ଏକଦା ମାତା ପାର୍ବତୀ ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କୁ କୁହନ୍ତି, ହେ ପ୍ରାଣନାଥ,ପୃଥିବୀରେ ବାସ କରୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ମାନେ କୁହନ୍ତି ଯେ ତୁମେ ଯେମିତି କର୍ମ କରିବ, ସେହିପରି ଜନ୍ମ ବି ଲଭିବ l

କିନ୍ତୁ ହେ ପ୍ରାଣନାଥ ମୋର ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ଅଛି l ଆପଣ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ଯେ ଆମେ କରିଥିବା କାଯ୍ୟ ଅନୁସାରେ ଆମେ ବଡ଼ କି ଜନ୍ମ କୁ ନେଇ ବଡ ବା ମହାନ ହୋଇଥାଉ l ତା ପରେ ପ୍ରଭୁ ଶିବ କହିଛନ୍ତି ଯେ ତୁମ ଭଳି ଅଧିକାଂଶଙ୍କ ମନରେ ଏଠି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠେ l ଏଥିରେ କଣ ନୂଆ ଅଛି?ଏହା ସତ୍ୟ ଯେ ତୁମେ ଯାହା ବି କର୍ମ କରିବ ତାହାର ଫଳ ନିଜର ଜନ୍ମ ଉପରେ ପ୍ରଭାବ ପକେଇବl

ତାପରେ ମାତା ପାର୍ବତୀ କୁହନ୍ତି କି,କିନ୍ତୁ ଥରେ ଭାବି ନିଶ୍ଚିତ କରି, ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ସ୍ପଷ୍ଟ କରନ୍ତୁ l ତା ପରେ ଭଗବାନ ଶିବ କୁହନ୍ତି, ତୁମର ମନର ସନ୍ଧେହ ଦୂର କରିବି l ବାସ୍ତବତା ହେଉଛି ଯେ ଆମେ ଆମର କର୍ମର ହିସାବକୁ ବୁଝିବାରେ ସକ୍ଷମ ନୁହଁ l ଏବଂ ସେଥିପାଇଁ ଆମେ ଭାବୁଚୁ ଯେ ଆମେ ବହୁତ ଭଲ କାମ କରୁଛୁ ଆଉ ଆମ ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ ଅଟେ ଆଉ ମହାନ l କଇନ୍ତି ବାସ୍ତବରେ ତାହା ନୁହେଁ l

ତା ପରେ ଭଗବାନ ଶିବ କୁହନ୍ତି ଯେ ଆଜି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ କାହାଣୀ ଶୁଣାଉଛି l ଯାହା ମାଧ୍ୟମରେ ତୁମେ ବୁଝିପାରିବ ଯେ କର୍ମର ଖେଳ କିପରି ମଣିଷ ଜନ୍ମରେ ମହାନ ହୋଇଥାଏ ତଥା ମଣିଷ କିପରି ଭାବରେ ତା କର୍ମ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ଠାରୁ ମହାନ ହୋଇଥାଏ l

ଗୋଟିଏ ଗାଁ ରେ ଦୁଇଟି ଭାଇ ରହୁଥିଲେ l ଦୁହେଁ କୁଶଳୀ ଥିଲେ କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଅତି ନିଷ୍ତୁର, ଅଂହକାରି,ଏବଂ ଚତୁର ଥିଲେ l ସେତବେଳେ ଅନ୍ୟ ଭାଇ ବହୁତ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ବହୁତ ଭଲ ପ୍ରକୃତିର ଥିଲେ l ବଡ ଭାଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚତୁର ଓ ନିଷ୍ଠୁର ଥିଲେ l ସେ ଚତୁରତା କରି ସମସ୍ତ ଜମିଓ ସମ୍ପତି ନିଜ ନାଁ ରେ କରି ନେଇଥିଲେ l ଏବଂ ସାନ ଭାଇ ନାଁ ରେ କିଛି ସମ୍ପତ୍ତି ନଥିଲା, କେବଳ ଭଗିଯାଇଥିବା ଗୋଟେ କୁଡ଼ିଆ ଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ଆଉ ତାର ପତ୍ନୀ ରହୁଥିଲେ l ତାର ପତ୍ନୀ ଅସୁସ୍ଥ ଥିବା କାରଣରୁ ସେ ସବୁବେଳେ ଅସୁବିଧା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସୁବିଧା ର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବାକୁ ପଡୁଥିଲା l

