ଶୁଣ ସୁଧୀଜନ ଦେଇ ମନ ଧ୍ୟାନ

ଲକ୍ଷ୍ମୀ ନାରାୟଣ କଳି |

ଶୁଣିଲେ ପଢିଲେ ପାପୀ ଦୁନିଆରୁ

ମୁକତି ଯାଏ ଯେ ମିଳି ||

ଏକ ଦିନେ ରାମ ସାରି ରଥ ଭ୍ରମ

ନୀଳାଚଳ କଲେ ବିଜେ |

ଗୁଣ୍ଡିଚା ମନ୍ଦିରୁ ଶିରୀକ୍ଷେତ୍ର ଯାଏ

ଘଣ୍ଟ ହୁଳହୁଳି ବାଜେ ||

ଦେଖି ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ସଖୀ ସାଥୀ ଘେନି

ସିଂହଦୁଆର କୁ ଚଳି |

ରାଗ ତମେ ତମେ ମୁହଁ କୁ ଫୁଲାଇ

ଦୁଆର ଦିଅନ୍ତି କିଳି ||

ଏଣେ ହରି ବଳରାମ ବାହୁଡି ଆସନ୍ତି

ଭଉଣୀକୁ ସଙ୍ଗେ ଧରି |

ନନ୍ଦିଘୋଷ ରଥ ଶୂନ୍ୟ ରୂପ ନେଇ

ମନ ଦୁଃଖେ ଯାଏ ଫେରି ||

ଦୂରରୁ ଦେଖନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଗୋସାଇଁ

ପଡିଛି ମୂଳ କବାଟ |

ଘର ଭିତରକୁ ଯିବୁ ଯେ କେମିତି

ପଶିବାକୁ ନାହିଁ ବାଟ ||

ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମି ସ୍ଵାମୀ ବିଚାରିଲେ ମନେ

ଏତ କମଳାର କୂଟ |

ରୋଷ କରି ଆଜି ଦୁଆର କିଳିଛି

କରିବ ବହୁତ ନାଟ ||

ଦୁଆର ପାଖରେ ହରି ଯେ ବୋଲନ୍ତି

ଆହେ ମୋର ପ୍ରିୟତମା |

ତୁମରି ଶ୍ରୀମୁଖ ଦେଖିବାକୁ ପରା

ସମ୍ଭାଳି ନ ପାରେ ଜମା ||

ନବ ଦିନ ପରା ନବ ଯୁଗ ଲାଗେ

ତୁମ ଠାରୁ ଦୂରେ ରହି |

କବାଟ ଫିଟାଇ ଶ୍ରୀମୁଖ ଦେଖାଅ

ମିଳିବ ମନକୁ ତ୍ରାହି ||

ରାଗ ନାହିଁ ପ୍ରିୟା ତୁମରି ପ୍ରେମରେ

ପ୍ରେମିକ ସାଜିଛି ମୁହିଁ |

କେତେ ନବରତ୍ନ କେତେ ଉପହାର

ଆଣିଛି ତୁମରି ପାଇଁ ||

କଡା ଭିଡା ଝରା କନକ ଦୁଦୁରା

ତାଡକୀ ଜଗତ ଜୀଣା |

ନାସିକା କୁ ଦଣ୍ଡି ଦେଉଥିବ ମଣ୍ଡି

ଶୁଆବସା ନାକଗୁଣା ||

ସମ୍ବଲପୁରିଆ ବାଙ୍କ ଡେଉଁରିଆ

ତାଡ଼ ଜାଲି ବିଦ ମାଳା |

ହୃଦକୁ ପଦକ ମାଳ ଆଣି ଅଛି

ପାଦେ ରୁମୁ ଝୁମୁ ବଳା ||

କଳାମେଘୀ ଶାଢ଼ି ମରକତ ଚୁଡ଼ି

କମ କଳିହାରୀ ନିଅ |

ଅଙ୍ଗୀକାର କରି ଅଙ୍ଗନା ରତନ

