ଆଜି ଶରତ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା କୁମାର ପୂର୍ଣ୍ଣମୀର ରୂପାଥାଳୀ ଜହ୍ନ ଆକାଶରେ ଉଇଁ ଥିବ କି ନା ମୁଁ ଜାଣେନି । ମୁଁ ଯେ ଝାରପଡ଼ାର କାରାକୋଠରୀରେ, ସୁନ୍ଦର କୁମାର ପୁନେଇର କୁଆରୀ ମନକୁ ତ ମୁଁ ବେଉସା କରି ଦେଇଥିଲି । ଚହଲା ପାଣିରେ କ'ଣ ଚେହେରା ଦିଶେ ? ଜୀବନରେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ମୋତେ ଅଭାଗା ପରି ମନେ ହେଉଥିଲା । ଝାରପଡ଼ା ଜେଲରେ ଆଜି ଥିଲା ମୋର ପ୍ରଥମ ରାତି । ଏମିତି ଶୋଇବାର ଅଭ୍ୟାସଟା ମୋର ଅନେକ ପଛରେ ପଡ଼ି ଯାଇଥିବା ଅନୁଭୂତି। ଏବେ ମୋର ଅୟସୀ ଜୀବନ ଜୀଇଁବାର ଅଭ୍ୟାସଟେ ପଡ଼ି ଯାଇଛି । ନା ଜେଲ୍‌ରେ ଖାଇବା ମୋତେ ଭଲ ଲାଗିଲା, ଆଉ ନା ଆଖିକୁ ନିଦ ଆସିଲା । ମନଟା କୋରି ହୋଇ ଯାଉଥିଲା । ଏମିତି ମାମୁଲି ଭାବେ ଖାଇବା ଓ ଶୋଇବାରୁ ବହୁ ଉପରକୁ ଉଠିବା ପାଇଁ ତ ମୁଁ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇ ଧାଇଁ ଥିଲି ଅମାନିଆ କୂଳଲଙ୍ଘା ଜୁଆରିଆ ଭୟଙ୍କର ସମୁଦ୍ର ପରି । ଆହା! ନିଦ ହଜା ଏ ରାତିରେ ମନେ ପଡ଼ୁଥିଲେ ମୋର ଅଜା । ମୋ' ଅଜାଙ୍କ ସେ ମନ ଛୁଆଁ କାହାଣୀ । କେତେ ନିଆରା ଶିକ୍ଷାଟିଏ ଦେଉଥିଲା । ଆଜିର ଏ ଉନିଦ୍ର ରାତିରେ ତା'ର ପ୍ରକୃତ ମୂଲ୍ଯ ମୁଁ ବୁଝି ପାରୁଥିଲି । ଅଜା କହୁଥିଲେ….."ରାଜ ଉଆସରୁ ଚୋରୀ ଅପରାଧରେ ଧରା ପଡ଼ି ରାଜା ଦେଶରେ ଯେତେବେଳେ ତାକୁ ଫାଶୀ ଦେବାକୁ ନିଆଗଲା ଚିରାଚରିତ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ତା'କୁ ତା'ର ଶେଷ ଇଚ୍ଛା ପଚରାଗଲା - ଅଣବାପୁଆ ବାପା ଛେଉଣ୍ଡ ପିଲାଟା କୁଆଡ଼େ ତା'ର ଶେଷ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରକାଶ କରି କହିଲା ମୋତେ ମୋ' ମା'ର କଟାଜିଭଟା ଦରକାର ।" ଏକ ନିରାଟ ନିସ୍ତବତା ଖେଳି ଯାଇଥିଲା । ଲୋକମାନେ ଆବାକାବା ହତବାକ୍ ହୋଇଯାଇଥିଲେ ପିଲାଟିର ଶେଷ ଇଚ୍ଛା ଶୁଣି । ଏ କି ପ୍ରକାର ଅଭିଳାଷ ? କ'ଣ କରିବ ଫାଶୀ ପାଇବାକୁ ଯାଉଥିବା ପିଲାଟା ତା' ମା'ର କଟାଜିଭକୁ ନେଇ ? ଏହା ପଚରାଗଲାରୁ ଉତ୍ତରରେ ପିଲାଟି କହିଲା - ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଛୋଟ ଛୋଟ ଚୋରି କରୁଥିଲି, କୋଉ ପିଲାର ଖେଳଣା କି ଆଉ କିଛି ଆଣି ଘରେ ଲୁୁଚେଇ ଦେଉଥିଲି, ମା' ମୋତେ କଣେଇ ଚାହିଁ ହସି ଦେଉଥିଲା । କାହା ବାଡ଼ିରୁ ପିଜୁଳି, କାକୁଡ଼ି ଚୋରି କରି ଆଣିଲେ, ମା' ମୋତେ ବାରଣ ନ କରି ଗେଲ କରି କହୁଥିଲା - ଠିକ୍ କଲୁ ଧନ! ମୋର ତ ତତେ ଯୋଗେଇ ଦେବାର ଶକ୍ତି ନାହିଁ । ତୁ ନିଜ ସିଂଘରେ ମାଟି ତାଡ଼ିବୁ । ଲୋକେ କହନ୍ତି ନେଇ ଆଣି ଥୋଇ ଜାଣିଲେ ଚୋରି ବିଦ୍ୟାଟା ଭଲ । ଭଲରେ ଶିଖିବୁ ଧନ! ଆମର ସବୁ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ । କେବେ ଦିନେ ମା' କହିଲା ନାହିଁ । ଯେ , ଏଇଟା ଚୋରି, ଆଉ ଚୋରି କରିବା ପାପ ବୋଲି । ବରଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଚୋରି ପରେ ମା' ମତେ ମନ ଭରି ପ୍ରଶଂସା କରିଛି । ଯଦି ମା' ପ୍ରଥମରୁ ବାରଣ କରିଥାନ୍ତା, ତ ମୁଁ ଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମଣିଷଟେ ହୋଇଥାନ୍ତି । ପିଲାକୁ ଗଢ଼ିବାରେ ଯୁଗେ ଯୁଗେ ମା'ର ହାତ ଥାଏ । ହେଲେ ମା'ର ହାତଟା ଯଦି ମୁଁ ମାଗିବି ମୋ' ପରେ ସେ ଚଳିବ କେମିତି ? ତା'ର ତ ଆଉ କେହି ସାହା-ଭରସା ନାହାନ୍ତି । କାମ କରି ନ ପାରିଲେ ଖାଇବ କ'ଣ ? ସେଥି ପାଇଁ ଜିଭଟା ମାଗୁଛି । ସେଥିରେ ତା'ର ଜିଭ ଲାଳସାଟା ବି ରହିବନି । ଆଉ ମୋ' ପରି ଅପରାଧିର ମା'ମାନେ ଜାଣିବେ ଯେ ପିଲାକୁ ଅବାଟରୁ ଫେରାଇ ନ ଆଣିଲେ, ତାଙ୍କର ପରିଣତି କେତେ ଭୟଙ୍କର ହେବ । ପିଲାଟିର ଏ ଉତ୍ତରରେ ରାଜା ଖୁସୀ ହୋଇ କୁଆଡ଼େ ତାକୁ କ୍ଷମା କରି ଦେଇଥିଲେ । ତା'ର ଶେଷ ଇଚ୍ଛାରେ ଥିବା ଗଭୀର ଅନୁଶୋଚନା ଓ ବେଦନାକୁ ରାଜା ସହିତ ସଭା ସଦମଣ୍ଡଳୀ ବୁଝି ପାରିଥିଲେ । ମା' ବି ବୁଝିପାରିଥିଲା ତା' ଭୂଲକୁ । ରାଜ କ୍ଷମା ପରେ ଜଣେ ଭଲ ମଣିଷରେ ପରିଣତ ହୋଇଥିଲା ପିଲାଟି ।

