ଆପଣ ମାନେ ସମସ୍ତେ ପ୍ରଖ୍ୟାତ ଲେଖିକା ଡ଼. ପ୍ରତିଭା ରାୟ ଙ୍କ ରଚିତ ବର୍ଷା ବସନ୍ତ ଓ ବୈଶାଖ ସମ୍ପର୍କ ରେ ଅଳ୍ପ ବହୁତ ନିଶ୍ଚିୟ ଶୁଣିଥିବେ l ନାରୀର ଜୀବନ ବୋଧ ହୁଏ ସେଇ ତିନି ଋତୁ ଭଳି ପ୍ରତିଭାତ ହୁଏ lବର୍ଷା ର ସଜଳତା ରେ ତାର ଶରୀର ପୁରୀ ଉଠେ ଯେମିତି ପ୍ରକୃତି ନୂତନ ଜୀବନ କୁ ପ୍ରସୂତି ଦେବା ପାଇଁ ରଜସ୍ୱଳା ହୋଇଉଠେ...... ପୁଣି ବର୍ଷା ର ପ୍ରଭାବରେ ଯେମିତି ପ୍ରକୃତି ବସନ୍ତ ର ସୃଜନୀ ମାୟା ରେ ପୁଲକିତହୁଏ .. ସେଇପରି ନାରୀ ର ଯୌବନ ର ଝଙ୍କାର ରେ ତାର ଜୀବନ ପ୍ରସ୍ପୁଟିତ ହୁଏ... ଜୀବନ କୁ ସେ ଭରପୁର ଉପଭୋଗ କରେ.... ଶେଷରେ ନାରୀର ଜୀବନ ବୈଶାଖ ରୌଦ୍ର ପରିତାପରେ ଜର୍ଜରିତ ହୁଏ..... ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଅଲୋଡ଼ା ହୋଇଯାଏ..... ନାଇଁ?
ସବୁଜ ସୁନ୍ଦର ବୃକ୍ଷ ରୁ ଏକ ଥୁଣ୍ଟା ଗଛରେ ପରିଣତ ହୁଏ........
କିନ୍ତୁ ଏଇ ସବୁ ଭିତରେ ନାରୀ ର ଏକ ଚିର ଶାଶ୍ୱତ ଅବସ୍ଥା ଅଛି ସେଇ ଅବସ୍ଥା ନା ବର୍ଷା ର ବାରିଧାରା ରେ ଓଦା ହୁଏ ନା ବସନ୍ତ ର ମଧୁ ମାୟା ରେ ବିଭ୍ରାନ୍ତ ହୁଏ... ନା ଗ୍ରୀଷ୍ମ ର ପ୍ରଭାବରେ ଅଲୋଡ଼ା ହୁଏ..... ମାତୃତ୍ୱ ଏକ ଏପରି ମହାଦ୍ରୁମ ଯାହା ଥୁଣ୍ଟା ହେଲେ ମଧ୍ୟ ତାର ଛାୟା ର ଶୀତଳତା ରେ ମୋହନ ଇନ୍ଦୁ ମଧ୍ୟ ଇର୍ଷା କରେ.... ନାଇଁ

ସତରେ ମାତୃ ସ୍ନେହ ନୈସର୍ଗିକ.....ଯାହା ଖାଲି ଦେଇଯାଣେ
ସତରେ ଗୋଟେ ମାର ଜୀବନ ତା ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଚିର ସମର୍ପିତ

ବାସ୍ତବିକ ମା ଏକ ସମର୍ପିତ ଜୀବନ
ହେଲେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠେ କଣ ସନ୍ତାନ ଯିଏ ମାତୃତ୍ୱର ଶାଶ୍ୱତ ଋଣୀ ସେ କଣ ତା ମାତୃସ୍ନେହ ର ସେଇ ଭାବନା କୁ ବୁଝିପାରେ?
କଥା ରେ ଅଛି ନିଜେ ନା ମଲେ ସ୍ୱର୍ଗର ଅନୁଭୂତିି ହୁଏନି.

ଯେବେ ସମୟ ର ସେଇ ବଜ୍ର ରଗଡ଼ ଆସେ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ମାତୃ ସ୍ନେହ ର ପରିଭାଷା କୁ ବୁଝେ..

ହେଲେ ପ୍ରଶ୍ନ..... ନେଡି ଗୁଡ଼ କହୁଣି କୁ ବୋହିଗଲେ କଣ ଆଉ କିଛି କରି ହୁଏ?

ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ 🙏🙏🙏🙏

ତ୍ରୁଟି ର ପରିମାର୍ଜନା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥୀତ🙏🙏🙏