କ୍ଷୁବ୍ଧ କ୍ଲାନ୍ତ ଅଶ୍ରୁଟା କୈତବ କରେ | ଫଗୁଣ ବିଭାବରୀ ଚନ୍ଦ୍ରିକାରେ ନିର୍ବାସିତ କେତୋଟି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଲୁଚିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ମୃଗଙ୍ଗ କୋଳୁଷିତ କାଳିମା ଦାଗର ଉହାଡ଼ରେ ଅତି ନୁଞ୍ଜପୁଞ୍ଜ ଭାବରେ | ସ୍ମୃତିର ତୁଠରେ ପୁନଃ ମେଲାଣି ଦିଏ ନିଜକୁ ପରାଜୟର ଅସ୍ତିବିସର୍ଜନ ପରେପରେ | ଦୁଃଖାର୍ତ୍ତ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ଅସମର୍ଥ ଶରବିଦ୍ଧ ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଅନ୍ତିମ ନିଃଶ୍ୱାସ ନିଅନ୍ତି | ଚେଷ୍ଟାର ଅନ୍ତିମ ଶିଖର ଦେଇ ବିଜୟ ଚଢ଼ୁଚଢ଼ୁ ପାଦ ଖସେ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟର ପ୍ରଥମ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ |

ପ୍ରଶ୍ନ ଆସେ ! ହେ ନିଶାକର, ହେ ଶର୍ବରୀ, ହେ ଫଲ୍ଗୁ ବିଭୂଷିତ ଝାପ୍ସା କାଳିମାର ଛାୟା ମାନ, ହେ ନିର୍ଜୀବ ଧୂଳିମାଟି, ହେ ଟିପିଟିପି ତାରକାମାନ, ହେ ମଳୟର ରୂପରେଖ ନେଇ ଗଗନର ସ୍ପର୍ଶ ! ହସ୍ତରେଖା କିବା ଜୀବନର ଲିଖିତ ସୂଚୀପତ୍ର ? ଏ ପାପୁଲିର ରେଖା କିବା ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ର କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ହସ୍ତରେଖାର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ?

ଉତ୍ତର ଦେବ, ବଞ୍ଚିବାର କେତୋଟି ପ୍ରହେଳିକାର ଅଙ୍କକଷା ପରେ ମିଳିବ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଆଉ ଶାନ୍ତି | ତୃଷ୍ଣାର ଆଉ ଏକ ଦୀର୍ଘକା ପ୍ରତିଷ୍ଠା ହୁଏ ସ୍ୱଳ୍ପସ୍ୱଳ୍ପ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ହୃଦୟର ମରୁଭୂମିରେ, ଅତ୍ୟଧିକ ତୃଷାର୍ତ୍ତ କରିବାର ସମ୍ଭାବନା ନେଇ | ଭଗ୍ନ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ କୋଣାର୍କର ପ୍ରତିଟି ପ୍ରସ୍ତର ପୁନଃପୁନଃ ଭାଙ୍ଗେ ଆତ୍ମସମର୍ପଣ କରିବାର ଦୁଃଖଦ ସଂଳାପ ଗାଇ |

ଝୁଣ୍ଟିବାର ବୟସରେ ବାଧ୍ୟ ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିଯାଏ କର୍ତ୍ତବ୍ୟର ପୃଷ୍ଠା ଖୋଲି | କେଉଁ ମିଛ ଈଶ୍ୱର ଦେଇଥିବା ଦୂଷିତ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତକୁ ଅନୁସରଣ କରିବାର ପ୍ରଣାଳୀ ଗଢିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୁଏ ହୃଦୟ |ଆଉ ଭାଙ୍ଗେ ହୃଦୟ ଅଚଳରେ ନବ ଅଙ୍କୁରିତ କିଶଳୟ ଗୁଡିକ ତୁଚ୍ଛାରେ | ଲିଭିଯାଏ ଏ ମନ ଦିହୁଡିର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶିଖା |

ହେ ନଭସ୍ଥଳବସୀ ଜୀବନ ଯାତନା ନବୀସିନ୍ଦାଗଣ ! ବଞ୍ଚିବାର କିଛି ତ ପ୍ରଶ୍ନ ଦିଅ,ଉତ୍ତର ଦିଅ | ତଥାସ୍ତୁଟେ ସିଞ୍ଚିଦିଅ ବିଜୟର ଆଉ ଜିଇଁବାର କିଛି ପଂକ୍ତିରେ | ଦେଖିବ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଯିବ ପାଉଁଶ ପ୍ରାୟ ଏ ହୃଦ |

ବିଧୁ ଗୋ ! ମୋ ବେଦନାରେ ମୌନ ରୁହନା ମ୍ଳାନ ରୁହନା | ଚନ୍ଦ୍ରିକା ତୋଳିଦିଅ ଏ କ୍ଷତାକ୍ତ ଉପରେ | ଫଗୁର ସ୍ପର୍ଶ ଦିଅ ବଞ୍ଚିବାର ଶେଷ ସୀମାନ୍ତରେ | ଜିଇଁ ଯିବାର ସମ୍ଭବନା ଦିଅ ଆଉ ଥରୁଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନର ପ୍ରାନ୍ତରେ |

ସମାପ୍ତ

ଲୋତକ ନିଶିଥ ବେଳର

ଲେଖା