ହେଲେ ସମୟ ବଦଳି ଯାଇଛି। ଭୋଗ ବିଳାସରେ ଚଳୁଥିବା ପରିବାର ଲୋକେ ସତରେ କ'ଣ ବୁଝି ପାରିବେ ମୋ' ଦୁଃଖ ? ମୋ' ପାଇଁ ସେମାନେ କ'ଣ ଉନିଦ୍ର ଥିବେ ? ମୋ' ମୁଣ୍ତଟା ଝାଇଁ ଝାଇଁ କଲା । ଯେଉଁ ଭଗବାନଙ୍କୁ କାହିଁ କେତେ ଦିନରୁ ଭୂଲି ଯାଇଥିଲି, ସବୁରେ କାରଣ ଖୋଜି ଖୋଜି ହେତୁବାଦୀ ପାଲଟି ଯାଇଥିଲି । ଆଜି ସେହି କେବେ ଦେଖି ନ ଥିବା ଶକ୍ତିକୁ ହୃଦୟରୁ ଡାକିଲି । ଏ ଥରଟି ମୋତେ ବଞ୍ଚେଇ ଦିଅ ପ୍ରଭୂ ! ଆଉ କେବେ ଏମିତି ଭୂଲ କରିବି ନାହିଁ । ତୁମ ପୂଜା ପାର୍ବଣରେ ନିତି ନିୟମ ମାନି ଚଳିବି ଠାକୁରେ! ମତେ ବଞ୍ଚାଅ । ସବୁ ଆଡ଼ୁ ନିରାଶ ହେବା ପରେ ଦ୍ରୌପଦୀ ଯେମିତି ହାତ ଟେକି ସମର୍ପି ଦେଇଥିଲେ ନିଜକୁ, ମୁଁ ବି ସେମିତି କାରାଗାରରେ ସେ କୋଠରୀରେ ବସି ରହିଥିଲେ ବି ମାନସିକ ଭାବେ ପଶି ଯାଇଥିଲି କେଉଁ ଅଜଣା ଅଚିହ୍ନା ଇଲାକାକୁ । ସେଠି ବସିଥିବା ଅଦୃଶ୍ୟ ନ୍ୟାୟାଧୀଶକୁ ମୁଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିଲି….ଆଉ ନୀରିହ ଜନତାକୁ ଭଣ୍ଡାଇବି ନାହିଁ ପ୍ରଭୂ! ତାଙ୍କ କଷ୍ଟ ଅର୍ଜିତ ଧନକୁ ନାନା ପ୍ରଲୋଭନ ଦେଖାଇ ଆଉ ହଡ଼ପ କରିବିନି ଭଗବାନ୍‌! ମତେ ମାଫ୍‌ କରିଦିଅ । ଏ ବେଳକୁ ମୁଁ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲି, କିଏ ଜଣେ ମୋ' ଅନ୍ତରାତ୍ମାରୁ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲା…….l ମୋ' ଝିଅକୁ ବାହା କରିବା ପାଇଁ ରଖିଥିବା ମୋର କଷ୍ଟ ଅର୍ଜିତ ଧନକୁ ମୁଁ କେତେ ବିଶ୍ଵାସରେ ତତେ ଦେଇଥିଲି । ଅଧିକ ପାଇବି କ'ଣ ? ମୋର ମୂଳ ଧନ ତକ ବି ମୁଁ ପାଇଲି ନାହିଁ । ମୋ' ଝିିଅ ବାଡ଼ୁଅ ହୋଇ ରହିଲା ଆଉ ତୁ…..। ମୋ' ବିବେକ ମତେ ଦଂଶୁ ଥିଲା । ମୁଁ ଯାହା କରିଛି ତାହା ଅକ୍ଷମଣୀୟ ପ୍ରଭୂ! ମୋତେ ଉପଯୁକ୍ତ ଶାସ୍ତି ଦିଅ । କ୍ଷମା ଦେବନି । ମୋର ପରିବାରର ସ୍ୱପ୍ନ ପୁରା କରିବାକୁ ମୁଁ କେତେ କେତେ ପରିବାରର ସର୍ବନିମ୍ନ ଜରୁରୀକୁ ପୁରା କରିବାକୁ ଥିବା ତାଙ୍କର ସଂପତ୍ତି ତ ନୁହେଁ । ଲୁହ ଲହୁ ଅର୍ଜିତ ଉପାର୍ଜନକୁ ଆତ୍ମସାତ୍ କରିଛି । ସେମାନଙ୍କୁ ବରବାଦ୍‌ କରିଛି । କେଉଁ ଭଗବାନ୍‌ ମୋତେ କ୍ଷମା କରିବେ ?

