ଛୋଟ ବେଳେ ଆମେ ବହୁତ୍ ଖେଳୁ ବୋହୂ ବୋହୂ କା ଖେଳ, ମୋତେ ତ ବୁଝା ପଡୁଥିଲା ବୋହୂ ହେଲେ କଣ କରିବାକୁ ହେବ, ଶାଢ଼ ପିନ୍ଧି ଶଙ୍ଖା ସିନ୍ଦୂର ପିନ୍ଧି ଘର କାମ କରିବା, ରାନ୍ଧି ବାି, ତୁଳସୀ ଚଉରା ମୂଳେ ପାଣି ଦେବ।
କିନ୍ତୁ ମୋ ଭାଇ କୁ ସେ ଖେଳ ଆସୁ ନଥିଲା ।
ସେ ଖାଲି ଅଫିସ ଯିବ ଆସିବ। ତାକୁ ବର ବାଲା ଖେଳନା ଦେଉଥିଲି କିନ୍ତୁ ତାକୁ ବୁଝେଇ ବାକୁ ପଡୁଥିଲା।
ସେ ଭାବୁଥିଲା ତା କଣ୍ଢେଇ ଖାଲି ଅଫିସ ଯିବ, ବଜାର ଯିବ, ସାଙ୍ଗ ମାନଙ୍କ ସହ ବାହାର କୁ ଯିବ, ବେଳେ ବେଳେ ସଉଦା ଆଣିବି ଓ ଘର କୁ ଆସିଲା ପରେ ତାକୁ ବଢିଆ ବଢିଆ ଖାଇବାକୁ ଦିଆଯିବ ସେ ଆତ୍ମା ତୃପ୍ତି କରି ଖାଇବ।
ବୁଦ୍ଧୁ ଟା ପୁରା।....

ବାହାଘର ଟା ଭାରି ସୁନ୍ଦର ଏମିତି ଭାବି ଭାବି ଆମେ ଭାବୁଥଲି, ସୁନା ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି ସଜ୍ ହେଇ ବସିବି ବୋଲି ଛୋଟ ସଜ ହେଇ ମୋତେ ବାହା କରେଇ ଦିଅ ବୋଲି ଅଦ୍ଭୁତ ଜିଦ୍ ଥିଲା ମୋର। ଗାଁ ରେ ରୋଷଣୀ ଆସିଲେ ମୁଁ ଜିଦ୍ କରୁଥିଲି ଏହି ବର ସାଥିରେ ମୋତେ ବାହା କରେଇ ଦିଅ।
ମୋ ଭାଇ କିଛି କହୁ ନଥିଲା। ତାର ସାଙ୍ଗ ସାଥୀ କେହି ପାଖ ରେ ନଥିଲେ, ମୁଁ ହିଁ ତାର ସବୁ ଠୁଁ ବଡ ସାଙ୍ଗ।
ବେଳେ ମୋ ଖେଳ ରେ ସେ ରାଗି ଯାଏ।
ବାହାର କୁ ଚାଲି ଯାଏ।
ଯେବେ ତାକୁ କିଛି ସାଙ୍ଗ ମିଳେ ସେ ସେମାନ ଙ୍କ ସହ କ୍ରିକେଟ ଖେଳେ।
ତାକୁ ଯତ୍ନ ନେବି, ଆଉ ମିଛ ଭୂତ ଗପ କହି, ଏମିତି ଡରେଇ କି ରଖେ ଯେ ସେ ଯେମିତି ରାତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସାଙ୍ଗ ପାଖ ରେ ରହିବନି।
ସେ ଘର ର ସାନ ଓ ଗେହ୍ଲା ।
ମୋ ତେ ଅନ୍ଧ ପରି ସପୋର୍ଟ କରେ।
ରାନ୍ଧିବା ମୁଁ ତା ପାଇଁ ଶିଖିଲି, ଭଲ ଖାଇବା ତାର ଦୁର୍ବଳତା।
କିଛି ବି କାମ କରାଇବା ଥିବ, ତାକୁ ଟିକେ ତା ମନ ପସନ୍ଦ ଖାଦ୍ୟ ଖୁଆଇ ଦେଲେ ସେ ସବୁ ହନୁମାନ ପରି କରିଦେବ।
ମୋ ଭାଇ ଉପରେ ମୁଁ ପବନ ବି ବଜେଇ ଦେଇନି, ଝଡ ତ ଦୂର କଥା।
ଘର ଭିତରେ ମୋ ବାପା ଓ ମାଆ ଆଦର୍ଶ, ମା ଅଫିସ ଯାଆନ୍ତି। ମୁଁ ଓ ସେ ଘରେ।
ବହୁତ୍ ଭଲ ପଢେ ସେ।
ସମୟ ଆସିଲା ମୁଁ ଚାଲି ଗଲି ପଡ଼ିବାକୁ।
ସେ କିନ୍ତୁ ରହି ପାରିଲାନି କେଉଁଟି।
