ମାଗୁଣୀ ସାହୁର ପଞ୍ଚତ୍ତ୍ଵ ପ୍ରାପ୍ତି ( କ୍ଷୁଦ୍ରଗଳ୍ପ।)

ଆମ ଗାଆଁ କୁସୁପୁରର ମାଗୁଣୀ ସାହୁ। ଏଇ ଗତକାଲି ତାର "ରାମ ନାମ ସତ୍ୟ ହେ" ହେଇଗଲା। ଗାଆଁ ଲୋକଙ୍କର ଟୁପୁରୁ ଟାପୁରୁ କଥାରେ ସରଗରମ ଧରିଛି କେବଳ ତାହାରି ଚର୍ଚ୍ଚା। କାଲି ମଶାଣୀ ଗଲା ବେଳକୁ ଖୁବ୍ ଅଳ୍ପ ସଂଖ୍ୟକ ଲୋକ ଯାଇଥିଲେ ଶୋଭା ଯାତ୍ରାରେ। ସେଇଭଳି ସ୍ଥିତି ସେ ନିଜ ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା। ଲୋକଟା ବଡ଼ କୃପଣ ବୋଲି ଚର୍ଚ୍ଚିତ ଥିଲା। ସେ ଚାଲିଯିବା ପରେ ତା ବିଷୟରେ ସ୍କୁଲ ଛାତ୍ରମାନେ ଖୋଲି ଖାଲି କହୁଥିଲେଯେ ଓଃ ସେ ମଗୁଣୀ ବୁଢ଼ା ପାଖକୁ ଗଣେଶ ପୂଜା ଓ ସରସ୍ଵତୀ ପୂଜାପାଇଁ ଚାନ୍ଦା ମାଗିବାକୁ ଗଲେ ଦେବତ ନାହିଁ, ଓଲୋଟି ଶ୍ଲୋକ ବୋଲ ଠିକ୍ ରେ ଦେବି କହିବ। ଯେତେ ଫନ୍ଦି ସବୁ ଜଣା।

ଥୋକାଏ ଝିଅ ଓ ବୋହୂ ଆଲୋଚନା କରୁଥିଲେ ଯେ ବୁଢ଼ାର ନଜରଟା ଭାରି ଖରାପ। ବୁଢ଼ୀ ସିନା ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଘୁରି ଘୁରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଚାହୁଁଥିବ ଭିନ୍ନ ଏକ ନଜରରେ।

ଲୋକେ କହୁଥିଲେ ଗାଆଁରେ ପୂଜା ପରବରେ ପଇସାଟିଏ ଦେଖାଏ ନାହିଁ କୃପଣ ବୁଢ଼ା। ଟୋକାମାନଙ୍କ କ୍ଲବ ଘର ତାର ଘର ପାଖରେ ବୋଲି କେତେ କଟକଣା ଜାରି କରିଥିଲା ହିସାବ ନାହିଁ। ଟିକିଏ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଵରରେ କଥା ହେଲେ ରଙ୍ଗ ଆଖି ଦେଖାଇ ବାହାରି ପଡି ଗାଳି ଗୁଲଜ କରିବ। ଏମିତି ଆଲୋଚନାରେ ଆହୁରି କହୁଥିଲେ କିଛି ବୁଢ଼ାର ମୋବାଇଲ ଫୋନ ନାହିଁ ବୋଲି ଯିଏ ଧରି ତା ଆଗରେ କଥା ହେବ କହିବ ଆରେ ଆରେ ସେ କର୍ଣ୍ଣ ପିଶାଚ ଯନ୍ତ୍ର ଧରି ଏତେ କି କଥା ହେଉଛ ସବୁ?

ଯାହାକୁ ଦେଖ ହାତରେ ଯନ୍ତ୍ର। ସତରେ ଯେମିତି ନ ଧରିଲେ ଜୀଵନର ସବୁ ସୁଖ ଶାନ୍ତି ଉଭାନ ହୋଇଯିବ।

କଥାରେ ଅଛି ___ "ପ୍ରାଣୀର ଭଲ ମନ୍ଦ ବାଣୀ, ମରଣ କାଳେ ତାହା ଜାଣି।"ତେଣୁ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆକ୍ଷେପ ଅଭିଯୋଗ ଭରା କଥା ଶୁଭୁଥିଲା। ଦୁଃଖ କରିବାକୁ ପଛରେ ପୁଅ ନାତିବି ନଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଏତେ ଭିତରେ ତାର ଯାହା ଭଲ ଗୁଣଟି କେହି ଜାଣି ପାରିନଥିଲେ। ଦୁଇଦିନ ପରେ ଯେତେବେଳେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗାଆଁକୁ ଆସି ପଚାରିଲା ଜଣେ ମଉସାଙ୍କୁ ମୋ ଜେଜେର କଣ ବିମାରୀ ହୋଇଥିଲା?। ମୁଁ ପରୀକ୍ଷା ଥିଲା ବୋଲି ଜାଣି ପାରିନି। ଆଜି ଶୁଣି ଦଉଡ଼ି ଆସିଛି।

ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସହରରେ ଡାକ୍ତରୀ ଛାତ୍ର, ମେଧାବୀ ବୋଲି କଟକ ଶ୍ରୀରାମ ଚନ୍ଦ୍ର ମେଡିକାଲ କଲେଜରେ ପଢ଼ୁଥିଲା। ଆଉ ଜେଜେ ତାକୁ ଅନାଥାଶ୍ରମରୁ ଆଣି ବଢାଇ ଥିଲେ, ପଢ଼ାଇ ଥିଲେ। କାହା ଆଗରେ ଗାଇ ବୁଲୁ ନଥିଲେ ବୋଲି କେହି ଜାଣି ନାହାଁନ୍ତି। ତାର ନାମ କରଣ ସେହିଁ କରିଥିଲେ। କହିଥିଲେ ବଡ଼ ହେଲେ, ପଢା ସାରିଲେ ଭଲ ଡାକ୍ତର ହୋଇ ରୋଗୀ ସେବା କରିବୁ, ନାମ ମୋର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିବୁ। ତାକୁ ଜୀବନରୁ ଅଧିକ ଭଲ ପାଉଥିଲା ମାଗୁଣୀ ସାହୁ। ସବୁ ଛୋଟ ଛୋଟ କଥା ଅଭାବ ଅସୁବିଧା ବିନା ଦ୍ବିଧାରେ ବୁଝୁଥିଲା। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବାପା ମାଆ ନଥିବା ଦୁଃଖ ଭୁଲି ଯାଇଥିଲା ତାର ସ୍ନେହ ଶ୍ରଦ୍ଧା ପାଇ।

ପ୍ରତିଟି ମଣିଷ ପାଖରେ ପ୍ରଭୁ କିଛିନା କିଛି ଭଲ ଗୁଣ ଦେଇଥାନ୍ତି। ହୁଏତ କାହାର ବେଶୀ କମ୍ ହୋଇପାରେ। ଯେତେବେଳେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଠାରୁ ଲୋକେ ଶୁଣିଲେ ମାଗୁଣିର ଏତେ ଉଦାର ପଣିଆ ଘଡ଼ିଏ ଚୁପ୍ ଚାପ୍ ରହି ଗଲେ। ଆରେ ବୁଢ଼ା ଏତେ ଭଲ କାହିଁ ଆମେ ସବୁ ଜାଣି ପାରିଲେ ନାହିଁ ଏତେ ଦିନ ଭିତରେ। କୁହା କୁହି କରୁଥିଲେ କିଛି, ଯିଏ କିଛି ଭଲ କାମ କରେ ଗାଇ ହୁଏନି। ଆମ ମାଗୁଣୀ ସାହୁ ସେହିପରି ଲୋକ ଥିଲେ। ଆମେ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଏତେ ନିନ୍ଦା କରି ଖାଲି ନିଜକୁ ଖରାପ ବୋଲି ସାବ୍ୟସ୍ତ କଲୁ। ସତରେ ନିଜର ଭୁଲ୍ ବୁଝି ସମସ୍ତେ ଅବାକ୍ ହୋଇ ଗଲେ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କହୁଥିଲା ___ଜେଜେଙ୍କ ଅନ୍ତିମ ଇଚ୍ଛା ଥିଲା ଏଇ ଗାଆଁର ଲୋକ କେହି ଯେପରି ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହୋଇ ପ୍ରାଣ ଅକାଳରେ ହରାଇବେ ନାହିଁ ଧ୍ୟାନ ଦେବୁ। ଏତେ ମହତ୍ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥିଲା ସାଧାରଣ ଲୋକ ଆମେ ଜାଣି ପାରିଲୁ ନାହିଁ। ନିଜକୁ ନିଜ ଆଗରେ ଛୋଟ ଲାଗୁଥିଲା।

ଯେଉଁଦିନ ଏକାଦଶାହ ଦିନ ଆସି ପହଞ୍ଚିଲା, ଗାଆଁର ସମସ୍ତେ ଚାନ୍ଦା ଭେଦା କରି ଅତି ଧୁମ୍ ଧାମରେ ପାଳନ କଲେ କର୍ମ। ଭୋଜି ଭାତ ହେଲା। ତା ଘରୁ ପୁରୁଣା ଫଟୋ କାଢି ବଡ଼ କରି ବନ୍ଧାଇ, ଫୁଲ ମାଳ ଦେଲେ, ଧୂପ ଦୀପନୈବେଦ୍ୟ ଦେଇ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମକୁ ସଫଳ କରିଲେ। ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରାଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କାନ୍ଦୁଥିଲା ଓ ଫଟୋକୁ ମୁଣ୍ଡିଆ ମାରି କହୁଥିଲା, ଜେଜେ ତୁମର ଅନ୍ତିମ ଇଚ୍ଛା ନିଶ୍ଚୟ ପାଳନ କରି ଦେଖାଇବି। ତୁମେ ଉପରେ ଥାଇ କଲ୍ୟାଣ କରୁଥିବ। ତୁମର ଅମର ଆତ୍ମାର ସଦଗତି ହେଉ।

ଅଷ୍ଟ ପ୍ରହରୀ ନାମ ଯଜ୍ଞ ବସିଥିଲା। ଚାରିଆଡ଼େ ମହାମନ୍ତ୍ରର ପବିତ୍ର ନାମ ବାୟୁମଣ୍ଡଳରେ ଗୁଞ୍ଜରିତ ହେଉଥିଲା। କିଛି ଯୋଡ଼ ହାତରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି କହୁଥିଲେ ମଉସା, __ତୁମର ଅମର ଆତ୍ମାର ଗତି ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱଗାମୀ ହେଉ।

ସବୁଆଡେ ନୀରବତାର ରାଜୁତି ଭିତରେ ବୁଢ଼ା ମାଗୁଣୀ ସାହୁ ଅମର ପାଲଟି ଗଲା।

ଓମ୍ ଶାନ୍ତି।((ସମାପ୍ତ।)

ଚିତ୍ରା ରାଣୀ ପାତ୍ର।

ମାଗୁଣୀ ସାହୁର ପଞ୍ଚତ୍ତ୍ଵ ପ୍ରାପ୍ତି | Odia Short Story

Read this Odia Short Story | ପଢନ୍ତୁ ଏକ କ୍ଷୁଦ୍ରଗଳ୍ପ।