ଶ୍ରୀଅଙ୍ଗରେ ଲାଗି ହୁଅ ||

କମଳା ବୋଲନ୍ତି ଆଗୋ ରଙ୍ଗନାଥ

ରଙ୍ଗ ତୁମ ମତେ ଜଣା |

ଯାଅ ଯାଅ ଏଠୁ କାହିଁକି ଆସିଛ

ହୋଇଲ କି ବାଟବଣା ||

ମୁହିଁ ଚଣ୍ଡାଳୁଣୀ ବଡ଼ ଭିକାରୁଣୀ

ମୋ ପାଶେ ଆସିଲ କାହିଁ |

ଯାଅ ଯାଅ ଫେରି ନିଳାଦ୍ରୀ ବିହାରୀ

ଆସ ଏଠି କାହିଁ ପାଇଁ ||

ତ୍ରିଭୁବନ ଦେବ କର ନାହିଁ ଡେରି

ଯାଅ ଯାଅ ଶୀଘ୍ର ଫେରି |

ରଥେ କରି ବିଜେ ଚାଲି ଯାଅ ଏଠୁ

ଭଉଣୀକୁ ସଙ୍ଗେ ଧରି ||

ଭଉଣୀ ତମର ଲାଜ ନାହିଁ ତାର

କି ଗୁଣ ଗାଇବି କୁହ |

ଆଗୁଆ ପଳାଏ ଭାଇ ନ ଯାଉଣୁ

ଯେଣେ ଉଛୁଳା ନଦୀର ସୁଅ ||

ଯାହାର ଯେମିତି ସ୍ଵଭାବ ପ୍ରକୃତି

ଛାଡ଼ିକି ପାରିବ ସେଇ |

ସବୁ ଆଡେ ପଶେ ଆଗୁଆ ଯାଇକି

ଯେମିତି ଓଲେଇ ଗାଈ ||

ଶାଶୁଘର ଥାଇ ଲାଜ ନାହିଁ ମୁହେଁ

ବାପ ଘରେ ଅଛି ପଡି |

ମୁହଁରେ ମାଖିକି କନକ ହଳଦୀ

ପିନ୍ଧି ଖଣ୍ଡେ କଳା ଶାଢ଼ି ||

ଭଉଣୀ ଯେମନ୍ତ ଭାଇ ବି ସେମନ୍ତ

କେହି ନୁହେଁ କାହା ସରି |

ବାପ ତ ଗଉଡ ନନ୍ଦ ମହାକୁଡ

ଝିଅ ମନେ ଅପସରି ||

ଠାକୁର ବୋଲନ୍ତି ଆଲୋ ପଦ୍ମପ୍ରିୟା

ଅତିହୀନ ତୋର ବୁଦ୍ଧି |

ନିଜକୁ ଚିହ୍ନିବୁ ଅତି ଭଲ ଭାବେ

ଆଇନା ଦେଖିବୁ ଯଦି ||

ବୋପା ତୋ ଗରଜେ ଦିନରାତି ବସି

ଲୋକଙ୍କୁ କରାଏ ବାଇ |

ତୁ ବି ଗରଜୁ ବାପ ପରି ତୋର

ସତେ ଗୋଟେ ଜେମାଦେଇ ||

ଚଞ୍ଚଳା ଚପଳା ନାମ ବହି ଅଛୁ

ବୁଲୁ ଏଣେ ତେଣେ ବୋଲି |

କ୍ଷଣିକେ ନ ରହୁ କନ କନ ହୋଇ

ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଆସୁ ତୁ ବୁଲି ||

ଏତେ କଥା ଶୁଣି ପ୍ରଭୁ ବଳରାମ

କୁହନ୍ତି ଗୋବିନ୍ଦ ଶୁଣ |

ତୋର ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମୁଁ ଯେ ଅଟେ ହଳଧାରୀ

ଶୁଣ ଏବେ ମୋ ବଚନ ||

ତୁ ପରା ଜଗତ ଜଗତର ନାଥ

ତୁ ତ ଭଲ ଲୋକ ନୋହୁଁ |

ଜଳପତି ଜେମାଦେଇଙ୍କୁ ମୋହର

କେତେ କଟୁ ବଚନ କହୁ ||