ସାନଭାଇ ବହୁତ ଗରିବ ଥିଲା ଏବଂ ତାର ପତ୍ନୀ ର ଚିକିତ୍ସା କରିବାପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଟଙ୍କା ନଥିଲା l ସେ କେବେବି କାହା ବିରୁଦ୍ଧରେ କିଛି କହୁନଥିଲା l ଏବଂ କାହା ବିଷୟରେ କେବେ ଖରାପ ଚିନ୍ତାମଧ୍ୟ କରୁନଥିଲା l ଏହି କାରଣରୁ ତା ମନରେ ସବୁବେଳେ ପ୍ରଶ୍ନ ଥାଏ, ସେ ସବୁବେଳେ ନିଜକୁ କହୁଥିଲା ଯେ, ହେ ଭଗବାନ ମୁଁ ତ କାହା ପାଇଁ କେବେ କିଛି ଖରାପ କରିନାହିଁ, କାହା ବିଷୟରେ କେବେ କିଛି ଖରାପ ଭାବି ନାହିଁ ତଥାପି ମୁଁ ଚାହିଁଲେ ବି ମୁଁ ମୋ ପରିବାର କୁ ଭଲ ଜୀବନ ଦେବାରେ ସକ୍ଷମ ନୁହେଁ l ଏମିତି କାହିଁକି ଭଗବାନ?

ଅନ୍ୟ ପଟେ ମୋର ଭାଇ ବହୁତ ମିଥ୍ୟାବାଦୀ, ଚତୁର ଏବଂ ଅହଂକାରୀ l ତାକୁ ଦେଖ,ସେ ନିଜ ଜୀବନ କେତେ ଆରାମରେ ବିତଉଛି l ତା ପାଖରେ ବହୁତ ଟଙ୍କା ଅଛି l ରହିବାକୁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଘର ସେ ନିଜ ଜୀବନକୁ ଖୁସିରେ ବିତଉଛି l ଆଉ ମୁଁ ଏଠାରେ ଶ୍ୱାସ ରୁଦ୍ଧ ହେଇ ମରୁଛି l ତାର କୌଣସି ସମସ୍ୟା ନାହିଁ କି ମୋର ଅସୁବିଧା ଶେଷ ହେଉନାହିଁ l ଏମିତି କାହିଁକି ହଉଛି l

ଏହା ଭାବି ଭାବି ଅନେକ ଦିନ ଚାଲିଗଲା l

ସାନ ଭାଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା, କାରଣ ତାର ପତ୍ନୀ ର ସ୍ଵାସ୍ତ୍ୟ ଅବସ୍ଥା ଭଲ ହିଁ ହେଉନଥିଲା l ଯାହା ଦେଖି ସେ ମନେ ମନେ ବହୁତ କାନ୍ଦିଲା l ଆଉ ବହୁତ ଚିନ୍ତିତ ହେଉଥିଲା l ଗୋଟେ ଦିନ କିଛି କାମ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଗ୍ରାମକୁ ଯାଉଥିଲା l ରାସ୍ତାରେ ତାର ଆଖି ଏକ ସନ୍ୟାସୀ ଉପରେ ପଡିଲା l ସେ ଗୋଟିଏ ଦ୍ୱାର ପାଖରେ ଠିଆ ହେଇଥିଲେ ଏବଂ କେବଳ ଗୋଟିଏ କଥା କହୁଥିଲେ ଯେ,

"ତୁମର କର୍ମ ତୁମ ଭାଗରେ ଏବଂ ମୋ କର୍ମ ମୋ ଭାଗରେ "l

ସାନ ଭାଇ ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କ ଆଡକୁ ଗତିକଲା ଏବଂ କହିଲା,

"ସନ୍ୟାସୀ ମହାଶୟ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଦେଖି ଆସୁଅଛି ଯେ, ଆପଣ କେବଳ ଗୋଟିଏ କଥା କହୁଛନ୍ତି "l ଏହା କଣ ସତ୍ୟ?ଏହାର ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ଯାଇ ସନ୍ୟାସୀ କହିଲେ,

ହଁ ଏହା ସତ୍ୟ ଅଟେ l ତୁମର କଣ ସନ୍ଦେହ ଅଛି କି? ଏହା ଶୁଣି ସାନ ଭାଇ କହିଲା, ହେ ସନ୍ୟାସୀ ଗୁରୁ ଆପଣକୁ କୌଣସି ଭ୍ରମ ହେଇଛି ବୋଧେ, କାରଣ ମୁଁ ମୋ ଜୀବନରେ କେବେ ବି ଖରାପ କାମ କରିନି, କିମ୍ବା ମୁଁ କାହା ବିଷୟରେ ଖରାପ ଭାବିନି, ଏହା ପରେ ବି ମୁଁ ସବୁବେଳେ ସମସ୍ୟା ଭିତରେ ରହିଛି l ଆଜି ପଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ମୋର କୌଣସି ଭଲରେ କିଛି ଭଲ ପାଇନି l

ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ ର ଦେହ ବହୁତ ଖରାପ l ମୋ ପାଖରେ ଖାଦ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ଏମିତିକି ମୋ ପିଲାମାନେ ଭୋକରେ ରହୁଛନ୍ତି l ତେବେ ମଣିଷ ର କର୍ମ ମହାନ ବୋଲି କେମିତି କହିପାରିବେ?