ମୁଁ ଦେଖିଛି ମୋର ସବୁ ପରିଜନଙ୍କୁ । ମୋର ସମ୍ପର୍କୀୟମାନଙ୍କର ସମ୍ପର୍କର ଭାବକୁ । ତାଙ୍କ ଆଖିର ବଦଳୁଥିବା ଭାଷାକୁ ମୁଁ ବେଶ୍ ବୁଝିଛି । ଅର୍ଥ ସବୁ ଅନର୍ଥର ମୂଳ । ଏବେ ଯେଉଁମାନେ ମତେ ସ୍ନେହ କରି ଥକୁ ନାହାନ୍ତି, ଦିନ ଥିଲା ଯେତେବେଳେ ଆମର ଅଭାବ ଅନଟନରେ ପେଟକୁ ଭଲ ମୁଠିଏ ଖାଇବାକୁ ଆଉ ଦେହକୁ ଭଲ ଖଣ୍ଡିଏ କନା ନଥିଲା । ସେ ବେଳକୁ ସେମାନେ ଆମକୁ ଧରାଛୁଆଁ ଦେଉ ନଥିଲେ । ଭାଇ ଭଗାରୀ ହୋଇ ମୋ' ବାପାଙ୍କୁ ସର୍ବସ୍ଵାନ୍ତ କଲେ ତାଙ୍କ ନିଜ ଭାଇ । ମହାଭାରତ କେବଳ ପୁରାଣ ଖଣ୍ଡେ କି କଳ୍ପନାର କାହାଣୀ ନୁହେଁ। ଏହା ସବୁ ସମୟର ବାସ୍ତବ କାହାଣୀ ।ମା' ଏହା ସହି ନ ପାରି ପ୍ରତିବାଦ କଲା । ତା' କଥା କେହି ଶୁଣିଲେ ନାହିଁ । ମା' ର ଯୁକ୍ତି ହେଲା - ମୁଁ ବଡ଼ ଘର ବୋହୂ ହୋଇ କାହିଁକି ସୁବିଧା ସୁଯୋଗ ସହିତ ବୁଝାମଣା କରିବି । ଦେଢ଼ଶୁର ସହିତ ମୁହାମୁହିଁ ହେଲା । ହେଲେ କିଛି ଲାଭ ହେଲା ନାହିଁ । ମା'ର ସେ ଦୁଃଖ ମୁଁ ସହି ପାରି ନଥିଲି । ସବୁବେଳେ ମଦପାଣିରେ ବୁଡ଼ିଥିବା ବାପାଙ୍କର ବି ଅକାଳ ମୃତ୍ୟୁ ମୋତେ ଆହୁରି ତଳକୁ ଠେଲି ଦେଇଥିଲା । ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲି, ଦରକାର ହେଲେ ଦସ୍ୟୁ ରତ୍ନାକର ହେବି । କିନ୍ତୁ ମା'ର ପଣତରେ ସବୁ ସୁଖ ଆଣି ଅଜାଡ଼ି ଦେବି । ପୈତୃକ ସଂପତ୍ତିର ଲୋଭ ଛାଡ଼ି ଏକ ମୁହାଁ ହୋଇ ଦୌଡ଼ିଲି ଭୁବନେଶ୍ଵରକୁ । କେଜାଣି କେମିତି ଧିରେ ଧିରେ ପାଦେ ପାଦେ କରି ପାହାଚ ପରେ ପାହାଚ ଆଗେଇ ମୁଁ ପହଞ୍ଚି ଯାଇଥିଲି ପାପ କାଳିମା ଆଉ ସୁଖ ପ୍ରାଚୁର୍ଯ୍ୟର ପର୍ବତ ଶିଖରରେ । ମୋର ଖାଲି ଗୋଟିଏ ନିଶା । ଆମର କିଛି ଅପ୍ରାପ୍ୟ ନ ରହୁ । ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ରଙ୍ଗ ଆଣି ମୋ' ସପନରେ ରଙ୍ଗ ଭରି ଚାଲିଲି । ଆମେ ସ୍ବପ୍ନ ଦେଖୁଥିଲୁ । ଆଉ ତାକୁ ରୂପ ଦେଇଥିଲି ମୁଁ, ସାକାର କରିଥିଲି ମୁଁ । ପାପ-ପୁଣ୍ୟର ବିଚାର ଅବିଚାରର ତଫାତ୍‌ କିଛି ନଥିଲା ମୋ' ପାଇଁ । କେମିତି ଗୋଟେ ନିଶା ଲାଗିଥିଲା, ମୁଁ ନିଜେ ବି ଜାଣେନି । ଦୌଡ଼ି ଦୌଡ଼ି ହାଲିଆ ହୋଇ ଗଲେ ବି ବିଶ୍ରାମ ନେଉ ନଥିଲି । ଆଜି ଯେମିତି ସେ ଦୌଡ଼ରେ ଗୋଟିଏ ବିରାଟ ପୂର୍ଣ୍ଣଛେଦ ପଡ଼ିଲା । ପଛକୁ ଲେଉଟି ଚାହିଁଲି ଝଲସି ଗଲା ବାପାଙ୍କ ମର ଶରୀର ପାଖରେ, ମା'ର ସେ ନିରାଶ ମୁହଁଟା । ବାପା କିଛି କରୁ ନଥିଲେ ବି ତା'ର ଶଙ୍ଖା ସିନ୍ଦୂର ହରେଇ କେମିତି ସେ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଥିଲା । ସେହି ମୁହୁର୍ତ୍ତର ମୋ' ଭିତରେ ଗୋଟାଏ ଅଗ୍ନି ସ୍ଫୁଲିଙ୍ଗର ଜନ୍ମ ହେଲା । ମନେ ମନେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲି ମା'କୁ ନିରାଶ ହେବାକୁ ଦେବି ନାହିଁ । ତା'ର ଉଜୁଡ଼ା ଘରକୁ ମୁଁ ସଜାଡ଼ି ଦେବି । ନ ହେଲେ ତା' ୠଣ ମୁଁ ଶୁଝି ପାରିବି ନାହିଁ । ବାସ୍ ସେହି ନିଷ୍ପତ୍ତିରେ ଜନ୍ମ ନେଲା ମୋ' ଭିତରେ ଗୋଟିଏ ଦୁର୍ଦାନ୍ତ ମଣିଷ । ଅଦମ୍ୟ ପିପାସା ମୋତେ ଝୁଣି ପକେଇଲା । ଆମର ସେ ବିପଦ ବେଳାରେ କେହି ସାହାଯ୍ୟର ହାତ ବଢ଼େଇ ନଥିଲେ । ଦେଖା ହେଲେ କାଳେ କିଛି ଗୁହାରି କରିବୁ ଭାବି, ବାଟ ଭାଙ୍ଗି ଚାଲି ଯାଉଥିଲେ । ସତେ ମଣିଷ କେତେ ରଙ୍ଗ ବଦଳାଏ । ପରିବର୍ତ୍ତନର ଏ ଦୁନିଆରେ ସେ ସବୁ ପରିବର୍ତ୍ତନକୁ ମୁଁ ହାଡ଼େ ହାଡ଼େ ଅନୁଭବ କରିଛି । ମା' ତା'ର କଣ୍ଢେଇ ପରି ଝିଅକୁ ପ୍ରାଣ ଠାରୁ ଅଧିକ ଭଲ ପାଉଥିଲା । ତା'ର ବିବାହ ବୟସ ହୋଇ ଯାଇଥିଲେ ବି, ଅର୍ଥ ଅଭାବରୁ ତାହା ହୋଇ ପାରୁ ନ ଥିଲା । ମୁଁ କ'ଣ କରିଥାନ୍ତି ? ସେ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କ ପୂରା ଦାୟିତ୍ଵ ମୋ' କାନ୍ଧରେ । ବାପାଙ୍କ ସ୍ଵର୍ଗବାସ ଦୋଛକିରେ ଆଣି ପହଞ୍ଚାଇ ଦେଲା । ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବାର ସମୟ ବି ମୋର ନ ଥିଲା। ଗ୍ରାଜୁଏସନ୍‌ ପାସ୍‌ ମୋ' ପରି ଯୁବକଟିଏ ଯଦି ଚାକିରୀ କରେ, ମାସିକ ଦରମା ଗଣ୍ଡାକ ତିନି ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପେଟ ପୋଶିବାକୁ ନିଅଣ୍ଟ । ରାତାରାତି ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁବା ନିଶା ଭିତରେ ମୁଁ ଯୋଜନାବଦ୍ଧ ଭାବେ ଦେଖିଲି ସମାଜକୁ । ଦରାଣ୍ଡି ଦରାଣ୍ଡି ଖୋଜି ଆଣିଲି ଲୋକମାନଙ୍କର ଚରିତ୍ରକୁ । ଖୋଜି ପାଇଲି ସହଜ ସୁଲଭ ରାସ୍ତାଟିଏ । ମଣିଷର ଲୋଭ ଚିରନ୍ତନ । ସବୁବେଳେ ଅଧିକ ପାଇବାର ଲୋଭଟା ମୋତେ ସୁହାଇଲା । ମୁଁ କାହାଠାରୁ ଚୋରି କରି ନାହିଁ । କେବେ କୌଣସି ଝିିଅକୁ ଜୋର୍ ଜବରଦସ୍ତି ଅନ୍ଧାର ରାତିରେ ଉଠେଇ ନେଇ ନାହିଁ । ହେଲେ ଯେଉଁମାନେ ମୋ' ପରି ରାତାରାତି ବଡ଼ ଲୋକ ହେବାର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ସେଇ ଲୋଭ ମୋତେ ସୁଯୋଗ ଦେଇଛି । ଆଉ ସେହି ସୁଯୋଗକୁ ହାତ ଛଡ଼ା କରି ନାହିଁ । ବାସ୍ ସେତିକି । ତା'ହେଲେ ମୁଁ କ'ଣ ଭୂଲ୍ କଲି ? ମୁଣ୍ଡଟା ମୋର ଗୋଲମାଲିଆ ହୋଇ ଯାଉଥିଲା ।

ମା'ର କଣ୍ଢେଇ ପରି ରୂପ ଗୁଣରେ ନିଖୁଣ ଝିଅ ମୋ' ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷିତ ଭଉଣୀର ବିବାହ ପ୍ରସ୍ତାବକୁ ଦିନେ ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ, ଆଜି ସେମାନେ ଆମଠୁ ବହୁତ ପଛରେ । ଆମେ ତାଙ୍କର ଏତେ ଆଗକୁ ଆସି ସାରିଛୁ ଯେ, ଦିନ ଦ୍ଵିପହରରେ ସେମାନେ ଆମ ପଛର ଛାଇଁକୁ ବି ଛୁଇଁ ପାରିବେନି । ଦିନେ ଆମେ ବାମନ ଥିଲୁ, ହେଲେ ଆଜି ଚାନ୍ଦ । ଆମକୁ ବା ସେମାନେ ପାଇବେ କେମିତି ?