ଦାଣ୍ଡ ହାଟ ସିନା ଆମେ ଯେ ବୁଝୁଛେ

ଘର ବୁଝୁଛନ୍ତି ବୋହୂ |

ସେଥିରେ ବି ତାଙ୍କୁ ଏତେ ଟାଣ କଥା

ତୁ ଯେ ଆଜି କାଇଁ କହୁ ||

ଆଉ ଦିନେ ଯେବେ ଘରେ କେଟେ ମେଟେ

କର୍ଣ୍ଣରେ ଶୁଣିବି ମୁହିଁ |

ସେହିଦିନ ନିଶ୍ଚେ ଭିନ୍ନେ କରିଦେବି

ଏଥିରେ ସଂଶୟ ନାହିଁ ||

ସ୍ଵର୍ଣ୍ଣ ଠାକୁରାଣୀ କୂଳ ଶିରୋମଣୀ

ତୋର ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ପାଟରାଣୀ |

ଅନନ୍ତ କୋଟି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଯାକର

ସେ ଯେ ପରା ସାଆନ୍ତାଣୀ ||

ସର୍ବ ସୁଲକ୍ଷଣୀ ଆମ ସାଧବାଣୀ

ତାଙ୍କ ଆଗେ ସବୁ ଛାର |

ଯାର କଟାକ୍ଷରୁ ଐଶ୍ଵର୍ଯ୍ୟ ଭୁଞ୍ଜନ୍ତି

ଇନ୍ଦ୍ର ଚନ୍ଦ୍ର ବ୍ରହ୍ମା ହର ||

ପୁଣି ହଳପାଣି ବୋଲନ୍ତି ଗୋ ମାଏ

ଆମ ଆଜ୍ଞାକୁ ତ ଘେନ |

ସବୁ ହାର ମୋର ଭାଇର ହୋଇଲା

ଛାଡ ମାନ ଅଭିମାନ ||

ବଡ ଠାକୁରଙ୍କ ସୁମଧୁର କଥା

ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ଧୀରେ ଶୁଣି |

କୁହନ୍ତି ହେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ କ୍ଷମା ମୋର ଘେନ

ଦୋଷ ନ ପାରିଲି ଜାଣି ||

ଏହା କହି ମାତା ଦୁଆର ଖୋଲନ୍ତି

ଶ୍ରୀ ଚରଣେ ଯାଇ ଲୋଟି |

ଧୀର ଧୀର ହୋଇ ରେବତୀ ରମଣ

ଭିତରକୁ ଗଲେ ଚଳି ||

ଏହା ଦେଖି ହରି ଭକ୍ତ ବନମାଳୀ

ଚୁପି ଚୁପି ଚଳି ଗଲେ |

ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଯେବେ ରାଗି ମୁହଁକୁ ଖୋଲନ୍ତି

ରସଗୋଲାଟିଏ ଦେଲେ ||

ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ନୃପତି ରସଗୋଲା ଦେଖି

ମୃଦୁ ହାସ ଟିଏ ଦେଇ |

ଧୀର ଧୀର ହୋଇ ମାଧବଙ୍କୁ ଯାଇ

ଦେଲେ ସ୍ନେହରେ କୋଳାଇ ||

@ସତ୍ୟବ୍ରତ ସେନାପତି

ଲକ୍ଷ୍ମୀ ନାରାୟଣ କଳି (A tale of Laxmi-Narayan Kali)

ମାତା କମଳାଙ୍କ ମାନଭଞ୍ଜନ...