ତା ପରେ ସନ୍ୟାସୀ ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, ଏଥିରୁ ଜଣାପଡୁଛି କି ପରିସ୍ଥିତି ତୁମକୁ ଅଧିକ ପ୍ରଭାବିତ କରିଛି l ଲାଗୁଛି ଯେମିତି ତୁମେ ପରିସ୍ଥିତି ସାମ୍ନାରେ ପରାଜୟ ଗ୍ରହଣ କରିଛ ଏବଂ କଠିନ ପରିସ୍ଥିତି ତୁମକୁ ବଦଳେଇ ଦେଇଛି l ସେଥିପାଇଁ ତୁମେ ତାହା କହୁଛ l

ଏହା ଉପରେ ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ସନ୍ୟାସୀ କୁ କହିଲା ଯାଆନ୍ତୁ ଯାଆନ୍ତୁ l ପରିସ୍ଥିତି ର ଚାପରେ ଆପଣ ପରାଜିତ ହେବାପରେ ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ଘରେ ଖାଦ୍ୟ ଭିକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି l ଏବଂ ମୋତେ କହୁଛନ୍ତି ଯେ ମୁଁ ପରିସ୍ଥିତି ସାମ୍ନାରେ ପରାଜୟ ଗ୍ରହଣ କରିଛି ବୋଲି l ଏହି ଭାଷଣ ମୋତେ ଶୁଣାନ୍ତୁ ନାହିଁ ମୁଁ ଯାଉଛି l

ଏହା କହି ଯିବାକୁ ବାହାରୁଥିବା ସମୟରେ ସନ୍ୟାସୀ ମହାଶୟ ଅଟକେଇ କହିଲେ,ଯିବା ପୂର୍ବରୁ ମୋର ଗୋଟିଏ କାମ କରିଦେବ l ଏହା ଶୁଣି ବ୍ୟକ୍ତି ଜଣକ କହିଲା,ମୁଁ କୌଣସି କାମ କରିବି ନାହିଁ ମୁଁ ଯାଉଛି l ଏହା ଶୁଣି ସନ୍ୟାସୀ କହିଲେ ମୁଁ ଜାଣିଛି ତୁମ ମନରେ କଣ ଚାଲିଛି? ତୁମେ କାହାର ଅନିଷ୍ଠ ନ କରିବା ସତ୍ୱେ ତୁମେ ସବୁବେଳେ କାହିଁକି ଦୁଃଖ ପାଉଛ କାହିଁକି? ଏହା ର କାରଣ କଣ? ଜାଣିବାକୁ ତୁମେ ଚାଁହୁନ କି? ଏହା ଶୁଣି ସାନ ଭାଇ କିଛି ସମୟ ଚୁପ ରହିଲା ତା ପରେ କହିଲା କୁହନ୍ତୁ l

ଏହା ଶୁଣି ସନ୍ୟାସୀ କହିଲେ ଗୋଟେ କାମ କର ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ କିଛି ଫଳ ଆଣି କାଲି ସକାଳୁ ମୋ ଆଶ୍ରମ କୁ ଆଶl ସେଠାରେ ମୁଁ ତୁମର ସବୁ ପ୍ରଶ୍ନ ର ଉତ୍ତର ଦେବୀ l ଏହା କହି ସନ୍ୟାସୀ ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ l ବର୍ତ୍ତମାନ ସେହି ବ୍ୟକ୍ତି ଚିନ୍ତାକଳା କି ମୋତେ ଆଶ୍ରମ କୁ ଜୀବା ଉଚିତ ହବ କି ନାହିଁ? ଏହା ଭାବି ଭାବି ସେ ଚାଲିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ମନରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ ଯେ ମୁଁ ଫଳ ନେଇକି jibi କି ନାହିଁ?