ମା' ମୋତେ କେବେ ପଚାରି ବୁଝେ ନି । ମୁଁ ଏତେ ପଇସା ଆଣୁଛି କେଉଁଠୁ ? ରାତାରାତି ବଡ଼ ଲୋକ ହେବାର ସପନଟା ସିନା ପୂରା ହେଲା। ହେଲେ ମୋ' ଜୀବନର ରାତିରେ ଅନ୍ଧକାର ଘନେଇ ଆସିଲା । ମୋ' ଜୀବନ ଅପରାଧର ଏକ ଅଫେରା ଅପହଞ୍ଚ ଇଲାକାକୁ ପହଞ୍ଚି ସାରିଛି । ସେ ଋକୁଣାରଥ ନହେଲେ ବି ଫେରିବାର ରାସ୍ତା ସବୁ ବନ୍ଦ୍ ହୋଇ ସାରିଥିଲା । ନିଜ ବିିଷୟରେ ଭାବିବାର ସମୟ ବି ମୋର ନଥିଲା । ଖାଲି ଅନ୍ଧଗଳିରେ ମୋଡ଼ ପରେ ମୋଡ଼ ଅତିକ୍ରମ କରି ମୁଁ ପୁରାପୁରି ହାଲିଆ ହୋଇ ସାରିଥିଲି । ଗୋଟିଏ ପ୍ରକାର ହାଲୁକା ଲାଗୁଥିଲା । ଯାହା ହେଉ ମା' ଆଉ ଭଉଣୀର ଜୀବନକୁ ଗୋଟିଏ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଜୀବନ ଜୀଇଁବା ସ୍ଥାନକୁ ମୁଁ ପହଞ୍ଚାଇ ଦେଇଛି । ଝିିଅମାନଙ୍କ ଇଜ୍ଜତରେ ମୁଁ ଖେଳି ନାହିଁ । ହେଲେ ଖେଲାଳିମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଝିଅ ପହଞ୍ଚେଇବାର ମଧ୍ଯସ୍ଥି ସାଜିଲି । ସେଥିରେ ଖୁବ୍‌ ଲାଭ । ମଣିଷର ସେହି ଆଦିମ ପ୍ରବୃତ୍ତି ଆଜି ବି ବଞ୍ଚିଛି ନୂଆ ନୂଆ ଭାବେ ଯୌନ ଲାଳସାକୁ ଚରିତାର୍ଥ କରିବାର ସମାଜର ବଡ଼ଲୋକଙ୍କ ଯେଉଁ ଲାଳସା, ତାକୁ ମୁଁ ପୂରଣ କରିଛି ସତ । ହେଲେ ଏହାରି ଭିତରେ ମୁଁ ମୋ' ଅଜାଣତରେ ସମାଜକୁ ଏତେ ମାତ୍ରାରେ ଯେ କଳୁଷିତ କରି ଦେଇଛି । ଆଜି ପ୍ରଥମ ଥର ମୁଁ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲି । ରାତ୍ରିର ନିରନ୍ଧ୍ର ଅନ୍ଧକାରରେ ଏପରି ଜୀବନ ଥିଲା ମୋର କଳନା ବାହାରେ । ଯେଉଁ ମା' ପାଇଁ ମୋ' ହୃଦୟରେ ବିଶ୍ଵାସ ଓ ଭରସାର ସୌଧଟିଏ ମୁଁ ଗଢ଼ିଥିଲି, ତାହା ଚୁରମାର୍ ହୋଇ ଯାଇଥିଲା । ସେହି ନିବୁଜ କାରାଗାରର ଅନ୍ଧାର ଭିତରେ, ପ୍ରତିଧ୍ଵନିତ ହେଉଥିଲା, ମତେ ମୋ' ମା'ର ଜିଭ ଦରକାର…..। ହଁ ହଁ ମୋ' ମା'ର କଟା ଜିଭ ।

ଓଡ଼ିଶା ରାଜ୍ୟ ମୁକ୍ତ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟ, ମୁଖ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟାଳୟ, ସମ୍ବଲପୁର

ବିଭାଗୀୟ ମୁଖ୍ୟ (ଓଡ଼ିଆ)

କୁଲିତାପଡ଼ା,ମୋଦିପଡ଼ା

ସମ୍ବଲପୁର

ପିନ୍ କୋଡ଼-୭୬୮୦୦୨

ଯୋଗାଯୋଗ -୭୯୭୮୮୬୪୬୧୨

ମା'ର ଜିଭ

ଡକ୍ଟର ଶ୍ରୀମତୀ ସଙ୍ଗୀତା ନାଏକ ପୁରୋହିତ