"|ଓଃ ମୋ ମାଆ ମନରେ କି ଖୁସି!ସବୁ ମାଆଙ୍କ ପରି ମୋ ମାଆ ମନରେ ବି ଥିଲା ମୁଁ ଦୁନିଆକୁ ଆସିବାର ଖୁସି।ସତେ ଆଜି ତାର ସବୁ ସ୍ୱପ୍ନ ବାସ୍ତବରେ ପରିଣତ ହୋଇଯାଇଛି।ତାପରେ ତାର ଅସୀମ ଖୁସି ର ବର୍ଷା ନେଇ ମୁଁ ଆସିଗଲି ଦୁନିଆକୁ,ମାଆ ମତେ ବହୁତ ଭଲ ପାଇବା ଦେଲା,ତା ପଣତ କାନିରେ ମତେ ସବୁ ବିପଦ ଆପଦରୁ ଦୂରେଇ ରଖିଲା,ମୋର ସବୁ ଅଳି ଅଝଟବି ସହିଲା।ବାପା ମୋର ଭାରି ରାଗି ଟିକେ କଥାରେ ରାଗି ଯାଉଥିଲେ,ମୋର କାନ୍ଦରେ ସେ ଯେମିତି ନିଆଁ!ମାଆ କୁ ରାଗି ବହୁତ କଥା କହୁଥିଲେ।ମାଆ ମୋର ବାପାଙ୍କ ରାଗର ନିଆଁ ରେ ପ୍ରତିଦିନ ଭସ୍ମ ହେଉଥିଲା।ଜୀବନର ଚଲାପଥରେ ସବୁ ସହିଯାଇ ଅଟଳ ରହିଲା ପରି ଚୁପ୍‌ଚାପ୍ ସବୁ ସହିଯାଏ |

|ଏପଟେ ବାପଘର ଛାଡି ଶାଶୁଘର ଆସିଛି,ସ୍ୱାମୀ ପାଖରେ ତ ସ୍ନେହ କାରୁଣ୍ୟ ହେଇ ରହିଗଲା ହୁଏ ତ ଶାଶୁଘର ଲୋକେ ଟିକେ ତାକୁ ଭଲପାଇବା ଦେଇଥାନ୍ତେ?ନା ସେଇଟା ବି ମୋ ମାଆ ଜୀବନରେ ଘଟିଲାଣି।କେବେ ଶାଶୁ କହିଲେଣି ତ କେବେ ଯା'ଆ,କେବେ ଶଶୁର ତ କେବେ ବନ୍ଧୁବାନ୍ଧବ,ସତେ ସେ କଣ କରିବ!କାହାକୁ କହିବ ତାର ବି ମନ ଅଛି,ତାକୁ ବି କଷ୍ଟ ହୁଏ।ମାଆ ମୋର ଭାରି ସରଳ କାହାକୁ କିଛି କୁହେନି।ତାର ଏଇ ସରଳତା ର ଫାଇଦା ଯେ ସମସ୍ତେ ଉଠାନ୍ତି,ସେ ଏ କଥା ବୁଝି ପାରେନି। |

|ଶାଶୁଘର ଲୋକେ ଅଭିଯୋଗ ଦେଇ ବିଦା କରିଦେଲେ,ବାପଘରେ ଯାଇ କହିବ ଯେ ବୁଲିବାକୁ ଆସିଛି,ଶାଶୁ ପଠେଇଛନ୍ତି।ଜେଜେ ମୋର ହୃଦଘାତ ରୋଗୀ କେମିତି କହିବ ଶାଶୁଘର ଲୋକେ ତଡି ଦେଇଛନ୍ତି।କାହାକୁ କିଛି ନ କହି ଲୁଚିଲୁଚି କାନ୍ଦିବ,ଯିଏ ଯେତେ ପଚାରିଲେ ମୁଁହ ଖୋଲିବନି।ମନ ଭିତରେ ଅଶେଷ ଦୁଃଖ ର ବନ୍ୟା ଆଉ ଛାତିରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ର କୋହର ଭାରଯେ ଓଜନ ଯେ ଆଉ ସେ ସହିପାରିଲାନି,ଶେଷରେ ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରିଦେଲା।ଏଈଠୁ ତ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ଅସଲୀ କାହାଣୀ ର ମୋଡ;କେତେ ସବୁ ବନ୍ଧନ କେତେ ସବୁ ବାଆବତାସକୁ ପାଦରେ ଏଡେଇ ଦେଇ ମୁକ୍ତି ପାଇଗଲା ସେ। |

|କୁନି ପିଲାଟି ମୁଁ, ସଂସାର ବିଷୟରେ ପୂରା ଅବଗତ।ମାତ୍ର ତିନି ବର୍ଷ ବୟସ ମତେ,କ'ଣ ଅବା ଜାଣିଛି?ମାଆ ସିନା ମୋ ପାଇଁ ଏତେ ଖୁସି ଥିଲା,ମତେ ଏତେ ଗେହ୍ଲା କଲା ଶେଷରେ ଦୁନିଆର ଏଇ ଅଜଣା ସହରରେ ମତେ ହାତ ଧରି ଚାଲି ଶିଖେଇବା ବଦଳରେ ଏକା ଛାଡ଼ି ଚଲିଗଲା।ସତେ ମାଆର ମମତା ଛାଇ ମୋ ଭାଗ୍ୟରେ ନାଇଁ!!

:-ବୁଝିଲେ ମାଇଁ ମୋ ମାଆର କାହାଣୀ,ମାମୁଁଙ୍କ ଠାରୁ ଶୁଣିଥିଲି।|

ମାଆର ମମତା ଛାଇରେ

ମାଆ ର ଅବଦାନ