ସକାଳ ହେଲା, ସାନ ଭାଇ ସ୍ଥିର କଲା କି ସେ ଫଳ ନେଇ ଆଶ୍ରମ କୁ ଜୀବ l ସେ ଘରୁ ବାହାରି କିଛି ଫଳ କିଣି ଆଣିଲା l ତା ପରେ ଆଶ୍ରମ ଆଡକୁ ଯାତ୍ରା କଲା l ସନ୍ୟାସୀ ଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଅଳ୍ପ ଦୂର ଥିଲା l ରାସ୍ତାଟି ଜଙ୍ଗଲୀ ଥିଲା l ସେଥିପାଇଁ ସେ ରାସ୍ତାରେ କେହି ନଥିଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ କେବଳ ମାଙ୍କଡ ମାନେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ l ସେତବେଳେ ସାନ ଭାଇ ସେହି ଆଶ୍ରମ ଦେଇ ଯାଉଥିଲା, ସେତବେଳେ ସେହି ମାଙ୍କଡ ମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କ ମାନଙ୍କୁ ଗୋଟେ କଥା ଆସିଲା ଯେ, ଏହି ଫଳକୁ ଏହି ମାଙ୍କଡ ମାନଙ୍କୁ ଦେଇଦେବି l କିନ୍ତୁ ତାର ମନେ ପଡିଲା ଯେ ସନ୍ୟାସୀ ତାକୁ ଫଳ ଆଣି ଆସିବାକୁ କହିଥିଲେ l ତା ପରେ ସେ ଆଶ୍ରମ ଆଡକୁ ଚାଲିଲା l ଦେଖୁ ଦେଖୁ କିଛି ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ଆଶ୍ରମ ରେ ପଂହଁଚି ଗଲେ l ବ୍ୟକ୍ତି ଜଣଙ୍କ ସନ୍ୟାସୀ କୁ ପ୍ରଣାମ ଜଣେଇ ତାକୁ କହିଲା ଦେଖନ୍ତୁ ସନ୍ୟାସୀ ମହାରାଜା ମୁଁ ଆସିଛି l ସାଙ୍ଗରେ ଫଳ ନେଇ ଆସିଛି l

ବର୍ତ୍ତମାନ ଆପଣ ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ ଯେ କେବଳ ମୋ ସହିତ ଏମିତି କାଇଁ ଘଟୁଛି l ତାପରେ ସନ୍ୟାସୀ ହସିଲେ ଏବଂ କହିଲେ ତା ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ମୋର ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦିଅ l ତୁମେ ମୋର ଆଶ୍ରମ ଆଡକୁ ଆସୁଥିବା ବେଳେ ଯେବେ ତୁମ ମନରେ ଏଇ କଥା ଆସିଲାଯେ ଫଳ ସବୁ ମାଙ୍କଡ ମାନଂକୁ ଦେଇଦେବି କିନ୍ତୁ କାହିଁକି ଦେଲନାହିଁ l ଏହା ଶୁଣି ବ୍ୟକ୍ତି ଜଣଙ୍କ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ l ତା ପରେ ସେହି ବ୍ୟକ୍ତି ହାତଯୋଡ଼ି ସନ୍ୟାସୀ କୁ କହିଲା ଗୁରୁଦେବ ଆପଣ ମୋ ମନର ଭାବନା କେମିତି ଜାଣିଲେ? ସନ୍ୟାସୀ କହିଲେ ପୁଅ ଏହା ଜରୁରୀ ନୁହେଁ ଯେ ମୁଁ ଏହା କେମିତି ଜାଣିଲି, ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ ହେଉଛି ତୁମେ ମାଙ୍କଡ ମାନଂକୁ ସେ ଫଳ ଦେଲନାହିଁ କାହିଁକି l

ତାପରେ ସାନ ଭାଇ କିଛି ସମୟ ଚିନ୍ତା କରି ଥର ଥର କଣ୍ଠ ରେ କହିଲା ଏହି ଫଳ ଆପଣ ମୋତେ ଆପଣଂକ ପାଇଁ ଆଣିବାକୁ କହିଥିଲେ l ମୁଁ ଏହାକୁ କେମିତି ଦେଇପାରିବି l

ତା ପରେ ସନ୍ୟାସୀ ମହାଶୟ କୁହନ୍ତି, ଯେପରି ଗୋଟେ ବାଛୁରି ହଜାର ହଜାର ଗାଈ ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ମାଆ କୁ ଚିହ୍ନଟ କରିଥାଏ, ସେହିପରି ଭାବରେ କର୍ମ ମଧ୍ୟ କର୍ତ୍ତା କୁ ଖୋଜି ବାହାର କରିଥାଏ ତାହା ନିଜ କର୍ମ ପାଇଁ ମହାନ ହେଇଥାଏ ନିଜ ର ଜନ୍ମ ପାଇଁ ନୁହେଁ l ସେମିତି ସେହି ମାଙ୍କଡ ମାନଂକୁ ଏହି ଫଳ ମୋ ହାତରେ ହିଁ ଖାଇବାର ଥିଲା l ତେଣୁ ତୁମେ ତାହା କରିପାରିଲ ନାହିଁ l ଏହା କହି ସେ ସେହି ଫଳ ମାଙ୍କଡ ମାନଂକୁ ସେ ଫଳ ଖାଇବାକୁ ଦେଲେ l ତଥାପି ସନ୍ୟାସୀ ଙ୍କ କଥା ବୁଝିବାକୁ ଲୋକଟି ଅସମର୍ଥ ଥିଲା l ସନ୍ୟାସୀ କୁ ପୁଣିଥରେ ପଚାରିଲା, ହେ ସନ୍ୟାସୀ ଗୁରୁଦେବ ଆପଣ କଣ କହିବାକୁ ଚାଁହୁଛନ୍ତି? ମୁଁ ବୁଝି ପାରିଲି ନାହିଁ l

