ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ଯ,

ଏକ ଅନନ୍ୟ ଗୁଣ,

ଯାହା ପାଖରେ ଥାଏ ମୋହିନୀର ଶକ୍ତି

ମୋହି ନିଏ ଜନ ମନ

ହେଲେ ସେ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର କି ଲାଭ...?

ଯେବେ ବାହ୍ୟ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଆଢୁଆଳରେ ନିଜ ଅନ୍ତର ହିଁ କଳୁଷିତ କଳଙ୍କିତ

ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ଯର ଅର୍ଥ କେବଳ ବାହ୍ୟ ରୂପକୁ ନୁହେଁ ବରଂ ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚି ରହିଥିବା ଶାନ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରେମକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକାଶ କରିଥାଏ। ଏହା ଏକ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଗୁଣ ଯାହା କେବଳ ଆମ ଚେହେରାର ଆକୃତି କିମ୍ବା ରଙ୍ଗ ଉପରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ଆମର ଚିନ୍ତାଧାରା, ଭାବନା ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟ ମାଧ୍ୟମରେ ଦେଖାଯାଏ। ଏହା ଆମକୁ ନେଇଯାଏ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ସ୍ଥାୟୀ ସ୍ଥିତିକୁ , ଯାହା ନିଶ୍ଚିତ ରୂପେ ଆକର୍ଷଣୀୟ ବାହ୍ୟ ରୂପ ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ।

ଭିତର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରକୃତରେ ଆମର ଚରିତ୍ର, ନେତୃତ୍ୱ, ସହାନୁଭୂତି ଏବଂ ପ୍ରକୃତ ପ୍ରେମର ପ୍ରତିଫଳନ। ଏହା ଆମକୁ ଉଚ୍ଚ ଗୁଣ ଆଡକୁ ନେଇଥାଏ, ଯାହା ଆମକୁ ସମାଜରେ ଏକ ସକରାତ୍ମକ ଅବଦାନ ଦେବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ। ଏହା ହେଉଛି ପ୍ରକୃତ ମୂଳଦୁଆ ଯାହା ଉପରେ ଆମର ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ ଏବଂ ସମାଜ ହୁଏ ନିର୍ମିତ।

କଥାରେ ଅଛି,

ଦେଖା ସୁନ୍ଦର କଖାରୁ ବଡି

ଅର୍ଥାତ୍, କଖାରୁ ବଡିଟି ଦୂରରୁ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ସୁନ୍ଦର, ହେଲେ ନିକଟରୁ ଯେ ଏହା ଫମ୍ପା ଏବଂ ସ୍ୱାଦରେ ଭିନ୍ନ ତାହା ତାର ପ୍ରକୃତ ଗୁଣକୁ ଅନୁଧ୍ୟାନ କଲେ ଜଣା ପଡ଼େ।

ଅନ୍ତ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟତା ହେଉଛି ମାନବ ଜୀବନ ର ଚିରନ୍ତନ ଶାଶ୍ଵତ। ଏହାର ପରିଧି କେତେ ଯେ ବିସ୍ତାରିତ ତାର କଳ୍ପନା ଅକଥନୀୟ। ମାନବିକତା ତଥା ନିଜର ପବିତ୍ର ଚରିତ୍ର ସୃଜନଶୀଳତାର ଝଙ୍କାରରେ ନିଜର ଅନ୍ତର୍ଭବନାକୁ ପରିପ୍ରକାଶ କରି ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ସମସ୍ତଙ୍କ ଶୁଷ୍କ ହୃଦୟରେ ନିଶ୍ଚିତ ରୂପେ ନିଜ ପ୍ରେମ ର ନଳିନୀ ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ କରିପାରେ ଏଥିରେ ତିଳେ ମାତ୍ର ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଅନ୍ତରଭାବନାର ନିନାଦ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ମାତ୍ର, ତେଣୁ ତାହାକୁ ବୁଝିବା କାଠିକର ପାଠ। କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ତାର ବାହ୍ୟ ଗଠନ ଆଧାରରେ ତାର ଭଲ ଗୁଣ କଳ୍ପନା କରିବା ତଥା ତାର ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ଵର ଜୟଗାନ କରିବା ନିଶ୍ଚିତ ରୂପରେ ତ୍ରୁଟି ଅଟେ। ବାହ୍ୟ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ତ ମନର ଭ୍ରମ। କାରଣ ସେ ବ୍ୟକ୍ତି କେତେ ବେଳେ ଯେ ନିଜ ବାହ୍ୟଆକର୍ଷଣୀୟତା ର ଲାଭ ଉଠାଇ ହୃଦୟ ମଧ୍ୟେ ଭୁଗଜ ପରି ଦଂଶନ କରିବ ତାହା ଅବସ୍ୟସମ୍ଭାବି। ମାତ୍ର ମାନବର ସୁନ୍ଦର ଅନ୍ତର ଭାବନା ଅନ୍ୟକୁ ମାନବ ତଥା ଜୀବର ତନ୍ତ୍ରୀସବୁକୁ ଆନନ୍ଦଯୋଗେ ବିଚଳିତ ସ୍ପର୍ଶର ଲେପ ପ୍ରଦାନ କରେ। ଯେଉଁ କ୍ଷଣିକ ମୂହୁର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ସେ ସାରା ଜୀଵନ ପ୍ରେମର ବନ୍ଧନ ରେ ପଡ଼ିଯାଏ।