ହୋମ ସିକ୍ ପିଲା ଟି ଏମିତି ଯେ ମା ବିନା ରହି ହିଁ ପାରିଲାନି।
ସେ ଯାହା ହେଉ ବହୁତ୍ କଷ୍ଟ ରେ ଆଡଜଷ୍ଟ କରିବା ଶିଖି ପାଠ ପଢି ଚାକିରି କଲା।
ମୋ ବାହା ଘର ରେ ସେ ଖୁବ୍ କାନ୍ଦିଥିଲା।
ବାହା ଘର କୁ ସେ ଡରୁ ନଥିଲା।
ତାକୁ ଦାମ୍ପତ୍ୟ ସଂସାର ସ୍ବପ୍ନ ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
କିନ୍ତୁ ତା ଭିତରେ ଥିବା ବୁଝାମଣା ର ଯେଉଁ ଖଣ୍ଡା ଧାର ସେ କଥା ଜାଣି ନଥିଲା।
ଜୀବନ ସାଥି ଓ ସାଙ୍ଗ , ପରିବାର , ମା ବାପା
ଙ୍କୁ ବି ନେଇ କେମିତି ଚାଲି ବାକୁ ପଡେ ଜାଣି ନଥିଲା।
ତା ପସନ୍ଦ ରେ ବାହାଘର ହେଲା।
ମୁଁ ତାକୁ ବହୁତ୍ ମଜା କରୁଥିଲି।
ସେ ଦିନ ବହୁତ୍ କାନ୍ଦି ବି ଥିଲି।
ପୁରୁଷ ର ଦାୟିତ୍ଵ ବୁଝି ନଥିବା ଭାଇ ଟା ମୋର ସବୁ ବୋଝ ଏକା ବୋହି ପାରିବ ତ
ଆଉ ମୋ ସହ ତା କାହାଣୀ କହିବନି,
ଟିକେ ଟିକେ କଥା ରେ ରାଗି ପଞ୍ଚମ ହେଇ ଯାଉ ଥିବା ଭାଇ ମୋର ତା ସ୍ତ୍ରୀ ପାଖ ରେ ସାବାଡ ହେବୁ ବୋଲି ପାଟି କରୁଥିଲି ,ଏବେ ତାହା ସତ ହେବନି ତ!!
ସମୟ ଚାଲି ଥିଲା,
ବାହା ଘର ର ଦୁଇମାସ ପରେ ଅଲଗା ରହିବା କଥା ସମସ୍ତ ଙ୍କୁ କହିଲା।
ବୁଝେଇ କି କହିଲା।
ସମସ୍ୟା କଣ- କହିବାକୁ ଉଚିତ ବୋଲି ମନେ କଲାନିି ଭାବିଲା ଏ
ସମସ୍ୟା କୁ କହି କିଛି ଲାଭ ନାହିଁ।
ଅଲଗା ହେଇ ଗଲା।
ତା ପରେ ଧିରେ ଧିରେ ସେ କେମିତି ସମସ୍ତ ଙ୍କ ଠୁଁ ଅଲଗା ରହିଲା ।
ତା ଖୁସି ପାଇଁ ଆମେ ସବୁ ଛାତି ରେ ପଥର ପକେଇ ତାକୁ ଦେଖା କରିବାକୁ ତା ପାଖ କୁ ଯାଉ ନ ଥିଲୁ, ସେ ଆସୁଥିଲା ।
କିନ୍ତୁ ଏତେ କମ୍ ସମୟ ଧରି ଆସୁଥିଲା ଯେ ତାକୁ କିଛି ଭଲ ସେ ଦେଖି ବି ହେଉ ନଥିଲା।
ଭାଇ ବଦଳୁ ଥିଲା।
ତାର ସାଙ୍ଗ ର ପରିଧି ପୁରା ଶେଷ ହେଇ ଯାଇ ଥିଲା।
କିଛି ବର୍ଷ ପରେ ତାର ପୁଅ, ଝିଅ ବି ହେଲେ।
ବାପା ଚାଲିଗଲେ ।
ଏବେ ମା ଙ୍କୁ ନେଇ ଆଉ ଗୋଟେ ଘରେ ରଖିଲା।
ନିଜ ଘର ପାଖ ରେ।
ମା ଆଉ ସ୍ତ୍ରୀ ଅଲଗା ଘର।
ମାଆ କୁ ସେବା କରିବା ପାଇଁ ଦୁଇଟା ଲୋକ ଖଞ୍ଜି ଥିଲା।
ସବୁ ବେଳେ ବୁଝେଇ ଦେଉଥିଲା।
ମୁଁ ଅଛି ତୁ ମା କଥା ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ମା କଣ ତୋ ପାଖ ରେ ରହିବା ଠିକ୍ ।
