହା ଭାଗ୍ୟରେ ପୁତ୍ରର ମୁଖ ଦର୍ଶନ ନ ଥାଏ। ଆଉ କେହି କେହି ପୁତ୍ରବାନ୍ ହୋଇଥାନ୍ତି ସତ, କିନ୍ତୁ ସେ ପୁତ୍ର ପିତାମାତାଙ୍କୁ ନରକରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ତ ଦୂରର କଥା, ବରଂ ଜୀବିତାବସ୍ଥାରେ ହିଁ ସେମାନଙ୍କୁ ନରକର ଭୀଷଣ ଯନ୍ତ୍ରଣାମୟ କୁଣ୍ଡରେ ପକାଇଦିଏ। ପୁତ୍ର ପାଇଁ ନିଜର ସମଗ୍ର ଜୀବନ-ଯୌବନ ଓ ଧନ-ସମ୍ପଦକୁ ତିଳାଞ୍ଜଳି ଦେଇ ମଧ୍ୟ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ପୁତ୍ର ମୁଖରୁ ‘ଆହା’ ବୋଲି ପଦେ ଶୁଣିବା ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁର୍ଲଭ ହୋଇଯାଏ । ଏ ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ ପୁତ୍ର ପ୍ରତି ଅଧ୍ବକ ଆଶାୟୀ ହେବା ନିତାନ୍ତ ମୂର୍ଖତା ନୁହେଁ ତ ଆଉ କଣ ? ବରଂ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୁତ୍ର ପରି ସ୍ନେହ ପ୍ରେମ କଲେ ସେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ଦୁଇଟି ନରକରୁ ନୁହେଁ, ବରଂ ଅଶେଷ ଜନ୍ମମରଣରୂପୀ ଆବର୍ତ୍ତରୁ ବି ଉଦ୍ଧାର କରି ଦିଅନ୍ତି । ଭଗବାନଙ୍କ ପରି ଆମର ଆପଣାର, ହିତୈଷୀ ଓ ସ୍ନେହୀ ସ୍ଵଜନ କଣ ଆଉ କେହି ହୋଇପାରେ ?

ତାଙ୍କୁ ଯିଏ ଯେଉଁ ଭାବରେ ଓ ଯେଉଁ ସମ୍ବନ୍ଧ ସ୍ଥାପନ କରି ଭଜେ, ସେ ତା'ର ଭାବନା ଅନୁରୂପ ପ୍ରତି- ବ୍ୟବହାର ଅତି ଉତ୍ତମଭାବରେ କରିଥାନ୍ତି । ବସୁଦେବ- ଦେବକୀ, ନନ୍ଦ-ଯଶୋଦା, ଦଶରଥ କୌଶଲ୍ୟା ପ୍ରଭୃତି ତାଙ୍କୁ ପୁତ୍ରରୂପେ ସ୍ନେହ କଲେ; ଯାହାର ଫଳସ୍ବରୂପ ସ୍ଵୟଂ" ଅଜ, ଅବିନାଶୀ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଅଗୋଚର ସର୍ବେଶ୍ବର ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ କୋଳମଣ୍ଡନ କରି ସେମାନଙ୍କୁ ଅପାର ସୁଖ ପ୍ରଦାନ କଲେ । ଏହି ନିୟମ କେବଳ ଯେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉତ୍‌କୃଷ୍ଟ ଯୁଗ ପାଇଁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ତା' ନୁହେଁ, ଏହି କଳିଯୁଗରେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଲୋକ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୁତ୍ରରୂପେ ସ୍ନେହ କରି ସେମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ ଓ ଜୀବନକୁ ସାର୍ଥକ କରିଯାଇଛନ୍ତି।

(୨) ମାଁର ଭୂମିକା.....

