ମାଁ ଠୁ ଦୂରରେ ମାଁ କୁ ସେବଇ, ମାଁ କୁ ପାଏ ମୁଁ ଭଲ ।

ମାଁ ହାତରନ୍ଧା ଖାଇବା ପାଇଁକି ମନ ହୁଏ କଲବଲ ।।୧।।

ସଂଗୀନ ମୁନରେ ମାଁ କୁ ସେବେ ମୁଁ, ମାଁ ର କୋଳରୁ ଦୂରେ ।

ଅତି ଆଦରରେ ମାଆକୁ ପଢ଼ଇ, ସଦାବେଳେ ଏକାନ୍ତରେ ।।୨।।

ମାଁ ମୋର ଝୁରେ କ୍ଷଣେ ଦେଖିବାକୁ, ତା ବୀରପୁତ୍ରର ମୁଖ।

ପୁଅ ସ୍ୱାର୍ଥହୀନ, ଭୁଲିଣ ଯୌବନ, ଦୁରେଇ ଦିଏ ତା ଦୁଃଖ ।।୩।।

ଜନମ ହୋଇଲି ଦେବକୀ କୋଳରେ, କୁଆଁ କୁଆଁ କାନ୍ଦିକାନ୍ଦି।

ବିଧାତା ଲେଖିଲା ଏମିତି ନିୟମ, ଯଶୋଦା ତ ଦେଲେ ବାନ୍ଧି ।।୪।।

ତଥାପି ସନ୍ତାନ ନା ଭୁଲି କରମ, ଉଭୟ ମାତାଙ୍କୁ ସେବେ ।

ତୃତୀୟ ମାତାଙ୍କୁ କାଗଜ କଲମେ, ଦିବାନିଶି ବସି ଭାବେ ।।୫।।

ମାଁ ହାତରନ୍ଧା ବଡ଼ିଚୁରା ସହ, ପଖାଳକୁ ସାଗକାଞ୍ଜି ।

ସବୁଭୂଲି ଆଜି ମାଁ ସେବା କରେ ବରଷା ହେଉ କି ଝାଞ୍ଜି ।।୬।।

ଜନ୍ମଦେବା ମାଁ କର୍ମ ଦିଏ ନାହିଁ, ଦିଏ ତ ମମତା ସ୍ନେହ ।

ସେ ସ୍ନେହକୁ ଆଜି, ମୁଁ ଲେଖକ ସାଜି, ମାଆକୁ ମାଗେ ଉପାୟ ।।୭।।

ତିନିଗୋଟି ମାଁ ନୁଁହେତ ମୋହରି, ଥାଆନ୍ତି ସଭିଙ୍କ ହୃଦେ ।

ଭୁଲି ମାତୃଭାଷା, ମାତୃଭୂମି ପ୍ରେମ, ମାଁ ପାଇଁ ହୃଦ କାନ୍ଦେ ।।୮।।

ମାତୃତ୍ୱ ଦିବସେ ଆସରେ ସମସ୍ତେ, ନେବା ଏ ଦୃଢ ସଂକଳ୍ପ ।

ଜନନୀ, ଭାଷା ଓ ଭୂମି ପାଇଁ ପ୍ରେମ କରିବନି କେବେ ସ୍ୱଳ୍ପ ।। ୯।।

ପୂର୍ବଜ ଆମର କହିଯାଇଥିଲେ, ଭୁଲିଗଲ କିରେ ଜାତି?

ଅଜଶ୍ର ଜ୍ଞାନରେ ମାତୃଭାଷା ମିଶି, ବଢ଼ାଇଦିଏ ତ କାନ୍ତି ।।୧୦।।

ଦେହର ମାଂସ ଓ ହାଡ ଦାନଦେଇ, ପୋତିଦେବା ସବୁ ଗାଢ ।

ମାତୃଭୂମି ପ୍ରେମ ରଖିବା ସର୍ବଦା, ବାଆ ଆସୁ ଅବା ବାଢ ।।୧୧।।

ମଣିଷ ଜନମ ସାର୍ଥକ କରିବା, ମାଆକୁ ସେନେହ ଦେଇ ।

କର୍ମ ଜୀବନରେ ମଜିଯିବା, ଭୂମି ଭାଷାର ପୂଜାରୀ ହୋଇ ।।୧୨।।

ମାଁର କୋଳରୁ ମାଆକୁ ଶିଖିଲି, ମାଆକୁ କରୁଛି ସେବା ।

ଶପଥ ନେଉଛି ବଂଚିଥିବା ଯାଏ, କରୁଥିବି ମାତୃସେବା ।।୧୩।।

ମାଁ ମାତୃଭୂମି ଓ ମାତୃଭାଷା ( MOTHER MOTHERLAND AND MOTHER TONGUE)