ତା ପରେ ସନ୍ୟାସୀ କହିଲେ,ଆମେ ମଣିଷ ମାନେ ସର୍ବଦା ଅନୁଭବ କରୁ ଆମେ ହିଁ କର୍ତ୍ତା,ଆମେ ହିଁ କେବଳ କର୍ମ କରୁ ଆମ ଜନ୍ମ ମହାନ ବୋଲି, କିନ୍ତୁ ବାସ୍ତବରେ ଅନ୍ୟ କିଛି l ଏଠାରେ ବୁଝିବାକୁ ହବ ଯେ କର୍ମ ଆମକୁ ନିଜେ ଚୟନ କରିଥାଏ, ଆମେ କର୍ମକୁ ଚୟନ କରୁନାହିଁ, ଆମର କର୍ମକୁ ନେଇ ହିଁ ଆମର ଜନ୍ମ ନିର୍ଧାରଣ ହୋଇଥାଏ l ତେଣୁ ଆମର କର୍ମ ହିଁ ଜନ୍ମ ଠାରୁ ମହାନ l

ତେଣୁ ଏହା ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ ଯେ ତୁମେ ନିଜର ସମ୍ପୂର୍ଣ ଧ୍ୟାନ କାଯ୍ୟ କରିବା ଉପରେ ନୁହେଁ ଯୋଗ୍ୟତା ହାସଲ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦେବା ଉଚିତ l ଏବଂ କର୍ମ ଆପଣଂକୁ କେବେ ଚୟନ କରିବ ନାହିଁ l ଏହା ଶୁଣି ବ୍ୟକ୍ତି ଜଣକ କୁହନ୍ତି ଆପଣ କୁହନ୍ତୁ ମୁଁ କଣ ମୋର ପରିବାର କୁ ଲାଳନ ପାଳନ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ?

ସନ୍ୟାସୀ ସେ ବ୍ୟକ୍ତି କୁ କୁହନ୍ତି ନା ସେପରି ନୁହେଁ?ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହା କହିବାକୁ ଚାହେଁ ଯୋଗ୍ୟ ହେବା ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ କାଯ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରଥମେ ତୁମକୁ ଛୋଟ ଛୋଟ କାଯ୍ୟରୁ ଆରମ୍ଭ କରିବାକୁ ପଡିବ ଏବଂ ଯେତବେଳେ ତୁମେ ସେ କାଯ୍ୟରେ ପାରଦର୍ଶି ହୋଇଯିବ ବା ଦକ୍ଷତା ହାସଲ କରିଯିବ l ତୁମର ମୁଖ୍ୟ କାଯ୍ୟ ଯାହାପାଇଁ ତୁମର ସୃଷ୍ଟି ହେଇଛି ସେ ତୁମକୁ ଖୋଜିଦେବ l ସେ କର୍ମ ନିଜେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବl ତୁମେ ଏହି ମାଙ୍କଡ ମାନଂକ କଥାକୁ ଭାବ, ଏମାନେ ଛୋଟବେଳୁ ଗଛ ଉପରକୁ ଚଢିବା ଶିଖନ୍ତି, ଦୌଡିବା, ଡେଇଁବା ଶିଖନ୍ତି l ଏହି ସମୟରେ ସେମାନେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ବି ଅନୁଭବ କରନ୍ତି l ଆରମ୍ଭରେ, ବେଳେବେଳେ ସେମାନେ ତଳେ ପଡିଯାନ୍ତି, ଆଘାତ ପାଇଲାପରେ ମଧ୍ୟ ଧୀରେ ଧୀରେ ସେମାନେ କାଯ୍ୟ ଗୁଡିକରେ ପାରଦର୍ଶି ହୁଅନ୍ତି l ଏହା ପରେ ଖାଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ ନିଜେ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସେ l

ତେଣୁ ତୁମର ଦୈନନ୍ଦିନ ଜୀବନରେ ଛୋଟ କାଯ୍ୟ କରିବା ଜାରି ରଖ ଏବଂ ଯେତବେଳେ ତୁମେ ସେହି କାଯ୍ୟ ଗୁଡିକ ସହିତ ନିଜକୁ ସକ୍ଷମ କରିପାରିବ, ତା ପରେ ତୁମେ ବଡ କାଯ୍ୟ କରିପାରିବ l

