ସର୍କସର ରଙ୍ଗୀନ ଦୁନିଆ ପଛରେ ଲୁକାୟିତ ରହିଥାଏ କଳାକାର ମାନଙ୍କ ମନର ଗଭୀର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଏବଂ ଆତ୍ମସଂଯମର ଅସାଧାରଣ ଗାଥା।

ସର୍କସର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବିନ୍ଦୁରେ ଝୁଲୁଥିବା ଏହି କଳାକାରମାନେ ପ୍ରତି କ୍ଷଣରେ ମୃତ୍ୟୁ ସହିତ ଖେଳୁଛନ୍ତି। ମୃତ୍ୟୁର ଦଉଡିରେ ଝୁଲି ରହିଛି ତାଙ୍କର ଜୀବନ। ଏପାରି ବା ସେପାରି ଦଉଡିଗୁଡିକ ପରସ୍ପର ସହିତ ଜଡିତ, ଯେପରି ଜୀବନ ହୀନ ଝୁଲା ଗୁଡିକ ପରସ୍ପର ସହିତ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦିତା କରୁଛନ୍ତି।

ଏହି ଦଉଡିରେ ଝୁଲୁଥିବା କଳାକାରଙ୍କ ଶିଲ୍ପକଳା ଦର୍ଶକଙ୍କୁ ଆକୃଷ୍ଟ କରିଥାଏ। ମୃତ୍ୟୁର ଖୋଲା ଦ୍ୱାର ସାମ୍ନାରେ ଅଳ୍ପ ସାମାନ୍ୟ ଅସାବଧାନତା ସେମାନଙ୍କୁ ମୂର୍ଖ ପ୍ରମାଣିତ କରିପାରେ। ଦର୍ଶକଙ୍କ ମନରେ ଥିବା ଭୟ ଏବଂ ଆଶଙ୍କା ଉତ୍ସାହରେ ପରିଣତ ହୋଇଥାଏ। ସେମାନେ ଦେଖନ୍ତି କିଭଳି ଏକ ଅସାଧାରଣ ସାହସ ଏବଂ ଦକ୍ଷତା ସହିତ ଏହି କଳାକାର ମାନେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ପରାସ୍ତ କରୁଛନ୍ତି।

ଏହାର ତଳେ ସୁରକ୍ଷା ଜାଲି ଉପରେ, ଜଣେ ସାଧାରଣ ଏବଂ ତୁଚ୍ଛ କଳାକାର ନାଚୁଛନ୍ତି, ଯିଏକି ଏକ ହାସ୍ୟରସ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି। ଦର୍ଶକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଜୋକର ବୋଲି ଡାକି ଉପହାସ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଏହି ଜୋକର ତାଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଡେଇଁବାରେ ଯେଉଁ ଭୟ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, ତାହା ନିଷ୍କଳଙ୍କ। ମନେହୁଏ ଯେପରି ଦର୍ଶକଙ୍କ ଆଖିରେ ତାଙ୍କର କୌଣସି ମୂଲ୍ୟ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ସେ ନିଜେ ଜାଣନ୍ତି ତାଙ୍କର ଆଖିର ମୂଲ୍ୟ। ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷଣ ଦୃଷ୍ଟି ହେଉଛି ତାଙ୍କର ବିଶେଷଜ୍ଞତା।

ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଗରେ ନିଜକୁ ଅକ୍ଷମ ଏବଂ ଅଯୋଗ୍ୟ ଭାବରେ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବାର ଦକ୍ଷତାରେ ନିହିତ ରହିଛି ତାଙ୍କର ସଫଳତା। ଏହି ଜୋକର ବୁଝିଛନ୍ତି ଯେ ଦର୍ଶକଙ୍କ ମନରୁ ଭୟ ଦୂର କରିବାର ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ ହେଉଛି ନିଜେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବା। ସେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ ଯେତେବେଳେ ସେ ନିଜେ ଭୟଭୀତ ହେବାର ଅଭିନୟ କରିବେ, ସେତେବେଳେ ଦର୍ଶକମାନେ ନିଜର ଭୟ ଭୁଲିଯିବେ।