ପିଲା ମାନେ ବଡ ହେଉଥିଲେ
ି ମଦ, ଗୁଟଖା ର ଅଭ୍ୟାସ ଏ ଭିତରେ ସେ କରି ଦେଇ ଥିଲା। ବୁଝେଇ ଲେ ବି ମାନୁ ନଥିଲା।
ତାକୁ ବି ଛାଡି ପାରୁ ନଥିଲା।
ମାଆ ର ବୟସ ବଢୁଥିଲା। ରୋଗ ବି । ବାର ମ୍ୱର ହସ୍ପିଟାଲ୍ ରେ ଆଡମିଟ କରିବାକୁ ପଡ଼ିଥିଲ।
କିନ୍ତୁ ସେ କେବେ ଭାଉଜ କୁ ଆସିବାକୁ ଦେଉ ନଥିଲ।
କେଜାଣି କୋଉ ରାଗ ରେ ସେ ଏମିତି କରୁଥିଲା।
ମୋ ଭାଇ କୁ ଏବେ ସବୁ ଆସୁଥିଲା।
ରାନ୍ଧିବା, ମା ର ସେବା କରିବା।
କିନ୍ତୁ ସ୍ବାମୀ ହେବା ବୋଧେ ଆସୁ ନଥିଲା।
ତାଙ୍କ ଭିତର ର ବାତ୍ୟା ବାହାର କୁ ଶାନ୍ତ ଲାଗୁଥିଲା।
ଏତେ ଠିକ୍ ଠାକ୍ ଲାଗୁଥିଲା ଯେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗୁଥିଲା।
ଯାହା ହେଉ କେମିତି ଦୁଇ ଜଣ ବିନା ମତାନ୍ତର ରେ ସବୁ କିଛି କରୁ ଛନ୍ତି।
ପିଲା ମାନ ଙ୍କୁ ଭାଉଜ ପାଠ ପଢେଇ ବା ଦ୍ୱାୟିତ ନେଇ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ସବୁ କରୁଛନ୍ତି।ପିଲା ଙ୍କୁ ବଡ ବି କରିଦେଲେ।
ପିଲା ମାନେ କଲେଜ ଗଲେ।
ଭାଉଜ ଭାଇ କୁ ଛାଡ ପତ୍ର ପଠେଇଲା।
ଦୀର୍ଘ ୨୦ ବର୍ଷ ର ବାହାଘର କଣ ଏମିତି ମିଛି ମିଛିକା ବୋହୂ ଖେଳ ଥିଲା।??
ଆଶ୍ଚର୍ୟ୍ଯ ଲାଗିଲେ ବି ସତ ଲାଗିଲା,
ଯେବେ ଭାଇ କଥା ନ ମାନି ମୁଁ ଭାଉଜ ପାଖକୁ ବୁଝେଇ ବାକୁ ଗଲି।
ସେଠି ଆଉ କିଛି ନଥିଲା ବୁଝେଇ ବାକୁ।
ସେ ଜିଦ୍ !! ନୀରବ ରେ ସେ ଅନ୍ୟାୟ, ଅତ୍ୟାଚାର ସବୁ ସହିଚି , ସେ ଆଉ ଏପରି ସମ୍ପର୍କ ରେ ରହିବାକୁ ଚାହେଁନି ବୋଲି କହିଲେ।
ଛାଡ ପତ୍ର ବି ଶୀଘ୍ର ହେଇ ଗଲା।
ଏଥର ଭାଇ ବେଶୀ ହସୁ ଥିଲା, ସେ ହାରିବାଘଟଣାର ହସ।
ମୁଁ ତା ଭିତରେ ଏକ ହାରି ଯାଇଥିବା ସ୍ବାମୀ କୁ ଦେଖି ପାରୁ ଥିଲି। ସେ କହୁ ଥିଲା ମୁଁ ମରିଯିବି ପଛେ ମୋ ପିଲା ମାନଙ୍କୁ ସବୁ ଖୁସି ଦେବୀ, ମୋ ମା କୁ ସବୁ ଖୁସି ଦେବୀ କିନ୍ତୁ ତୋ ଭାଉଜ କୁ ଖୁସି କରେଇ ପାରିବିନି।
କାରଣ ସେ ମୋ ଜୀବନ ।
ଆଉ ଜୀବନ କୁ କଣ ଶାନ୍ତି କରେଇ ହୁଏ।
ଛାଡ ପତ୍ର ପରେ ତିନି ମାସ ହେଇନି, ସେ ଅଚାନକ ସମସ୍ତ ଙ୍କୁ ହତବାକ କରି ହାର୍ଟ ଏଟେକ୍ ରେ ଚାଲିଗଲା।
କିନ୍ତୁ ପୁରୁଷ ଟେ ସ୍ବାମୀ ହେବା ସତେ ଏତେ କଷ୍ଟ।

ମୋ ଭାଇ ଯେବେ ସ୍ବାମୀ ହେଲା

ଅକୁହା ସତ ....