ଲକ୍ଷ ନିଜେ ଆସି ତୁମ ପାଖରେ ପଂହଁଚିବା ଏବଂ ତୁମେ ଏକ ବଡ ଲକ୍ଷ ହାସଲ କରିପାରିବ l ତା ପରେ ସନ୍ୟାସୀ କୁହନ୍ତି ଯେ, ଜଦି ତୁମେ ଯୋଗ୍ୟ ହେବା ପାଇଁ କାମ କରିବ ନାହିଁ ତେବେ ଅନ୍ୟ ମାନଂକର କାଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଉପରକୁ ଆସିଯିବ ଏବଂ ତୁମର ଜୀବନକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିବl

ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ, ତୁମ ପତ୍ନୀ ଙ୍କ ଦେହ ଭଲ ନାହିଁ l ଏଥିପାଇଁ ତୁମେ ଭାବୁଥିବ ବୋଧେ ମୁଁ କୌଣସି କାଯ୍ୟପାଇଁ ଦଣ୍ଡିତ ହେଉଛି ଓ ନିଜକୁ ଦୃଭାଗ୍ୟଜନକ ମନେ କରୁଛ l କିନ୍ତୁ ବାସ୍ତବତା ଅନ୍ୟ କିଛି ଅଟେ l ଏଠାରେ ତୁମକୁ ଏହା ବୁଝିବାକୁ ପଡିବ ଯେ ତୁମ ପତ୍ନୀ ନିଜର କର୍ମ ହେତୁ ଅସୁସ୍ଥ ଅଛନ୍ତି, ତୁମ କର୍ମ ହେତୁ ନୁହେଁ l ଏହା ବି ହୋଇଥାଇ ପାରେ କି ତୁମ ପତ୍ନୀ ଅତୀତରେ ଏପରି କିଛି କର୍ମ କରିଛନ୍ତି ଯାହା ପାଇଁ ସେ ଆଜି ଦଣ୍ଡ ଭୋଗୁଛନ୍ତି ଓ ତୁମ ପତ୍ନୀର କର୍ମ ହେତୁ ତୁମେ ବି କଷ୍ଟ ପାଉଛ l ଏହି କାରଣରୁ ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ସେମାନଙ୍କ ପରିବାର ହେତୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦୁଃଖ କଷ୍ଟ ଭୋଗ କରିଥାନ୍ତି, ନିଜ ପିଲାମାନଙ୍କ କାରଣରୁ ବିଭିନ୍ନ ସମସ୍ୟା ର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇଥାନ୍ତି l କିନ୍ତୁ ବର୍ତମାନ ବି କିଛି ବିଳମ୍ବ ହୋଇନାହିଁ l

ଜଦି ତୁମେ ବାରମ୍ବାର ସକ୍ଷମ ହୁଅ, ତେବେ ଅନ୍ୟ ମାନଙ୍କ କର୍ମ ତୁମକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରି ପାରିବ ନାହିଁ l ସନ୍ୟାସୀ ତାକୁ ସଚେତନ କରି କହିଲେ,ମୋର ଗୋଟେ କଥା ସବୁବେଳେ ମନେ ରଖ ତୁମେ ଯାହା ଚାଁହୁଛ ତାହା ପାଇବ ନାହିଁ କିନ୍ତୁ ତୁମେ ତାହା ପାଇବ ଯାହା ତୁମର କର୍ମ, ଯାହା ପାଇଁ ତୁମେ ଯୋଗ୍ୟ l ତେଣୁ କର୍ମ କରିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ଅଧିକ ଯୋଗ୍ୟ ହେବା ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦିଅ ତୁମର ଦକ୍ଷତା ବୃଦ୍ଧି କର l ଜଦି ତୁମେ କର୍ମର ଫଳ ପାଇବାପାଇଁ କାଯ୍ୟ କରିବ, ତେବେ ତୁମେ କେବେ ବି ଏହି ସମସ୍ୟାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବାକୁ ସମର୍ଥ ହେବ ନାହିଁ l

ବ୍ୟକ୍ତି ଜଣକ ସନ୍ୟାସୀ କୁ ଦୁଇ ହାତ ଯୋଡ଼ି କହିଲା,"ଗୁରୁବର

ଆପଣ ସବୁବେଳେ ଦକ୍ଷ ହେବା ବିଷୟରେ କହୁଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଆପଣ ମୋତେ କହୁନାହାନ୍ତି ଯେ ମୁଁ କିପରି ମୋର ଯୋଗ୍ୟତା ବଢ଼େଇ ପାରିବି ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୋର କର୍ମ ମୋତେ ଖୋଜି ପାରିବ ଏବଂ ମୁଁ ମୋର ସମସ୍ୟାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବି ଏବଂ ମୁଁ ମୋର ସମସ୍ୟାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବି l ସନ୍ୟାସୀ କହିଲେ, ଏହା ବହୁତ ସହଜ, ସରଳ ଅଟେ କିନ୍ତୁ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର ଅଟେ l