ଆଉ ଏକ ଲୋକ କଥା ଅନୁଯାୟୀ,

ମହାକାଳ ଫଳ କେଡେ ସୁନ୍ଦର

ଭିତରୁ ଦେଖିଲେ ପୋଡ଼ା ଅଙ୍ଗାର

ଅର୍ଥାତ୍, ମହାକାଳ ଫଳ ଉପରୁ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ସୁନ୍ଦର୍। ଜଣେ ନିଶ୍ଚିତ ରୂପେ ତା'ର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ରେ ମୋହି ହେଇ ତା ଆଡ଼େ ଆକର୍ଷିତ ହୋଇ ଯିବ। ଏତେ ସୁନ୍ଦର ଫଳ ଯେ କେତେ ମିଠା ଆଉ ସ୍ଵାଦିଷ୍ଟ ହୋଇଥିବ ତାହା ଭାବି ଯେବେ ସେ ତାକୁ ଭାଙ୍ଗି ତା' ର ଭିତର ଦେଖିଦିଏ, ଭିତରେ କେବଳ ଅଙ୍ଗାର ରୂପକ କଳା ମଚ ମଚ ପଦାର୍ଥ।

ସେମିତି କିଛି ମଣିଷ ବାହାରେ ସାଧୁ ହେବାର ଦେଖାଣିଆ ଭାବ ଦେଇ ଭିତରେ ଯେ ବିଷଧର ସାପ ର ଅନନ୍ୟ ରୂପ ତାହା କହିବା ସହଜ ନୁହେଁ। ଏତେ ବଡ଼ ଦୁନିଆରେ ଏତେ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ବା ଭଲ କିଏ ଖରାପ ତାହା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କିବା ଜାଣିହୁଏ! ଦେଖିବାରେ ତ ସବୁ ସମାନ ହେଲେ ଭିତର ଗୁଣ ଟା ଯେ ତା ଚରିତ୍ରର ପ୍ରତିଫଳନ ତାହା ତାର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ରୁ ଜଣାପଡ଼େ।

ସେଥିପାଇଁ ତ କଥାରେ ଅଛି,

କାଉ କୋଇଲି ଏକା ବର୍ଣ୍ଣ

ରାବିଲା ବେଳକୁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ

ଏମିତି ଅନେକ ଚରିତ୍ର ହିନ୍ଦୁ ପୁରୁଣ ପୋଥିରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଯେଉଁମାନେ ରୂପରେ କୂଳରେ ସ୍ଥାନରେ ଅଲଗା ଏବଂ କର୍ମରେ ଗୁଣରେ ଚରିତ୍ରରେ ଆଉ କିଛି।

ଉଦାହରଣ ସ୍ଵରୁପ,

ସୁପର୍ଣ୍ଣଖା, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ଅତି ସୁନ୍ଦର, ତା ରୂପ ର କଳନା ନାହିଁ। ହେଲେ କି ଲାଭ ଅନ୍ତରଟା ଯେ ଏତେ କଳୁଷିତ ତାହା ଜଣା ପଡେ ବାଲ୍ମିକୀଙ୍କ ରଚିତ ରାମାୟଣରୁ। ପର ପୁରୁଷ ପ୍ରତି ମୋହ, ପ୍ରତିଶୋଧ ପରାୟଣତା, ଇର୍ଷା ମନୋଭାବ ଏପରି ଅନେକ ମନ୍ଦ ଗୁଣରେ ଭରି ରହିଥିଲା ତା ଅନ୍ତର।

ରମ୍ଭା, ସ୍ଵର୍ଗର ପରୀ, ରୂପରେ ମୋହିନୀ, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର କଳନା ନାହିଁ ତଥାପି ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ ମନ୍ଦ କର୍ମ କରିବାକୁ ପଛେଇ ନଥିଲେ ସେ। ସାଧୁ ସନ୍ଥ ଙ୍କୁ ନିଜ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଜାଲରେ ଛନ୍ଦି ତାଙ୍କର କରିଦିଅନ୍ତି ମତି ଭ୍ରଷ୍ଟ। ତାଙ୍କ ସାଧନାରେ ଆଣନ୍ତି ବାଧା।