ସନ୍ତାନ ଉପରେ ମାଆର ପ୍ରଭାବ ସବୁଠୁ ଅଧିକ ପଡ଼େ । ଭକ୍ତ ସନ୍ତାନଟିଏ ଗଢ଼ି ତୋଳିବାରେ ମାଆର ଭୂମିକା ସର୍ବାଧ‌ିକ। ମାଆ ସନ୍ତାନର ପ୍ରଥମ ଗୁରୁ । ଆମ ଭାରତୀୟ ସଂସ୍କୃତିରେ ସର୍ବାଧ‌ିକ ସନ୍ଥ ଓ ଭକ୍ତ ଜନ୍ମ ହେବା ପଛରେ ମାଆମାନଙ୍କ ଭକ୍ତିସଂସ୍କାର ଲୁଚି ରହିଛି | ମାଆଙ୍କର ସତୀତ୍ଵ, ଦୟା, କ୍ଷମା, ସୁଶୀଳତା ଇତ୍ୟାଦି ସଦ୍‌ଗୁଣର ପ୍ରଭାବ ଗର୍ଭସ୍ଥ ସନ୍ତାନକୁ ବଡ଼ମଣିଷ କରି ଗଢ଼ି ତୋଳିବାରେ ଯଥେଷ୍ଟ ସାହାଯ୍ୟ କରେ। ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ହେବାପରେ ଯେ କେବଳ ତାହାକୁ ଶିକ୍ଷା ଦିଆଯାଏ, ତା' ନୁହେଁ। ସଂସ୍କାର ରୂପରେ ସେ ଗର୍ଭାଧାନ ସମୟରେ ହିଁ ସୁସଂସ୍କୃତ ହୋଇଯାଏ।

ଆଜିର ସମାଜ ଗୂଢ଼ ରହସ୍ୟ ବୁଝି ନ ପାରିବାରୁ ଋଷି-ମହର୍ଷିଙ୍କ ଦ୍ବାରା କଥିତ ନାନାବିଧ ସଂସ୍କାରକୁ ପୁରୁଣାକାଳିଆ କଥା କହି ଉପେକ୍ଷା କରୁଛି। ଫଳତଃ ଗର୍ଭାଧାନ ଓ ଜାତକର୍ମ ପ୍ରଭୃତି ସଂସ୍କାର ବିନା ବିନା ଜନ୍ମ ହେଉଥିବା ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ପ୍ରଭୁଭକ୍ତି ଜାଗରିତ ହେଉ ନାହିଁ କି ପିତାମାତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଭାବନା ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉ ନାହିଁ ।

(୩) ନବଦ୍ବାରପୁର ଅର୍ଥାତ୍ ନ ଗୋଟି ଦ୍ଵାରର ମାଲିକ କିଏ ?

ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବା ପାଇଁ ମନୁଷ୍ୟକୁ ଦୁଇଟି କାନ, ଦୁଇଟି ଆଖ୍, ଦୁଇଟି ନାକପୁଡ଼ା ଗୋଟିଏ ପାଟି, ଏପରି ୭ ଟି ଦ୍ବାର ଶରୀରର ଉପରିଭାଗରେ ଅଛି । ମଳମୂତ୍ର ତ୍ଯାଗ କରିବା ପାଇଁ ଗୁହ୍ୟଦ୍ବାର ଓ ଜନନେନ୍ଦ୍ରିୟ ନାମକ ଦୁଇଟି ଦ୍ଵାର ଶରୀରର ନିମ୍ନ ଭାଗରେ ଅଛି | ଉପର ଭାଗର ଶରୀରରେ ୭ ଟି ଓ ତଳ ଭାଗର ୨ ଟି ଦ୍ବାର ସମୁଦାୟ ୯ ଗୋଟି ଦ୍ବାର ଶରୀରରେ ରହିଛି। ଏଣୁ ,ମଣିଷ ହେଉଛି ଏହି ୯ ଗୋଟି ଦ୍ଵାରର ମାଲିକ ।

ଏହି ନବଦ୍ଵାରରବିଶିଷ୍ଟ ମନୁଷ୍ୟ ଶରୀରକୁ " ନବଦ୍ଵାରପୁର " ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି। ପୁର' ନଗର କହିବାର ତାତ୍ପର୍ଯ୍ୟ ହେଲା, ଯେପରି ନଗର ଓ ନଗରବାସୀ ଉଭୟେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ, ସେହିପରି ଏହି ଶରୀର ଏବଂ ଏଥିରେ ରହୁଥ‌ିବା ପରି ଭାବ ରଖୁଥ‌ିବା ଜୀବାତ୍ମା ଦୁହେଁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ନ

ନଗରବାସୀ ନଗରରେ ଘଟିତ କ୍ରିୟା ଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜର ନ ମାନିଲା ପରି ସାଂଖ୍ୟ ଯୋଗୀ ଶରୀରରେ ସମ୍ପାଦିତ କ୍ରିୟା ଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜର କ୍ରିୟା ବୋଲି ମନେ କରନ୍ତି ନାହିଁ।

ଲଘୁକଥା

ଲଘୁକଥା