ପ୍ରଥମ ଉପାୟ ହେଉଛି ତୁମେ ଯାହା କର୍ମ କରୁଛ, ତାକୁ କରିବାପରେ ଭୁଲିଯାଅ l ତେଣୁ ଆପଣ କିପରି ଏବଂ କେବେ ଫଳାଫଳ ପାଇବେ ସେ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ l

ସେଥିପାଇଁ କୁହାଯାଏ କର୍ମ ହିଁ ମଣିଷର ଜନ୍ମ କୁ ମହାନ କରିଥାଏ l

ଜଦି ତୁମର ମନ ସର୍ବଦା ଫଳ ଉପରେ ଥାଏ,ତେବେ ଏହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଯେ ତୁମେ ପ୍ରକୃତରେ କର୍ମ ହିଁ କରିନାହଁ l ଅନେକ ଲୋକ ଏହି ସମାନ ଭୁଲ କରିଥାନ୍ତି l ସେମାନେ ଭାବନ୍ତି କି,ସେମାନେ ଏକ ଭଲ କାମ କରୁଛନ୍ତି ଯାହା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଭଲ ଫଳ ମିଳିବା ଉଚିତ l ଯେତବେଳେ ସେମାନେ ଭଲ ଫଳ ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ ସେମାନଙ୍କ ମନ ଆଘାତ ହୁଏ l ଏହି ପରି ଲୋକମାନେ ଦୁଃଖରେ ରହିଥାନ୍ତି l ସେମାନଙ୍କର ଏପରି ଚିନ୍ତାଧାରା ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଲକ୍ଷରୁ ବିଚୁତ୍ତ କରେ l

ତେଣୁ ନିଜ କର୍ମର ମୂଲ୍ୟାଙ୍କନ କର ଜନ୍ମ ଉପରେ ବା ନିଜ ମଣିଷ ଜନ୍ମ ମହାନ ଭାବିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ l ତା ପରେ ସେ ସନ୍ୟାସୀ ଙ୍କୁ କହିଲା, ଆପଣ କହୁଛନ୍ତି ଫଳର ଚିନ୍ତା କରନାହିଁ,କିନ୍ତୁ ତୁମେ କରିଥିବା କର୍ମର ମୂଲ୍ୟାଙ୍କନ କର l ଏହା କିପରି ସମ୍ଭବ?"ଏହା ପରେ ସନ୍ୟାସୀ ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ କର୍ମ କରିଛ, ସେଇ ସମୟରେ ତୁମ ମନରେ କେବଳ ପରିମାଣ ର ଚିନ୍ତା ହୋଇଥାଏ, କିନ୍ତୁ ସେତବେଳେ ପରିମାଣ ବିଷୟରେ ନ ଭାବି ଏହା ଚିନ୍ତା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ଯେ, ମୁଁ ମୋର କାଯ୍ୟ ଉପରେ ସତ ପ୍ରତିଶତ ଧ୍ୟାନ ଦେଇଥିଲି କି ନାହିଁ l କାଯ୍ୟ କରିବା ସମୟରେ ମୋରଧ୍ୟାନ କାଯ୍ୟ ଉପରେ ଥିଲା କି ନାହିଁ?

ଜଦି ତୁମେ ଏହି ସବୁ କଥା ଭାବ କିମ୍ବା ନିଜକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କର, ତେବେ ସେତବେଳେ ତୁମେ ନିଜକୁ ବାସ୍ତବିକ ଭାବରେ ମୂଲ୍ୟାଙ୍କନ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେବl ଯେତବେଳେ ତୁମେ କୌଣସି କାଯ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧ୍ୟାନ ରେ କର, ତେବେ ତୁମର ଧ୍ୟାନ ଦେବାର ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି ପାଇବ ଏବଂ କାଯ୍ୟ କରିବାର କ୍ଷମତା ମଧ୍ୟ ବଢିବ, କିନ୍ତୁ ଜଦି ତୁମେ ଭାବୁଛ ଯେ ତୁମକୁ କେବଳ କର୍ମ ହିଁ କରିବାର ଅଛି ଏବଂ କେବଳ ଏ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରି କାଯ୍ୟ ଜାରିରଖିବ, ତେବେ ତୁମେ କେବେ ବି ତୁମର କାଯ୍ୟର ଫଳ ପାଇବ ନାହିଁ ଏବଂ କଦାପି ନିଜର ଯୋଗ୍ୟତା ଅର୍ଜନ କରିପାରିବ ନାହିଁ l