ସେହିପରି କିଛି ଭଲ ଉଦାହରଣ ରୂପେ ବିଭୀଷଣ ଏବଂ ହିଡିମ୍ବା ଙ୍କୁ ନିଆ ଯାଇପାରେ। ରାକ୍ଷସ କୂଳରେ ଜନ୍ମି ମଧ୍ୟ ନିଜ କୂଳ ବଂଶ ଜାତି କୁ ଖାତିର୍ ନ କରି ଧର୍ମ କୁ ସଜାଇଥିଲେ ନିଜ ଜୀବନର ସାରଥି।

ତେଣୁ ମନୁଷ୍ୟ କୁ ତାର ବାହ୍ଯ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ରେ ତାର ଚରିତ୍ର ବିଚାର କରିବା ଅପେକ୍ଷା ତା ଅନ୍ତରର ଶୁଦ୍ଧତା କୁ ପରଖିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଅନ୍ତର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ଯ ହିଁ ମନୁଷ୍ୟର ପ୍ରକୃତ ପରିଚୟ। ତଥାପି ସମ୍ପର୍କ ସ୍ଥାପନ ବେଳେ ନିହାତି ସାମ୍ନା ଲୋକର ଅନ୍ତରକୁ ପଢି ତାର ଗୁଣ ଚରିତ୍ର କୁ ପରଖି ତା ସହ ସମ୍ପର୍କ ରଖିଲେ ହିଁ ତୁମେ ସୁରକ୍ଷିତ ରହିପାରିବ।ସେଇ ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ଯକୁ ଅନୁସରଣ କରିବା ପାଇଁ ଆମ ଭିତରେ ଲୁକ୍କାୟିତ ଶକ୍ତିକୁ ଚିହ୍ନିବା ଏବଂ ବୁଝିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏହା ଏକା ସାଙ୍ଗରେ ଆମର ଭାବପ୍ରବଣ ଏବଂ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ବିକାଶ ପାଇଁ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ କରେ। ପରିଶେଷରେ, ଏହା ଆମକୁ ବୁଝାଏ ଯେ ପ୍ରକୃତ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଭିତରୁ ଉତ୍ପନ ହୁଏ, ଏବ ବାହ୍ୟ ରୂପର ଆଲୋକକୁ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଆଗରେ ପହଞ୍ଚାଇ ପାରେ।

ଯେତେ ଯାହା କହିଲେ ବି କିଛି ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ବାହ୍ୟ ରୂପର ଗାରିମାକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଅନ୍ୟ ଆଗରେ ନିଜକୁ ବଡ ଦେଖେଇ ହୁଅନ୍ତି। ଅନ୍ୟକୁ ନିଜ ଆଗରେ ଛୋଟ ପ୍ରମାଣିତ କରିବା ପାଇଁ ତିଳେ ମାତ୍ର ସଙ୍କୋଚ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଉପର ଟା ସୁନ୍ଦର ହେଲେ କଣ ହେବ ଭିତର ତ ଫମ୍ପା। ସେମାନେ ସବୁ ଢୋଲ ପରି।

ଢାଇଁ ଢାଇଁ ଢାଇଁ ବାଜୁଛି ଢୋଲ

ଉପର ଚିକ୍କଣ ଭିତର ପୋଲ

ଯେତେ ସଂଗତି ର ପ୍ରଭାବ ପଡିଲେ ବି ସେମାନେ ପରା ଅହି ବଂଶର, ପ୍ରକୃତି ବା ଛାଡିବେ କିପରି।

କଥାରେ ଅଛି ସର୍ପ କୂଳେ ହୋଇ ଜାତ, ସ୍ଵଭାବ ଛାଡ଼ିବି କେମନ୍ତ

ତେଣୁ ଆମକୁ ହିଁ ଦେଖି ଚାହିଁ ହାତେ ମାପି ଚାଖଣ୍ଡେ ଚାଲିବା ଦରକାର, କାଲି ଯେ ମନ୍ଦ ଥିଲା ଆଜି ତାର ଚାକଚକ୍ୟ ରୂପ ଦେଖି ତାକୁ ସୁଚରିତା ଭାବିନେବା ତାହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତ୍ରୁଟି ହେବ।

ପ୍ରକୃତି ନୈବ ମୁଚ୍ୟତେ ପରା....

@ସତ୍ୟବ୍ରତ ସେନାପତି

ମହାକାଳ ଫଳ କେଡେ ସୁନ୍ଦର ଭିତରୁ ଦେଖିଲେ ପୋଡ଼ା ଅଙ୍ଗାର

ଦୂର ପାହାଡ଼ ଦୂରରୁ ସୁନ୍ଦର....