ଏଠାରେ ଆମେ ଦେଖୁ ଦୁଇଟି ବିପରୀତ ଧ୍ରୁବର ସମନ୍ୱୟ। ଜଣେ ଯେ ମୃତ୍ୟୁ ସହିତ ଖେଳୁଛି, ସେ ସବୁବେଳେ ଗମ୍ଭୀର ଏବଂ ଧୀର। ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଯେ ଜୀବନ ସହିତ ଖେଳୁଛି, ସେ ସବୁବେଳେ ହାସ୍ୟରସ ଏବଂ ଚଞ୍ଚଳ। କିନ୍ତୁ ଉଭୟଙ୍କର ଏକ ସାଧାରଣ ଲକ୍ଷ୍ୟ: ଦର୍ଶକଙ୍କୁ ମନୋରଞ୍ଜନ ଦେବା। ଉଭୟଙ୍କର ଏକ ସାଧାରଣ ଯନ୍ତ୍ରଣା: ନିଜର ଭାବନାକୁ ଲୁଚାଇ ରଖିବା।

ଜୋକରଙ୍କ ହାସ୍ୟରସ ପଛରେ ଲୁକାୟିତ ରହିଥାଏ ଏକ ଗଭୀର ବିଷାଦ। ସେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ ତାଙ୍କର ଏହି ହାସ୍ୟରସ ଦର୍ଶକଙ୍କ ମନରୁ ଚିନ୍ତା ଓ ଭୟ ଦୂର କରିପାରେ। ସେହିପରି ଦଉଡିର କଳାକାରଙ୍କ ସାହସ ପଛରେ ଲୁକାୟିତ ରହିଥାଏ ଏକ ଗଭୀର ଦାୟିତ୍ୱ ବୋଧ। ସେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ ଦର୍ଶକଙ୍କ ଆଶା ଓ ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ବଞ୍ଚାଇ ରଖିବା ତାଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ।

ଏହିଦୃଶ୍ୟ ଆମର ସାଧାରଣ ଜୀବନକୁ ପ୍ରତିଫଳିତ କରେ। ଆମେ ସମସ୍ତେ କୌଣସି ନା କୌଣସି ରୂପରେ ଏହି ଦୁଇ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରୁ। କେତେବେଳେ ଆମେ ଦଉଡିର କଳାକାର ହୋଇଯାଉ, ତୋ କେତେବେଳେ ଜୋକର। କେତେବେଳେ ଆମେ ଜୋକର ଭଳି ନିଜ ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ଲୁଚାଇ ହସି ହସି ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଖୁସି ଦେବାର ଚେଷ୍ଟା କରୁ। ଆଉ କେତେବେଳେ ଦଉଡିର କଳାକାର ଭଳି ଜୀବନର ବିପଦ ସହିତ ସଂଘର୍ଷ କରୁ।

ସର୍କସର ଏହିଦୁଇ ପ୍ରକାରର କଳାକାର ଆମକୁ ଶିଖାଇଥାନ୍ତି ଯେ ଜୀବନରେ ସଫଳତା ପାଇବା ପାଇଁ କେବଳ ଦକ୍ଷତା ନୁହେଁ, ବରଂ ପରିସ୍ଥିତି ଅନୁଯାୟୀ ନିଜକୁ ଖାପ ଖୁଆଇବାର କ୍ଷମତା ମଧ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ। ମନର ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ଲୁଚାଇ ମଞ୍ଚରେ ହାସ୍ୟରସ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ଏକ ମହାନ କଳା।

ଏହି ଜୋକରଙ୍କ ଭଳି କଳାକାରମାନେ ଆମକୁ ଶିଖାନ୍ତି ଯେ ବାହ୍ୟ ରୂପ କେବଳ ଛଦ୍ମବେଶ ମାତ୍ର, ସତ୍ୟ ସବୁବେଳେ ତା'ର ପଛରେ ଲୁକାୟିତ ରହେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ହାସ୍ୟ ପଛରେ ଥାଇପାରେ ଏକ କାନ୍ଦଣା, ଆଉ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସାହସ ପଛରେ ଥାଇପାରେ ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭୟ। ଜୀବନର ଏହି ମଞ୍ଚରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ କିଛି ନା କିଛି ଭାବରେ ଜୋକର, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ମନର ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ଲୁଚାଇ ସମାଜକୁ ହସ ଦେଖାଇବାର ଚେଷ୍ଟା କରୁଛୁ। ସେ ହିଁ ପ୍ରକୃତ ନାୟକ।

!! ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ

ହନୁମାନ ନଗର ଆସ୍କା ରୋଡ଼

ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ !!

"ମନର ଯନ୍ତ୍ରଣା, ମଞ୍ଚର ହସ ଜୋକର"

"ମନର ଯନ୍ତ୍ରଣା, ମଞ୍ଚର ହସ ଜୋକର"