ତେଣୁ କାଯ୍ୟ କରିବା ପରେ ସେହି କାଯ୍ୟ ଉପରେ ନିଜର ମୂଲ୍ୟାଙ୍କନ କର l ଦେଖ ଯେତବେଳେ ତୁମେ କର୍ମକରୁଥିଲ, ତୁମର ମନ ଧ୍ୟାନ ଓ ଶରୀର ସେହିକାଯ୍ୟ ଉପରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ ଥିଲା କି ନାହିଁ l ତା ପରେ ଲୋକଟି କହିଲା ହେ ସନ୍ୟାସୀ ଗୁରୁଦେବ ଆପଣ ଠିକ କହିଛନ୍ତି,ଯେ ଯେତବେଳେ ଆମେ କାଯ୍ୟ କରୁ ସେହି କାଯ୍ୟପ୍ରତି ସମ୍ପୂର୍ଣ ଧ୍ୟାନ ଦେବା ଉଚିତ l କିନ୍ତୁ ମୁଁ କାଯ୍ୟ କରୁଥିବା ବେଳେ ବିଭିନ୍ନ ଚିନ୍ତାଧାରା ମୋ ମନକୁ ଆସେ l ମୋ ମନ ଚିନ୍ତାରେ ବୁଡ଼ିଯାଏ, ମୋ ମନ ବିଭିନ୍ନ ଭାବନାରେ ହଜିଯାଏ l ଏପରି ପରିସ୍ଥିତିରେ କିପରି ମୁଁ ମୋ ମନକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ ରୂପେ ମୋ କାଯ୍ୟରେ କେନ୍ଦ୍ରିତ କରିପାରିବ l ଏଥିପାଇଁ କୌଣସି ସମାଧାନ ଅଛି କି? ଏହାପରେ ସନ୍ୟାସୀ କହିଲେ,ଯେତବେଳେ ତୁମେ କୌଣସି କାଯ୍ୟ କରୁଛ ତୁମେ ତୁମର ସମ୍ପୂର୍ଣ ଭାବନା ସେଥିରେ ଲଗେଇବା ଉଚିତ l ତେବେ ତୁମର ମନ, ଶରୀର ଓ ଧ୍ୟାନ ସେହି କାଯ୍ୟ ଉପରେ କେନ୍ଦ୍ରିତ ହୋଇଯାଏ l

ଏବଂ ତୁମେ ସେହି କାଯ୍ୟକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ ଭକ୍ତି, ପ୍ରେମ ଏବଂ ସଦଭାବନା ସହିତ ସମ୍ପାଦନା କରିପାରିବ l ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ତୁମର ଶତ ପ୍ରତିଶତ ସେହି କର୍ମକୁ ଦେବାରେ ସକ୍ଷମ ହୋଇଯାଅ ଏବଂ ଶତପ୍ରତିଶତ ଫଳ ବି ପାଇପାରିବ l ଅନ୍ୟପଟେ ଯେତବେଳେ କର୍ମ କରିବା କଥା ଚିନ୍ତାକରି କର୍ମ କର l ସେତବେଳେ ତୁମେ ନିଜର ଭାବନା, ନିଷ୍ଠା ଓ ପ୍ରେମ ସେହି କାଯ୍ୟରେ ଲଗେଇ ପାରିବ ନାହିଁ ଏବଂ ତୁମ ସେଥିରୁ କୌଣସି ଫଳାଫଳ ପାଇବ ନାହିଁ l ଆହୁରି ମଧ୍ୟ ସେ ସନ୍ୟାସୀ ସେହି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ କୁହନ୍ତି ଯେ ଜଦି କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ଏହି କଥାକୁ ନିଜ ଜୀବନରେ ଲଗେଇବ ତେବେ ସେ ନିଜକୁ ଯୋଗ୍ୟ କରି ପାରିବେ l ସେ ଜୀବନରେ ଯେକୌଣସି ସଫଳତା ହାସଲ କରିପାରେ l ଏହା କହି ସନ୍ୟାସୀ ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲେ l ବର୍ତ୍ତମାନ ସାନ ଭାଇ ମଧ୍ୟ ବୁଝିସାରିଥିଲା ଯେ ସେ କାହିଁକି ତାର ଭଲ କର୍ମର ଭଲ ଫଳ ପାଇନଥିଲା l

ସେ ସେହି ସନ୍ୟାସୀ ଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲା ଓ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲା l ଏହା ଶୁଣି ମାଆ ପାର୍ବତୀ କହିଥିଲେ, ହେ ପ୍ରାଣନାଥ, ମୁଁ ସବୁକିଛି ଏଵେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ବୁଝିପାରିଲି l ଆଜି ର କାହାଣୀକୁ ମୁଁ ଏହିଠାରେ ଶେଷ କରୁଛି l

🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏

ମନୁଷ୍ୟ ତା କର୍ମ ରୁ ମହାନ, ଜନ୍ମରୁ ନୁହେଁ

ଏହି କାହାଣୀରୁ ବୁଝିବା ମଣିଷ ତା କର୍ମରୁ ମହାନ ଅଟେ ଜନ୍ମରୁ ନୁହେଁ 🙏